Adhyaya 22

Verse 1

सूत उवाच । एवमुक्तास्तदा देवा विष्णुना परमेष्ठिना । जग्मुः सर्वे महेशं च द्रष्टुकामाः पिनाकिनम्

சூதர் கூறினார்—அப்போது பரமேஷ்டி விஷ்ணு இவ்வாறு உரைத்தபின், எல்லாத் தேவரும் பினாகம் தாங்கிய மகேசனை தரிசிக்க விரும்பி புறப்பட்டனர்।

Verse 2

परे पारे परमेण समाधिना । योगपीठे स्तितं शंभुं गणैश्च परिवारितम्

அவர்கள் பரப்பாரில், பரம சமாதியில், யோகபீடத்தில் அமர்ந்த சம்புவை—கணங்களால் சூழப்பட்டவனை—கண்டனர்।

Verse 3

यज्ञोपवितविधिना उरसा बिभ्रंत वृतम् । वासुकिं सर्पराजं च कंबलाश्वतरौ तथा

அவர்கள் அவரை யஜ்ஞோபவீத விதிப்படி மார்பில் அணிந்தவனாகக் கண்டனர்; மேலும் ஆபரணமாக நாகராஜன் வாசுகி, கம்பலன், அச்வதரன் ஆகியோரும் இருந்தனர்।

Verse 4

कर्णद्वये धारयंतं तथा कर्कोटकेन हि । पुलहेन च बाहुभ्यां धारयंतं च कंकणे

அவர்கள் அவரை இரு காதுகளிலும்—உண்மையாகக் கர்கோடகனை—அணிந்தவனாகக் கண்டனர்; மேலும் இரு புயங்களிலும் புலஹனை வளையங்களாக (கங்கணம்) தாங்கியவனாகவும் கண்டனர்।

Verse 5

सन्नृपुरे शङ्खकपद्मकाभ्यां संधारयंतं च विराजमानम् । कर्पूरगौरं शितिकंठमद्भुतं वृपान्वितं देववरं ददर्शुः

அந்த தெய்வீக சன்னೃபுரத்தில் அவர்கள் சங்கமும் பத்மமும் தாங்கி ஒளிவீசும் பரமதேவனை கண்டனர்—கற்பூரம் போன்ற வெண்மை ஒளியுடன், நீலகண்டனாய், அதிசயமாய், மகிமை நிறைந்த தேவவரன்।

Verse 6

तदा ब्रह्मा च विष्णुश्च ऋषयो देवदानवाः । तुष्टुवुर्विविधैः सूक्तैर्वेदोपनिपदन्वितैः

அப்போது பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும், ரிஷிகளும், தேவர்கள்-தானவர்கள் கூட்டமும்—வேத-உபநிஷத் சாரம் நிறைந்த பல்வேறு ஸூக்தங்களால் அவரைத் துதித்தனர்।

Verse 7

ब्रह्मोवाच । नमो रुद्राय देवाय मदनांतकराय च । भर्गाय भूरिभाग्याय त्रिनेत्राय त्रिविष्टषे

பிரம்மா கூறினார்—ருத்ர தேவனுக்கு வணக்கம்; மதனனை அழித்தவருக்கு வணக்கம். பರ್ಗா, பேரருள்-பாக்கிய வடிவனுக்கு; மும்முகக் கண்களுடையவனுக்கு; விண்ணுலகில் போற்றப்படும் இறைவனுக்கு வணக்கம்।

Verse 8

शिपिविष्टाय भीमाय शेषशायिन्नमोनमः । त्र्यंबकाय जगद्धात्रे विश्वरूपाय वै नमः

சிபிவிஷ்டனுக்கும், பயங்கரனுக்கும், சேஷனின் மேல் பள்ளிகொள்ளும் இறைவனுக்கும் மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம். திரியம்பகனுக்கும், உலகைத் தாங்குபவனுக்கும், விசுவரூபனுக்கும் நிச்சயமாக வணக்கம்।

Verse 9

त्वं धाता सर्वलोकानां पिता माता त्वमीश्वरः । कृपया परया युक्तः पाह्यस्मांस्त्वं महेश्वर

நீயே எல்லா உலகங்களின் விதாதா; நீயே தந்தை, நீயே தாய்—நீயே ஈசன். பரம கருணையுடன் கூடியவனாய், ஓ மகேசுவரா, எங்களை காத்தருள்வாயாக।

Verse 10

इत्थं स्तुवत्सु देवेषु नन्दी प्रोवाच तान्प्रति । किमर्थमागता यूयं किं वा मनसि वर्तते

இவ்வாறு தேவர்கள் போற்றிக் கொண்டிருக்கையில் நந்தி அவர்களை நோக்கி கூறினான்— “நீங்கள் எதற்காக வந்தீர்கள்? உங்கள் மனத்தில் என்ன எண்ணம் உள்ளது?”

Verse 11

ते प्रोचुर्देवकार्यार्थं विज्ञप्तुं शंभुमागता । विज्ञप्तो नंदिना तेन शैलादेन महात्मना । ध्यानस्थितो महादेवः सुरकार्यार्थसिद्धये

அவர்கள் கூறினர்— “தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறச் செய்ய சாம்புவை வேண்ட வந்தோம்.” ஶிலாதரின் மகாத்மா புதல்வன் நந்தி அறிவித்ததும், தியானத்தில் இருந்த மகாதேவன் தேவர்களின் நோக்கம் நிறைவேறச் செயல்பட்டான்.

Verse 12

ब्रह्मादयः सुग्गणाः सुरसिद्धसंघास्त्वां द्रष्टुमेव सुरवर्य विसेषयंति । कार्य्यार्थिनोऽसुरवरैः परिभर्त्स्यमाना अभ्यागताः सपदि शत्रुभिरर्दिताश्च

தேவர்களில் சிறந்தவனே! பிரம்மா முதலிய உயர்ந்த கணங்கள்—தேவர், சித்தர் கூட்டங்கள்—உன் தரிசனத்தையே விரும்பி வந்துள்ளனர். தங்கள் காரியம் நிறைவேற வேண்டி, முதன்மை அசுரர்களால் இகழப்பட்டும், பகைவரால் துன்புறுத்தப்பட்டும், உடனே இங்கு வந்தடைந்தனர்.

Verse 13

तस्मात्त्वया हि देवेश त्रातव्याश्चाधुना सुराः । एवं तेन तदा शंभुर्विज्ञप्तो नंदिना द्विजाः

ஆகையால், தேவேசனே! இப்போது தேவர்களை நீயே காக்க வேண்டும். இருபிறப்பாளர்களே! இவ்வாறு அப்போது நந்தி சாம்புவை வேண்டினான்.

Verse 14

शनैःशनैरुपरमच्छंभुः परमकोपनः । समाधेः परमात्माऽसावुवाच परमेश्वरः

மிகுந்த கோபமுடைய சாம்புவும் மெதுவாக அமைதியடைந்தான். பின்னர் அந்த பரமாத்மா பரமேசுவரன் சமாதியிலிருந்து எழுந்து உரைத்தான்.

Verse 15

महादेव उवाच । कस्माद्युयं महाभागा ह्यागता मत्समीपगाः । ब्रह्मादयो ह्यमी देवा ब्रूत कारणमद्य वै

மகாதேவன் கூறினான்—ஹே மகாபாக்யவான்களே, நீங்கள் எதற்காக என் அருகே வந்தீர்கள்? பிரம்மா முதலிய தேவர்களே, இப்போது காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 16

तदा ब्रह्मा ह्युवाचेदं सुरकार्यं महत्तरम् । तारकेण कृतं शंभो देवानां परमाद्भुतम्

அப்போது பிரம்மா கூறினார்—ஹே சம்போ, தேவர்களுக்குரிய மிகப் பெரிய காரியம் ஏற்பட்டுள்ளது; தாரகன் ஒரு பேரதிசயத்தை நிகழ்த்தியுள்ளான்.

Verse 17

कष्टात्कष्टतरं देव तद्विज्ञप्तुमिहागताः । हे शंभो तव पुत्रेण औरसेन हतो भवेत् । तारको देवशत्रुश्च नान्यथा मम भाषितम्

ஹே தேவா, துன்பத்தைவிடத் துன்பமான பேராபத்து எழுந்துள்ளது; அதை அறிவிக்கவே நாங்கள் இங்கு வந்தோம்। ஹே சம்போ, தேவர்களின் பகைவன் தாரகன் உமது உண்மைப் பிறந்த மகனால் மட்டுமே வதைக்கப்படுவான்; என் சொல் வேறாகாது.

Verse 18

तस्मात्त्वया गिरिजा देव शंभो गृहीतव्या पाणिना दक्षिणेन । पाणिग्रहेणैव महानुभाव दत्ता गिरीन्द्रेण च तां कुरुष्व

ஆகையால், ஹே தெய்வீக சம்போ, நீ வலக்கையால் கிரிஜையைப் பாணிகிரஹணம் செய்து மணம் புரிய வேண்டும்। ஹே மகானுபாவா, மலைவேந்தன் அவளைத் தந்துள்ளான்; அந்தக் கைப்பிடிப்பினாலேயே அவளை ஏற்றுக்கொள்.

Verse 19

ब्रह्मणो हि वचः श्रुत्वा प्रहसन्नब्रवीच्छिवः । यदा मया कृता देवी गिरिजा सर्वसुन्दरी

பிரம்மாவின் சொற்களைக் கேட்ட சிவன் புன்னகையுடன் கூறினான்—“நான் எல்லா அழகும் நிறைந்த தேவியான கிரிஜையை உருவாக்கியபோது…”

Verse 20

तदा सर्वे सुरेन्द्राश्च ऋषयो मुनयस्तथा । सकामाश्च भविष्यंति अक्षमाश्च परे पथि

அப்போது தேவர்களின் தலைவர்களும், ரிஷி முனிவர்களும் அனைவரும் ஆசையால் நிறைந்து விடுவர்; அந்த உயர்ந்த பாதையில் அவர்கள் தம்மடக்கத்தைத் தாங்க இயலார்।

Verse 21

मदनो हि मया दग्धः सर्वेषां कार्यसिद्धये । मया ह्यधि कृता तन्वी गिरिजा च सुमध्यमा

அனைவரின் காரியசித்திக்காக நான் மது(காம)னை எரித்தேன். மேலும் சுமத்தியமா, மெலிந்த இடையுடைய கிரிஜா (பார்வதி)யையும் நான் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு நடத்தினேன்।

Verse 22

तदानीमेव भो देवाः पार्वती मदनं च सा । जीवयिष्यति भो ब्रह्मन्नात्र कार्या विचारणा

தேவர்களே, இப்போதே அந்த பார்வதி மதனனை உயிர்ப்பிப்பாள். பிரம்மனே, இதில் ஆலோசனை தேவையில்லை।

Verse 23

एवं विमृश्य भो देंवाः कार्या कार्यविचारणा । मदनेनैव दग्धेन सुरकार्यं महत्कृतम्

தேவர்களே, இவ்வாறு நன்கு சிந்தித்து செய்யவேண்டியதைத் தீர்மானியுங்கள். எரிக்கப்பட்ட மதனனால் தேவர்களின் காரியத்திற்கு ஏற்கெனவே மாபெரும் உதவி நிகழ்ந்துள்ளது।

Verse 24

यूयं सर्वे च निष्कामा मया नास्त्यत्र संशयः । यथाहं च सुराः सर्वे तथा यूयं प्रयत्नतः

நீங்கள் அனைவரும் நிஷ்காமர்கள்—இதில் எனக்கு ஐயமில்லை. நான் எப்படியோ, எல்லாத் தேவர்களும் எப்படியோ, அதுபோலவே நீங்கள் உங்கள் முயற்சியால் அப்படியே உள்ளீர்கள்।

Verse 25

तपः परमसंयुक्ताः पारयामः सुदुष्करम् । परमानन्दसंयुक्ताः सुखिनः सर्व एव हि

நாங்கள் பரமத் தவத்துடன் இணைந்து மிகக் கடினமான காரியத்தையும் நிறைவேற்றுகிறோம். பரமானந்தத்துடன் ஒன்றியதால் நாங்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக மகிழ்வோமாய் உள்ளோம்.

Verse 26

यूयं समाधिना तेन मदनेन च विस्मृतम् । कामो हि नरकायैव तस्मात्क्रोधोऽभिजायते

அந்த சமாதியால் நீங்கள் மதனனை மறந்தீர்கள். காமம் நரகத்திற்கே வழி; அதிலிருந்தே கோபம் பிறக்கிறது.

Verse 27

क्रोधाद्भवति संमोहः संमोहाद्भ्रमते मनः । कामक्रोधौ परित्यज्य भवद्भिः सुरसत्तमैः । सर्वैरेव च मंतव्यं मद्वाक्यं नान्यथा क्वचित्

கோபத்தால் மயக்கம் உண்டாகிறது; மயக்கத்தால் மனம் வழிதவறுகிறது. தேவர்களில் சிறந்தவர்களே, காமமும் கோபமும் விட்டு விடுங்கள். என் வாக்கை அனைவரும் எப்போதும் ஏற்க வேண்டும்—ஒருபோதும் வேறாக அல்ல.

Verse 28

एवं विश्राव्य भगवान्स हि देवो वृषध्वजः । सुरान्प्रबोधयामास तथा ऋषिगणान्मुनीन्

இவ்வாறு உரைத்த பின், வृषத்வஜனாகிய பகவான் சிவன் தேவர்களை விழிப்பூட்டி உபதேசித்தான்; அதுபோலவே ரிஷிகணங்களையும் முனிவர்களையும் அறிவுறுத்தினான்.

Verse 29

तूष्णींभूतोऽभवच्छंभुर्ध्यानमाश्रित्य वै पुनः । आस्ते पुरा यथावच्च गणैश्च परिवारितः

அப்போது சம்பு மீண்டும் மௌனமடைந்து, மறுபடியும் தியானத்தைச் சார்ந்து, முன்புபோலவே முறையாக நிலைத்திருந்தான்—தன் கணங்களால் சூழப்பட்டவனாய்.

Verse 30

ध्यानास्थितं च तं दृष्ट्वा नन्दौ सर्वान्विसृज्य तान् । सब्रह्मसेन्द्रान्विबुधानुवाच प्रहसन्निव

அவரை தியானத்தில் நிலைத்திருப்பதைக் கண்டு நந்தி அனைவரையும் அனுப்பிவிட்டு, பிரம்மா–இந்திரர் உட்பட தேவர்களை மெல்லப் புன்னகையுடன் உரைத்தான்.

Verse 31

यतागतेन मार्गेण गच्छध्वं मा विलंबितम् । तथेति मत्वा ते सर्वे स्वंस्वं स्थानमथाऽव्रजन्

நீங்கள் வந்த வழியே விரைந்து செல்லுங்கள்; தாமதிக்காதீர். ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என எண்ணி அவர்கள் அனைவரும் தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு சென்றனர்.

Verse 32

गतेषु तेषु सर्वेषु समाधिस्थोऽभवद्भवः । आत्मानमात्मना कृत्वा आत्मन्येन विचंतयन्

அவர்கள் அனைவரும் சென்றபின், பவனாகிய சிவன் சமாதியில் நிலைத்திருந்தான்—ஆத்மாவை ஆத்மாவாலேயே உணர்ந்து, ஆத்மத்திலேயே தியானித்தான்.

Verse 33

परात्परतरं स्वच्छं निर्मलं निरवग्रहम् । निरञ्जनं निराभासं यस्मिन्मुह्यंति सूरयः

பராத்பரத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட அந்தத் தத்துவம் மிகத் தெளிவு, மாசற்றது, அழிவற்றது; தடையற்றது, நிரஞ்சனம், தோற்றமாயை அற்றது—அதில் ஞானிகளும் மயங்குவர்.

Verse 34

भानुर्नभात्यग्निरथो शशी वा न ज्योतिरेवं न च मारुतो न हि । यं केवलं वस्तुविचारतोऽपि सूक्ष्मात्परं सूक्ष्मतरात्परं च

அங்கே சூரியன் ஒளிராது; அக்கினியும் இல்லை; சந்திரஒளியும் இல்லை; சாதாரண ஒளி எதுவும் இல்லை; காற்றும் இல்லை. அதை ‘ஒரு பொருள்’ எனக் கொண்டு நுண்ணாய்வு செய்தாலும், அது நுண்ணைத் தாண்டியது; மிக நுண்ணையும் தாண்டியது.

Verse 35

अनिर्द्देश्य मचिन्त्यं च निर्विकारं निरामयम् । ज्ञप्तिमात्रस्वरूपं च न्यासिनो यांति तत्र वै

விளக்க இயலாததும் சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்டதும், மாற்றமற்றதும் நோயற்றதும், தூய அறிவுணர்வு-மாத்திர ஸ்வரூபமுமான அந்தப் பரத்தத்துவத்தையே நிச்சயமாக ந்யாசிகள் அடைகின்றனர்.

Verse 36

शब्दातीनं निर्गुणं निर्विकारं सत्तामात्रं ज्ञानगम्यं त्वगम्यम् । यत्तद्वस्तु सर्वदा कथ्यते वै वेदातीतैश्चागमैर्मन्त्रभूतैः

சொல்லுக்கு அப்பாற்பட்டதும், குணமற்றதும், மாற்றமற்றதும், சத்தா-மாத்திரமானதும்; ஞானத்தால் மட்டுமே அடையத்தக்கதும், சாதாரண வழிகளால் எட்டாததும் ஆகிய அந்தத் தத்துவம், வேதாதீத வெளிப்பாடுகளாலும் மந்திர-ஸ்வரூப ஆகமங்களாலும் எப்போதும் கூறப்படுகிறது.

Verse 37

तद्वस्तुभूतो भगवान्स ईश्वरः पिनाकपाणिर्भगवान्वृध्वजः । येनैव साक्षान्मकरध्वजो हतस्तपो जुषाणः परमेश्वरः सः

அந்தத் தத்துவமே தானே பகவான் ஈசன்—பினாகம் ஏந்தியவன், ரிஷபத் த்வஜன் சிவன். அவனாலேயே மகரத்வஜன் (காமன்) நேரடியாக அழிக்கப்பட்டான்; தவத்தில் இன்புறும் அந்தப் பரமேஸ்வரனே அவர்.

Verse 38

लोमश उवाच । गिरिजा हि तदा देवी तताप परमं तपः । तपसा तेन रुद्रोऽपि उत्तमं भयमागतः

லோமசர் கூறினார்—அப்போது தேவியான கிரிஜா உன்னதமான தவத்தை மேற்கொண்டாள். அந்தத் தவத்தின் வலிமையால் ருத்ரனுக்குக் கூட மிகுந்த கவலை ஏற்பட்டது.

Verse 39

विजित्य तपसा देवी पार्वती परमेण हि । शम्भुं सर्वार्थदं स्थाणुं केवलं स्वस्वरूपिणम्

தேவி பார்வதி தன் உன்னத தவத்தால் எல்லா தடைகளையும் வென்று, சாம்புவை அடைந்தாள்/வசப்படுத்தினாள்—அவர் எல்லா நலன்களையும் அருள்பவர், ஸ்தாணு (அசையாதவர்), தம் சொந்த ஸ்வரூபத்தில் மட்டுமே நிலைத்தவர்.

Verse 40

यदा जितस्तया देव्या तपसा वृषभध्वजः । समाधेश्चलितो भूत्वा यत्र सा पार्वती स्थिता

தேவியின் தவத்தால் வृषபத்வஜனான மகாதேவன் வெல்லப்பட்டபோது, அவர் சமாதியிலிருந்து அசைந்து, பார்வதி இருந்த இடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 41

जगाम त्वरितेनैव देवदेवः पिनाकधृक् । तत्रापश्यत्स्थितां देवीं सखीभिः परिवारिताम्

தேவர்களின் தேவனும் பினாகம் தாங்கியவருமான அவர் விரைவாக அங்கே சென்றார்; அங்கே தோழியர் சூழ நின்ற தேவியை கண்டார்.

Verse 42

वेदिकोपरि विन्यस्तां यथैव शशिनः कलाम् । स देवस्तां निरीक्ष्याथ बटुर्भूत्वाथ तत्क्षणात्

வேதிக்கையின் மேல் நிலவின் அரைக்கலையைப் போல வைக்கப்பட்டிருந்த அவளைத் தேவன் நோக்கினார்; அக்கணமே அவர் பட்டு (இளந்துறவி) வடிவம் எடுத்தார்.

Verse 43

ब्रह्मचारिस्वरूपेण महेशो भगवान्भवः । सखीनां मध्यमाश्रित्य ह्युवाच बटुरूपवान् । किमर्थमालिमध्यस्था तन्वी सर्वांगसुन्दरी

பகவான் பவனான மகேசன் பிரம்மச்சாரி வடிவம் கொண்டு தோழியரின் நடுவே நின்று, பட்டு வடிவில் கூறினார்: “மெலிந்தவளே, முழுமையான அழகுடையவளே! தோழியரின் நடுவில் எதற்காக நிற்கிறாய்?”

Verse 44

केयं कस्य कुतो याता किमर्थं तप्यते तपः । सर्वं मे कथ्यतां सख्यो याथा तथ्येन संप्रति

“இவள் யார்? யாருடையவள்? எங்கிருந்து வந்தாள்? எதற்காக தவம் செய்கிறாள்? தோழியரே, இப்போதே உண்மையாய் அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 45

तदोवाच जया रुद्रं तपसः कारणं परम्

அப்போது ஜயா ருத்ரனிடம் கூறி, தன் தவத்தின் பரம காரணத்தை அறிவித்தாள்.

Verse 46

हिमाद्रेर्दुहितेयं वै तपसा रुद्रमीश्वरम् । प्राप्तुकामा पतित्वन सेय मत्रोपविश्य च

இவள் நிச்சயமாக ஹிமாத்ரியின் மகள்; ருத்ர-ஈசுவரனை கணவராக அடைய விரும்பி இங்கே அமர்ந்து தவம் செய்கிறாள்.

Verse 47

तपस्तताप सुमहत्सर्वेषां दुरतिक्रमम् । बटो जानीहि मे वाक्यं नान्यथा मम भाषितम्

அவள் மிகப் பெரிய தவத்தை மேற்கொண்டாள்; அது அனைவரும் மீற இயலாதது. ஓ பட்டுவே, என் சொல் அறி—என் உரை வேறல்ல (உண்மையே).

Verse 48

तच्छत्वा वचनं तस्याः प्रहस्येदमुवाच ह । श्रृण्वतीनां सखीनां वै महेशो बटुरूपवान्

அவளின் சொற்களை கேட்ட மகேசன், பட்டுவுருவில் இருந்து சிரித்து, தோழிகள் கேட்கும்படி இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 49

मूढेयं पार्वती सख्यो न जानाति हिताहितम् । किमर्थं च तपः कार्यं रुद्रपाप्त्यर्थमेव च

தோழிகளே, இந்த பார்வதி மயக்கத்தில் உள்ளது; நன்மை-தீமை அறியாது. தவம் எதற்காக—ருத்ரனை அடைவதற்காக மட்டுமா?

Verse 50

सोऽमंगलः कपाली च श्मशानालय एव च । अशिवः शिवशब्देन भण्यते च वृथाथ वै

அவன் அமங்கலன், கபாலம் தாங்குபவன், சுடுகாட்டில் வாசிப்பவன். ‘அசிவன்’ ஆனவனை வீணாகவே ‘சிவன்’ என்ற பெயரால் அழைக்கின்றனர்.

Verse 51

अनया हि वृतो रुद्रो यदा सख्यः समेष्यति । तदेयमशुभा तन्वी भविष्यति न संशयः

சகிகளே! அவள் ருத்ரனைத் தேர்ந்து அவர் அவளுடன் சேர்ந்துவரும் போது, இந்த மெலிந்த கன்னி நிச்சயமாகத் துர்பாக்கியவளாக ஆகிவிடுவாள்—சந்தேகமில்லை.

Verse 52

यो दक्षशापाद्विकृतो यज्ञबाह्योऽभवद्विटा । ये ह्यंगभूताः शर्वस्य सर्पा ह्यासन्महाविषाः

அழகியவளே! தக்ஷனின் சாபத்தால் விகாரமடைந்து யாகத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டவன். மேலும் சர்வனின் அங்க அலங்காரங்கள் பாம்புகளே—அவை கொடிய மகாவிஷம் கொண்டவை.

Verse 53

शवभस्मान्वितो रुद्रः कृत्तिवासा ह्यमंगलः । पिशाचैः प्रमथैर्भूतैरावृतो हि निरंतरम्

ருத்ரன் சவபஸ்மம் பூசிக்கொண்டு, தோல் ஆடை அணிந்து, அமங்கலன் எனச் சொல்லப்படுகிறார்; பிசாசுகள், பிரமதர்கள், பூதங்கள் அவரை இடையறாது சூழ்ந்திருக்கும்.

Verse 54

तेन रुद्रेण किं कार्यमनया सुकुमारया । निवार्यतां सखीभिश्च मर्तुकामा पिशाचवत्

அந்த ருத்ரனுடன் இந்த மென்மையான கன்னிக்கு என்ன தொடர்பு? சகிகள் அவளைத் தடுத்து நிறுத்தட்டும்; அவள் பிசாசுகளிடம் ஓடுவது போல மரணத்தை நாடுகிறாள்.

Verse 55

इंद्रं हित्वा मनोज्ञं च यमं चैव महाप्रभम् । नैरृतं च विशालाक्षं वरुणं च अपां पतिम्

மனோஜ்ஞனான இந்திரனை விட்டு, மகாப்ரபுவான யமனையும், விசாலநேத்திரனான நைர்ருதனையும், நீரின் அதிபதியான வருணனையும்—

Verse 56

कुबेरं पवनं चैव तथैव च विभावसुम् । एवमादीनि वाक्यानि उवाच परमेश्वरः । सखीनां श्रृण्वतीनां च यत्र सा तपसि स्थिता

குபேரனையும், பவனன் (வாயு) யையும், அதுபோல விபாவசு (அக்னி) யையும். இவ்வாறான பல சொற்களை பரமேஸ்வரன் உரைத்தான்—அவள் தவத்தில் நிலைத்திருந்த இடத்தில் அவளுடைய தோழியர் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர்.

Verse 57

इत्याकर्ण्य वचस्तस्य रुद्रस्य बटुरूपिणः । चुकोप च शिवा साध्वी महेशं बटुरूपिणम्

பட்டு (இளம்பிராமணன்) வடிவம் கொண்ட ருத்ரனின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன், சாத்வியான சிவா பட்டு-வடிவ மகேசன் மீது சினந்தாள்.

Verse 58

जये त्वं विजये साध्वि प्रम्लोचेऽप्यथ सुन्दरि । सुलोचने महाभागे समीचीनं कृतं हि मे

“ஜயா, விஜயா—ஓ சாத்வியே; நீயும் பிரம்லோசா—ஓ அழகியே; சுலோசனா—ஓ மகாபாக்யவதியே; நான் செய்தது நிச்சயமாகச் சரியானதே.”

Verse 59

किमेतस्य बटोः कार्यं भवतीनामिहाधुना । बटुस्वरूपमास्थाय आगतो देवनिंदकः

“இப்போது இங்கே உங்களிடையே இந்த பட்டுவுக்கு என்ன வேலை? பட்டு-வடிவம் ஏற்று தேவர்களை நிந்திப்பவன் வந்திருக்கிறான்.”

Verse 60

अयं विसृज्यतां सख्यः किमनेन प्रयोजनम् । बटुस्वरूपिणं रुद्रं कुपिता सा ततोऽब्रवीत्

“தோழியரே, இவனை அனுப்பிவிடுங்கள்—இவனால் என்ன பயன்?” என்று கோபமுற்ற அவள், பட்டுரூபம் கொண்ட ருத்ரனை நோக்கி கூறினாள்.

Verse 61

बटो गच्छाशु त्वरितो न स्थेयं च त्वयाऽधुना । किमनेन प्रलापेन तव नास्ति प्रयोजनम्

“ஓ பட்டுவே, விரைவாகப் போ; இப்போது இங்கே தங்காதே. இந்தப் புலம்பலால் என்ன பயன்? இங்கே உனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.”

Verse 62

बटुर्निर्भर्त्सितस्तत्र तया चैवं तदा पुनः । प्रहस्य वै स्थिरो भूत्वा पुनर्वाक्यमथाब्रवीत्

அவள் அங்கே இவ்வாறு கண்டித்தபோதும், பட்டுவோன் சிரித்து, உறுதியாக நின்று, மீண்டும் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 63

शनैः शनैरवितथं विजयां प्रति सत्वरम् । कस्मात्कोपस्तयातन्वि कृतः केनैव हेतुना

“மெல்ல மெல்ல, ஆனால் தவறாது, வெற்றி கிடைக்கும். ஓ மெலிந்தவளே, நீ ஏன் கோபமுற்றாய்? எந்த காரணத்தால் இந்தச் சினம் எழுந்தது?”

Verse 64

सर्वेषामपि तद्वाच्यं वचनं सूक्तमेव यत् । यथोक्तेन च वाक्येन कस्मात्तन्वी प्रकोपिता

“அந்தச் சொல் அனைவர்முன் சொல்லத் தகுந்ததே; அது உண்மையிலேயே நல்வாக்கு. அப்படியிருக்க, ஓ மெலிந்தவளே, சொன்னபடியே கூறிய வார்த்தைகளால் நீ ஏன் சினமுற்றாய்?”

Verse 65

यः शंभुरुच्यते लोके भिक्षुको भिक्षुकप्रियः । यदि मे ह्यनृतं प्रोक्तं तदा कोप इहोचितः

உலகில் பிச்சைக்காரனாகவும் பிச்சைக்காரர்க்குப் பிரியனாகவும் புகழ்பெற்ற சாம்புவே—நான் பொய் கூறியிருந்தால், இங்கு கோபம் கொள்வது நிச்சயமாக நியாயமே.

Verse 66

इयं तावत्सुरूपा च विरूपोऽसौ सदाशिवः । विशालाक्षी त्वियं बाला विरूपाक्षो भवस्तथा

இவள் நிச்சயமாக அழகியவள்; ஆனால் அந்த சதாசிவன் விசித்திர வடிவன். இப்பெண் பெருங்கண்கள் உடையவள்; பவனும் ‘விரூபாக்ஷன்’—விசித்திரக் கண்கள் உடையவன்.

Verse 67

एवंभूतेन रुद्रेण मोहितेयं कथं भवेत् । सभाग्यो हि पतिः स्त्रीणां सदा भाव्यो रतिप्रियः

இத்தகைய ருத்ரனிடம் இவள் எவ்வாறு மயங்குவாள்? பெண்களுக்கு கணவன் என்பது பாக்கியவான், எப்போதும் விரும்பத்தக்கவன், காதல்-இன்பத்தில் மகிழ்வோன் ஆகவே வேண்டும்.

Verse 68

इयं कथं मोहितास्ति निर्गुणेन युगात्मिका । न श्रुतो न च विज्ञातो न दृष्टः केन वा शिवः

யுகங்களின் ஆத்மாவாகிய இவள், நிர்குணனாலே எவ்வாறு மயங்கினாள்? சிவன் எவராலும் கேட்கப்படவில்லை; அறியப்படவும் இல்லை; காணப்படவும் இல்லை.

Verse 69

सकामानां च भूतानां दुर्लभो हि सदाशिवः । तपसा परमेणैव गर्वितेयं सुमध्यमा

ஆசையால் இயக்கப்படும் உயிர்களுக்கு சதாசிவன் உண்மையில் அரிதாகவே கிடைப்பான். இச் சுமத்தியமா பெண் பரம தவத்தினாலேயே அகந்தை கொண்டாள்.

Verse 70

निःस्तंभो हि सदा स्थाणुः कथं प्राप्स्यति तं पतिम् । मयोक्तं किं विशालाक्षि कस्मान्मे रुषिताऽधुना

ஸ்தாணு எப்போதும் ஆதாரமற்றவர்; அவள் அவரை கணவராக எவ்வாறு அடைவாள்? ஓ விசாலாட்சி, நான் என்ன சொன்னேன் என்று இப்போது என்ன்மேல் சினந்தாய்?

Verse 71

यावद्रोषो भवेन्नॄणां नारीणां च विशेषतः । तेन रोषेण तत्सर्वं भस्मीभूतं भविष्यति

மனிதர்களில்—சிறப்பாக பெண்களில்—கோபம் எழும் வரை, அந்தக் கோபமே இதையெல்லாம் சாம்பலாக்கும்.

Verse 72

सुकृतं चोर्जितं तन्वि सत्यमेवोदितं सति । कामः क्रोधश्च लोभश्च दंभो मात्सर्यमेव च

ஓ மெலிந்தவளே, ஓ சதியே, நான் உரைத்தது நிச்சயமாக உண்மை—கடினமாகச் சேர்த்த புண்ணியமும் காமம், கோபம், பேராசை, தம்பம், பொறாமை ஆகியவற்றால் தாக்கப்படுகிறது.

Verse 73

च प्रपंचश्चतेन सर्वं विनश्यति । तस्मात्तपस्विभिर्युक्तं कामक्रोधादिवर्जनम्

இவைகளாலேயே உலகப் பந்தம் முழுதும் அழிகிறது; ஆகவே தவசிகளுக்கு காமம், கோபம் முதலியவற்றை விலக்குதல் தக்கது.

Verse 74

यदीश्वरो हृदि मध्ये विभाव्यो मनीषिभिः सर्वदा ज्ञप्तिमात्रः । तदा सर्वैर्मुनिवृत्त्या विभाव्यस्तपस्विभिर्नान्यथा चिंतनीयः

ஞானிகள் இறைவனை இதயத்தின் நடுவில் எப்போதும் தூய அறிவுணர்வு மட்டுமெனத் தியானிப்பாராயின், தவசிகளும் முனிவரின் மனநிலையோடு அவரையே தியானிக்க வேண்டும்; வேறுவிதமாக எண்ணக் கூடாது.

Verse 75

एतच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शंभोस्तदाब्रवीद्विजया तं च सर्वम् । गच्छात्र किंचित्तव नास्ति कार्यं न वक्तव्यं वचनं बालिशान्यत्

சம்புவின் அந்தச் சொற்களை கேட்ட விஜயா அவனிடம் முழுதும் பதிலளித்தாள்— “இங்கிருந்து போ; உனக்கு இங்கே எந்தக் காரியமும் இல்லை. இனி குழந்தைத்தனமான வார்த்தைகள் பேசாதே।”

Verse 76

एवं विवदमानं तं बटुरूपं सदाशिवम् । विसर्जयामास तदा विजया वाक्यकोविदा

இவ்வாறு வாதம் செய்துகொண்டிருந்த பட்டு-வடிவ சதாசிவனை, சொல்வன்மை உடைய விஜயா அப்போது அனுப்பிவிட்டாள்।

Verse 77

तिरोधानं गतः सद्यो महेशो गिरिजां प्रति । अलक्ष्यमाणः सर्वासां सखीनां परमेश्वरः

உடனே மகேசன் கிரிஜையை நோக்கி மறைவடைந்தான்; பரமேச்வரன் அவளுடைய எல்லாச் சகிகளுக்கும் கண்களுக்கு எட்டாதவனானான்।

Verse 78

प्रादुर्बभूव सहसा निजरूपधरस्तदा । यदा ध्यानस्थिता देवी निजध्यानपरा सती

தேவி சதி தன் உள்ளத் தியானத்தில் முழுமையாக லயித்து தியானத்தில் அமர்ந்திருந்தபோது, அவர் திடீரென தன் உண்மை வடிவில் வெளிப்பட்டார்।

Verse 79

तदा हृदिस्थो देवेशो बहिर्हृष्टिचरोभवत् । नेत्रे उन्मील्य सा साध्वी गिरिजायतलोचना । अपश्यद्देवदेवेशं सर्वलोकमहेश्वरम्

அப்போது இதயத்தில் உறைந்திருந்த தேவேசன் வெளியில் வெளிப்பட்டான். கண்களைத் திறந்த அந்த சாத்வி—விரிந்த கண்களையுடைய கிரிஜை—தேவர்களின் தேவன், எல்லா உலகங்களின் மகேச்வரனை தரிசித்தாள்।

Verse 80

द्विभुजं चैकवक्त्रं कृत्तिवाससमद्भुतम् । कपर्दं चंद्ररेखांकं निवीतं गजचर्मणा

அவர் அதிசயத் திருமேனி உடையவர்—இரு புஜங்களும் ஒரே முகமும் உடையவர்; க்ருத்திவாசம் (தோல் ஆடை) தரித்தவர்; ஜடாதரர், தலையில் சந்திரரேகைச் சின்னம் கொண்டவர், யானைத்தோலால் நிவீதராக (உபவீதமென) அலங்கரிக்கப்பட்டவர்।

Verse 81

कर्णस्थौ हि महानागौ कंबलाश्वतरौ तदा । वासुकिः सर्पराजश्च कृताहारो महाद्युति

அப்போது அவரது காதுகளில் இரு மகாநாகங்கள்—கம்பலன், அஷ்வதரன்—இருந்தன; மேலும் சர்ப்பராஜன் வாசுகியும், க்ருதாஹாரன் (புஷ்டன்), மகாத்யுதி (ஒளிமிக்கவன்) ஆகி அவரை அலங்கரித்தான்।

Verse 82

वलयानि महार्हाणि तदा सर्पमयानि च । कृतानि तेन रुद्रेण तथा शोभाकराणि च

அப்போது அருமதிப்பான வளையங்களும் இருந்தன—அவை பாம்புகளால் ஆனவை; அந்த ருத்ரனே அவற்றை அமைத்தான், அவையும் ஒளி-அழகை அளிப்பவையாக இருந்தன।

Verse 83

एवंभूतस्तदा शंभुः पार्वतीं प्रति चाग्रतः । उवाच त्वरया युक्तो वरं वरय भामिनि

இவ்வாறான நிலையில் இருந்த சம்பு, முன்னே நின்ற பார்வதியிடம் விரைந்து கூறினார்—“ஓ பாமினி, வரம் தேர்ந்தெடு; உனக்கு வேண்டியதை வேண்டிக் கொள்.”

Verse 84

व्रीडया परया युक्ता साध्वी प्रोवाच शंकरम् । त्वं नाथो मम देवेश त्वया किं विस्मृतं पुरा

மிகுந்த நாணத்துடன் இருந்த சாத்வி, சங்கரனை நோக்கி கூறினாள்—“ஓ தேவேசா! நீரே என் நாதன்; அப்படியிருக்க முன்பு நிகழ்ந்ததை நீர் எதை மறந்தீர்?”

Verse 85

दक्षयज्ञविनाशं च यदर्थं कृतवान्प्रभो । स त्वं साहं समुत्पन्ना मेनायां कार्यसिद्धये

பிரபுவே! எதற்காக முன்பு தக்ஷ யாகத்தை நீங்கள் அழித்தீரோ, அதே தெய்வ நோக்கம் நிறைவேறவே நான் மேனையின் கருவில் மீண்டும் பிறந்தேன்; நீங்களும் இங்கே வந்துள்ளீர்।

Verse 86

देवानां देवदेवेश तारकस्य वधं प्रति । भवतो हि मया देव भविष्यति कुमारकः

தேவர்களின் தேவேசரே! தேவர்களின் நலனுக்கும் தாரகனை வதம் செய்யவும், தேவே, உம்மாலும் என்னாலும் நிச்சயமாக ஒரு குமாரன் பிறப்பான்।

Verse 87

तस्मात्त्वया हि कर्तव्यं मम वाक्यं महेश्वर । गंतव्यं हिमवत्पार्श्व नात्र कार्या विचारणा

ஆகையால், மகேஸ்வரா! என் சொல்லை நீர் அவசியம் நிறைவேற்ற வேண்டும்; ஹிமவானின் அருகே செல்ல வேண்டும்—இதில் ஆலோசனை வேண்டாம்।

Verse 88

याचस्व मां महादेव ऋषिभिः परिवारितः । करिष्यति न संदेहस्तव वाक्यं च मे पिता

மகாதேவா! முனிவர்கள் சூழ்ந்து நிற்க, என் கைப்பிடியை வேண்டுங்கள்; ஐயமில்லை—என் தந்தை உங்கள் வேண்டுதலை நிறைவேற்றி, உங்கள் சொல்லை மதிப்பார்।

Verse 89

दक्षकन्या पुराहं वै पित्रा दत्ता यदा तव । यथोक्तविधिना तत्र विवाहो न कृतस्त्वया

முன்பு நான் தக்ஷனின் மகளாக இருந்தபோது, தந்தை என்னை உமக்கு அளித்தான்; அப்போது அங்கே விதிப்படி (சாஸ்திர விதானப்படி) திருமணம் நீர் நடத்தவில்லை।

Verse 90

न ग्रहाः पूजितास्तेन दक्षेण च महात्मना । ग्रहाणां विषयत्वेन सच्छिद्रोऽयं महानभूत्

மகாத்மா தக்ஷன் கிரகங்களைப் பூஜிக்கவில்லை. கிரகங்களைப் பொருளாகக் கொண்டு அலட்சியம் செய்ததால் இந்தப் பெரும் காரியம் குறைபட்டது; பிளவு உள்ளதுபோல் ஆனது.

Verse 91

तस्माद्यथोक्तविधिना कर्तुमर्हसि सुव्रत । विवाहं स्वं महाभाग देवानां कार्यसिद्धये

ஆகையால், ஓ நற்கடமை உடையவனே, ஓ பெரும்பேறு பெற்றவனே, தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறுவதற்காக உன் திருமணத்தைச் சாஸ்திர விதிப்படி நடத்த வேண்டும்.

Verse 92

तदोवाच महाबाहो गिरिजां प्रहसन्निव । स्वभावेनैव तत्सर्वं जंगमाजंगमं महत् । जातं त्वया मोहितं च त्रिगुणैः परिवेष्टितम्

அப்போது மகாபாகு பரமன் கிரிஜையிடம் புன்னகையுடன் கூறினான்— ‘உன் இயல்பினாலேயே இந்தப் பெரும் உலகம், அசையும்-அசையாத அனைத்தும், தோன்றியது; மேலும் இது முக்குணங்களால் சூழப்பட்டு மயக்கமடைந்துள்ளது.’

Verse 93

अहंकारात्समुत्पन्नं महत्तत्त्वं च पार्वति । महत्तत्त्वात्तमो जातं तमसा वेष्टितं नभः

ஓ பார்வதி! அகங்காரத்திலிருந்து மகத்தத்துவம் தோன்றுகிறது. மகத்தத்துவத்திலிருந்து தமஸ் பிறக்கிறது; அந்தத் தமஸால் ஆகாயம் மூடப்படுகிறது.

Verse 94

भसो वायुरुत्पन्नो वायोरग्निरजायत । अग्नेरापः समुत्पन्ना अद्भ्यो जाता मही तदा

அந்த ஆதார நிலையிலிருந்து வாயு தோன்றியது; வாயுவிலிருந்து அக்னி பிறந்தது. அக்னியிலிருந்து நீர் வெளிப்பட்டது; நீரிலிருந்து அப்போது பூமி தோன்றியது.

Verse 95

मह्यादिकानि स्थास्नूनि चराणि च वरानने । दृश्यंयत्सर्वमेवैतन्नश्वरं विद्धि मानिनि

அழகிய முகத்தையுடையவளே! பூமி முதலிய நிலைபேறானதும் அசைவதுமான அனைத்தும்—காணப்படுவது யாவும், அகந்தையுடையவளே—இவை அனைத்தும் நிலையற்றவை என்று அறிந்துகொள்.

Verse 96

एकोऽनेकत्वमापन्नो निर्गुणो हि गुणावृतः । स्वज्योतिर्भाति यो नित्यं परज्योत्स्नान्वितोऽभवत् । स्वतंत्रः परतंत्रश्च त्वया देवि महत्कृतम्

ஒரே பரம்பொருள் பலவாகத் தோன்றியது; நிர்குணன் குணங்களால் மூடப்பட்டதுபோல் ஆனான். எப்போதும் தன் ஒளியால் பிரகாசிப்பவன் பிறரொளியுடன் இணைந்தான். சுதந்திரன் சார்புடையவனானான்—தேவி, இந்த மாபெரும் மாற்றம் உன்னாலே நிகழ்ந்தது.

Verse 97

मायामयं कृतमिदं च जगत्समग्रं सर्वात्मना अवधृतं परया च बुद्ध्या । सर्वात्मभिः सुकृतिभिः परमार्थभावैः संसक्तिरिंद्रियगणैः परिवेष्टितं च

இந்த முழு உலகமும் மாயையின் படைப்பாக அமைக்கப்பட்டது; பரமாத்மாவாலும் பராபுத்தியாலும் தாங்கப்படுகிறது. பரமார்த்த நிலையில் நிற்கும் புண்ணியவான்களும் கூட, இந்திரியக் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டு பற்றில் சிக்குகின்றனர்.

Verse 98

के ग्रहाः के उडुगणाः के बाध्यंते त्वया कृताः । विमुक्तं चाधुना देवि शर्वार्थं वरवर्णिनि

எந்த கிரகங்கள், எந்த நட்சத்திரக் கூட்டங்கள், எந்த உயிர்கள் உன்னால் செய்யப்பட்ட கட்டுப்பாட்டில் கட்டுண்டன? மேலும் தேவி, அழகியவளே—சர்வனின் நோக்கத்திற்காக இப்போது எது விடுவிக்கப்பட்டது?

Verse 99

गुणकार्यप्रसंगेन आवां प्रादुर्भवः कृतः । त्वं हि वै प्रकृतिः सूक्ष्मा रजःसत्त्वतमोमयी

குணங்களும் அவற்றின் செயல்பாடுகளும் விரியும் காரணத்தால் எங்கள் வெளிப்பாடு ஏற்பட்டது. ஏனெனில் நீயே நுண்ணிய பிரகிருதி—ரஜஸ், சத்த்வம், தமஸ் ஆகியவற்றால் ஆனவள்.

Verse 100

व्यापारदक्षा सततमहं चैव सुमध्यमे । हिमालयं न गच्छामि न याचामि कथंचन

ஓ சுமத்தியமே! நான் எப்போதும் காரியங்களில் திறமையுடையவன்; இமாலயத்திற்குச் செல்லேன், எவ்விதத்திலும் யாசிக்கமாட்டேன்।

Verse 101

देहीति वचनात्सद्यः पुरुषो याति लाघवम् । इत्थं ज्ञात्वा च भो देवि किमस्माकं वदस्व वै

‘கொடு’ என்ற சொல்லே கேட்டவுடன் மனிதன் உடனே பாரம் குறைந்து இலகுவாகிறான். இதை அறிந்து, ஓ தேவி, நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறு.

Verse 102

कार्यं त्वदाज्ञया भद्रे तत्सर्वं वक्तुमर्हसि । तेनोक्तात्र तदा साध्वी उवाच कमलेक्षणा

ஓ பத்திரே! உன் ஆணையின்படி செய்ய வேண்டிய அனைத்தையும் கூறுதல் உனக்கே உரியது. இவ்வாறு கேட்டபோது அங்கே சாத்வி கமலநயனத் தேவி உரைத்தாள்.

Verse 103

त्वमात्मा प्रकृतिश्चाहं नात्र कार्या विचारणा । तथापि शंभो कर्तव्यं मम चोद्वहनं महत्

நீ பரமாத்மா; நான் பிரகృతి; இதில் ஆராய வேண்டியதில்லை. ஆயினும், ஓ ஷம்போ, என்னை முறையாக ஏற்றுக் கொள்ளும் மகத்தான உத்வாஹனம் (திருமணச் சடங்கு) நீ செய்ய வேண்டும்.

Verse 104

देहो ह्यविद्ययाक्षिप्तो विदेहो हि भवान्परः । तथाप्येवं महादेव शरीरावरणं कुरु

இந்த உடல் அவித்யையால் ஏற்பட்டது; நீயோ பரத்துவமான, விதேஹன். ஆயினும், ஓ மகாதேவா, உடல்-ஆவரணத்தை ஏற்றருள்வாய்.

Verse 105

प्रपंचरचनां शंभो कुरु वाक्यान्मम प्रभो । याचस्व मां महादेव सौभाग्यं चैव देहि मे

ஓ ஷம்போ, ஓ ஆண்டவனே! என் சொற்களின்படி உலக ஒழுங்கை அமைத்தருள்வாயாக. ஓ மகாதேவா, என்னை மணம் வேண்டி வருவாயாக; எனக்கு திருமணச் சௌபாக்கியத்தை அருள்வாயாக.

Verse 106

इत्येवमुक्तः स तया महात्मा महेश्वरो लोकविडंबनाय । तथेति मत्वा प्रहसञ्जगाम स्वमालयं देववरैः सुपूजितः

அவள் இவ்வாறு கூறியபோது, உலகிற்கு தெய்வீக லீலையை நிகழ்த்த விரும்பிய மகாத்மா மகேஸ்வரன் ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று ஒப்புக் கொண்டான். தேவர்களில் சிறந்தோரால் நன்கு பூஜிக்கப்பட்டு, புன்னகையுடன் தன் திருவிடத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 107

एतस्मिन्नंतरे तत्र हिमवान्गिरिभिः सह । मेनया भार्यया सार्द्धमाजगाम त्वरान्वितः

அந்த இடைவெளியில் அந்நேரமே, ஹிமவான் மலைகளுடன் சேர்ந்து, தன் மனைவி மேனையுடன் அவசரமாக அங்கே வந்தடைந்தான்.

Verse 108

पार्वतीदर्शनार्थं च सुतैश्च परिवारितः । तेन दृष्टा महादेवी सखीभिः परिवारिता

பார்வதியைத் தரிசிக்க, தன் புதல்வர்களால் சூழப்பட்டவனாய், தோழியரால் சூழப்பட்டிருந்த மகாதேவியை அவன் கண்டான்.

Verse 109

पार्वत्या च तदा दृष्टो हिमवान्गिरिभिः सह । अभ्युत्थानपरा साध्वी प्रणम्य शिरसा तदा । पितरौ च तदा भ्रातॄन्बंधूंश्चैव च सर्वशः

அப்போது பார்வதி, மலைகளுடன் கூடிய ஹிமவானைக் கண்டாள். நற்குணமுடைய தேவி மரியாதையுடன் எழுந்து, அந்நேரம் தலை வணங்கி प्रणாமம் செய்தாள்—தந்தை-தாய், சகோதரர்கள், மற்றும் எல்லா உறவினருக்கும் முறையாக வணக்கம் செலுத்தினாள்.

Verse 110

स्वमंकमारोप्य महायशास्तदा सुतां परिष्वज्य च बाष्पपूरितः । उवाच वाक्यं मधुरं हिमालयः किं वै कृतं साध्वि यथा तथेन

அப்போது பெருமையுடைய இமாலயன் தன் மகளைக் மடியில் ஏற்றி அணைத்தான்; கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின. இனிய சொற்களால் கூறினான்— “சாத்வீ, என்ன நடந்தது? ஏன் இவ்வாறு நிலைமை?”

Verse 111

तत्कथ्यतां महाभागे सर्वं शुश्रूषतां हि नः । तच्छ्रुत्वा मधुरं वाक्यमुवाच पितरं प्रति

“மகாபாகே, அனைத்தையும் கூறு; நாங்கள் கேட்க ஆவலாய் உள்ளோம்.” தந்தையின் இனிய சொற்களை கேட்டவள் அவரை நோக்கி பதிலுரைத்தாள்.

Verse 112

तपसा परमेणैव प्रार्थितो मदनांतकः । शांतं च मे महात्कार्यं सर्वेषामपि दुर्ल्लभम्

“உயர்ந்த தவத்தினாலே நான் மதனாந்தகனை வேண்டினேன். மேலும், எல்லோருக்கும் அரிதான என் பெரும் நோக்கம் அமைதியுடன் நிறைவேறியது.”

Verse 113

तत्र तुष्टो महादेवो वरणार्थं समागतः । स मयोक्तस्तदा शंभुर्ममषाणिग्रहः कथम्

“அங்கே மகாதேவன் திருப்தியுடன் வரன் ஏற்க வந்தான். அப்போது நான் சம்புவிடம்— ‘என் பாணிகிரஹணம் எவ்வாறு நடைபெறும்?’ என்று கேட்டேன்.”

Verse 114

क्रियते च तदा शंभो मम पित्रा विनाधुना । यतागतेन मार्गेण गतोऽसौ त्रिपुरांतकः

“இப்போது, ஓ சம்பு, உம்மின்றியே என் தந்தை சடங்கினை நடத்துகிறார். திரிபுராந்தகன் வந்த வழியிலேயே மீண்டும் சென்றுவிட்டான்.”

Verse 115

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा अवाप परमां मुदम् । बंधुभिः सह धर्मात्मा उवाच स्वसुतां पुनः

அவளுடைய சொற்களை கேட்டதும் தர்மாத்மன் பேரானந்தம் அடைந்தான். உறவினர்களுடன் சேர்ந்து மீண்டும் தன் மகளிடம் கூறினான்.

Verse 116

स्वगृहं चाद्य गच्छामो वयं सर्वे च भूधराः । अनया राधितो देवः पिनाकी वृषभध्वजः

“இன்றே நாம் அனைவரும் மலைநாதர்கள் தம் தம் இல்லத்திற்குச் செல்வோம். இவளால் பினாகதாரி, வृषபத்வஜன் ஆகிய தேவன் முறையாகப் பிரசன்னமானான்.”

Verse 117

इत्यूचुस्ते सुराः सर्वे हिमालयपुरोगमाः । पार्वतीसहिताः सर्वे तुष्टुर्वाग्भिरादृताः

இவ்வாறு கூறி, ஹிமாலயன் முன்னிலையில் இருந்த அந்த எல்லா தேவர்களும், பார்வதியுடன் சேர்ந்து, மரியாதைமிகு சொற்களால் (இறைவனை)ப் புகழ்ந்தனர்.

Verse 118

तां स्तूयमानां च तदा हिमालयो ह्यारोप्य चांसं वरवर्णिनीं च । सर्वेथ शैलाः परिवार्य चोत्सुकाः समानयामासुरथ स्वमालयम्

அவளைப் புகழ்ந்து கொண்டிருந்த அந்த வேளையில், ஹிமாலயன் அந்த அழகிய நிறமுடைய கன்னியைத் தன் தோளில் ஏற்றினான். எல்லா மலைகளும் ஆவலுடன் சூழ்ந்து கொண்டு அவளைத் தங்கள் இருப்பிடத்திற்குக் கொண்டு சென்றன.

Verse 119

देवदुंदुभयो नेदुः शंखतूर्याण्यनेकशः । वादित्राणि बहून्येव वाद्यमानानि सर्वशः

தேவ துந்துபிகள் முழங்கின; சங்குகளும் தூரியங்களும் மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்தன. பல வாத்தியங்கள் எங்கும் இசைக்கப்பட்டன.

Verse 120

पुष्पर्षेण महता तेनानीता गृहं प्रति

மிகுந்த மலர்மழையுடன் அவளை இல்லத்தினை நோக்கி மரியாதையுடன் அழைத்துச் சென்றனர்।

Verse 121

सा पूज्यमाना बहुभिस्तदानीं महाविभूत्युल्लसिता तपस्विनी । तथैव देवैः सह चारणैश्च महर्षिभिः सिद्धगणैश्च सर्वशः

அப்போது அந்தத் தவமகள் மாபெரும் மகிமையால் ஒளிவீசி, பலரால் வணங்கப்பட்டாள்—தேவர்கள், சாரணர்கள், மகரிஷிகள், மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் உள்ள சித்தகணங்கள் ஆகியோரால்।

Verse 122

पूज्यमाना तदा देवी उवाच कमलासनम् । देवानृषीन्पितॄन्यक्षानन्यान्सर्वान्समागतान्

வணங்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்த தேவியார் அப்போது கமலாசனன் பிரம்மாவையும், கூடிவந்த தேவர்கள், ரிஷிகள், பித்ருக்கள், யக்ஷர்கள் மற்றும் பிற அனைவரையும் நோக்கி உரைத்தாள்।

Verse 123

गच्छध्वं सर्व एवैते येन्ये ह्यत्र समागताः । स्वंस्वं स्थानं यताजोषं सेव्यतां परमेश्वरः

இங்கே கூடியுள்ள நீங்கள் அனைவரும் இப்போது புறப்படுங்கள். தத்தம் உரிய இடத்திற்குச் சென்று, தத்தம் நிலைக்கு ஏற்றவாறு, பரமேஸ்வரன் சிவனை வழிபட்டு சேவியுங்கள்।

Verse 124

एवं तदानीं स्वपितुर्गृहं गता संशोभमाना परमेण वर्चसा । सा पार्वती देववरैः सुपूजिता संचिंतयंती मनसा सदाशिवम्

இவ்வாறு அந்நேரம் பார்வதி தந்தையின் இல்லத்திற்குத் திரும்பினாள்; பரம ஒளியால் பிரகாசித்தாள். தேவர்களில் சிறந்தோரால் நன்கு வணங்கப்பட்ட அவள், மனத்தில் எப்போதும் சதாசிவனைத் தியானித்துக் கொண்டிருந்தாள்।