Adhyaya 19

Verse 1

लोमश उवाच । एवं संबोधितो दैत्यो गुरुणा भार्गवेण हि । उवाच प्रहसन्वाक्यं मेघगंभीरया गिरा

லோமசர் கூறினார்—குரு பார்கவரால் இவ்வாறு உரைக்கப்பட்டபோது, அந்த தைத்யன் புன்னகையுடன், மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் சொற்களைச் சொன்னான்.

Verse 2

त्वयोक्तोहं हितार्थाय यैर्वाक्यैश्चालितोऽस्म्यहम् । तव वाक्यं मम प्रीत्यै हितमप्यहितं भवेत्

நீ என் நலனுக்காகவே பேசினாய்; உன் சொற்களால் நான் செயலில் தூண்டப்பட்டேன். ஆனால் என்னை மகிழ்விக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் உன் அறிவுரை—நன்மையானதாயினும்—தீமையாக மாறக்கூடும்.

Verse 3

दास्यामि भिक्षितं चास्मै विष्मवे बटुरूपिणे । पात्रीभूतो ह्ययं विष्णुः सर्वकर्मफलेश्वरः

பட்டுரூபமாக வந்துள்ள இந்த விஷ்ணுவுக்கு நான் பிச்சை அளிப்பேன். ஏனெனில் இவரே தகுதியான பாத்திரம்; எல்லாக் கர்மபலங்களுக்கும் ஈசன் இவரே.

Verse 4

येषां हृदि स्थितो विष्णुस्ते वै पात्रतमा ध्रुवम् । यस्य नाम्ना सर्वमिदं पवित्रमिव चोच्यते

யாருடைய இதயத்தில் விஷ்ணு உறைகிறாரோ, அவர்களே உறுதியாக மிகச் சிறந்த பாத்திரங்கள். யாருடைய நாமத்தால் இவை அனைத்தும் புனிதமெனப் போற்றப்படுகின்றன.

Verse 5

येन वेदाश्च यज्ञाश्च मंत्रतंत्रादयो ह्यमी । सर्वे संपूर्णतां यांति सोऽयं विश्वेश्वरो हरिः

யாரால் வேதங்களும் யாகங்களும், மந்திர‑தந்திர முதலிய விதிகளும் அனைத்தும் நிறைவை அடைகின்றனவோ—அவரே உலகநாதன் ஹரி.

Verse 6

आगतः कृपया मेद्य सर्वात्मा हरिरीश्वरः । उद्धर्तुं मां न संदेह एतज्जानीहि तत्त्वतः

இன்று கருணையால் அனைத்திற்கும் ஆத்மாவான ஈசன் ஹரி என்னிடம் வந்துள்ளார். என்னை உயர்த்தவே வந்தார்—சந்தேகமின்றி இதைத் தத்துவமாக அறி.

Verse 7

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा चुकोप च रुषान्वितः । भार्गवः शप्तुमारेभे दैत्येंद्रं धर्म्मवत्सलम्

அவன் சொற்களை கேட்டதும் பார்கவன் சினம் கொண்டு கொதித்து, தர்மத்தில் அன்புடைய தைத்யேந்திரனை சபிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 8

मम वाक्यमतिक्रम्य दातुमिच्छस्यरिंदम । विगुणो भव रे मंद तस्मात्त्वं निःश्रिको भव

எதிரிகளை அடக்கும் வீரனே! என் சொல்லை மீறி நீ தானம் செய்ய விரும்புவதால், மந்தமதியே, நீ புண்ணியமற்றவனாகு; ‘நிஃஸ்ரீக’—ஸ்ரீ‑செல்வம் இழந்தவனாகு.

Verse 9

एवं शशाप च तदा परमार्थविज्ञं शिष्यं महात्मानमगाधबोधम् । स वै जगामाथ महाकविस्त्वरात्स्वमाश्रमं धर्म्मविदां वरिष्ठः

இவ்வாறு அந்நேரம் அந்த முனிவர், பரமார்த்தத்தை அறிந்த, மகாத்மாவான, அளவிலா ஞானம் கொண்ட தன் சீடனை சபித்தார். பின்னர் தர்மவிதர்களில் முதன்மையான மகாகவி பார்கவன் விரைந்து தன் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 10

गते तु भार्गवे तस्मिन्बलिर्विरोचनात्मजः । वामनं चार्चयित्वा स महीं दातुं प्रचक्रमे

அப்போது பார்கவர் (சுக்ராசாரியர்) சென்றபின், விரோசனனின் புதல்வன் பலி வாமனப் பெருமானை முறையாக வழிபட்டு, பூமியைத் தானமாக அளிக்கத் தொடங்கினான்।

Verse 11

विंध्यावलिः समागत्य बलेरर्द्धांगशोभिता । अवनिज्य बटोः पादौ प्रददौ विष्णवे महीम्

பலியின் அர்த்தாங்கியான விந்த்யாவளி முன்னே வந்து, பட்டுவின் (வாமனன்) பாதங்களைத் துவைத்து, விஷ்ணுவுக்கு பூமியை அர்ப்பணித்தாள்।

Verse 12

संकल्पपूर्वेण तदा विधिना विधिकोविदः । संकल्पेनैव महता ववृधे भगवानजः

அப்போது விதிநிபுணன் சங்கல்பம் முன்வைத்து சாஸ்திர விதிப்படி செயலை நிறைவேற்றினான்; அந்த மகத்தான சங்கல்பத்தாலேயே அஜன் (அஜன்மா) பகவான் விரிவடைந்தான்।

Verse 13

यदैकेन मही व्याप्ता विष्णुना प्रभविष्णुना । सर्वे स्वर्गा द्वितीयेन व्याप्तास्तेन महात्मना

வல்லமைமிகு விஷ்ணு ஒரு அடியால் பூமியை நிறைத்தபோது, அந்த மகாத்மா இரண்டாம் அடியால் எல்லா ஸ்வர்கலோகங்களையும் நிறைத்தான்।

Verse 14

सत्यलोकगतो विष्णोश्चरणः परमेष्ठिना । कमण्डलुगतेनैव अंभसा चावनेनिजे

விஷ்ணுவின் திருவடி சத்தியலோகத்தை அடைந்தது; அப்போது பரமேஷ்டி பிரம்மா தன் கமண்டலுவிலிருந்த நீரால் அந்த திருவடியைத் துவைத்தார்।

Verse 15

तत्पादसंपर्कजलाच्च जाता भागीरथी सर्वसुमंगला च । यया त्रिलोकी च कृता पवित्रा यया च सर्वे सगराः समुद्धृताः । यया कपर्दः परिपूरितो वै शंभोस्तदानीं च भगीरथेन

அவருடைய திருவடி தொடுதலால் உண்டான நீரிலிருந்து பகீரதி கங்கை—அனைத்தும் மங்களமயமானவள்—பிறந்தாள். அவளால் மூவுலகமும் தூய்மையடைந்தது; அவளால் சகரரின் எல்லாப் புதல்வரும் உய்வடைந்தனர். அக்காலத்தில் பகீரதன் கங்கையை இறக்கி வந்தபோது, சம்புவின் ஜடைகள் அவளால் நிறைந்தன।

Verse 16

तीर्थानां तीर्थमाद्यं च गंगाख्यमवतारितम् । तद्विष्णोश्चरणेनैव समेतं ब्रह्मणा कृतम्

தீர்த்தங்களிலெல்லாம் முதன்மையான தீர்த்தம் ‘கங்கை’ எனப் பெயர்பெற்று அவதரித்தது. அது விஷ்ணுவின் திருவடியாலேயே இணைக்கப்பட்டு, பிரம்மனால் நிறுவப்பட்டது।

Verse 17

त्रिविक्रमात्परो ह्यात्मा नाम्ना त्रिविक्रमोऽभवत् । त्रिविक्रमक्रमाक्रांतं त्रैलोक्यं च तदाऽभवत्

மூன்று அடிகளினால் பரமாத்மா ‘திரிவிக்ரமன்’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றான்; அப்போது திரிவிக்ரமனின் திருவடி-நடையால் மூவுலகமும் ஆட்கொள்ளப்பட்டது.

Verse 18

पदद्वयेन वा पूर्णं जगदेतच्चराचरम् । विहाय तत्स्वरूपं च देवदेवो जनार्द्दनः । पुनश्च बटुरूपोऽसावुपविश्य निजासने

இரண்டு அடிகளாலேயே இந்தச் சராசர உலகமெங்கும் நிறைந்தது. அப்போது தேவர்களின் தேவனான ஜனார்தனன் அந்தச் சர்வவியாபி வடிவை விட்டு; மீண்டும் இளம்பிரம்மச்சாரி (பட்டு) வடிவம் கொண்டு தன் ஆசனத்தில் அமர்ந்தான்।

Verse 19

तदा देवाः सगंधर्वा मुनयः सिद्धचारणाः । आगताश्च बलेर्यज्ञं द्रष्टुं यज्ञपतिं प्रभुम्

அப்போது தேவர்கள் கந்தர்வர்களுடன், முனிவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள் ஆகியோர் அனைவரும் பலியின் யாகத்தைப் பார்க்கவும், யாகபதியான பரம்பொருளைத் தரிசிக்கவும் அங்கு வந்தனர்।

Verse 20

तत्र ब्रह्मा समागत्य स्तुतिं चक्रे परात्मनः । बलेस्तत्रैव चान्येन च दैत्येंद्राश्चागतास्त्वरम्

அங்கே பிரம்மா வந்து பரமாத்மனைப் போற்றி ஸ்துதி செய்தார். அங்கேயே பலியின் பக்கமாக மற்ற தானவத் தலைவர்களும் விரைந்து வந்தனர்.

Verse 21

एभिः सर्वैः परिवृतो वामनो बलिसद्मनि । उपविश्यासने सोऽथ उवाच गरुडं प्रति

அனைவராலும் சூழப்பட்ட வாமனர் பலியின் அரங்கில் ஆசனத்தில் அமர்ந்தார். பின்னர் அவர் கருடனை நோக்கி உரைத்தார்.

Verse 22

दैत्योऽसौ बालिशो भूत्वा दत्तानेन मही मम । त्रिपदक्रमणेनैव गृहीतं च पदद्वयम्

‘அந்த தைத்யன் மடமையுற்று எனக்கு பூமியைத் தானமாக அளித்தான். மூன்று அடிகள் எடுக்கும் செயலில் நான் ஏற்கெனவே இரண்டு அடிகளை எடுத்துக் கொண்டேன்.’

Verse 23

पदमेकं प्रतिश्रुत्य न ददाति हि दुर्मतिः । तस्मात्त्वया गृहीतव्यं तृतीयं पदमेव च

‘ஒரு அடியைத் தருவேன் என்று வாக்குறுதி அளித்தும் அந்த தீயமதி தரவில்லை. ஆகவே நீ மூன்றாவது அடியையும் கைப்பற்று.’

Verse 24

इत्युक्तो गरुडस्तेन वामनेन महात्मना । वैरोचनिं विनिर्भर्त्स्य वाक्यं चेदमुवाच ह

மகாத்மா வாமனர் இவ்வாறு கூறியதும் கருடன் வைரோசனியின் புதல்வன் (பலி) மீது கண்டித்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தான்.

Verse 25

रे बले किं त्वया मूढ कृतमस्ति जुगुप्सितम् । अविद्यमाने ह्यर्थे हि किं ददासि परमात्मने । औदार्येण हि किं कार्यमल्पकेन त्वयाधुना

ஏ பலி! மூடனே, நீ இவ்வளவு அருவருப்பான செயலை ஏன் செய்தாய்? உன்னிடம் எதுவும் மீதமில்லாதபோது பரமாத்மாவுக்கு நீ என்ன அளிப்பாய்? இப்போது நீ மிகச் சிறிதாகக் குறைந்தபின், தாராளத்திற்கென்ன பயன்?

Verse 26

इत्युक्तो बलिराविष्टः स्यमानः खगेश्वरम् । वक्ष्यमाणमिदं वाक्यं गरुत्मन्तं तदाऽब्रवीत्

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், பலி கலக்கமடைந்து மனம் பதறி, அச்சொற்களை உரைத்துக் கொண்டிருந்த பறவைகளின் அரசன் கருடனை அப்போது பதிலுரைத்தான்.

Verse 27

समर्थोस्मि महापक्ष गृपणो न भवाम्यहम् । येनेदं कारितं सर्वं तस्मै किं प्रददाम्यहम्

பலி கூறினான்—ஓ மகாபட்சியே! நான் வல்லவன்; நான் கஞ்சனாக மாறமாட்டேன். யாரால் இவை அனைத்தும் நிகழ்ந்ததோ, அந்த பரமேஸ்வரனுக்கு நான் என்ன தராமல் இருப்பேன்?

Verse 28

असमर्थो ह्यहं तात कृतोऽनेन महात्मना । तदोवाच बलिं सोऽपि तार्क्ष्यपुत्रो महामनाः

“அய்யா! அந்த மகாத்மா என்னை வலியற்றவனாக்கினார்.” அப்போது உயர்ந்த மனம் கொண்ட தார்க்ஷ்யபுத்திரன் (கருடன்) பலியிடம் கூறினான்.

Verse 29

जानन्नपि च दैत्येंद्र गुरुणापि निवारितः । विष्णवेऽपि महीं प्रादास्त्वया किं विस्मृतं महत्

ஓ தைத்யேந்திரா! அறிந்திருந்தும், குரு தடுத்தும், நீ விஷ்ணுவுக்கு பூமியைத் தானமாக அளித்தாய்—உன் அந்த மகத்தான விரதத்தை மறந்தாயோ?

Verse 30

दातव्यं तत्पदं विष्णोस्तृतीयं यत्प्रतिश्रुतम् । न ददासि कथं वीर निरयेच पतिष्यसि

நீ வாக்குறுதி அளித்த விஷ்ணுவின் அந்த மூன்றாம் அடியை நிச்சயமாக அளிக்க வேண்டும். அதை அளிக்காவிட்டால் நீ வீரன் என எப்படிக் கூறப்படுவாய்? நீ நரகத்திலும் வீழ்வாய்.

Verse 31

न ददासि तृतीयं च पदं मे स्वामिनः कथम् । बलाद्गृह्णामि रे मूढ इत्युक्त्वा तं महासुरम् । बबंध वारुणैः पाशैर्विरोचन सुतं तदा

என் ஆண்டவன் விஷ்ணுவின் மூன்றாம் அடியை நீ எப்படித் தராமல் இருப்பாய்? தராவிட்டால், ஏ மூடனே, நான் வலுக்கட்டாயமாக எடுத்துக் கொள்வேன்! என்று கூறி, அந்த மகாசுரன் விரோசனன் புதல்வன் பலியை அப்போது வருணப் பாசங்களால் கட்டினான்.

Verse 32

नितरां निष्ठुरो भूत्वा गरुडो जयतां वरः । बद्धं स्वपतिमालोक्य विंध्यावलिः समभ्ययात्

மிகவும் கடுமையடைந்து, வெற்றியாளர்களில் தலைசிறந்த கருடன் உறுதியாக நின்றான். தன் கணவன் கட்டப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு விந்த்யாவளி முன்னே வந்தாள்.

Verse 33

बाणमेकं समारोप्य वामनस्याग्रतः स्थिता । वामनेन तदा पृष्टा केयं चात्राग्रतः स्थिता

ஒரு அம்பை ஏற்றி அவள் வாமனன் முன் நின்றாள். அப்போது வாமனன் கேட்டான்—“இங்கே என் முன்னால் நிற்பவள் யார்?”

Verse 34

तदोवाच महातेजाः प्रह्लादो ह्यसुराधिपः । बलेः पत्नीति त्वां प्राप्ता इयं विंध्यावली सती

அப்போது பேரொளி கொண்ட அசுராதிபதி பிரகலாதன் கூறினான்—“இவள் சதியான விந்த்யாவளி; பலியின் மனைவி; உம்மிடம் வந்திருக்கிறாள்.”

Verse 35

प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा वामनो वाक्यमब्रवीत् । ब्रूहि विंध्यावले वाक्यं किं कार्यं ते करोम्यहम् । एवमुक्ता भगवता विंध्यावलिरभाषत

பிரஹ்லாதனின் சொற்களை கேட்ட வாமனர் கூறினார்— “விந்த்யாவலீ, சொல்; உனக்காக நான் என்ன காரியம் செய்ய வேண்டும்?” என்று பகவான் கேட்டபோது விந்த்யாவலீ பதிலளித்தாள்।

Verse 36

विन्ध्यावलिरुवाच । कस्माद्बद्धो मम पतिर्गरुडेन महात्मना । तत्कथ्यतां महाभाग त्वरन्नेव जनार्द्दन । तदोवाच महातेजा बटुवेषधरो हिः

விந்த்யாவலீ கூறினாள்— “மகாத்மா கருடன் என் கணவரை ஏன் கட்டினான்? ஓ மகாபாக்ய ஜனார்தனே, விரைவாகச் சொல்லுங்கள்.” அப்போது பிரம்மச்சாரி சிறுவன் வேடம் கொண்ட ஒளிமிகு ஹரி பதிலளித்தார்।

Verse 37

श्रीभगवानुवाच । अनेनैव प्रदत्ता मे मही त्रिपदलक्षणा । पदद्वयेन च मयाक्रांतं त्रैलोक्यमद्य वै

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்— “இவனே மூன்று அடிகளால் அளக்கப்படும் பூமியை எனக்குத் தந்தான்; இன்று நான் இரண்டு அடிகளால் உண்மையாகவே மூவுலகையும் ஆட்கொண்டேன்।”

Verse 38

अनेन मम दातव्यं तृतीयं पदमेव च । तस्माद्बद्धो मया साध्वि गरुडेनैव ते पतिः

“இந்த வாக்குறுதியின்படி மூன்றாவது அடியும் எனக்கே அளிக்க வேண்டும்; ஆகவே, ஓ சாத்வீ, உன் கணவர் என்னால்—கருடனாலேயே—கட்டப்பட்டான்।”

Verse 39

श्रुत्वा भगवतो वाक्यमुवाच परमं वचः । प्रतिश्रुतमनेनैव न दत्तं हि तव प्रभो

பகவானின் சொற்களை கேட்டவள் உயர்ந்த பதிலைச் சொன்னாள்— “ஓ பிரபுவே, இவன் வாக்குறுதி அளித்ததை இன்னும் உமக்குக் கொடுக்கவில்லை.”

Verse 40

क्रांतं त्रिभुवनं चाद्य त्वया विक्रमरूपिणा । तदस्माकं विजघ्नीथाः स्वर्गे वाप्यथवा भुवि

இன்று நீர் விக்ரம-ஸ்வரூபனாய் மூன்று உலகங்களையும் கடந்தீர். ஆகவே மீதமுள்ள அடியை வைத்து எங்களை விண்ணிலோ மண்ணிலோ அடக்கி அருள்வீராக।

Verse 41

किंचिन्न दत्ता हि विभो देवदेव जगत्पते । प्रहस्य भगवानाह तदा विंध्यावलिं प्रभुः

ஓ விபோ, தேவதேவா, ஜகத்பதே—எதுவும் கொடுக்கப்படவில்லை. அப்போது பகவான் பிரபு புன்னகையுடன் விந்த்யாவலியிடம் கூறினார்।

Verse 42

पदानि त्रीणि मे चाद्य दातव्यानि कुतोऽधुना । शीघ्रं वद विशालाक्षि यत्ते मनसि वर्त्तते । तदोवाच च सा साध्वी ह्युरुक्रममवस्थिता

இப்போதும் எனக்கு மூன்று அடிகள் தரப்பட வேண்டும்—இப்போது அது எவ்வாறு நிறைவேறும்? ஓ விசாலாக்ஷி, உன் மனதில் இருப்பதை விரைவாகச் சொல். அப்போது உருக்ரமன் முன் நின்ற அந்த சாத்வி கூறினாள்।

Verse 43

त्वया कुतो वेयमुरुक्रमेण क्रांता त्रिलोकी भुवनैकनाथ । तथैव सर्वं जगदेकबंधो देयं किस्माभिरतुल्यरूपिणे

ஓ உருக்ரமா, உம்மால் மூவுலகும் கடந்தது—ஓ உலகின் ஒரே நாதா! ஓ உலகின் ஒரே உறவினா, ஒப்பற்ற ரூபமுடைய உமக்கு நாம் என்ன தர இயலும்?

Verse 44

तस्माद्विहाय तद्विष्णो त्वमेवं कुरु संप्रति । प्रति श्रुतानि मे भर्त्रा पदानि त्रीणि चाधुना । ददाति मे पतिस्तेद्य नात्र कार्या विचारणा

ஆகவே, ஓ விஷ்ணுவே, அதனை விட்டு இப்போது இவ்வாறே செய்க. என் கணவர் வாக்குறுதி அளித்த மூன்று அடிகளையும் இன்று என் கணவரே உமக்கு அளிக்கிறார்; இதில் ஆலோசனை வேண்டாம்।

Verse 45

निधेहि मे पदं त्वं हि शीर्ष्णि देववर प्रभो । द्वितीयं मे शिशोस्त्वं हि कुरु मूर्ध्नि जगत्पते

தேவர்களில் சிறந்த ஆண்டவனே, என் தலைமேல் உமது ஒரு பாதத்தை வையுங்கள்; உலகநாதனே, என் குழந்தையின் தலைமேல் இரண்டாம் பாதத்தையும் வையுங்கள்।

Verse 46

तृतीयं च जगन्नाथ कुरु शीर्ष्णि पतेर्मम । एवं त्रीणि पदानीश तव दास्यामि केशव

ஜகந்நாதனே, மூன்றாம் பாதத்தை என் கணவரின் தலைமேல் வையுங்கள்; இவ்வாறு, ஈசனே கேசவா, உமக்கு மூன்று அடிகளையும் அர்ப்பணிக்கிறேன்।

Verse 47

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा परितुष्टो जनार्दनः । उवाच श्लक्ष्णया वाचा विरोचनसुतं प्रति

அவளுடைய சொற்களை கேட்ட ஜனார்தனன் மிக மகிழ்ந்து, மென்மையான மொழியால் விரோசனன் மகன் (பலியை) நோக்கி உரைத்தான்।

Verse 48

भगवानुवाच । सुतलंगच्छ दैत्येन्द्र मा विलंबितुमर्हसि । सर्वैश्चासुरसंघैश्च चिरं जीव सुखी भव

பகவான் கூறினார்— தைத்தியேந்திரா, சுதலத்திற்குச் செல்; தாமதிக்க உனக்கு உரியதல்ல. எல்லா அசுரக் கூட்டங்களுடனும் நீண்ட நாள் வாழ்ந்து இன்பமாய் இரு।

Verse 49

परितुष्टोऽस्म्यहं तात किं कार्यं करवाणि ते । सर्वेषामपि दातॄणां वरिष्ठोऽसि महामते

அன்புக் குழந்தையே, நான் முற்றிலும் திருப்தியடைந்தேன்; உனக்காக நான் என்ன செய்ய வேண்டும்? மகாமதியே, எல்லா தானிகளிலும் நீயே முதன்மை।

Verse 50

वरं वरय भद्रं ते सर्वान्कामान्ददामि ते । त्रिविक्रमेणैवमुक्तो विरोचनसुतस्तदा

“வரம் கேள்; உனக்கு மங்களம் உண்டாக; உன் விருப்பமான அனைத்தையும் நான் அளிக்கிறேன்.” என்று திரிவிக்ரமன் கூற, அப்போது விரோசனன் புதல்வன் பலி…

Verse 51

विमुक्तो हि परिष्वक्तो देवदेवेन चक्रिणा । तदा बलिरुवाचेदं वाक्यं वाक्यविशारदः

தேவர்களின் தேவனாகிய சக்கரதாரி பகவான் விடுவித்து அணைத்தபின், சொல்வன்மை உடைய பலி அப்போது இவ்வாறு கூறினான்.

Verse 52

त्वया कृतमिदं सर्वं जगदेतच्चराचरम् । तस्मान्न कामये किंचित्त्वत्पदाब्जं विना प्रभो

“உம்மாலேயே இந்தச் சராசர உலகமெல்லாம் படைக்கப்பட்டது. ஆகவே, ஆண்டவனே, உமது தாமரைத் திருவடிகளைத் தவிர நான் எதையும் விரும்பேன்.”

Verse 53

भक्तिरस्तु पदांभोजे तव देव जनार्दन । भूयोभूयश्च देवेश भक्तिर्भवतु शाश्वती

“தேவனே ஜனார்த்தனனே, உமது தாமரைத் திருவடிகளில் எனக்கு பக்தி நிலைத்திருக்கட்டும். தேவேசனே, மீண்டும் மீண்டும் என் பக்தி நித்தியமாகட்டும்.”

Verse 54

एवमभ्यर्थितस्तेन भगवान्भूतभावनः । उवाच परमप्रीतो विरोचनसुतं तदा

அவன் இவ்வாறு வேண்டியபோது, உயிர்களைப் பேணும் பகவான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அப்போது விரோசனன் புதல்வனிடம் உரைத்தார்.

Verse 55

भगवानुवाच । बले त्वं सुतलं याहि ज्ञातिसंबंधिभिर्वृतः । एवमुक्तस्तदा तेन असुरो वाक्यब्रवीत्

பகவான் கூறினார்—ஏ பலியே, உன் உறவினரும் சுற்றத்தாரும் சூழ்ந்து சுதலலோகத்திற்குச் செல். இவ்வாறு அவர் கூறியதும் அந்த அசுரன் பதிலாக வாக்கு உரைத்தான்.

Verse 56

सुतले किं नु मे कार्यं देवदेव वदस्व मे । तिष्ठामि तव सांनिध्ये नान्यथा वक्तुमर्हसि

தேவர்களின் தேவனே! சுதலத்தில் எனக்கு என்ன காரியம்? எனக்குச் சொல்லுங்கள். நான் உமது சான்னித்யத்திலேயே நிற்கிறேன்; வேறுபடச் சொல்ல உமக்கு உரிமையில்லை.

Verse 57

तदोवाच हृषीकेशो बलिं तं कृपयाऽन्विततः । अहं तव समीपस्थो भवामि सततं नृप

அப்போது கருணையால் நிறைந்த ஹ்ருஷீகேசன் அந்த பலியிடம் கூறினார்—அரசே, நான் எப்போதும் உன் அருகிலேயே இருப்பேன்.

Verse 58

द्वारि स्थितस्तव विभो निवासामि नित्यं मा खिद्यतामसुरवर्य बले श्रृणुष्व । वाक्यं तु मे वर महो वरदस्तवाद्य वैकुंठवासिभिपलं च भजामि गेहम्

விபோ! உன் வாசலில் நின்று நான் எப்போதும் வாசம் செய்வேன். அசுரர்களில் சிறந்த பலியே, வருந்தாதே—என் வாக்கைக் கேள். இன்று நீ உண்மையிலே மகா வரதன்; ஆகவே வைகுண்டவாசிகளுடன் சேர்ந்து நான் உன் இல்லத்தைப் பாதுகாப்பேன்.

Verse 59

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य विष्मोरतुलतेजसः । जगाम सुतलं दैत्यौ ह्यसुरैः परिवारितः

ஒப்பற்ற ஒளியுடைய விஷ்ணுவின் அந்த வாக்கைக் கேட்டதும், அசுரர்கள் சூழ்ந்த தைத்யன் பலி சுதலலோகத்திற்குச் சென்றான்.

Verse 60

तदा पुत्रशतेनैव बाणमुख्येन सत्वरम् । वसमानो महाबाहुर्दातॄणां च परा गतिः

அப்போது பாணன் தலைமையில் நூறு புதல்வர்களுடன் அந்த மகாபாகு விரைவாக அங்கே வாசித்து, தானம் செய்பவர்களுக்கு உன்னத அடைக்கலமானான்।

Verse 61

त्रैलोक्ये याचका ये च सर्वे यांति बलिं प्रति । द्वारि स्थितस्तस्य विष्णुः प्रयच्छति यथेप्सितम्

மூன்று உலகங்களிலுள்ள யாசகர்கள் அனைவரும் பலியிடம் செல்கின்றனர்; அவன் வாசலில் நிற்கும் விஷ்ணு அவர்கள் விரும்பியதை அருள்கிறார்।

Verse 62

भुक्तिकामाश्च ये केचिन्मुक्तिकामास्तथा परे । येषां यज्ञे च ते विप्रास्तत्तेभ्यः संप्रयच्छति

சிலர் போகத்தை விரும்புவர், சிலர் முக்தியை நாடுவர்; யாகத்தில் ஈடுபடும் பிராமணர்களுக்கும்—அனைவருக்கும் அவன் வேண்டிய பயனை அளிக்கிறான்।

Verse 63

एवंविधो बलिर्जातः प्रसादाच्छंकरस्य च । पुरा हि कितवत्वेन यद्दत्तं परमात्मने

இவ்வாறு சங்கரரின் அருளால் பலி அத்தகையவனானான்; ஏனெனில் முன்பு அலட்சியமாக பரமாத்மாவுக்கு அளித்ததும் பலனளித்தது।

Verse 64

अशुचिं भूमिमासाद्य गंधपुष्पादिकं महत् । पतितं चार्प्पितं तेन शिवाय परमात्मने

அசுத்தமான நிலத்தை அடைந்தபோதும், மணம்-மலர் முதலிய பெரிய காணிக்கை கீழே விழுந்திருந்தாலும், அதை பரமாத்மா சிவனுக்கு அர்ப்பணித்தான்।

Verse 65

किं पुनः परया भक्त्या चार्चयंति महेश्वरम् । पुष्पं फलं तोयं ते यांति शिवसन्निधिम्

அதிலும் மேலாக, பரம பக்தியுடன் மகேஸ்வரனை வழிபட்டு மலர், பழம், நீர் அர்ப்பணிப்போர் நிச்சயமாக சிவசன்னிதியை அடைவார்கள்.

Verse 66

शिवात्परतरो नास्ति पूजनीयो हि भो द्विजाः । ये हि मूकास्तथांधाश्च पंगवो ये जडास्तथा

சிவனைவிட உயர்ந்தவர் எவரும் இல்லை; ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, அவரே உண்மையில் பூஜைக்குரியவர். ஊமையர், குருடர், நொண்டியர், மந்தபுத்தியர் ஆனாலும்—

Verse 67

जातिहीनाश्च चंडालाः श्वपचा ह्यंत्यजा ह्यमी । शिवभक्तिपरा नित्यं ते यांति परमां गतिम्

ஜாதியற்றோர், சண்டாளர், சுவபசர் மற்றும் ‘அந்த்யஜர்’ எனக் கருதப்படுவோரும்—என்றும் சிவபக்தியில் நிலைத்திருந்தால்—அவர்கள் பரமகதியை அடைவார்கள்.

Verse 68

तस्मात्सदाशिवः पूज्यः सर्वैरेवमनीषिभिः । पूजनीयो हि संपूज्यो ह्यर्चनीयः सदाशिवः

ஆகையால் சதாசிவனை எல்லா விவேகிகளும் வழிபட வேண்டும். சதாசிவனே உண்மையில் பூஜைக்குரியவர்; முழுமையாக வணங்கத்தக்கவர், அர்ச்சிக்கத்தக்கவர்.

Verse 69

महेशं परमारथज्ञाश्चिंतयंति हृदि स्थितम् । यत्र जीवो भवत्येव शिवस्तत्रैव तिष्ठति

பரமார்த்தத்தை அறிந்தோர், இதயத்தில் உறையும் மகேசனைத் தியானிக்கின்றனர். எங்கு ஜீவன் இருக்கிறதோ அங்கேயே சிவனும் தங்குகிறார்.

Verse 70

विना शिवेन यत्किंचिदशिवं भवति क्षणात् । ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च गुणकार्यकरा ह्यमी

சிவனை இன்றி எதுவாயினும் கணநேரத்தில் அசிவமாகி விடும். பிரம்மா, விஷ்ணு, ருத்ரரும் குணங்களின் செயல்களுக்குக் காரண-கர்த்தராகவே இயங்குகின்றனர்.

Verse 71

रजोगुणान्वितो ब्रह्मा विष्णुः सत्त्वगुणान्वितः । तमोगुणाश्रितो रुद्रो गुणातीतो महेश्वरः

பிரம்மா ரஜோகுணத்துடன், விஷ்ணு சத்த்வகுணத்துடன் இணைந்தவர். ருத்ரர் தமோகுணத்தில் நிலைபெற்றவர்; மகேஸ்வரர் குணாதீதர்.

Verse 72

लिंगरूपो महादेवो ह्यर्चनीयो मुमुक्षुभिः । शिवात्परतरो नास्ति भुक्तिमुक्तिप्रदायकः

லிங்கரூப மகாதேவரை முக்தி நாடுவோர் வழிபட வேண்டும். சிவனைவிட உயர்ந்தவர் யாருமில்லை; அவர் போகமும் மோட்சமும் அருள்வார்.