Adhyaya 14

Verse 1

लोमश उवाच । ततो युद्धमतीवासीदसुरैर्विष्णुना सह । ततः सिंहाः सपक्षास्ते दंशिताः परमाद्भुताः

லோமசர் கூறினார்—அப்போது அசுரர்களுக்கும் விஷ்ணுவுக்கும் இடையில் மிகக் கடும் போர் எழுந்தது. பின்னர் அற்புதமான சிங்கங்கள் தோன்றின—இறக்கைகளுடன், கூர்மையான கொம்புப் பற்களால் ஆயுதமடைந்தவை.

Verse 2

असुरैरुह्यमानास्ते रहुत्मंतं व्यदारयन् । सिंहास्ते दारितास्तेन खंडशश्च विदारिताः

அசுரர்கள் தூக்கிச் சென்ற அந்தச் சிங்கங்கள் ரஹுத்மந்தனைப் பிளந்தன. ஆனால் அவனும் அந்தச் சிங்கங்களைப் பிளந்து, துண்டு துண்டாகச் சிதறடித்தான்.

Verse 3

विष्णुना च तदा दैत्याश्चक्रेण शकलीकृताः । हतांस्तानसुरान्दृष्ट्वा कालनेमिः प्रतापवान्

அப்போது விஷ்ணு தமது சக்கரத்தால் தைத்யர்களைத் துண்டு துண்டாக வெட்டினார். அந்த அசுரர்கள் கொல்லப்பட்டதைப் பார்த்து, வீரப்பெருமை கொண்ட காலநேமி கவனித்தான்.

Verse 4

त्रिशूलेनाहनद्विष्णुं रोषपर्याकुलेक्षणः । तमायांतं च जगृहे मुकुंदोऽनाथसंश्रयः

கோபத்தால் கலங்கிய கண்களுடன் அவன் திரிசூலத்தால் விஷ்ணுவைத் தாக்கினான். அவன் பாய்ந்து வந்தபோது, ஆதரவற்றோரின் சரணமான முகுந்தன் அவனைப் பற்றிக் கொண்டான்.

Verse 5

करेण वामेन जघान लीलया तं कालनेमिं ह्यसुरं महाबलम् । तेनैव शूलेन समाहतोऽसौ मूर्च्छान्वितोऽसौ सहसा पपात

அவர் இடக்கையால் விளையாட்டென அந்த மகாபலமுள்ள அசுரன் காலநேமியை அடித்தார். அதே திரிசூலத்தால் தாக்கப்பட்ட அவன் மயக்கமடைந்து உடனே விழுந்தான்.

Verse 6

पतितः पुनरुत्थाय शनैरुन्मील्य लोचने । पुरतः स्थितमालोक्य विष्णुं सर्वगुहाशयम्

விழுந்தவன் மீண்டும் எழுந்து மெதுவாக கண்களைத் திறந்தான். எல்லோரின் உள்ளகுகையில் உறையும் விஷ்ணு முன் நின்றதை அவன் கண்டான்.

Verse 7

लब्धसंज्ञोऽब्रवीद्वाक्यं कालनेमिर्महाबलः । तव युद्धं न दास्यामि नास्ति लोके स्पृहा मम

உணர்வு திரும்பிய மகாபலன் காலநேமி கூறினான்— “உன்னுடன் நான் போர் செய்யமாட்டேன்; உலகங்களில் எதற்கும் எனக்கு ஆசை இல்லை.”

Verse 8

ये येऽसुरा हता युद्धे अक्षयं लोकमाप्नुयुः । ब्रह्मणो वचनात्सद्य इंद्रेण सह संगताः

“போரில் கொல்லப்பட்ட எந்த எந்த அசுரர்களும் அழியாத லோகத்தை அடைந்தனர்; பிரம்மாவின் வாக்கினால் அவர்கள் உடனே இந்திரனுடன் இணைவு பெற்றனர்.”

Verse 9

भुंजतो विविधान्भोगान्देववद्विचरंति ते । इंद्रेण सहिताः सर्वे संसारे च पतंत्यथ

அவர்கள் பலவகை இன்பங்களை அனுபவித்து தேவரைப் போலச் சஞ்சரிக்கின்றனர்; இந்திரனுடன் அனைவரும் சேர்ந்து இருந்து, பின்னர் மீண்டும் சம்சாரத்தில் வீழ்கின்றனர்.

Verse 10

तस्माद्युद्धेन मरणं न कांक्षे क्षणभंगुरम् । अन्यजन्मनि मे वीर वैरभावान्न संशयः । दातुमर्हसि मे नाथ कैवल्यं केवलं परम्

ஆகையால் கணநேரத்தில் அழியும் போர்மரணத்தை நான் விரும்பவில்லை. ஓ வீரா, மற்றொரு பிறவியில் எனக்குள் பகை உணர்வு நிச்சயமாக மீண்டும் எழும். எனவே ஓ நாதா, எனக்கு பரமத் தூய கைவல்யம் (மோட்சம்) அருள்வாயாக.

Verse 11

तथेति दैत्यप्रवरो निपातितः परेण पुंसा परमार्थदेन । दत्त्वाऽभयं देवतानां तदानीं तथा सुधां देवताभ्यः प्रदत्त्वा

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி, தைத்தியர்களில் சிறந்த அவன் பரம நன்மை அளிக்கும் பரமபுருஷனால் வீழ்த்தப்பட்டான். அச்சமயம் அவர் தேவர்களுக்கு அபயம் அளித்து, தேவர்களுக்கு அமிர்தத்தையும் வழங்கினார்.

Verse 12

कालनेमिर्हतो दैत्यो देवा जाता ह्यकटकाः । शल्यरूपो महान्सद्यो विष्णुना प्रभविष्णुना

காலநேமி தைத்தியன் கொல்லப்பட்டபோது தேவர்கள் நிச்சயமாகத் துன்பமின்றி ஆனார்கள். ஆனால் அனைத்தாற்றலுடைய விஷ்ணுவினாலேயே உடனே ஈட்டிபோல் குத்தும் பெரும் வேதனை எழுந்தது.

Verse 13

तिरोधानं गतः सद्यो भगवान्कमलेक्षणः । इंद्रोऽपि कदनं कृत्वा दैत्यानां परमाद्भुतम्

தாமரைநயனான பகவான் உடனே மறைந்தார். பின்னர் இந்திரனும் தைத்தியர்களை மிக அதிசயமாகச் சம்ஹரித்தான்.

Verse 14

पतितानां क्लीबरूपाणां भग्नानां भीतचेतसाम् । मुक्तकच्छशिखानां च चक्रे स कदनक्रियाम्

வீழ்ந்தவர்களும், கிலீபரூபம் கொண்டவர்களும், முறிந்தவர்களும், உள்ளம் அஞ்சியவர்களும், கச்சையும் சிகையும் தளர்ந்தவர்களும் ஆகியோர்மேல் அவன் அழிவுச் செயலை நிகழ்த்தினான்।

Verse 15

अर्थशास्त्रपरो भूत्वा महेंद्रो दुरातिक्रमः । दैत्यानां कालरूपोऽसौ शचीपतिरुदारधीः

அர்த்தசாஸ்திரமும் அரசநீதியும் பற்றிய யுக்தியில் ஈடுபட்டு மகேந்திரன் அணுக இயலாதவனானான்; தைத்யர்க்கு அவன் காலரூபமாகத் தோன்றினான்—சசீபதி, உயர்ந்த உறுதியுடையவன்।

Verse 16

एवं निहन्य्मानानामसुराणां शचीपतेः । निवारणार्थं भगवानागतो नारदस्तदा

இவ்வாறு சசீபதியால் அசுரர்கள் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருக்கையில், அவரைத் தடுக்கவே பகவான் நாரதர் அப்போது அங்கு வந்தார்।

Verse 17

नारद उवाच । युद्धहताश्च ये वीरा ह्यसुरा रणमण्डले । तेषामनु कथं कर्ता भीतानां च विहिंसनम्

நாரதர் கூறினார்—‘போர்க்களத்தில் யுத்தத்தில் வீழ்ந்த வீர அசுரர்களுக்குப் பின், அஞ்சியவர்கள்மேல் வன்முறை செய்வது எவ்வாறு நியாயம்?’

Verse 18

ये भीतांश्च प्रपन्नांश्चघातयंति मदोद्धताः । ब्रह्मघ्नास्तेऽपि विज्ञेया महापातकसंयुताः

அகந்தைமதத்தில் மயங்கி அஞ்சியவர்களையும் சரணடைந்தவர்களையும் கொல்வோர், அவர்களும் ‘பிரம்மஹன்’ என அறியப்படுவர்—மகாபாதகத்தால் களங்கமுற்றோர்।

Verse 19

तस्मात्त्वया न कर्त्तव्यं मनसापि विहिंसनम् । एवमुक्तस्तदा शक्रो नारदेन महात्मना

ஆகையால் நீ மனத்தால்கூட வன்முறை செய்யக் கூடாது. அப்போது மகாத்மா நாரதர் சக்ரன் (இந்திரன்) என்பவனை இவ்வாறு அறிவுறுத்தினார்.

Verse 20

सुरसेनान्वितः सद्य आगतो हि त्रिविष्टपम् । तदा सर्वे सुरगणाः सुहृद्भ्यश्च परस्परम् । बभूवुर्मुदिताः सर्वे यक्षगंधर्वकिंनराः

தேவர்களின் சேனையுடன் அவர் விரைவாகத் திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) திரும்பினார். அப்போது எல்லா தேவர்களும் ஒருவரையொருவர் அன்பு நண்பர்களெனக் கொண்டு மகிழ்ந்தனர்; யக்ஷர், கந்தர்வர், கின்னரர் அனைவரும் களிப்புற்றனர்.

Verse 21

तदा इंद्रोऽमरावत्यां हस शच्याऽभिषेचितः

அப்போது அமராவதியில் சசீ தேவி இந்திரனுக்கு அபிஷேகம் செய்தாள்.

Verse 22

देवर्षिप्रमुखैश्चैव ब्रह्मर्षिप्रमुखैस्तथा । शक्रोऽपि विजयं प्राप्तः प्रसादाच्छंकरस्य च

தேவரிஷிகளின் தலைவர்களும், பிரம்மரிஷிகளின் தலைவர்களும் உடனிருக்க, சக்ரன் (இந்திரன்) கூட சங்கரன் (சிவன்) அருளால் வெற்றியை அடைந்தான்.

Verse 23

तदा महोत्सवो विप्रा देवलोके महानभूत् । शंखाश्च पटहाश्चैव मृदंगा मुरजा अपि । तथानकाश्च भेर्यश्च नेदुर्दुंदुभयः समम्

அப்போது, ஓ விப்ரர்களே, தேவருலகில் மாபெரும் மகோৎসவம் எழுந்தது. சங்குகள், படஹங்கள், மிருதங்கங்கள், முரஜங்கள், மேலும் நாகங்கள், பேரிகள்—இவற்றுடன் துந்துபிகளும் ஒன்றாக முழங்கின.

Verse 24

गायकाश्चैव गंधर्वाः किन्नराश्चाप्सपोगणाः । ननृतुर्जगुस्तुष्टुवुश्च सिद्धचारणगुह्यकाः

பாடகர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்கள், அப்சரைகளின் கூட்டங்கள் நடனமாடி, பாடி, ஸ்தோத்திரங்களால் புகழ்ந்தனர்; அதுபோல சித்தர், சாரணர், குஹ்யகரும் மகிழ்ந்து துதித்தனர்.

Verse 25

एवं विजयमापन्नः शक्रो देवेस्वरस्तदा । देवैर्हतास्तदा दैत्याः पतितास्ते महीतले

இவ்வாறு தேவர்களின் ஈசன் சக்ரன் வெற்றியை அடைந்தான். அப்போது தேவர்களால் கொல்லப்பட்ட தைத்யர்கள் பூமித்தளத்தில் வீழ்ந்தனர்.

Verse 26

गतासवो महात्मानो बलिप्रमुखतो ह्यमी । तपस्तप्तुं पुरा विप्रो भार्गवो मानसोत्तरम्

அந்த மகாத்மர்கள்—அவர்களில் பலி முதன்மையானவன்—உயிரிழந்தனர். முன்பு பிராமணன் பார்கவ (சுக்ரன்) தவம் செய்ய மானசோத்தரத்திற்கு சென்றிருந்தான்.

Verse 27

गतः शिष्यैः परिवृतस्तस्माद्युद्धं न वेद तत् । अवशेषाश्च ये दैत्यास्ते गता भार्गवं प्रति

அவன் சீடர்களால் சூழப்பட்டு அங்கே சென்றிருந்ததால், அந்தப் போரைக் குறித்து அறியவில்லை. மீதமிருந்த தைத்யர்கள் பார்கவனிடம் சென்றனர்.

Verse 28

कथितं वै महद्धृत्तमसुराणां क्षयावहम् । निशम्य मन्युमाविष्टो ह्यागतो भृगुनंदनः

அசுரர்களின் அழிவை ஏற்படுத்திய அந்த மாபெரும் நிகழ்வு கூறப்பட்டபோது, அதை கேட்ட ப்ருகுநந்தனன் (சுக்ரன்) கோபத்தில் ஆட்கொண்டு அங்கே வந்தான்.

Verse 29

शिष्यैः परिवृतो भूत्वा मृतांस्तानसुरानपि । विद्यया मृतजीविन्या पतितान्समजीवयत्

சிஷ்யர்களால் சூழப்பட்டவராய், வீழ்ந்து இறந்திருந்த அந்த அசுரர்களையும் ‘ம்ருத-ஸஞ்ஜீவினி’ வித்யையால் மீண்டும் உயிர்ப்பித்தார்।

Verse 30

निद्रापायगता यद्वदुत्थितास्ते तदाऽसुराः । उत्थितः स बलिः प्राह भार्गवं ह्यमितद्युतिम्

அவர்களின் நித்திரை நீங்கியதுபோல், அந்த அசுரர்கள் அப்போது எழுந்தனர். எழுந்த பலி, அளவற்ற ஒளியுடைய பார்கவனை நோக்கி கூறினான்।

Verse 31

जीवितेन किमद्यैव मम नास्ति प्रयोजनम् । पातितस्त्रिदशेंद्रेण यथा कापुरुषस्तथा

இப்போது எனக்கு உயிர்வாழ்வதால் என்ன பயன்? அதில் எனக்கு எந்த நோக்கமும் இல்லை—முப்பத்து தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் என்னை கோழையைப் போல வீழ்த்தினான்।

Verse 32

बलिनोक्तं वचः श्रुत्वा शुक्रो वचनमब्रवीत् । मनस्विनो हि ये शूराः पतंति समरे बुधा

பலியின் சொற்களை கேட்ட சுக்ராசார்யர் கூறினார்—“உயர்ந்த மனத்தையுடைய வீரர்கள் போரில் வீழ்ந்தால், ஞானிகள் அவர்களையே உண்மையில் மேன்மையுடையோர் எனக் கருதுவர்।”

Verse 33

ये शस्त्रेण हताः सद्यो म्रियमाणा व्रजंति वै । त्रिविष्टपं न संदेह इति वेदानुशासनम्

ஆயுதத்தால் தாக்கப்பட்டு உடனே உயிர் நீத்தோர், ஐயமின்றி திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) அடைவர்—இதுவே வேதத்தின் விதி.

Verse 34

एवमाश्वासयामास बलिनं भृगुनंदनः । तपस्तताप विविधं दैत्यानां सिद्धिदायकम्

இவ்வாறு ப்ருகுநந்தனன் சுக்ராசாரியர் பலியை ஆறுதல் கூறினார். பின்னர் தைதவர்க்கு சித்தி அளிக்கும் பலவகைத் தவங்களை அவர் மேற்கொண்டார்.

Verse 35

तथा दैत्य गताः सर्वे भृगुणा च प्रचोदिताः । पातालमवसन्सर्वे बलिमुख्याः सुखेन वै

அவ்வாறே ப்ருகுவம்சத்துச் சுக்ரரின் தூண்டுதலால் பலியைத் தலைமையாகக் கொண்ட எல்லா தைதவரும் பாதாளத்திற்குச் சென்று அங்கே நிச்சயமாக இன்பமாக வாழ்ந்தனர்.