Adhyaya 18

Verse 1

। लोमश उवाच । कर्मणा परिभूतो हि महेंद्रो गुरुमब्रवीत् । विना यत्नेन संक्लेसात्तर्तुं कर्म्म किमुच्यताम्

லோமசர் கூறினார்—தன் கர்மத்தின் வலிமையால் துன்புறுத்தப்பட்ட மகேந்திரன் குருவிடம் கூறினான்—“அதிக முயற்சியின்றி இந்த கர்மக் கிளேசத்தை எவ்வாறு கடக்கலாம்? வழியை அருளிச் சொல்லுங்கள்।”

Verse 2

बृहस्पतिरुवाचेदं त्यक्त्वा चैवामरावतीम् । यास्यामोऽन्यत्र सर्वे वै सकुटुंबा जिगीपवः

பிருஹஸ்பதி கூறினார்—“அமராவதியை விட்டு, நாம் அனைவரும் குடும்பத்துடன் வேறிடத்திற்குச் செல்வோம்; வெற்றியை மீண்டும் பெறும் விருப்பத்துடன் புறப்படுவோம்।”

Verse 3

तथा चक्रुः सुराः सर्वे हित्वा चैवामरावतीम् । बर्हिणो रुपमास्थाय गतः सद्यः पुरंदरः

அவ்வாறே எல்லா தேவரும் அமராவதியை விட்டு சென்றனர். புரந்தரன் (இந்திரன்) மயில் வடிவம் கொண்டு உடனே புறப்பட்டான்.

Verse 4

काको भूत्वा यमः साक्षात्कृकलासो धनाधिपः । अग्निः कपोतको भूत्वा भेको भूत्वा महेश्वरः

யமன் தானே காகமாக ஆனான்; தனாதிபதி (குபேரன்) பல்லி வடிவம் கொண்டான். அக்னி புறாவானான்; மகேஸ்வரன் (சிவன்) தவளையாக ஆனான்.

Verse 5

नैरृतस्तत्क्षणादेव कपोतोऽभूत्ततो गतः । पाशी कपिंजलो भूत्वा वायुः पारावतोऽभवत्

நைர்ருதன் உடனே புறாவாகி சென்றான். பாசி வருணன் காடை (கபிஞ்சல) ஆனான்; வாயு புறா (பாராவத) ஆனான்.

Verse 6

एवं नानातनुभृतो हित्वा ते त्रिदिवं गताः । कश्यपस्याश्रमं पुण्यं संप्राप्तास्ते भयातुराः

இவ்வாறு பல உடல்களை ஏற்று அவர்கள் திரிதிவலோகத்தை விட்டு நீங்கினர்; அச்சத்தால் கலங்கியவர்களாய் காச்யபரின் புனித ஆசிரமத்தை அடைந்தனர்।

Verse 7

अदितिं मातरं सर्वे शशंसुर्दैत्यचेष्टितम्

அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் தாய் அதிதியிடம் தைத்யர்களின் செயல்களையும் சூழ்ச்சிகளையும் அறிவித்தனர்।

Verse 8

अप्रियं तदुपाकर्ण्य ह्यदितिः पुत्रलालसा । उवाच कश्यपं सा तु सुराणां व्यसनं महत् । महर्षे श्रयतां वाक्यं श्रुत्वा तत्कर्तुमर्हसि

அந்த துயரச் செய்தியை கேட்டுப் புதல்வர்பாசத்தால் கலங்கிய அதிதி, தேவர்களுக்கு ஏற்பட்ட பெருந்துயரை காச்யபரிடம் கூறினாள்—“மகாரிஷியே, என் சொற்களை ஏற்றருளுங்கள்; கேட்டபின் தகுந்ததைச் செய்ய வேண்டும்।”

Verse 9

दैत्यैः पराजिता देवा हित्वा चैवामरावतीम् । त्वदीयमाश्रमं प्राप्तास्तान्रक्षस्व प्रजापते

தைத்யர்களால் தோற்கடிக்கப்பட்ட தேவர்கள் அமராவதியை விட்டு உங்கள் ஆசிரமத்தை அடைந்துள்ளனர்; பிரஜாபதியே, அவர்களைப் பாதுகாத்தருளுங்கள்।

Verse 10

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा कश्यपो वाक्यमब्रवीत् । तपसा महता तन्वि जानीहि त्वं च भामिनि । अजेया ह्यसुराः साध्वि भृगुणा ह्यनुमोदिताः

அவளது சொற்களை கேட்ட காச்யபர் கூறினார்—“மெலிந்தவளே, உணர்ச்சிமிகு பெண்ணே, இது மகத்தான தவத்தினாலேயே நிறைவேறும் என்பதை அறிந்துகொள். நற்குணவதியே, ப்ருகுவின் அனுமதியால் அசுரர்கள் உண்மையிலே அஜேயர்.”

Verse 11

तेषां जयो हि तपसा उग्रेणाऽद्येन भामिनि । कुरु शीघ्रतरेणैव सुराणां कार्यसिद्धये

ஓ பாமினி! இன்று முதலே தொடங்கும் கடும் தவத்தினாலேயே அவர்களின் வெற்றி கிடைக்கும். தேவர்களின் காரியசித்திக்காக உடனே, மிக விரைவாகச் செய்.

Verse 12

व्रतमेतन्महाभागे कथयाम्यर्थसिद्धये । तत्कुरुष्व प्रयत्नेन यथोक्तविधिना शुभे

ஓ மகாபாகே! வேண்டிய பயன் சித்திக்க இந்த விரதத்தின் விதியை நான் கூறுகிறேன். ஓ சுபே! சொல்லப்பட்ட முறையின்படி முயற்சியுடன் இதைச் செய்.

Verse 13

मासि भाद्रपदे देवि दशम्यां नियता शुचिः । एकभक्तं प्रकुर्वीत विष्णोः प्रीत्यर्थमेव च

ஓ தேவி! பாத்ரபத மாதத்தில் தசமி திதியில் கட்டுப்பாடுடன் தூய்மையாக இருந்து ஏகபக்தம் (ஒருமுறை உணவு) கடைப்பிடிக்க வேண்டும்; அது விஷ்ணுவின் பிரீதிக்காகவே.

Verse 14

प्रर्थनीयो हरिः साक्षात्सर्वकामवरेश्वरः । मंत्रेणानेन सुभगे तद्भक्तैर्वरवर्णिनि

ஓ சுபகே, வரவர்ணினி! எல்லா விருப்பங்களுக்கும் வரம் அளிக்கும் சாக்ஷாத் ஹரியை, அவரது பக்தர்கள் இந்த மந்திரத்தினாலேயே வேண்ட வேண்டும்.

Verse 15

तव भक्तोस्म्यहं नाथ दशम्यादिदिनत्रयम् । व्रतं चराम्यहं विष्णो अनुज्ञां दातुमर्हसि

ஓ நாதா! நான் உமது பக்தன். தசமி முதல் மூன்று நாட்கள் நான் இந்த விரதத்தை அனுஷ்டிப்பேன். ஓ விஷ்ணுவே! இதற்கு அனுமதி அருள வேண்டும்.

Verse 16

अनेनैव च मंत्रेण प्रार्थनीयो जगत्पतिः । एकभक्तं प्रकुर्वीत तच्च भक्तं च केवलम्

இம்மந்திரத்தினாலேயே உலகநாதனை பக்தியுடன் வேண்ட வேண்டும். ஏகபக்த விரதம் மேற்கொண்டு—ஒரே வேளை மட்டும் உணவு கொண்டு, மற்றையவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 17

रंभापत्रे च भोक्तव्यं वर्जितं लवणेन हि । एकादश्यां चोपवासं प्रकुर्वीत प्रयत्नतः

வாழை இலைமேல் உணவு கொள்ள வேண்டும்; உப்பைத் தவிர்க்க வேண்டும். மேலும் ஏகாதசியன்று முயற்சியுடன் உபவாசம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.

Verse 18

रात्रौ जागरणं कुर्यात्प्रयत्नेन सुमध्यमे । द्वादश्यां निपुणत्वेन पारणा तु विधानतः । कर्तव्या ज्ञातिभिः सार्द्धं भोजयित्वा द्विजीत्तमान्

மெல்லிய இடையுடையவளே! இரவில் முயற்சியுடன் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும். த்வாதசியன்று விதிப்படி திறமையாக பாரணை செய்ய வேண்டும்—உறவினர்களுடன் சேர்ந்து, சிறந்த பிராமணர்களுக்கு உணவளித்து.

Verse 19

एवं द्वादशमासांस्तु कुर्याद्व्रतमतंद्रितः । मासि भाद्रपदे प्राप्ते एकादश्यां प्रयत्नतः । विष्णुमभ्यर्च्य यत्नेन कलशोपरि संस्थितम्

இவ்வாறு பன்னிரண்டு மாதங்கள் அலட்சியமின்றி இந்த விரதத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும். பாஹ்ரபத மாதம் வந்தபோது, ஏகாதசியன்று மிகுந்த முயற்சியுடன், கலசத்தின் மேல் நிறுவப்பட்ட விஷ்ணுவை வழிபட வேண்டும்.

Verse 20

सौवर्णं राजतं वापि यताशक्त्या प्रकल्पयेत् । श्रवणेन तु संयुक्तां द्वादशीं पापनाशिनीम् । व्रती उपवसेद्यत्नात्सर्वदोषप्रशांतये

தன் திறனுக்கேற்ப பொன் அல்லது வெள்ளிப் பாத்திரம்/தானம் முதலியவற்றை ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். ஸ்ரவண நக்ஷத்திரம் கூடிய பாபநாசினி த்வாதசியன்று, விரதியார் எல்லா குற்றங்களும் தணிய கவனமாக உபவாசம் இருக்க வேண்டும்.

Verse 21

एवं हि कश्यपेनोक्तं श्रुत्वाऽदितिरथाचरत् । व्रतं सांवत्सरं यावन्नियमेन समन्वितता

கச்யபர் இவ்வாறு கூறியதை கேட்ட அதிதி, பின்னர் நியமக் கட்டுப்பாடுகளுடன் கூடி முழு ஒரு ஆண்டு அந்த விரதத்தை முறையாக அனுஷ்டித்தாள்.

Verse 22

वर्षांतेन व्रतेनैव परितुष्टो जनार्दनः । प्रादुर्बभूव द्वादश्यां श्रवणेन तदा द्विजाः

ஆண்டின் முடிவில் அந்த விரதத்தால் ஜனார்தனன் மிக மகிழ்ந்தான்; ஓ இருமுறை பிறந்தவர்களே, அப்போது ஸ்ரவண நக்ஷத்திரம் கூடிய த்வாதசியில் அவர் வெளிப்பட்டார்.

Verse 23

बटुरूपधरः श्रीशो द्विभुजः कमलेक्षमः । अतसीपुष्पसंकाशो वनमालाविभूषितः

ஸ்ரீபதி பரமன் பட்டுவடிவம் (பிரம்மச்சாரி சிறுவன்) கொண்டு தோன்றினார்—இரு கரங்களுடன், தாமரை கண்களுடன், அதசீ மலரைப் போல ஒளிர்ந்து, வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டவர்.

Verse 24

तं दृष्ट्वा विस्मयाविष्टा पूजामध्येऽदितिस्तदा । कश्यपेन समायुक्ता साऽस्तौषीत्कमलेक्षणा

அவரைக் கண்டதும், பூஜையின் நடுவே அதிதி வியப்பில் ஆழ்ந்தாள்; அப்போது கச்யபருடன் சேர்ந்து தாமரை-கண் ஆண்டவனைப் புகழ்ந்து பாடினாள்.

Verse 25

अदितिरुवाच । नमोनमः कारणकारणाय ते विश्वात्मने विश्वसृजे चिदात्मने । वरेण्यरूपाय परावरात्मने ह्यकुंठबोधाय नमोनमस्ते

அதிதி கூறினாள்—காரணங்களுக்குக் காரணமானவனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். உலகாத்மாவே, உலகை படைத்தவனே, சித்-ஆத்மாவே, உமக்கு நமஸ்காரம். வணங்கத்தக்க வடிவனே, பரமும் அபரமும் ஆகிய ஆத்மஸ்வரூபனே, தடையற்ற ஞானமுடையவனே—உமக்கு மறுமறை நமஸ்காரம்.

Verse 26

इति स्मृतस्तदाऽदित्या देवानां परिरच्युतः । प्रहस्य भगवानाह अदितिं देवमातरम्

அதிதி இவ்வாறு நினைந்து வேண்டியபோது, தேவர்களின் அடைக்கலமான அச்யுத பகவான் புன்னகைத்து தேவமாதா அதிதியிடம் உரைத்தார்.

Verse 27

श्रीभगवानुवाच । तपसा परमेणैव प्रसन्नोहं तवानघे । अमुना वपुषा चैव देवानां कार्यसिद्धये

ஸ்ரீபகவான் கூறினார்—ஓ பாவமற்றவளே! உன் உத்தம தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன்; தேவர்களின் காரியம் நிறைவேற இவ்வுருவிலேயே வந்தேன்.

Verse 28

श्रुत्वा भगवतो वाक्यमदितिस्तमुवाचह । भगवन्पराजिता देवा असुरैर्बलवत्तरैः । तान्रक्ष शरणापन्नासुरान्सर्वाञ्जनार्दन

பகவானின் சொற்களை கேட்ட அதிதி கூறினாள்—ஓ பகவான்! வலிமைமிக்க அசுரர்கள் தேவர்களை வென்றனர்; ஓ ஜனார்தன, சரணடைந்த அந்த எல்லாத் தேவர்களையும் காத்தருள்வாய்.

Verse 29

निशम्य वाक्यं किल तच्च तस्या विष्णुर्विकुंठाधिपतिः स एकः । ज्ञात्वा च सर्वं सुरचेष्टितं तदा बलेश्च सर्वं च चिकीर्षितं च

அவளுடைய வார்த்தைகளை கேட்ட வைகுண்டநாதனான ஒரே விஷ்ணு, அப்போது அனைத்தையும் அறிந்தார்—தேவர்களின் நோக்கத்தையும், அந்நேரம் பலி செய்ய எண்ணிய அனைத்தையும் கூட.

Verse 30

किं कार्यमद्यैव मया हि कार्यं येनैव देवा जयमाप्नुवंति । पराजयं दैत्यवराश्च सर्वे विष्णुः परात्मैव विचिंत्य सर्वम्

“இன்றே நான் என்ன செய்ய வேண்டும்—எந்தச் செயலில் தேவர்கள் வெற்றி பெறுவர், எல்லா முதன்மை தைத்யர்களும் தோல்வியுறுவர்?” என்று பரமாத்மா விஷ்ணு அனைத்தையும் சிந்தித்தார்.

Verse 31

गदमुवाच भगवान्गच्छस्वाद्य वधं प्रति । वैरोचनिं महाभागे घात यस्व त्वरान्विता

பகவான் கதையிடம் கூறினார்—இன்றே வதத்திற்குச் செல். ஓ மகாபாக்யவளே, விரைந்து வைரோசனி பலியை வதம் செய்.

Verse 32

गदोवाच हृषीकेशं प्रहसन्तीव भामिनी । मया ह्यशक्यो वधितुं ब्रह्मण्यो हि बलिर्महान्

கதா ஹ்ருஷீகேசனிடம், சிரிப்பதுபோல் கூறினாள்—என்னால் அவனை வதம் செய்ய இயலாது; ஏனெனில் மகாபலி பிராமணபக்தன், பிரஹ்மண்யன்.

Verse 33

चक्रं प्रति तदा विष्मुरुवाच परिसांत्वयन् । त्वं गच्छ बलिनं हंतुं शीघ्रमेव सुदर्शन

அப்போது விஷ்ணு ஆறுதல் கூறி சக்கரத்திடம் சொன்னார்—ஓ சுதர்சனே, நீ சென்று விரைவாக பலியை வதம் செய்.

Verse 34

तदोवाच त्वरेणैव चक्रपाणिं सुदर्शनम् । न शक्यते मया हंतुं बलिनं तं महाप्रभो

அப்போது சுதர்சனம் விரைந்து சக்கரபாணி ஆண்டவரிடம் கூறியது—ஓ மகாப்ரபோ, அந்த பலியை நான் வதம் செய்ய இயலாது.

Verse 35

ब्रह्मण्योऽसि यथा विष्णो तथासौ दैत्यपुंगवः । धनुषा च तथैवोक्तः शार्ङ्गपाणिश्च विस्मितः । चिंतयामास बहुधा विमृश्य सुचिरं बहु

ஓ விஷ்ணுவே, நீங்கள் பிராமணபக்தன் (பிரஹ்மண்யன்) போலவே, அவனும் தைத்யர்களில் தலைசிறந்தவன். இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் சார்ங்கபாணி வியந்து, நீண்ட நேரம் பலவிதமாக ஆழ்ந்து சிந்தித்தார்.

Verse 36

अत्रिरुवाच । तदा ते ह्यसुराः सर्वे किमकुर्वस्तदुच्यताम्

அத்திரி கூறினார்—அப்போது அந்த எல்லா அசுரர்களும் என்ன செய்தார்கள்? தயவுசெய்து அதைச் சொல்லுங்கள்।

Verse 37

लोमश उवाच । तदा ते ह्यसुराः सर्वे बलिप्रभृतयो दिवि । रुरुधुर्नगरीं रम्यां योद्धुकामाः पुरंदरम्

லோமசர் கூறினார்—அப்போது பலி முதலிய எல்லா அசுரர்களும் விண்ணுலகில் அந்த இனிய நகரத்தை முற்றுகையிட்டு, புரந்தரன் (இந்திரன்) உடன் போரிட விரும்பினர்।

Verse 38

न विदुर्ह्यसुराः सर्वे गतान्देवांस्त्रिविष्टपात् । नानारूपधरां स्तस्मात्कश्यपस्याश्रयं प्रति

அனைத்து அசுரர்களும் தேவர்கள் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) விட்டு சென்றதை அறியவில்லை; ஆகவே தேவர்கள் பல வடிவங்கள் ஏற்று கश्यபரின் அடைக்கலத்தை நாடினர்।

Verse 39

प्राकारमारुह्य तदा हि संभ्रमाद्दैत्याः सुरेशं प्रति हंतुकामाः । यावत्प्रविष्टा ह्यमरावतीं तां शून्यामपश्यन्परितुष्टमानसाः

அப்போது தைத்தியர்கள் பரபரப்புடன் மதில்மேல் ஏறி தேவர்களின் தலைவனை கொல்ல விரும்பினர்; ஆனால் அமராவதியில் நுழைந்ததும் அது வெறுமையாக இருப்பதை கண்டு மனம் நிறைந்தனர்।

Verse 40

इंद्रासने च शुक्रेण ह्यभिषिक्तो बलिस्तदा । सहाभिषेकविधिना ह्यसुरैः परिवारितः

அப்போது சுக்ராசாரியர் இந்திராசனத்தில் பலியை அபிஷேகம் செய்தார்; அரசாபிஷேக விதிகள் அனைத்தும் நிறைவேற, அசுரர்கள் சூழ அவன் அமர்ந்தான்।

Verse 41

तथैवाधिष्ठितो राज्ये बलिर्वैरोचनो महान् । शुशुभे परया भूत्या महेंद्राधिकृतस्तदा

அவ்வாறே அரசாட்சியில் நிலைபெற்ற மகான் வைரோசனன் பலி, அந்நேரம் மகேந்திரன் (இந்திரன்) கொண்ட அதிகாரத்தை ஏற்று, உன்னத ஒளிவளத்துடன் பிரகாசித்தான்।

Verse 42

नागैश्चासुरसंघैश्च सेव्यमानो महेंद्रवत् । सुरद्रुमो जितस्तेन कामधे नुर्मणिस्तथा

நாகர்களாலும் அசுரக் கூட்டங்களாலும் மகேந்திரனைப் போலச் சேவிக்கப் பெற்று, அவன் தேவதரு (கற்பவிருட்சம்) எனும் சுரத்ருமத்தை வென்று பெற்றான்; அதுபோல காமதேனுவையும் இச்சைநிறைவேற்றும் மணியையும் அடைந்தான்।

Verse 43

दानैर्द्दाता च सर्वेषां येऽन्ये दानित्वमागताः । सर्वेषामेव भूतानां दानैर्दाता बलिर्महान्

தானங்களால் தானப்புகழ் பெற்ற பிறரையெல்லாம் அவன் மிஞ்சினான்; தன் தானங்களால் மகாபலி எல்லா உயிர்களுக்கும் அருள்புரியும் தானதாதாவானான்।

Verse 44

यान्यान्कामयते कामां स्तान्सर्वान्वितरत्यसौ । सर्वेभ्योऽपि स चार्थिभ्यो दानवानामधीश्वरः

மக்கள் எவ்வெவ்வித ஆசைகளை வேண்டினார்களோ அவையனைத்தையும் அவன் வழங்கினான்; தானவர்களின் அதிபதியான அவன், எல்லா யாசகர்களுக்கும் வேறுபாடின்றி தானம் செய்தான்।

Verse 45

शौनक उवाच । देवेंद्रो हि महाभाग न ददाति कदाचन । कथं बलिरसौ दाता कथयस्व यथातथम्

சௌனகர் கூறினார்— ஓ மகாபாக! தேவேந்திரன் (இந்திரன்) ஒருபோதும் தானம் செய்யான்; அப்படியிருக்க இந்த பலி எவ்வாறு தானதாதா என்று சொல்லப்படுகிறான்? உண்மையின்படி எங்களுக்கு விளக்குங்கள்।

Verse 46

लोमश उवाच । यत्नतो येन यत्किंचित्क्रियते सुकृतं नरैः । शुभं वाप्यशुभं वापि ज्ञातव्यं हि विपश्चिता

லோமசர் கூறினார்—மனிதர்கள் முயற்சியுடன் எதைக் செய்தாலும், அது சுபமாயினும் அசுபமாயினும், அறிவுடையோர் அதன் உண்மைப் பொருளைத் தெளிவாக அறிய வேண்டும்।

Verse 47

शक्रो हि याज्ञिको विप्रा अश्वमेधशतेन वै । प्राप्तराज्योऽमरावत्यां केवलं भोगलोलुपः

ஓ பிராமணர்களே, சக்ரன் (இந்திரன்) உண்மையிலே யாகம் செய்பவன்; நூறு அச்வமேத யாகங்களால் அமராவதியில் அரசாட்சியை அடைந்தான், ஆயினும் அவன் வெறும் போக ஆசைக்கே அடிமை ஆனான்।

Verse 48

अर्थितं तत्फलं विद्धि पुनः कार्पण्यमाविशत् । पुनर्मरणमाविश्य श्रीणपुण्यो भविष्यति

அவன் நாடிய பலன் அதுவே என்று அறிக; மீண்டும் அவனுள் கருமத்தனம் (கஞ்சத்தனம்) புகுந்தது. மறுபடியும் மரணச் சுழலில் விழுந்து அவன் புண்ணியம் குறைந்தவனாக ஆகுவான்।

Verse 49

य इंद्र कृमिरेव स्यात्कृमिरंद्रो हि जायते । तस्माद्दानात्परतरं नान्यदस्तीह मोचनम्

இந்திரனும் புழுவாக ஆகலாம்; புழுவிலிருந்தும் ‘புழுக்களின் இந்திரன்’ பிறக்கலாம். ஆகவே இவ்வுலகில் தானத்தைக் காட்டிலும் உயர்ந்த விடுதலை இல்லை।

Verse 50

दानाद्धि प्राप्यते ज्ञानं ज्ञानान्मोक्षो न संशयः । मोक्षात्परतरा भक्तिः शूलपाणौ हि वै द्वजाः

தானத்தால் ஞானம் கிடைக்கும்; ஞானத்தால் மோட்சம்—இதில் ஐயமில்லை. ஆனால், ஓ இருபிறப்பினரே, சூலபாணி இறைவனிடத்து பக்தி மோட்சத்தையும் விட உயர்ந்தது।

Verse 51

ददाति सर्वं सर्वेशः प्रसन्नात्मा सदाशिवः । किंचिदल्पेन तोयेन परितुष्यति शंकरः

மனமகிழ்ந்த சர்வேசுவரன் சதாசிவன் அனைத்தையும் அருள்வான்; சங்கரன் பக்தியுடன் அர்ப்பணித்த சிறிதளவு நீரால்கூட திருப்தியடைவான்.

Verse 52

अत्रैवोदाहरंतीममितिहासं पुरातनम् । विरोचनसुतेनेदं कृतमस्ति न संशयः

இங்கேயே நான் இந்தப் பழமையான புனித இதிகாசத்தை எடுத்துரைக்கிறேன்; இது விரோசனனின் புதல்வனால் செய்யப்பட்டதே—சந்தேகமில்லை.

Verse 53

कितवो हि महापापो देवब्राह्मणनिंदकः । निकृत्या परयोपेतः परदाररतो महान्

அந்த சூதாடி உண்மையிலே மகாபாபி—தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் நிந்திப்பவன், வஞ்சகத்தில் மூழ்கியவன், பிறன் மனைவியின்மேல் மிகுந்த ஆசையுடையவன்.

Verse 54

एकदा तु महापापात्कैतावाच्च जितं धनम् । गणिकार्थे च पुष्पाणि तांबूलं चंदनं तथा

ஒருமுறை மகாபாபமும் வஞ்சகமும் செய்து அவன் பணம் வென்றான்; கணிகைக்காக மலர்கள், தாம்பூலம், சந்தனமும் வாங்கினான்.

Verse 55

कौपीनमात्रं तस्यैव कितवस्य प्रदृश्यते । कराभ्यां स्वस्तिकं कृत्वा गंधमाल्यादिकं च यत्

அந்த சூதாடி கௌபீனம் மட்டும் அணிந்தவனாகக் காணப்பட்டான்; இரு கைகளாலும் ஸ்வஸ்திகச் சின்னம் செய்து, மணப்பொருள், மாலை முதலியவற்றைத் தாங்கியிருந்தான்.

Verse 56

गणिकार्थमुपादाय धावमानो गृहं प्रति । तदा प्रस्खलितो भूमौ निपपात च तत्क्षणात्

கணிகைக்காக அவ்வஸ்துக்களை எடுத்துக்கொண்டு அவள் இல்லத்தை நோக்கி ஓடினான்; அப்போது தரையில் வழுக்கி அதே கணத்தில் விழுந்தான்।

Verse 57

पतनान्मूर्छया युक्तः क्षणमात्रं तदाऽभवत् । ततो मूर्छागतस्यास्य पापिनोऽनिष्टकारिणः

வீழ்ச்சியால் அவன் மயக்கமடைந்து சிறிதுநேரம் அப்படியே இருந்தான். பின்னர் மயக்கத்தில் கிடந்த அந்தப் பாவி, தீங்கு செய்பவன்—

Verse 58

बुद्धिः सद्यः समुत्पन्ना कर्मणा प्राक्तनेन हि । निर्वेदं परमापन्नः कितवो दुःखसंयुतः

முன்கர்மத்தின் வலிமையால் உடனே அவனுள் நல்லுணர்வு எழுந்தது. துயரால் நிறைந்த அந்தச் சூதன் ஆழ்ந்த வைராக்கியமும் வருத்தமும் அடைந்தான்।

Verse 59

भूम्यां निपतितं यच्च गंधपुष्पादिकं महत् । समर्पितं शिवायेति कितवेनाप्यबुद्धिना

தரையில் விழுந்திருந்த நறுமணம், மலர் முதலிய பெரும் காணிக்கையும்—அறிவுக் குறைந்த சூதன் ‘சிவாய’ என்று சொல்லி அர்ப்பணித்ததாயினும்—சிவனுக்கான உபஹாரமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது।

Verse 60

चित्रगुप्तेन चाख्यातं दत्तमस्ति त्वया पुनः । पतितं चैव देहांते शिवाय परमात्मने

சித்ரகுப்தன் கூறியதுபோல்—உன் உடல் முடிவின் வேளையில் நீ மீண்டும் விழுந்திருந்த அதையே பரமாத்மா சிவனுக்கு அர்ப்பணித்தாய்।

Verse 61

पचनीयोसि मे मंद नरकेषु महत्सु च । इत्युक्तो धर्मराजेन कितवो वाक्यमब्रवीत्

தர்மராஜன் கூறினான்—“ஓ மந்தபுத்தியே! மகா நரகங்களில் நீ ‘சமைக்கப்பட்டு’ (கடுந்துயர்) அனுபவிக்க வேண்டும்.” இவ்வாறு சொல்லப்பட்ட சூதன் இச்சொற்களை உரைத்தான்।

Verse 62

पापाचारो हि भगवन्कश्चिन्नैव मया कृतः । विमृश्यतां मे सुकृतं याथातथ्येन भो यम

அவன் கூறினான்—“பகவனே! நான் அறிந்தே எந்தப் பாபாசாரமும் செய்யவில்லை. ஓ யமா, என் சுகிருதங்களை உண்மையாய் ஆராய்ந்து பாரும்।”

Verse 63

चित्रगुप्तेन चाख्यातं द्त्तमस्ति त्वया पुनः । पतितं चैव देहांते शिवाय परमात्मने

சித்ரகுப்தனும் அறிவித்தான்—நீ மீண்டும் தானம் செய்தாய்; உடல் முடிவில் கீழே விழுந்ததையும் பரமாத்மா சிவனுக்கே அர்ப்பணித்தாய்।

Verse 64

तेन कर्मविपाकेन घटिकात्रयमेव च । शचीपतेः पदं विद्धि प्राप्स्यसि त्वं न संशयः

அந்த கர்மவிபாகத்தின் பயனால் மூன்று கடிகைகள் மட்டும்—இதை அறி—நீ சசீபதி (இந்திரன்) பதவியை அடைவாய்; ஐயமில்லை।

Verse 65

आगतस्तत्क्षणाद्देवः सुर्वैः समन्वितः । ऐरावतं समारूढो नीतोऽसौ शक्रमंदिरम् । शक्रः प्रबोधितस्तेन गुरुणा भावितात्मना

அந்தக் கணமே தேவர்களுடன் ஒரு தேவன் வந்தான். ஐராவதத்தின் மேல் ஏறி அவன் இந்திரன் அரண்மனைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்; ஒளிபெற்ற மனத்தையுடைய குரு இந்திரனை விழித்தெழச் செய்தார்।

Verse 66

घटिकात्रितयं यावत्तावत्कालं पुरंदर । निजासनेऽपि संस्थाप्यः कितवोऽपि ममाज्ञया

ஓ புரந்தரா! மூன்று கடிகைகள் நீடிக்கும் அளவு காலம் மட்டும், என் ஆணையினால் இந்தக் கிதவனையும் (சூதாடியவனையும்) உன் சொந்த ஆசனத்திலேயே அமரச் செய்।

Verse 67

गुरोर्वचनमार्कर्ण्य कृत्वा शिरसि तत्क्षणात् । गतोऽन्वत्रैव शक्रोऽसौ कितवो हि प्रवेशितः । भवनं देवराजस्य नानाश्चर्यसमन्वितम्

குருவின் ஆணையைச் செவிமடுத்து, உடனே அதைத் தலைமேல் ஏற்று, அந்தச் சக்ரன் அங்கேயே சென்றான்; மேலும் அந்தக் கிதவன், பல அதிசயங்கள் நிறைந்த தேவராஜனின் அரண்மனைக்குள் அழைத்துச் செல்லப்பட்டான்।

Verse 68

शक्रासनेऽभिषिक्तोऽसौ राज्यं प्राप्तः शतक्रतोः । शंभोर्गंधप्रदानाच्च पुष्पतांबूलसंयुतम्

சக்ராசனத்தில் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட அவன், சதக்ரது (இந்திரன்) உடைய அரசாட்சியைப் பெற்றான்; இது சம்புவுக்கு மலர், தாம்பூலம் உடன் நறுமணம் அர்ப்பணித்ததினால் ஏற்பட்டது।

Verse 69

किं पुनः श्रद्धया युक्ताः शिवाय परमात्मने । अर्पयंति सदा भक्त्या गंधपूष्पादिकं महत्

அப்படியிருக்க, நம்பிக்கையுடன் கூடி எப்போதும் பக்தியால் பரமாத்மா சிவனுக்கு நறுமணம், மலர் முதலிய மகத்தான உபசாரங்களை அர்ப்பணிப்போர் எவ்வளவு மேன்மை பெறுவர்!

Verse 70

शिवसायुज्यमायाताः शिवसेनासमन्विताः । प्राप्नुवंति महामोदं शक्रो ह्येषां च किंकरः

சிவசாயுஜ்யத்தை அடைந்து, சிவசேனையுடன் இணைந்து அவர்கள் மகாமோதம் (பரமானந்தம்) பெறுவர்; உண்மையாகவே சக்ரன் (இந்திரன்) கூட அவர்களின் பணியாளனாகிறான்।

Verse 71

शिवपूजारतानां च यत्सुखं शांतचेतसाम् । ब्रह्मशक्रादिकानां च तत्सुखं दुर्लभं महत्

சிவபூஜையில் ஈடுபட்டு அமைதியான மனத்துடன் இருப்போர் பெறும் பரம ஆனந்தம், பிரம்மா, சக்ரன் (இந்திரன்) முதலிய தேவர்களுக்கும் மிக அரிதாகக் கிடைக்கும் மகத்தான இன்பம்.

Verse 72

वराकास्ते न जानंति मूढा विषयलोलुपाः । वंदनीयो महादेवो ह्यर्चनीयः सदाशिवः

புலனின்பங்களுக்கு ஆசை கொண்ட அந்த மூடர்கள் இதை அறியார்—மகாதேவன் வணங்கத்தக்கவன்; சதாசிவன் நிச்சயமாக அர்ச்சிக்கத்தக்கவன்.

Verse 73

पूजनीयो महादेवः प्राणिभिस्तत्त्ववेदिभिः । तस्मादिंद्रत्वमगमत्कितवो घटिकात्रयम्

தத்துவம் அறிந்த உயிர்களால் மகாதேவன் பூஜிக்கத்தக்கவன்; ஆகவே கிதவன் இந்திரப் பதவியை அடைந்தான், ஆனால் மூன்று கடிகை நேரம் மட்டுமே.

Verse 74

पुरोधसाभिषिक्तोऽसौ पुरंदरपदे स्थितः । तदानीं नारदेनोक्तः कितवोऽसौ महायशाः

புரோகிதனால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டு அவன் புரந்தரன் (இந்திரன்) பதவியில் அமர்ந்தான்; அப்போது மகாயசம் உடைய கிதவனை நாரதர் உரைத்தார்.

Verse 75

इन्द्राणीमानयस्त्वेति यथा राज्यं सुशोभितम् । ततः प्रहस्य चोवाच कितवः शिववल्लभः

நாரதர் கூறினார்—“இந்திராணியை அழைத்து வா; அப்பொழுது ராஜ்யம் நன்கு அலங்கரிக்கும்.” அப்போது சிவனுக்குப் பிரியமான கிதவன் புன்னகைத்து பதிலுரைத்தான்.

Verse 76

इन्द्राण्या नास्ति मे कार्यं न वाच्यं ते महामते । एवमुक्त्वाथ कितवः प्रदातुमुपचक्रमे

“இந்திராணி எனக்கு வேண்டியதில்லை; ஓ மகாமதே, இதை மேலும் சொல்ல வேண்டாம்.” என்று கூறி, கிதவன் அப்போது தானம் வழங்கத் தொடங்கினான்।

Verse 77

ऐरावतमगस्त्याय प्रददौ शिववल्लभः । विश्वामित्राय कितवो ददौ हयमुदारधीः

சிவனுக்குப் பிரியமானவன் அகஸ்தியருக்கு ஐராவதத்தைத் தானமாக அளித்தான். உதார மனத்தையுடைய கிதவன் விஸ்வாமித்ரருக்கு ஒரு குதிரையைக் கொடுத்தான்।

Verse 78

उच्चैःश्रवससंज्ञं च कामधेनुं महायशाः । ददौ वशिष्ठाय तदा चिंतामणिं महाप्रभम्

அந்த மகாயசஸ்வி வசிஷ்டருக்கு ‘உச்சைஃஸ்ரவஸ்’ எனப்படும் (அசுவம்) மற்றும் காமதேனுவைத் தானமாக அளித்தான்; பின்னர் மகாபிரபையான சிந்தாமணியையும் கொடுத்தான்।

Verse 79

गालवाय महातेजास्तदा कल्पतरुं च सः । कौंडिन्याय महाभागः कितवोपि गृहं तदा

அப்போது அந்த மகாதேஜஸ்வி காலவருக்கு கல்பதருவைத் தானமாக அளித்தான். மேலும் மகாபாக்கியமான கௌண்டின்யருக்கும் கிதவன் அந்நேரம் ஒரு இல்லத்தையும் கொடுத்தான்।

Verse 80

एवमादीन्यनेकानि रत्नानि विविधानि च । ददावृषिभ्यो मुदितः शिवप्रीत्यर्थमेव च

இவ்வாறு மகிழ்ச்சியுடன் அவன் பலவகையான ரத்தினங்களையும் பிறவற்றையும் ரிஷிகளுக்கு அளித்தான்—சிவப்ரீதிக்காக மட்டுமே।

Verse 81

घटितकात्रितयं यावत्तावत्कालं ददौ प्रभुः । घटिकात्रितयादूध्व पूर्वस्वामी समागतः

ஆண்டவன் மூன்று கடிகை அளவு காலத்தை அருளினார். அந்த மூன்று கடிகைகள் கடந்தவுடன் முன்னைய உரிமையாளர் வந்து சேர்ந்தான்.

Verse 82

पुरंदरोऽमरावत्यामुपविश्य निजासने । ऋषिभिः संस्तुतश्चैव शच्या सह तदाऽभवत्

புரந்தரன் (இந்திரன்) அமராவதியில் தன் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்தான். ரிஷிகள் அவனைப் போற்றினர்; அவன் அப்போது சசீயுடன் அங்கேயே இருந்தான்.

Verse 83

शचीमुवाच दुर्मेधाः कितवेनासि भामिनि । भुक्ता ह्यस्यैव कथय याथातथ्येन शोभने

அந்த மந்தபுத்தி சசீயிடம் கூறினான்— “ஓ கவர்ச்சியுடையவளே! அந்த சூதன் உன்னை அனுபவித்தானா? ஓ அழகியவளே! நடந்ததை அப்படியே உண்மையாகச் சொல்.”

Verse 84

तदा प्रहस्य चोवाच पुरंदरमकल्मषा । आत्मौपम्येन सर्वत्र पश्यति त्वं पुरंदर

அப்போது குற்றமற்ற சசீ சிரித்துக் கொண்டு புரந்தரனிடம் சொன்னாள்— “ஓ புரந்தரா! நீ எங்கும் அனைத்தையும் உன்னையே அளவுகோலாக வைத்து பார்க்கிறாய்.”

Verse 85

असौ महात्मा कितवस्वरूपी शिवप्रसादात्परमार्थविज्ञः । वै राग्ययुक्तो हि महानुभावो येनापि सर्वं परमं प्रपन्नम्

அவர் அந்த மகாத்மா; சூதன் போன்ற வடிவில் தோன்றினாலும் சிவபிரசாதத்தால் பரமார்த்தத்தை அறிந்தவர். வைராக்யம் நிறைந்த அந்த மகானுபாவன் மூலம் அனைத்தும் பரம்பொருளிடம் சரணடைகிறது.

Verse 86

राज्यादिकं मोहमयं च पाशं त्यक्ता परेभ्यो विजयी स जातः

அரசாட்சியாதி மோகமயப் பாசத்தைத் துறந்து, அவன் பிறரைக் கடந்த வெற்றியாளனானான்।

Verse 87

वचो निशम्य देवेश इंद्राण्याः स पुरंदरः । व्रीडायुक्तोऽभवत्तूष्णीमिंद्रासनगतस्तदा

இந்திராணியின் சொற்களை கேட்ட தேவேசன் புரந்தரன் வெட்கமுற்று, இந்திராசனத்தில் அமர்ந்து மௌனமானான்।

Verse 88

बृहस्पतिमुवाचेदं वाक्यं वाक्यविदां वरः । ऐरावतो न दृश्येत तथैवोच्चैःश्रवा हयः

வாக்கில் வல்லவர்களில் சிறந்தவன் பிரகஸ்பதியிடம் கூறினான்—“ஐராவதம் காணப்படாதிருக்கட்டும்; அதுபோல உச்சைஶ்ரவா குதிரையும்.”

Verse 89

पारिजातादयः सर्वे पदार्थाः केन वा हृताः । गुरुरुवाचेदं कितवेन कृतं महत्

“பாரிஜாதம் முதலான எல்லாப் பொருட்களையும் யார் எடுத்துச் சென்றார்?” குரு கூறினார்—“அந்த கிதவன் (ஏமாற்றும் சூதன்) இம்மாபெரும் செயலைச் செய்தான்.”

Verse 90

ऋषिभ्यो दत्त मद्यैव यावत्सत्ता हि तस्य वै । स्वसत्तायां महत्यां च स्वसत्ता ये भवंति च

“அவனுடைய ஆற்றல் நிலைத்திருந்த வரையில், நான் தானே இதை ரிஷிகளுக்கு அளித்தேன்; மேலும் தம் மகத்தான நிலையில் தம் தர்மசம்மத உரிமையால் நிலைபெற்றோர் உறுதியாக இருப்பர்।”

Verse 91

अप्रमात्ताश्च ये नित्यं शिवध्यानपरायणाः । ते प्रियाः शंकरस्यैव हित्वा कर्मफलानि वै । केवलं ज्ञानमाश्रित्य ते यांति परमं पदम्

எப்போதும் விழிப்புடன் இருந்து நித்தமும் சிவத்யானத்தில் பராயணமாய் இருப்போர் சங்கரனுக்கு மிகப் பிரியர். கர்மபல ஆசக்தியைத் துறந்து, கேவலம் ஞானத்தைச் சார்ந்து அவர்கள் பரமபதத்தை அடைவர்.

Verse 92

एतच्छ्रुत्वा वचनं तस्य चेंद्रो बृहस्पतेर्वाक्यमिदं वभाषे । प्रायो यमो वक्ष्यति सर्वमेतत्समृद्धये ह्यात्मनश्चैव शक्रः

அவருடைய சொற்களை கேட்ட பின், இந்திரன் ப்ருஹஸ்பதியிடம் கூறினான்— “யமனே இவை அனைத்தையும் விளக்குவான்; எனது செழிப்பும் நலனும் மீளப் பெறுவதற்காக.”

Verse 93

तथेति मत्वा गुरुणा सहैव राजा सुराणां सहसा जगाम । स्वकार्यकामो हि तथा पुरंदरो ययौ पुरीं संयमिनीं तदानीम्

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று எண்ணி தேவராஜன் குருவுடன் விரைந்து புறப்பட்டான். தன் காரியம் நிறைவேற வேண்டும் என்ற ஆவலால் புரந்தரன் (இந்திரன்) அப்பொழுதே ஸம்யமினீபுரி—யமனின் நகரம்—சென்றான்.

Verse 94

यमेन पूज्यमानो हि शक्रो वाक्यमुवाच ह । त्वया दत्तं मम पदं कितवाय दुरात्मने

யமனால் போற்றப்பட்டுக் கொண்டிருந்த சக்ரன் கூறினான்— “நீ என் பதவியை அந்த சூதாடி, அந்த துர்மனத்தவனுக்குக் கொடுத்தாய்.”

Verse 95

अनेनैतत्कृतं कर्म्म जुगुप्सितं महत्तरम् । मदीयानि च रत्नानि यानि सर्वाण्यनेन वै । एभ्य एभ्यः प्रदत्तानि धर्म्म जानीहि तत्त्वतः

“இவன் செய்த செயல் அருவருப்பானதும் மிகக் கடுமையானதும். என் ரத்தினங்கள் அனைத்தையும் இவன் இங்கும் அங்கும் பகிர்ந்து விட்டான். தர்மத்தின் தத்துவத்தை உண்மையாக அறிந்து கொள்.”

Verse 96

त्वं धर्मनामासि कथं कितवाय प्रदत्तवान् । मम राज्यविनाशाय कृतमस्ति त्वयाऽधुना

நீ ‘தர்மன்’ எனப் பெயர்பெற்றவன்; அப்படியிருக்க, சூதனுக்கு என் பதவியை எவ்வாறு அளித்தாய்? இதனால் இப்போது என் அரசின் அழிவு உன்னாலேயே ஏற்பட்டது।

Verse 97

आनयस्व महाभाग गजादीनि च सत्वरम् । अन्यानि चैव रत्नानि दत्तानि च यतस्ततः

மகாபாகனே! யானைகள் முதலியவற்றை விரைவாகக் கொண்டு வா; மேலும் இங்கும் அங்கும் வழங்கப்பட்ட பிற ரத்தினங்களையும் சேர்த்து மீட்டுக் கொண்டு வா।

Verse 98

निशम्य वाक्यं शक्रस्य यमो वचनमब्रवीत् । कितवं च रुषाविष्टः किं त्वया पापिना कृतम्

சக்ரனின் சொற்களை கேட்ட யமன் கூறினான்—“அந்த சூதன் கோபத்தில் ஆழ்ந்தான்; பாவியே, நீ என்ன செய்தாய்?”

Verse 99

भोगार्थं चैव यद्दत्तं शक्रराज्यं त्वयाऽधुन् । प्रदत्तं च द्विजातिभ्यो ह्यन्यथा वै कृतं महत्

இந்திரராஜ்யம் உனக்கு இப்பொழுது அனுபவத்திற்காகவே அளிக்கப்பட்டது; ஆனால் அதை நீ இருபிறப்பாளர்களுக்குத் தானமாகக் கொடுத்தாய்—இது ஒழுங்குக்கு மாறான பெருஞ்செயல்।

Verse 100

अकार्यं वै त्वया मूढ परद्रव्यापहारणम् । तेन पापेन महता निरयं प्रतिगच्छसि

மூடனே! செய்யக்கூடாததைச் செய்தாய்—பிறருடைய செல்வத்தை அபகரித்தாய். அந்தப் பெரும் பாவத்தால் நீ நரகத்திற்குச் செல்வாய்।

Verse 101

यमस्य वचनं श्रुत्वा कितवो वाक्यमब्रवीत् । अहं निरयगामी च नात्र कार्या विचारणा

யமனின் சொற்களை கேட்ட சூதாட்டக்காரன் கூறினான்— “நான் நிச்சயமாக நரகத்திற்குச் செல்லுபவன்; இங்கே ஆராய வேண்டியதில்லை।”

Verse 102

यावत्स्वता मम विभो जाता शक्रासने तथा । तावद्दत्तं हि यत्किंचिद्द्विजेभ्यो हि यथातथम्

“ஓ பிரபுவே! நான் தானே இந்திராசனத்தில் இருந்த காலமெல்லாம், என்னிடம் இருந்த எதையும் எப்படியோ அப்படியே இருமுறை பிறந்தவர்களுக்கு (த்விஜர்களுக்கு) தானமாக அளித்தேன்।”

Verse 103

यम उवाच । दानं प्रशस्तं भूम्यां च दृश्यते कर्म्मणः फलम् । स्वर्गे दानं न दातव्यं केनचित्कस्यचित्क्वचित् । तस्माद्दंड्योऽसि रे मूढ अशास्त्रीयं कृतं त्वया

யமன் கூறினான்— “பூமியில் தானம் புகழத்தக்கது; அது கர்மத்தின் பலனாக வெளிப்படும். ஆனால் ஸ்வர்கத்தில் யாரும் யாருக்கும் எப்போதும் தானம் செய்யக் கூடாது. ஆகவே, மூடனே! நீ சாஸ்திரத்திற்கு விரோதமாக நடந்ததால் தண்டனைக்குரியவன்।”

Verse 104

गुरुरात्मवतां शास्ता राजा शास्ताः दुरात्मनाम् । सर्वेषां पापशीलानां शास्तऽहं नात्र संशयः

“தன்னடக்கமுள்ளவர்களுக்கு குருவே தண்டிப்பவர்; தீயவர்களுக்கு அரசனே தண்டிப்பவர். ஆனால் பாவத்தில் பழகிய அனைவருக்கும் தண்டிப்பவன் நானே—இதில் ஐயமில்லை।”

Verse 105

एवं निर्भर्त्सयित्वा तं कितवं धर्मराट्स्वयम् । उवाच चित्रगुप्तं च नरके पच्यतामयम् । तदा प्रहस्य चोवाच चित्रगुप्तो यमं प्रति

இவ்வாறு அந்த சூதாட்டக்காரனை கடிந்துகொண்டு தர்மராஜன் தானே சித்ரகுப்தனிடம்— “இவனை நரகத்தில் வேகச் செய்யுங்கள்” என்றான். அப்போது சித்ரகுப்தன் புன்னகையுடன் யமனை நோக்கி பதிலுரைத்தான்.

Verse 106

कथं निरयगामित्वं कितवस्य भविष्यति । येन दत्तो ह्यगस्त्याय गज ऐरावतो महान्

அகஸ்திய முனிவருக்கு மகா ஐராவத யானையைத் தானமாக அளித்த அந்த கிதவன் எவ்வாறு நரகத்திற்குச் செல்வான்?

Verse 107

तथाश्वो ह्यब्धिसंभूतो गालवाय महात्मने । विश्वामित्राय भद्रं ते चिंतामणिर्महाप्रभः

அதேபோல் கடலிலிருந்து தோன்றிய குதிரை மகாத்மா காலவனுக்கு அளிக்கப்பட்டது; விசுவாமித்திரருக்கு—உமக்கு நலம் உண்டாக—ஒளிமிகு மகாப்ரபு சிந்தாமணி ரத்தினம் தானமாக வழங்கப்பட்டது।

Verse 108

एवमादीनि रत्नानि दत्तानि कितेवन हि । तेन कर्मविपाकेन पूजनीयो जगत्त्रये

இவ்வாறான பல ரத்தினங்களை கிதவனே தானமாக அளித்தான்; அந்த கர்மத்தின் பரிபாகத்தால் அவன் மூன்று உலகங்களிலும் போற்றத்தக்கவனானான்।

Verse 109

शिवमुद्दिश्य यदत्तं स्वर्गे मर्त्ये च यैर्नरैः । तत्सर्वं त्वक्षयं विद्यान्निश्छिद्रं कर्म चोच्यते । तस्मान्नरकगामित्वं कितवस्य न विद्यते

சிவனை முன்னிட்டு விண்ணிலோ மண்ணிலோ மனிதர் அளிக்கும் தானமெல்லாம் அழியாதது என்று அறிக; அது ‘நிஷ்சித்ர’ (குறைவற்ற) கர்மம் எனப்படும். ஆகவே கிதவனுக்கு நரக வீழ்ச்சி இல்லை।

Verse 110

यानियानि च पापानि कितवस्य महात्मनः । भस्मीभूतानि सर्वाणि जातानि स्मरणाच्च वै

மகாத்மா கிதவனுக்கிருந்த எந்த எந்த பாவங்களும், நினைவு मात्रத்தாலேயே அனைத்தும் சாம்பலாயின।

Verse 111

शंभोः प्रसादात्सर्वाणि सुकृतानि च तत्क्षणात् । तद्वचश्चित्रगुप्तस्य निशम्य प्रेतराट् स्वयम्

சம்புவின் அருளால் அந்தக் கணமே அவனுடைய எல்லாப் புண்ணியங்களும் வெளிப்பட்டன. சித்ரகுப்தனின் அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட பித்ரராஜன் யமன் தானே…

Verse 112

प्रहस्यावाङ्मुखो भूत्वा इद माह शतक्रतुम् । त्वं हि राजा सुरेंद्राणां स्थविरो राज्यलंपटः

சிரித்தபடி, முகத்தைத் தாழ்த்தி அவன் சதக்ரது (இந்திரன்)ிடம் கூறினான்—“நீ தேவர்களின் அரசன்; ஆயினும் முதுமையிலும் ஆட்சிக்குத் தாகம் கொண்டவன்.”

Verse 113

अश्वमेधशतेनैव एकं जन्मार्जितं कृतम् । त्वया नास्त्यत्र संदेहो ह्यर्ज्जितं तेन वै महत्

நூறு அசுவமேத யாகங்களால் ஒரு பிறவியின் புண்ணியம் கிடைக்கும். நீ செய்ததனால்—இதில் ஐயமில்லை—அதனால் மிகப் பெரிய பயன் நிச்சயமாகப் பெற்றாய்.

Verse 114

प्रार्थयित्वा ह्यगस्त्यादीन्मुनीन्सर्वान्विशेषतः । अर्थेन प्रणिपातेन त्वया लभ्यानि तानि च । गजादिकानि रत्नानि येन त्वं च सुखी त्वरन्

அகஸ்தியர் முதலிய எல்லா முனிவர்களையும்—சிறப்பாக—அர்ப்பணங்களாலும் வணக்கத் தாழ்வாலும் முறையாக வேண்டினால், நீ அவற்றைப் பெறலாம்: யானை முதலான ரத்தினச் செல்வங்கள்; அவற்றால் நீ விரைவில் இன்பமடைவாய்.

Verse 115

तथेति मत्वा वचनं पुरंदरो गतः पुरीं स्वामविवेकदृष्टिः । अभ्यर्थयामास विनम्रकंधरश्चर्षीस्ततो लब्धवान्पारिजातम्

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று எண்ணி அந்த அறிவுரையை ஏற்று புரந்தரன் தன் நகரத்திற்குச் சென்றான்; அவனுடைய விவேகப் பார்வை மீண்டது. தாழ்ந்த தோள்களுடன் முனிவர்களை வேண்டி, அவர்களிடமிருந்து பாரிஜாத மரத்தைப் பெற்றான்.

Verse 116

अनेनैव प्रकारेण लब्धराज्यः पुरंदरः । जातस्तदामरावत्यां राजा सह महात्मभिः

இவ்விதமே புரந்தரன் (இந்திரன்) தன் அரசாட்சியை மீண்டும் பெற்றான்; பின்னர் அமராவதியில் மகாத்ம தேவர்களுடன் சேர்ந்து மீண்டும் அரசனானான்।

Verse 117

कितवस्य पुनर्जन्म दत्तं वैवस्वतेन हि । किंचितकर्मविपाकेन विरोचनसुतोऽभवत्

கிதவனுக்கு வைவர்ஸ்வதன் (யமன்) உண்மையாகவே மறுபிறவி அளித்தான்; சிறிதளவு மீதமிருந்த கர்மவிபாகத்தால் அவன் விரோசனனின் மகனானான்।

Verse 118

सुरुचिर्जननी तस्य कितवस्याभवत्तदा । विरोचनस्य महिषी दुहिता वृषपर्वणः । तस्थौ जठरमास्थाय तस्याः सोऽपि महात्मनः

அப்போது கிதவனின் தாய் சுருசி ஆனாள்—அவள் விரோசனனின் மகிஷி, வ்ருஷபர்வனின் மகள். அந்த மகாத்மாவும் அவளுடைய கருவில் புகுந்து தங்கினான்।

Verse 119

तदाप्रभृति तस्यैव प्रह्लादस्यात्मजात्स वै । सुरुचेश्च तथाप्यासीद्धर्मेदाने महामतिः

அந்நாளிலிருந்து பிரஹ்லாதனின் அதே மகன் ‘சுருசி’ எனப் பெயர்பெற்று, தர்மத்தில் நிலைத்து, குறிப்பாக தானத்தில் ஈடுபடும் மகாமதியானான்।

Verse 120

तेनैव जठरस्थेन कृता मतिरनुत्तमा । कितवेन कृता विप्रा दुर्लभा या मनीषिणाम्

அவன்—கருவில் இருந்தபோதே—ஒப்பற்ற தீர்மானத்தை உருவாக்கினான்; ஓ பிராமணர்களே, ‘கிதவன்’ என அழைக்கப்படுபவனாலும் இத்தகைய தீர்மானம் ஞானிகளிடமும் அரிது।

Verse 121

एकदा वै तदा शक्रो ययौ वैरोचनं प्रति । हंतुकामो हि दैत्येंद्रं विप्रो भूत्वाऽथ याचकः

ஒருமுறை அந்நேரத்தில் சக்கிரன் (இந்திரன்) வைரோசனனிடம் சென்றான். தானவர்களின் தலைவனை அழிக்க விரும்பி, பிராமண வேடம் பூண்டு பிச்சைக்காரனாக அணுகினான்.

Verse 122

विरोचनगृहं प्राप्त इंद्रो वाक्यमुवाच ह । स्थविरो ब्राह्मणो भूत्वा देहीति मम सुव्रत । मनस्वी त्वं च दैत्येंद्र दाता च भुवनत्रये

வைரோசனனின் இல்லம் அடைந்த இந்திரன் கூறினான்—“நான் முதிய பிராமணனாக வந்தேன்; ஓ சுவ்ரதா, எனக்கு தானம் அளி. ஓ தைத்யேந்திரா, நீ உயர்ந்த மனத்தவன்; மூவுலகிலும் தானவீரனெனப் புகழ்பெற்றவன்.”

Verse 123

तव विप्रा महाभाग चरितं परमाद्भुतम् । वर्णयन्ति समा जेषु स्थित्वा कीर्ति च निर्मलाम् । याचकोऽहं च दैत्येंद्र दातुरर्महसि सुव्रत

ஓ மகாபாகா, ஓ மகாத்மா! பிராமணர்கள் உன் பரம அதிசயமான செயல்களைப் புகழ்ந்து, சபைகளில் உன் தூய புகழை நிலைநாட்டுகின்றனர். ஓ தைத்யேந்திரா, நானும் ஒரு யாசகன்; ஓ சுவ்ரதா, தானம் செய்பவர்களுக்கு நீயே அடைக்கலமும் ஆதாரமும்.

Verse 124

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दैत्येंद्रो वाक्यमब्रवीत् । किं दातव्यं तव विभो वद शीघ्रं ममाधुना

அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட தைத்யேந்திரன் கூறினான்—“ஓ விபோ, உமக்கு என்ன தானம் அளிக்க வேண்டும்? இப்போதே விரைவாகச் சொல்லும்.”

Verse 125

इंद्रो हि विप्ररूपेण विरोचनमुवाच ह । याचयामि च दैत्येंद्र यदहं परिभावितः

பிராமண வேடத்தில் இந்திரன் வைரோசனனிடம் கூறினான்—“ஓ தைத்யேந்திரா, நான் மனத்தில் உறுதியாக எண்ணிய அதையே யாசித்து வேண்டுகிறேன்.”

Verse 126

आत्मप्रीत्या च दातव्यं मम नास्त्यत्र संशयः । उवाच प्रहसन्वाक्यं प्रह्लादस्यात्मजोऽसुरः

தானம் தன் உள்ள மகிழ்ச்சியோடே அளிக்கப்பட வேண்டும்—இதில் எனக்கு ஐயமில்லை. இவ்வாறு புன்னகையுடன் சொல்லி, பிரஹ்லாதனின் மகனான அசுரன் உரைத்தான்।

Verse 127

ददाम्यात्मशिरो विप्र यदि कामयसेऽधुना । इदं राज्यमनायासमियं श्रीर्नान्यगामिनी । अहं समर्पयिष्यामि तव नास्त्यत्र सशयः

ஓ விப்ரரே! நீ இப்போதே விரும்பினால், என் சொந்தத் தலையையே தருகிறேன். உழைப்பின்றி கிடைத்த இந்த அரசும், வேறெங்கும் செல்லாத இந்த ஸ்ரீயும்—அனைத்தையும் உமக்கே அர்ப்பணிப்பேன்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 128

इत्युक्तस्तेन दैत्येन विमृश्य च तदा हरिः । उवाच देहि मे स्वीयं शिरो मुकुटसेवितम्

அந்த தைத்யன் இவ்வாறு சொன்னதும், ஹரி (இந்திரன்) சிறிது சிந்தித்து கூறினான்—“மகுடம் திகழும் உன் சொந்தத் தலையை எனக்குக் கொடு।”

Verse 129

एवमुक्ते तु वचने शक्रेण द्विजरूपिणा । त्वरन्महेंद्राय तदा शिवर उत्कृत्त्य वै मुदा । स्वकरेण ददौ तस्मै प्रह्लादस्यात्मजोऽसुरः

பிராமண வேடம் கொண்ட சக்ரன் (இந்திரன்) இவ்வாறு சொன்னதும், பிரஹ்லாதனின் மகனான அசுரன் மகேந்திரனிடம் விரைந்து சென்று, மகிழ்ச்சியுடன் தன் தலையை வெட்டி, தன் கைகளால் அவரிடம் தானமாக அளித்தான்।

Verse 130

प्रह्लादेन पुरा यस्तु कृतो धर्म्मः सुदुष्करः । केवलां भक्तिमाश्रित्य विष्णोस्तत्परचेतसा

பிரஹ்லாதன் முன்பு கடைப்பிடித்த மிகக் கடினமான தர்மம், விஷ்ணு-பக்தியையே சார்ந்து, மனத்தை முழுவதும் அவர்மேல் நிலைநிறுத்தியதாலே நிறைவேறியது।

Verse 131

दानात्परतरं चान्यत्क्वचिद्वस्तु न विद्यते । तद्दानं च महापुण्यमार्तेभ्यो यत्प्रदीयते

தானத்தை விட உயர்ந்தது எங்கும் இல்லை. துன்புறுவோர்க்கும் ஆற்றலற்றோர்க்கும் அளிக்கப்படும் தானமே மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிக்கும்.

Verse 132

स्वशक्त्या यच्च किंचिच्च तदानंत्याय कल्पते । दानात्परतरं नान्यत्त्रिषु लोकेषु विद्यते

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப சிறிதளவேனும் அளிக்கும் தானம் முடிவில்லாப் புண்ணியத்திற்குக் காரணமாகும். மூன்று உலகங்களிலும் தானத்தை விட உயர்ந்தது இல்லை.

Verse 133

सात्त्विकं राजसं चैव तामसं च प्रकीर्तिततम् । तथा कृतमनेनैव दानं सात्त्विकलक्षणम्

தானம் மூன்று வகை எனப் புகழப்படுகிறது—சாத்த்விகம், ராஜசம், தாமசம். இவ்வாறு இத்தகைய எண்ணத்தோடு செய்யப்படும் தானமே சாத்த்விக இலக்கணமுடையது.

Verse 134

शिर उत्कृत्त्य चेंद्राय प्रदत्तं विप्ररूपिणे । किरीटः पतितस्तत्र मणयो हि महाप्रभाः

தலை வெட்டி பிராமண வேடமணிந்த இந்திரனுக்கு அர்ப்பணித்தபோது, அங்கே கிரீடம் விழுந்தது; அதிலிருந்த மணிகள் பேரொளியுடன் பிரகாசித்தன.

Verse 135

ऐकपद्येन पतितास्ते जाता मंडलाय वै । दैत्यानां च नरेंद्राणां पन्नगानां तथैव च

அந்த மணிகள் ஒரே வீழ்ச்சியில் ஒன்றாக விழுந்து வட்டவடிவ ஆபரணங்களாக ஆனன—தைத்யர்களுக்கும், மனித அரசர்களுக்கும், நாகேந்திரர்களுக்கும் ஏற்றவை.

Verse 136

विरोचनस्य तद्दानं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । गायंत्यद्यापि कवयो दैत्येंद्रस्य महात्मनः

விரோசனனின் அந்தத் தானம் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது; இன்றும் கவிஞர்கள் மகாத்மையான தைத்தியேந்திரனின் கீர்த்தியைப் பாடுகின்றனர்।

Verse 137

विरोचनस्य पुत्रोऽभूत्कितवोऽसौ महाप्रभः । मृते पितरि जातोऽसौ माता तस्य पतिव्रता

விரோசனனுக்கு ‘கிடவ’ எனும் மகாபிரபாவான மகன் பிறந்தான். தந்தை இறந்த பின்பு அவன் பிறந்தான்; அவன் தாய் பத்தினி விரதம் கொண்டவள்।

Verse 138

कलेवरं च तत्याज पतिलोकं गता ततः । भार्गवेणाभिषिक्तोऽसौ जनकस्य निजासने

அவள் பின்னர் உடலைத் துறந்து கணவரின் உலகத்திற்குச் சென்றாள். அந்த மகன் பார்கவனால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்டு தந்தையின் சொந்த ஆசனத்தில் அமர்ந்தான்।

Verse 139

नाम्ना बलिरिति ख्यातो बभूव च महायशाः । तेन सर्वे सुरगणास्त्रासिताः सुमहाबलाः

அவன் ‘பலி’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்று மாபெரும் யசஸ்ஸுடையவனானான். அவன் வலத்தால் மிகுந்த வலிமையுடைய தேவர்கள் கூட அஞ்சினர்।

Verse 140

गतस्ते कथिताः पूर्वं कश्यपस्याश्रमं शुभम् । तदा बलिरभूदिन्द्रो देवपुर्यां महायशाः

முன்னர் கூறியபடி அவர்கள் கச்யபரின் புனித ஆசிரமத்திற்குச் சென்றனர். அப்போது தேவர்களின் நகரத்தில் மாபெரும் புகழுடைய பலி இந்திரனானான்।

Verse 141

स्वयं तताप तपसा सूर्यो भूत्वा तदाऽसुरः । ईशो भूत्वा स्वयं चास्ते ऐशान्यां दिशि पालयन्

அந்த அசுரன் தானே தவம் செய்து, சூரியனைப் போல ஒளிவீசினான். பின்னர் ஆண்டவன் போல் தானே ஈசான்ய (வடகிழக்கு) திசையில் இருந்து அதை ஆளிப் பாதுகாத்தான்.

Verse 142

तथा च नैरृतो भूत्वा तथा त्वंबुपतिः स्वयम् । धनाध्यक्ष उदीच्यां वै स्वयमास्ते बलिस्तदा । एवमास्ते बलिः साक्षात्स्वयमेव त्रिलोकभुक्

அவ்வாறே அவன் நைர்ருதி திசையின் அதிபதியாகவும், தானே நீரின் அதிபதியாகவும் ஆனான். வடதிசையில் செல்வத்தின் கண்காணிப்பாளராகிய பதவியையும் பெற்ற பலி, அப்பொழுது தானே அவ்விடங்களில் அமர்ந்தான். இவ்வாறு பலி உண்மையிலே மூவுலகங்களின் அனுபவிப்பவனும் அரசனுமாய் விளங்கினான்.

Verse 143

शिवार्चनरतेनैव कितवेन बलिर्द्विजाः । पूर्वाभ्यासेन तेनैव महादानरतोऽभवत्

இருமுறை பிறந்தவர்களே, சூழ்ச்சியாளனாக இருந்தாலும் பலி சிவார்ச்சனையில் ஈடுபட்டதினாலும், முன்னைய பயிற்சியால் உருவான அதே வாசனையினாலும், மகாதானத்தில் மனம் செலுத்தினான்.

Verse 144

एकदा तु सभामध्ये आस्थितो भृगुणा सह । दैत्येंद्रैः संवृतः श्रीमाञ्छंडामर्कौ वचोऽब्रवीत्

ஒருமுறை அவர் ப்ருகுவுடன் அரசவையின் நடுவில் அமர்ந்திருந்தார். தைத்திய அரசர்களால் சூழப்பட்ட அந்தச் சிறப்புமிக்கவன் சண்டா மற்றும் அமர்க்காவிடம் உரையாடினான்.

Verse 145

आवासः क्रियतामत्र क्रियतामत्र असुरैर्म्मम सन्निधौ । हित्वा पातालमद्यैव मा विलंबितुमर्हथ

என் சன்னிதியில் இங்கேயே வாசஸ்தலங்கள் அமைக்கப்படட்டும்—ஆம், இங்கேயே அமைக்கப்படட்டும். இன்றே பாதாளத்தை விட்டு விடுங்கள்; தாமதிக்க உங்களுக்கு உரிமையில்லை.

Verse 146

भार्गवस्तदुपश्रुत्य प्रहस्येदमुवाच ह । यज्ञैश्च विविधैश्चैव स्वर्गलोके महीयते

இதைக் கேட்ட பார்கவ (பிருகு) முனிவர் புன்னகைத்து கூறினார்—பலவகை யாகங்களினாலேயே ஸ்வர்கலோகத்தில் பெருமையும் மதிப்பும் பெறப்படுகிறது।

Verse 147

याज्ञिकैश्च महाराज नान्यथा स्वर्गमेव हि । भोक्तुं हि पार्यते राजन्नान्यता मम भाषितम्

மகாராஜா, யாகவிதிகளினாலேயே—வேறு வழியில்லை—ஸ்வர்கபோகம் பெற முடியும். அரசே, இதுவே என் உறுதியான சொல்।

Verse 148

गुरोर्वचनमाज्ञाय दैत्येंद्रो वाक्यमब्रवीत् । मया कॉतं च यत्कर्म तेन सर्वे महासुराः । स्वर्गे वसंतु सुचिरं नात्र कार्या विचारणा

குருவின் ஆணையை உணர்ந்த தைத்யேந்திரன் கூறினான்—நான் செய்யும் செயலால் எல்லா மகாசுரரும் நீண்ட காலம் ஸ்வர்கத்தில் வாழட்டும்; இதில் ஆலோசனை வேண்டாம்।

Verse 149

प्रहस्यो वाच भगवान्भार्गवाणां महातपाः । बलिनं बालिशं मत्वा शुक्रो बुद्धिमतां वरः

அப்போது பார்கவர்களில் மகாதபஸ்வியும் ஞானிகளில் சிறந்தவருமான பகவான் சுக்ரர், பலி வலிமைமிக்கவனாயினும் இன்னும் எளிமையானவன் என எண்ணி புன்னகையுடன் பேசினார்।

Verse 150

यत्त्वयोक्तं च वचनं बले मम न रोचते । इहैव त्वं समा गत्य वस्तुं चेच्छसि सुव्रत

பலியே, நீ சொன்ன சொற்கள் எனக்கு விருப்பமல்ல. நல்ல விரதம் கொண்டவனே, நீ பாதுகாப்பாக வாழ விரும்பினால் இங்கேயே வந்து இங்கேயே தங்கு।

Verse 151

अश्वमेधशतेनैव यज त्वं जातवेदसम् । कर्म्मभूमिं गतो भूत्वा मा विलंबितुमर्हसि

நீ நூறு அச்வமேத யாகங்களால் ஜாதவேதஸ் (அக்னி)னை முறையாக வழிபடு. கர்மபூமியை அடைந்தபின் இனி தாமதிக்க உனக்கு உரிமையில்லை.

Verse 152

तथेति मत्वा स बलिर्महात्मा हित्वा तदानीं त्रिदिवं मनस्वी । दैत्यैः समेतो गुरुणा च संगतो ययौ भुवं सोनुचरैः समेतः

“அப்படியே” என்று ஏற்றுக்கொண்டு, உறுதியான மனத்தையுடைய அந்த மகாத்மா பலி அப்பொழுதே திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) விட்டு பூமிக்குச் சென்றான். அவன் தைத்யர்களுடன், குருவுடன், தன் अनुசரர்களால் சூழப்பட்டிருந்தான்.

Verse 153

तन्नर्मदाया गुरुकुल्यसंज्ञकं तीरे महातीर्थमुदारशोभम् । गत्वा तदा दैत्यपतिर्महात्मा जित्वा समग्रं वसुधावलं च

அப்போது மகாத்மையான தைத்யபதி, நர்மதையின் கரையில் ‘குருகுல்யா’ எனப்படும் மிகச் சிறப்பாக விளங்கும் மகாதீர்த்தத்திற்குச் சென்றான்; மேலும் (தன் ஆதிக்கத்தை நிறுவி) பூமிமண்டலத்தின் எல்லா அரசர்களையும் வென்றான்.

Verse 154

ततोऽश्वमेधैर्बहुभिर्विचक्षणो गुरुप्रयुक्तः स महायशाबलिः । ईजे च दीक्षां परमामुपेतो वैरोचनिं सत्यवतां वरिष्ठः

பின்னர் குருவின் தூண்டுதலால், விவேகமிக்க மகாயசஸ்வியான பலி பல அச்வமேத யாகங்களைச் செய்தான். பரம தீட்சையை ஏற்று, விரோசனன் புதல்வன், சத்தியவான்களில் சிறந்தவன், முறையாக யஜனம் செய்தான்.

Verse 155

कृत्वा ब्राह्मणमाचार्यमृत्विजः षोडशाऽभवन् । सुपरीक्षितेन तेनैव भार्गवेण महात्मना

அந்த மகாத்மையான பார்கவ பிராமணனை ஆசாரியராக நியமித்தபின், பதினாறு ரித்விஜர்கள் (யாஜகர்கள்) இருந்தனர்—அவர்களை அந்த மகாத்மா (சுக்ரன்) தானே நன்கு பரிசோதித்து தேர்ந்தெடுத்தான்.

Verse 156

यज्ञानामूनमेकेन शतं दीक्षापरेण हि । बलिना चाश्वमेधानां पूर्णं कर्तुं समादधे

தீட்சையில் நிலைத்த அந்த அரசனின் யாகங்கள் நூறு நிறைவடைய ஒன்றால் குறைந்திருந்தன; ஆகையால் பலி அச்வமேத யாகங்களின் முழு எண்ணிக்கையையும் நிறைவேற்றத் தீர்மானித்தான்.

Verse 157

यावद्यज्ञशतं पूर्णं तस्य राज्ञो भविष्यति । पुरा प्रोक्तं मया चात्र ह्यदित्या व्रतमुत्तमम्

அந்த அரசனின் நூறு யாகங்கள் நிறைவடையும் வரை—இங்கே நான் முன்பே கூறியபடி—அதிதியின் சிறந்த விரதமே பொருந்தும்.

Verse 158

व्रतेन तेन संतुष्टो भगवान्हरिरीश्वरः । बटुरूपेम महता पुत्रभूतो बभूव ह

அந்த விரதத்தால் மகிழ்ந்த பரமேஸ்வரனான பகவான் ஹரி, உயர்ந்த பட்டுவாக (பிரம்மச்சாரி) வடிவெடுத்து மகனாக வெளிப்பட்டார்.

Verse 159

अदित्याः कश्यपेनैव उपनीतस्तदा प्रभुः । उपनीतेऽथ संप्राप्तो ब्रह्मा लोकपितामहः

அப்போது அதிதிக்காக கஷ்யபரே ஆண்டவரின் உபநயனச் சடங்கைச் செய்தார்; உபநயனம் நிறைவேறியதும் உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா அங்கே வந்தடைந்தார்.

Verse 160

दत्तं यज्ञोपवीतं च ब्रह्मणा परमेष्ठिना । दंडकाष्ठं प्रदत्तं हि सोमेन च महात्मना

பரமேஷ்டியான பிரம்மா யஜ்ஞோபவீதத்தை அருளினார்; மகாத்மா சோமன் மரத்தால் ஆன தண்டையும் வழங்கினார்.

Verse 161

मेखला च समानीता अजिनं च महाद्भुतम् । तथा च पादुके चैव मह्या दत्ते महात्मनः

மேகலையும் கொண்டு வரப்பட்டது; மிக அதிசயமான மான் தோலும்; மேலும் பூமாதேவி அந்த மகாத்மாவிற்கு பாதுகைகளையும் அளித்தாள்।

Verse 162

तत्र भिक्षा समानीता भवान्या चार्थसिद्धये । एवं भगवते दत्तं विष्णवे बटुरूपिणे

அங்கே காரியசித்திக்காக பவானி பிச்சை கொண்டு வரச் செய்தாள்; இவ்வாறு பட்டுரூபம் கொண்ட பகவான் விஷ்ணுவுக்கு அவை அர்ப்பணிக்கப்பட்டன।

Verse 163

अभिवंद्य श्रीशो वामनो ह्दितिं तथा । कश्यपंच महातेजा यज्ञवाटं जगाम च । याज्ञिकस्य बलेराह च्छलनार्थं स्वयं प्रभुः

ஸ்ரீசன்—வாமனன்—வணங்கி, அதிதியையும் மகாதேஜஸ்வி கச்யபரையும் வணங்கினான்; பின்னர் யாகமண்டபத்திற்குச் சென்றான். யாகம் செய்கிற பலியை வஞ்சிக்கத் தானே பரமன் புறப்பட்டான்।

Verse 164

तदा महेशः स जगाम स्वर्गं प्रकंपयन्गां प्रपदा भरेण । स वामनो बटुरूपी च साक्षाद्विष्णुः परात्मा सुरकार्यहेतोः

அப்போது அந்த மகேசன் தன் பாதங்களின் பாரத்தால் பூமியை நடுங்கச் செய்து விண்ணுலகை நோக்கிச் சென்றான். பட்டுரூப வாமனன் சாட்சாத் விஷ்ணு—பரமாத்மா—தேவர்களின் காரியத்திற்காகவே வந்தவன்।

Verse 165

गीर्भिर्यथार्थाभिरभिष्टुतो जनैर्मुनीश्वरैर्देवगणैर्महात्मा । त्वरेण गच्छन्स च यज्ञवाटं प्राप्तस्तदानीं जगदेकबंधुः

மக்கள், முனிவர்தலைவர்கள், தேவர்கூட்டங்கள் உண்மையான சொற்களால் அவரைத் துதித்தனர். அந்த மகாத்மா விரைந்து சென்று அப்போது யாகமண்டபத்தை அடைந்தான்—உலகின் ஒரே நண்பன்.

Verse 166

उद्गापयन्साम यतो हि साक्षाच्चकार देवो बटुरूपवेषः । उद्गीयमानो भगवान्स ईश्वरो वेदांत वेद्यो हरिरीश्वरः प्रभुः

பட்டுப் பிரம்மச்சாரி வேடம் கொண்டிருந்தாலும், தேவன் நேரடியாக சாமன் பாடலைப் பாடச் செய்தான். பாடப்படுகின்ற போது அந்த பகவான் ஹரியே ஈச்வரன், பிரபு; வேதாந்தத்தால் அறியத்தக்க பரமேச்வரன்।

Verse 167

ददर्श तं महायज्ञमश्वमेधं बलेस्तदा । द्वारि स्थितो महातेजा वामनो बटुरूपधृक्

அப்போது அவன் பலியின் மகா அச்வமேத யாகத்தை கண்டான். வாசலில் பட்டுரூபம் கொண்ட ஒளிமிகு வாமனர் நின்றிருந்தார்।

Verse 168

ब्रह्मरूपेण महता व्याप्तमासीद्दिगंतरम् । पवमानस्य च बटोर्वामनस्य महात्मनः

அந்த பவமான மகாத்மா பட்டுவாமனரின் பெரும் பிரம்மசமமான ரூபம் திசைகளின் எல்லா வெளிகளையும் நிரப்பியது।

Verse 169

तच्छ्रुत्वा च बलिः प्राह शंडामर्क्कौ च बुद्धिमान् । ब्राह्मणाः कतिसंख्याश्च आगताः संति ईक्ष्यताम्

இதைக் கேட்ட புத்திமான் பலி, சண்டன் மற்கனிடம்—“எத்தனை பிராமணர்கள் வந்துள்ளனர் என்று சென்று பார்த்து எண்ணிக்கை அறியுங்கள்” என்றான்।

Verse 170

तथेति मत्वा त्वरितावुत्थितौ तौ तदा द्विजाः । शंडामर्कौ समागम्य मंडपद्वारि संस्थितौ

“அப்படியே” என்று எண்ணி அந்த இரு த்விஜரும் விரைந்து எழுந்தனர்; சண்டன் மற்கன் சென்று மண்டப வாசலில் நின்றனர்।

Verse 171

ददृशाते महात्मानं श्रीहरिं बटुरूपिणम् । त्वरितौ पुनरायातौ बलेः शंसयितुं तदा

அவர்கள் மகாத்மா ஸ்ரீஹரியை பட்டு-பிரம்மச்சாரி வடிவில் தரிசித்தனர். பின்னர் விரைந்து திரும்பி அந்தச் செய்தியை பலியிடம் அறிவிக்க வந்தனர்.

Verse 172

ब्रह्मचारी समायात एक एव न चापरः । पठनादौ महाराज चागतस्तव सन्निधौ । किमर्थं तन्न जानीमो जानीहि त्वं महामते

“ஒரு பிரம்மச்சாரி வந்துள்ளார்—ஒருவரே, வேறு யாரும் இல்லை. ஓ மஹாராஜா, வேதப் பாராயணம் செய்து கொண்டே உங்கள் சன்னிதிக்கு வந்துள்ளார். எதற்காக வந்தார் என எங்களுக்கு தெரியாது; ஓ மஹாமதி, நீங்களே அறியுங்கள்.”

Verse 173

एवमुक्ते तु वचने ताभ्यां स च महामनाः । उत्थितस्तत्क्षणादेव दर्शनार्थे बटुं प्रति

அவர்கள் கூறியவுடன் அந்த மகாமனத்தவன் (பலி) உடனே எழுந்து, பட்டு-பிரம்மச்சாரியை தரிசிக்கச் சென்றான்.

Verse 174

स ददर्श महातेजा विरोचनसुतो महान् । दंडवत्पतितो भूमौ ननाम शिरसा बटुम्

மிகுந்த தேஜஸுடைய விரோசனபுத்ரன் பலி அவரைத் தரிசித்தான்; தண்டவத் போல் தரையில் விழுந்து, தலைவணங்கி அந்த பட்டுவை வணங்கினான்.

Verse 175

आनयित्वा बटुं सद्यः संनिवेश्यः निजासने । अर्घ्यपाद्येन महताभ्यर्चयामास तं बटुम्

அவன் உடனே பட்டுவை அழைத்து வந்து தன் ஆசனத்தில் அமரச் செய்து, மிகுந்த அர்க்யம் மற்றும் பாத்யம் அளித்து அந்த பட்டுவை வழிபட்டான்.

Verse 176

विनम्रकंधरो भूत्वा उवाच श्लक्ष्णया गिरा । कुतः कस्माच्च कस्यासि तच्छिघ्रं कथ्यतां प्रभो

அவன் பணிவுடன் தோள்களைத் தாழ்த்தி மென்மையான சொற்களால் கூறினான்— “நீங்கள் எங்கிருந்து வந்தீர்? நீங்கள் யார், யாருக்குரியவர்? பிரபோ, விரைவாகச் சொல்லுங்கள்।”

Verse 177

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य विरोचनसुतस्य वै । मनसा हृषितश्चासौ वामनो वक्तुमारभत्

விரோசனன் மகனின் சொற்களை கேட்ட வாமனனும் உள்ளத்தில் மகிழ்ந்து பேசத் தொடங்கினார்।

Verse 178

भगवानुवाच । त्वं हि राजा त्रिलोकेशो नान्यो भवितुमर्हसि । स्वकुलं न्यूनतां गच्छेद्यो वै कापुरुषः स्मृतः

பகவான் கூறினார்— “நீயே மூவுலகங்களின் அரசன், த்ரிலோகேசன்; இதற்கு வேறு யாரும் தகுதியில்லை. ஆனால் கோழை என நினைக்கப்படுபவன் தன் குலத்தைத் தாழ்வுக்குக் கொண்டு செல்கிறான்।”

Verse 179

समं वा चाधिको वापि यो गच्छेत्पुरुषः स्मृतः । त्वया कृतं च यत्कर्म्म न कृतं पूर्वजैस्तव

சமமானவராக இருந்தாலும் மேலானவராக இருந்தாலும் யார் அணுகி வந்தாலும் அவரை முறையாகப் போற்ற வேண்டும். மேலும் நீ செய்த செயல், உன் முன்னோர்கள் கூட செய்யாதது.

Verse 180

दैत्यानां च वरिष्ठा ये हिरण्यकसिपादयः । कृतं महत्तपो येन दिव्यं वर्षसहस्रकम्

தைத்யர்களில் முதன்மையான ஹிரண்யகசிபு முதலியோர் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் நீடிக்கும் அளவிற்கு மகத்தான தவம் செய்தனர்।

Verse 181

शरीरं भक्षितं यस्य जुषाणस्य तपो महत् । पिपीलिकाभिर्बहुभिर्दंशैश्चैव समावृतम्

அவன் மகத்தான தவத்தில் உறுதியாக ஈடுபட்டிருந்தான்; பல எறும்புகளும் அவற்றின் கடிகளும் உடலெங்கும் சூழ, அவன் உடல் சிதைந்து உண்ணப்பட்டதுபோல் ஆனது।

Verse 182

अभवत्तस्य तज्ज्ञात्वा सुरेंद्रो ह्यगमत्पुरा । नगरं तस्य च तदा सैन्येन महता वृतः

அது நிகழ்ந்ததை அறிந்த தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் அவன் நகரத்திற்குச் சென்றான்; அப்போது அந்த நகரம் பெரும் படையால் சூழப்பட்டிருந்தது।

Verse 183

तत्सन्निधौ हताः सर्वे असुरा दैत्यशत्रुणा । विंध्या तु महिषी तस्य नीयमाना निवारिता

அவனுடைய முன்னிலையில் தைத்யர்களின் பகைவன் எல்லா அசுரர்களையும் கொன்றான்; ஆனால் ‘விந்த்யா’ எனும் அவனுடைய எருமை (துணை/வாகனம்) அழைத்துச் செல்லப்படும்போது தடுக்கப்பட்டது।

Verse 184

नारदेन पुरा राजन्किंचित्कार्यं चिकीर्षुणा । शंभोः प्रसादादखिलं मनसा यत्समीक्षितम् । दैत्येंद्रेण च तत्सर्वं तपसैव वशीकृतम्

அரசே, முற்காலத்தில் நாரதர் ஒரு காரியத்தை நிறைவேற்ற விரும்பி, சம்புவின் அருளால் மனத்தில் அனைத்தையும் கண்டார்; ஆனால் தைத்யேந்திரன் அவையனைத்தையும் தவத்தினாலேயே அடக்கிக் கொண்டான்।

Verse 185

तस्याः पुत्रो महातेजा येन नीतोऽभवत्सभाम् । तस्य पुत्रो महाभाग पिता ते पितृवत्सलः । नाम्ना विरोचनो विद्वानिंद्रो येन महात्मना

அவளுடைய மகன் மிகுந்த தேஜஸுடையவன்; அவனால் ஒருவர் சபைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டார். நல்வாழ்வுடையவனே, அவனுடைய மகனே உன் தந்தை—பித்ருபக்தன்—‘விரோசனன்’ எனும் ஞானமிகு மகாத்மா; அவனால் இந்திரனும் கட்டுப்படுத்தப்பட்டான்/தடுக்கப்பட்டான்।

Verse 186

दानेन तोषितो राजन्स्वेनैव शिरसा तदा । तस्यात्मजोसि भो राजन्कृतं ते परमं यशः

அரசே, தானத்தால்—அதாவது தன் தலைையே அர்ப்பணித்து—அவன் அப்போது திருப்தியடைந்தான். அரசே, நீ அவனுடைய புதல்வன்; ஆகவே உனக்கு உச்சமான புகழ் ஏற்பட்டது.

Verse 187

यशोदीपेन महता दग्धाः शलभवत्सुराः । इंद्रोपि निर्जितो येन त्वया नास्त्यत्र संशयः

உன் புகழின் மகா விளக்கால் தேவர்கள் பட்டாம்பூச்சிகளைப் போலச் சுட்டெரிந்தனர்; உன்னால் இந்திரனும் வெல்லப்பட்டான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 188

श्रुतमस्ति मया सर्वं चरितं तव सुव्रत । अल्पकोऽहमिहायातो ब्रह्मचर्यव्रते स्थितः

நல்ல விரதம் கொண்டவனே, உன் செயல்கள் அனைத்தையும் நான் கேட்டறிந்தேன். நான் தாழ்மையுடன் இங்கு வந்தேன்; பிரம்மச்சரிய விரதத்தில் நிலைத்துள்ளேன்.

Verse 189

उटजार्थे च मे देहि भूमीं भूमिभृतांवर । बटोस्तस्यैव तद्वाक्यं श्रुत्वा बलिरभाषत

“மன்னர்களில் சிறந்தவனே, குடிலுக்காக எனக்கு நிலம் அளி.” அந்தப் பிரம்மச்சாரி சிறுவனின் சொற்களைக் கேட்ட பின் பலி பதிலுரைத்தான்.

Verse 190

हे बटो पंडितो भूत्वा यदुक्तं वचनं पुरा । शिशुत्वात्तन्न जानासि श्रुत्वा मन्ये यथार्थतः

“ஓ சிறுவனே! பண்டிதன் போல முன்பு சொல்லப்பட்ட சொற்களையே நீ மீண்டும் கூறுகிறாய்; ஆனால் குழந்தைத் தன்மையால் அதன் பொருளை நீ அறியவில்லை—உன் பேச்சைக் கேட்ட நான் இதுவே உண்மை என எண்ணுகிறேன்.”

Verse 191

वद शीघ्रं महाभाग कियन्मात्रां महीं तव । दास्यामि त्वरितेनैव मनसा तद्विमृश्यताम्

விரைவாகச் சொல்லுங்கள், மகாபாகரே! உமக்கு எவ்வளவு நிலம் வேண்டும்? உடனே அளிப்பேன்—மனத்தில் நன்றாகச் சிந்தியுங்கள்।

Verse 192

तदाह वामनो वाक्यं स्मयन्मधुरया गिरा । असंतोषपरा ये च विप्रा नष्टा न संशयः

அப்போது வாமனர் புன்னகையுடன் இனிய மொழியில் கூறினார்—அதிருப்தியில் பற்றுடைய பிராமணர்கள் அழிவர்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 193

संतुष्टा ये हि विप्रास्ते नान्ये वेषधरा ह्यमी । स्वधर्मनिरता राजन्निर्दंभा निरवग्रहाः

திருப்தியுடைய பிராமணர்களே உண்மைப் பிராமணர்கள்; மற்றோர் வெறும் வேடம் தரித்தோர். அரசே, திருப்தியுடையோர் தம் தர்மத்தில் நிலைபெற்று, அகந்தையற்றும் பற்றற்றும் இருப்பர்।

Verse 194

निर्मत्सरा जितकोधावदान्या हि महामते । विप्रास्ते हि महाभाग तैरियं धार्यते मही

மகாமதியே! பொறாமையற்ற, கோபத்தை வென்ற, தானமிகு பிராமணர்களே உயர்ந்தோர். மகாபாக அரசே, அத்தகையோராலே இப்பூமி தாங்கப்படுகிறது।

Verse 195

मनस्वी त्वं बहुत्वाच्च दातासि भुवनत्रये । तथापि मे प्रदातव्या मही त्रिपदसंमिता

நீர் உறுதியுள்ளவர்; மூவுலகிலும் பெருந்தானம் செய்யும் தாதாவெனப் புகழ்பெற்றவர். ஆயினும் எனக்கு மூன்று அடிகள் அளவான நிலம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 196

बहुत्वे नास्ति मे कार्यं मह्या वै सुरसूदन । प्रवेशमात्रमुटजं तथा मम भविष्यति

அரக்கரை வென்ற சுரசூதனே! எனக்கு மிகுந்த நிலம் வேண்டாம்; நுழைவளவு இடமுள்ள ஒரு குடிலே எனக்குப் போதும்.

Verse 197

त्रिपदं पूर्यतेऽस्माकं वस्तुं नास्त्यत्र संशयः । देहि मे क्रमतो राजन्यावद्भूमिभविष्यति । तावत्संख्या प्रदातव्या यदि दातासि भो बले

எங்கள் ‘மூன்று அடிகள்’ நிச்சயமாக நிறைவேறும்; இதில் ஐயமில்லை. அரசனே! பூமி நிலைக்கும் வரை எனக்கு படிப்படியாக அளி; பலியே, நீ உண்மையான தானியெனில் அந்த முழுக் கணக்கையும் வழங்க வேண்டும்.

Verse 198

प्रहस्य तमुवाचेदं बलिर्वैरोचनात्मजः । दास्यामि ते महीं कृत्सां सशैलवनकाननाम्

சிரித்தவாறு விரோசனன் மகன் பலி அவனிடம் கூறினான்—“மலைகள், காடுகள், வனப்பகுதிகள் உடன் கூடிய முழு பூமியையும் உனக்குத் தானமாக அளிப்பேன்.”

Verse 199

मदीयां वै महाभाग मया दत्तां गृहाम वै । याचकोऽसि बटो पश्य दानं दैत्याप्रयाचसे

மகாபாகனே! என்னுடையதை, நான் அளித்ததை ஏற்றுக்கொள். பட்டு (இளந்துறவி) நீ யாசகன்; ஆனாலும் தைத்தியனிடமிருந்து இந்தத் தானத்தை முறையாகக் கேட்கவில்லை, பார்.

Verse 200

याचको ह्यल्पको वास्तु दाता सर्वं विमृश्य वै । तथा विलोक्य चात्मानं ह्यर्थिभ्यश्च ददाति वै

யாசகனின் வேண்டுதல் சிறிதே; ஆனால் தானியோ அனைத்தையும் ஆராய்ந்து, தன் ஆற்றலைக் கணித்து, வேண்டுவோர்க்குத் தானம் அளிக்கிறான்.