Adhyaya 12

Verse 1

लोमश उवाच । प्रणम्य परमात्मानं रमायुक्तं जनार्द्दनम् । अमृतार्थं ममंथुस्ते सुरासुरगणाः पुनः

லோமசர் கூறினார்—பரமாத்மனும் ரமையுடன் இணைந்த ஜனார்தனனை வணங்கி, தேவர்-அசுரர் கூட்டங்கள் அமிர்தத்திற்காக மீண்டும் (கடலை) மத்தனம் செய்யத் தொடங்கினார்கள்.

Verse 2

उदधेर्मथ्यमानाच्च निर्गतः सुमहायशाः । धन्वंतरिरिति ख्यातो युवा मृत्युञ्जयः परः

கடல் மத்தனம் நடைபெறுகையில், மிகப் பெரும் புகழுடைய தன்வந்தரி தோன்றினார்—இளமைமிகு, பரமன், மரணத்தை வென்றவன்।

Verse 3

पाणिभ्यां पूर्णकलशं सुधायाः परिगृह्य वै । यावत्सर्वे सुराः सर्वे निरीक्षंते मनोहरम्

அவன் இரு கைகளாலும் சுதையால் நிரம்பிய கலசத்தைத் தாங்கி நின்றான்; அப்போது எல்லா தேவரும் அந்த மனோகரக் காட்சியை நோக்கினர்।

Verse 4

तदा दैत्याः समं गत्वा हर्तुकामा बलादिव । सुधया पूर्णकलशं धन्वंतरिकरे स्थितम्

அப்போது தைத்யர்கள் ஒன்றாக அணுகி, வலுக்கட்டாயமாகப் பறிக்க விரும்பி, தன்வந்தரியின் கையில் இருந்த சுதாபூர்ண கலசத்தைப் பிடிக்க முயன்றனர்।

Verse 5

यावत्तरंगमालाभिरावृतोऽभूद्भिषक्तमः । शनैः शनैः समायातो दृष्टोऽसौ वृषपर्वणा

அலைமாலைகளால் மறைக்கப்பட்ட அந்த முதன்மை வைத்தியன் மெதுவாக முன்னே வந்தான்; வೃಷபர்வன் அவனை கண்டான்।

Verse 6

करस्थः कलशस्तस्य हृतस्तेन बलादिव । असुराश्च ततः सर्वे जगर्जुरतिभीषणम्

அவனுடைய கையில் இருந்த கலசத்தை அவன் வலுக்கட்டாயமாகப் பறித்தான்; பின்னர் எல்லா அசுரரும் மிகப் பயங்கரமாகக் கர்ஜித்தனர்।

Verse 7

कलशं सुधया पूर्णं गृहीत्वा ते समुत्सुकाः । दैत्याः पातालमाजग्मुस्तदा देवा भ्रमान्विताः

அமுதம் நிறைந்த கலசத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு, உற்சாகமுற்ற தைத்யர்கள் பாதாளத்திற்குச் சென்றனர்; அப்போது தேவர்கள் குழப்பமடைந்தனர்।

Verse 8

अनुजग्मुः सुसंनद्धा योद्धुकामाश्च तैः सह । तदा देवान्समालोक्य बलिरेवमभाषत

அவர்கள் முழு ஆயுதங்களுடன், அவர்களோடு சேர்ந்து போரிட விரும்பி, அவர்களைத் தொடர்ந்து சென்றனர்; அப்போது தேவர்களைப் பார்த்து பலி இவ்வாறு கூறினான்।

Verse 9

बलिरुवाच । वयं तु केवलं देवाः सुधया परितोषिताः । शीघ्रमेव प्रगंतव्यं भवद्भिश्च सुरोत्तमैः

பலி கூறினான்—அமுதத்தால் திருப்தியடைந்த நாங்களே உண்மையில் தேவர்கள்; நீங்களும், ஓ சுரர்களில் சிறந்தவர்களே, உடனே புறப்படுங்கள்।

Verse 10

त्रिविष्टपं मुदा युक्तैः किमस्माभिः प्रयोजनम् । पुरास्माभिः कृतं मैत्रं भवद्भिः स्वार्थतत्परैः । अधुना विदितं तत्तु नात्र कार्या विचारणा

மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய திரிவிஷ்டபம் (சுவர்க்கம்) கூட எங்களுக்கு என்ன பயன்? முன்பு சுயநலத்தில் பற்றுள்ள உங்களுடன் நாம் நட்பு செய்தோம்; இப்போது அது தெளிந்தது, இனி இங்கே ஆலோசனை வேண்டாம்।

Verse 11

एवं निर्भार्त्सितास्तेन बलिना सुरसत्तमाः । यथागतेन मार्गेण जग्मुर्नारायणं प्रभुम्

இவ்வாறு பலியால் கண்டிக்கப்பட்ட தேவர்களில் சிறந்தவர்கள், வந்த வழியே திரும்பிச் சென்று, प्रभு நாராயணனை அடைந்தனர்।

Verse 12

तं दृष्ट्वा विष्णुना सर्वे सुरा भग्नमनोरथा । आश्वासिता वचोभिश्च नानानुनयको विदैः

விஷ்ணுவை கண்டதும், நம்பிக்கை சிதைந்திருந்த எல்லா தேவர்களும், அவர் கூறிய பலவகை ஆறுதல்‑வழிமொழிகளால் தேற்றம் அடைந்தனர்।

Verse 13

मा त्रासं कुरुतात्रार्थ आनयिष्यामि तां सुधाम् । एवमाभाष्य भगवान्मुकुन्दोऽनाथसंश्रयः

அவர் கூறினார்—“இந்த விஷயத்தில் அஞ்சாதீர்கள்; அந்த சுதா (அமிர்தம்) நான் கொண்டு வருவேன்.” என்று சொல்லி, ஆதரவற்றோரின் அடைக்கலமான முகுந்தன் முன்னே சென்றான்।

Verse 14

स्थापयित्वा सुरान्सर्वांस्तत्रैव मधुसूदनः । मोहनीरूपमास्थाय दैत्यनामग्रतोऽभवत्

மதுசூதனன் எல்லா தேவர்களையும் அங்கேயே நிறுத்தி, மோகினி வடிவம் கொண்டு தைத்தியர்களின் முன்னே தோன்றினான்।

Verse 15

तावद्दैत्याः सुसंरब्धाः परस्परमथाब्रुवन् । विवादः सर्वदैत्यानाममृतार्थे तदाऽभवत्

அந்நேரம் தைத்தியர்கள் மிகுந்த கலக்கத்துடன் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசினர்; அப்போது அமிர்தம் குறித்து எல்லா தைத்தியர்களிடமும் சண்டை எழுந்தது।

Verse 16

एवं प्रवर्तमाने तु मोहिनीरूपमाश्रिताम् । दृष्ट्वा योषां तदा दैवात्सर्वभूतमनोरमाम्

இவ்வாறு நிகழ்வுகள் நடைபெறுகையில், விதிவசமாக அவர்கள் மோகினி வடிவம் கொண்ட, எல்லா உயிர்களையும் கவரும் அந்தப் பெண்ணைக் கண்டனர்।

Verse 17

विस्मयेन समाविष्टा बभूवुस्तृषितेक्षणाः । तां संमान्य तदा दैत्यराजो बलिरुवाच ह

வியப்பால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட அவர்கள் தாகமுற்ற கண்களால் அவளையே நோக்கி நிலைத்தனர். அப்போது அவளை முறையாகப் போற்றி, தைத்யராஜன் பலி இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 18

बलिरुवाच । सुधा त्वया विभक्तव्या सर्वेषां गतिहेतवे । शीघ्रत्वेन महाभागे कुरुष्व वचनं मम

பலி கூறினான்—மகாபாக்யவதியே! அனைவரின் நலனும் அடைவும் உண்டாக இந்த அமுதை நீயே பகிர வேண்டும். ஆகவே விரைவில் என் சொல்லை நிறைவேற்று.

Verse 19

एवमुक्ता ह्युवाचेदं स्मयमाना बलिं प्रति । स्त्रीणां नैव च विश्वासः कर्तव्यो हि विपश्चिता

இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும் அவள் புன்னகையுடன் பலியிடம் கூறினாள்—‘ஞானிகள் பெண்கள்மீது நம்பிக்கை வைக்கக் கூடாது.’

Verse 20

अनृतं साहसं माया मूर्खत्वमति लोभता । अशौचं निर्घृणत्वं च स्त्रीणां दोषाः स्वभावजाः

பொய், துணிச்சலான அவசரம், மாயை, மூடத்தனம், மிகுந்த பேராசை, அசுத்தம், இரக்கமின்மை—இவை பெண்களின் இயல்பிலேயே பிறந்த குறைகள் எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 21

निःस्नेहत्वं च विज्ञेयं धूर्तत्वं चैव तत्त्वतः । स्वस्त्रीणां चैव विज्ञेया दोषा नास्त्यत्र संशयः

அன்பின்மை மற்றும் சூழ்ச்சித்தனம் உண்மையிலேயே அறியத்தக்கவை; தம் சொந்த பெண்களிடத்திலும் இக்குறைகள் உள்ளன என்று உணர வேண்டும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 22

यथैव श्वापदानां च वृका हिंसापरायणाः । काका यतांडजानां च श्वापदानां च जंबुकाः । धूर्ता तथा मनुष्याणां स्त्रीज्ञेया सततं बुधैः

எவ்வாறு காட்டு மிருகங்களில் ஓநாய் எப்போதும் வன்முறையில் ஈடுபடுகிறதோ, முட்டையிலிருந்து பிறப்போரில் காகமும், மிருகங்களில் நரியும் சூழ்ச்சிக்குப் பெயர்பெற்றதோ—அவ்வாறே மனிதர்களில் பெண்ணை ஞானிகள் எந்நாளும் வஞ்சகமுடையவளென அறிய வேண்டும் என்கிறது.

Verse 23

मया सह भवद्भिश्च कथं सख्यं प्रवर्तते । सर्वथात्र न विज्ञेयाः के यूयं चैव क ह्यहम्

நீங்கள் அனைவருடனும் என்னுடன் உண்மையான நட்பு எவ்வாறு ஏற்படும்? ஏனெனில் இங்கே எந்த விதத்திலும் அறியப்படவில்லை—நீங்கள் யார், நானே யார் என்று.

Verse 24

तस्माद्भवद्भिः संचिंत्यकार्याकार्यविचक्षणैः । कर्तव्यं परया बुद्ध्या प्रयातासुरसत्तमाः

ஆகையால், அசுரர்களில் சிறந்தவர்களே! செய்யவேண்டியது–செய்யக்கூடாதது என நன்கு அறியும் நீங்கள், முறையாக சிந்தித்து, உயர்ந்த புத்தியுடன் செய்யத்தக்கதைச் செய்து, அதற்கேற்ப முன்னே செல்லுங்கள்.

Verse 28

बलिरुवाच । अद्यामृतं च सर्वेषां विभजस्व यथातथम् । त्वया दत्तं च गृह्णीमः सत्यंसत्यं वदामि ते

பலி கூறினான்—இன்று அமிர்தத்தை அனைவருக்கும் தகுந்தபடி பகிர்ந்து கொடு. நீ அளிப்பதையே நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்; உனக்கு நான் உண்மை, உண்மை எனச் சொல்கிறேன்.

Verse 29

एवमुक्ता तदा देवी मोहिनी सर्वमंगला । उवाचाथासुरान्सर्वान्रोचयंल्लौकिकीं स्थितिम्

இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, எல்லா மங்களங்களையும் அருளும் தேவியான மோகினி, உலக வழக்கிற்கேற்ற நிலையை அவர்களுக்கு விருப்பமாக்கி, அப்போது அசுரர்கள் அனைவரிடமும் உரைத்தாள்.

Verse 30

भगवानुवाच । यूयं सर्वे कृतार्थाश्च जाता दैवेन केनचित् । अद्योपावाससंयुक्ता अमृतस्याधिवासनम्

பகவான் கூறினார்—நீங்கள் அனைவரும் ஏதோ தெய்வ விதியால் கृतார்த்தராய் ஆனீர்கள். இன்று உபவாசத்துடன் இணைந்து அமிர்தத்துக்கு ஒப்பான பிரசாதத்தின் அதிவாசனத்தைப் பெறத் தகுதியடைந்தீர்கள்.

Verse 31

क्रियतामसुराः श्रेष्ठाः शुभेच्छा किंचिदस्ति वः । श्वेभूते पारणं कुर्याद्व्रतार्चनरतिश्च वः

அசுரர்களில் சிறந்தவர்களே! உங்களில் ஏதேனும் நல்விருப்பம் இருந்தால் அப்படியே செய்யுங்கள். நாளை வந்தபின் விதிப்படி பாரணம் செய்து, விரதத்துடன் கூடிய ஆராதனையிலேயே உங்கள் விருப்பம் நிலைக்கட்டும்.

Verse 32

न्यायोपार्जितवित्तेन दशमांशेन धीमता । कर्तव्यो विनियोगश्च ईशप्रीत्यर्थहेतवे

நீதியால் ஈட்டிய செல்வத்தில் இருந்து அறிவுடையவன் பத்திலொரு பங்கைப் பிரித்து முறையாக ஒதுக்க வேண்டும்; அது ஈசன் திருப்திக்கான காரணமும் நோக்கமும் ஆகும்.

Verse 33

तथेति मत्वा ते सर्वे यथोक्तं देवमायया । चक्रुस्तथैव दैतेया मोहिता नातिकोविदाः

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று எண்ணி, அந்த தைத்யர்கள் அனைவரும் தேவமாயையால் மயங்கித், மிகுந்த விவேகம் இல்லாததால், சொல்லப்பட்டபடியே செய்தார்கள்.

Verse 34

मयासुरेण च तदा भवनानि कृतानि वै । मनोज्ञानि महार्हाणि सुप्रभाणि महांति च

அப்போது மயாசுரன் உண்மையாகவே மாளிகைகளை அமைத்தான்—மனதிற்கு இனியவை, மிக அருமையானவை, ஒளிவீசுபவை, பெரிதும் விசாலமானவை.

Verse 35

तेषुपविष्टास्ते सर्वे सुस्नाताः समलंकृताः । स्थापयित्वा सुसंरब्धाः पूर्णं कलशमग्रतः

அவர்கள் அனைவரும் அங்கே அமர்ந்தனர்—நன்கு நீராடி அலங்கரித்து—மிகுந்த ஆர்வத்துடன் தங்கள் முன்னே நீரால் நிரம்பிய பூர்ண கலசத்தை நிறுவினர்।

Verse 36

रात्रौ जागरणं सर्वैः कृतं परमया मुदा । अथोषसि प्रवृत्ते च प्रातःस्नानयुता भवन्

இரவில் அவர்கள் அனைவரும் பேரானந்தத்துடன் ஜாகரணம் செய்தனர்; விடியல் வந்ததும் காலை நீராடலில் ஈடுபட்டனர்।

Verse 37

असुरा बलिमुख्याश्च पंक्तिभूता यताक्रमम् । सर्वमावश्यकं कृत्वा तदा पानरता भवन्

பலியைத் தலைமையாகக் கொண்டு அசுரர்கள் ஒழுங்காக வரிசைகளில் அமர்ந்தனர்; தேவையான அனைத்துவிதி செயல்களையும் முடித்து பின்னர் பானத்தில் ஈடுபட்டனர்।

Verse 38

बलिश्च वृषपर्वा च नमुचिः शंख एव च । सुदंष्ट्रश्चैव संह्लादी कालनेमिर्विभीषणः

பலி, வೃಷபர்வா, நமுசி, சங்கன்; மேலும் சுதம்ஷ்ட்ர, ஸம்ஹ்லாத, காலநேமி, விபீஷணன்—அனைவரும் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 39

वातापिरिल्वलः कुम्भो निकुम्भः प्रच्छदस्तथा । तथा सुन्दोपसुन्दौ च निशुम्भः शुम्भ एव च

வாதாபி, இல்வலன், கும்பன், நிகும்பன், மேலும் பிரச்சதன்; அதுபோல சுந்த-உபசுந்தர், நிசும்பன், சும்பனும் அங்கே இருந்தனர்।

Verse 40

महिषो महिषाक्षश्च बिडालाक्षः प्रतापवान् । चिक्षुराख्यो महाबाहुर्जृभणोऽथ वृषासुरः

மஹிஷன், மஹிஷாக்ஷன், வீரமிகு பிடாலாக்ஷன்; ‘சிக்ஷுர’ எனப்படும் மகாபாகு; மேலும் ஜ்ருபணன், அதன் பின் வ்ருஷாஸுரன்—இவர்கள் அனைவரும் அங்கே இருந்தனர்.

Verse 41

विबाहुर्बाहुको घोरस्तथा वै घोरदर्शनः । एते चान्ये च बहवो दैत्यदानवराक्षसाः । यथाक्रमं चोपविष्टा राहुः केतुस्तथैव च

விபாஹு, பாஹுகன், கோரன், மேலும் கோரதர்ஷனன்; இவர்கள் மற்றும் பல தைத்யர், தானவர், ராக்ஷசர் வரிசைப்படி அமர்ந்தனர்; ராகு, கேதுவும் அப்படியே இருந்தனர்.

Verse 42

तेषां तु कोटिसंख्यानां दैत्यानां पंक्तिरास्थिता

கோடிக்கணக்கான அந்த தைத்யர்களின் வரிசைகள் அமைந்து, அவர்கள் தத்தம் இடங்களில் நிலைபெற்றனர்.

Verse 43

ततस्तया तदा देव्या अमृतार्थं हि वै द्विजाः । यज्जातं तच्छृणौध्वं हि तया देव्या कृतं महत्

அப்போது, ஓ இருபிறப்பினரே, அமிர்தத்திற்காக அந்த தேவி ஒரு மகத்தான செயலைச் செய்தாள்; அவள் செய்கையால் என்ன நிகழ்ந்ததோ அதை கேளுங்கள்—அது அவளின் பெருஞ்செயல்.

Verse 44

सर्वे विज्ञापिताः सद्यो गृहीतकलशा तदा । शोभया परया युक्ता साक्षात्सा विष्णुमोहिनी

அனைவருக்கும் உடனே அறிவிக்கப்பட்டது; அப்போது அவள் கலசத்தை எடுத்தாள். உன்னத அழகால் அலங்கரிக்கப்பட்ட அவள், வெளிப்படையாக விஷ்ணுவின் மோகினி ரூபமே.

Verse 45

करस्थेन तदा देवी कलशेन विराजिता । शुशुभे परया कांत्या जगन्मंगलमंगला

அப்போது தேவி தன் கையில் கலசத்தைத் தாங்கி விளங்கினாள்; பரம ஒளியால் அவள் பிரகாசித்தாள்—உலகிற்கு எல்லா மங்களங்களிலும் மங்களமயமானவள் அவளே।

Verse 46

परिवेषधराः सर्वे सुरास्ते ह्यसुरांतिकम् । आगतास्तत्क्षणादेव यत्र ते ह्यसुरोत्तमाः

அனைத்து தேவர்களும் உணவு-பானம் பரிமாறும் பணியாளர்களின் வேடம் கொண்டு, உடனே அசுரர்களின் அருகிலுள்ள அந்த இடத்துக்கு வந்தனர்—அங்கு தலைசிறந்த அசுரர்கள் கூடியிருந்தனர்.

Verse 47

तान्दृष्ट्वा मोहिनी सद्य उवाच प्रमदोत्तमा

அவர்களைப் பார்த்தவுடன், மோகினி—மயக்கும் பெண்களில் தலைசிறந்தவள்—உடனே உரைத்தாள்.

Verse 48

मोहिन्युवाच । एते ह्यतिथयो ज्ञेया धर्म्मसर्वस्वसाधनाः । एभ्यो देयं यताशक्त्या यदि सत्यं वचो मम । प्रमाणं भवतां चाद्य कुरुध्वं मा विलंबथ

மோகினி கூறினாள்—“இவர்கள் விருந்தினர்கள் என்று அறிக; இவர்களைப் போற்றிச் சேவை செய்வதே தர்மத்தின் சாரமும் சாதனையும். என் சொல் உண்மை என்றால், உங்கள் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப இவர்களுக்கு தானம் அளியுங்கள். இன்று இதையே உங்கள் உறுதியான நியமமாக்குங்கள்; தாமதிக்காதீர்கள்.”

Verse 49

परेषामुपकारं च ये कुर्वंति स्वशक्तितः । धन्यास्ते चैव विज्ञेयाः पवित्राः लोकपालकाः

தம் ஆற்றலுக்கேற்ப பிறருக்கு உதவி செய்பவர்கள் உண்மையில் பாக்கியவான்கள் என்று அறியப்படுவர்—அவர்கள் புனிதப்படுத்துவோர், உலகைக் காக்கும் காவலர்கள்.

Verse 50

केवलात्मोदरार्थाय उद्योगं ये प्रकुर्वते । ते क्लेशभागिनो ज्ञेया नात्र कार्या विचारणा

யார் தம் வயிற்றை மட்டும் நிரப்புவதற்காகவே முயல்கிறார்களோ, அவர்கள் துன்பத்தின் பங்காளிகள் என அறியப்படுவர்; இதில் மேலும் ஆராய வேண்டாம்।

Verse 51

तस्माद्विभजनं कार्यं मयैतस्य शुभव्रताः । देवेभ्यश्च प्रयच्छध्वं यद्धि चात्मप्रियाप्रियम्

ஆகையால், ஓ நல்விரதத்தாரே, இந்தப் பகிர்வு என்னாலேயே செய்யப்பட வேண்டும். மேலும் தேவர்களுக்கும் பங்கை அர்ப்பணியுங்கள்—அது தமக்குப் பிரியமாயினும் அப்ரியமாயினும்।

Verse 52

इत्युक्ते वचने देव्या तथा चक्रुरतं द्रिताः । आह्वयामासुरसुराः सर्वान्देवान्सवासवान्

தேவி இவ்வாறு கூறியவுடன் அவர்கள் அலட்சியமின்றி அதன்படியே செய்தனர். பின்னர் அசுரர்கள் வாசவனான இந்திரனுடன் எல்லாத் தேவர்களையும் அழைத்தனர்।

Verse 53

उपविष्टाश्च ते सर्वे अमृतार्थं च भो द्विजाः । तेषूपविश्यमानेषु ह्युवाच परमं वचः । मोहिनी सर्वधर्म्मज्ञा असुराणां स्मयन्निव

ஓ த்விஜர்களே, அவர்கள் அனைவரும் அமிர்தத்தை நாடி அமர்ந்தனர். அவர்கள் அமரத் தொடங்கியவுடன், எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்த மோகினி, அசுரர்களை நோக்கி புன்னகைப்பதுபோல், உயர்ந்த வாக்கை உரைத்தாள்।

Verse 54

मोहिन्युवाच । आदौ ह्यभ्यागताः पूज्या इति वै वैदिकी श्रुतिः

மோகினி கூறினாள்—‘வேதச் சுருதி கூறுவது: முதலில் வந்த விருந்தினர்கள் முதலில் போற்றப்பட வேண்டியவர்கள்.’

Verse 55

तस्माद्यूयं वेदपराः सर्वे देवपरायणाः । ब्रुवंतु त्वरितेनैव आदौ केषां ददाम्यहम् । अमृतं हि महाभागा बलिमुख्या वदंतु भोः

ஆகையால் நீங்கள் அனைவரும் வேதபராயணரும் தேவர்பராயணரும்; விரைவாகச் சொல்லுங்கள்—நான் முதலில் யாருக்கு அமுதம் அளிப்பேன்? ஓ மகாபாக்யர்களே, பலி முதலிய தலைவர்கள் தீர்மானம் கூறட்டும்।

Verse 56

बलिनोक्ता तदा देवी यत्ते मनसि रोचते । स्वामिनी त्वं न संदेहो ह्यस्माकं सुंदरानने

அப்போது பலி தேவியிடம் கூறினான்—உன் மனத்திற்கு உகந்ததையே செய். ஓ அழகிய முகத்தவளே, நீயே எங்கள் ஸ்வாமினி; சந்தேகமில்லை।

Verse 57

एवं संमानिता तेन बलिना भावितात्मना । परिवेषणकार्यार्थं कलशं गृह्य सत्वरा

இவ்வாறு உறுதியான மனத்தையுடைய பலியால் மதிக்கப்பட்ட அவள், பரிமாறும் பணிக்காகக் கலசத்தை எடுத்துக் கொண்டு உடனே சென்றாள்।

Verse 58

तस्मान्नरेन्द्रकरभोरुलसद्दृकूला श्रोणीतटालसगतिर्मविह्वलांगी । सा कूजती कनकनूपुरसिंजितेन कुंभस्तनी कलशपाणिरथाविवेश

அப்போது அந்த மோகினி—கண்களின் மூலைகள் ஒளிர, இடுப்பின் அசைவோடு நடை இனிமையாய், அங்கங்கள் கலங்காதவளாய்—பொன் நுப்புரங்களின் ஒலியுடன், நிறைந்த மார்புடையவளாய், கையில் கலசம் ஏந்தி உள்ளே நுழைந்தாள்।

Verse 59

तदा तु देवी परिवेषयंती सा मोहिनी देवगणाय साक्षात् । ववर्ष देवेषु सुधारसं पुनः पुनः सुधाहाररसामृतं यथा

அப்போது தேவீ மோகினி தேவர்கணங்களுக்கு நேரில் பரிமாறிக் கொண்டே, தேவர்கள்மேல் மீண்டும் மீண்டும் சுதாரசத்தைப் பொழிந்தாள்—அமுதமய உணவின் தெய்வீக சுவைபோல।

Verse 60

पुनश्च ते देवगणाः सुधारसं दत्तं तया परया विश्वमूर्त्या । बलिमुख्याः सह लोकपाला गंधर्वयक्षाप्सरसां गणाश्च

மீண்டும் அந்த பரம விஸ்வரூபிணி தேவர்கணங்களுக்கு சுதாரசத்தை அளித்தாள். அப்போது பலி முதலிய தலைவர்கள், லோகபாலர்களுடன், கந்தர்வர்-யக்ஷர்-அப்ஸரைகள் கூட்டங்களும் அதை நோக்கின.

Verse 61

सर्वे दैत्या आसनस्था पुनश्च ते देवगणाः सुधारसं दत्तं पीडिताश्च । तूष्णींभूता बलिमुख्या द्विजेंद्रा मनस्विनो ध्यानपरा बभूवुः

அனைத்து தைத்யரும் இருக்கைகளிலேயே அமர்ந்திருந்தனர்; மீண்டும் தேவர்கணங்களுக்கு சுதாரசம் அளிக்கப்பட்டதால் தைத்யர்கள் துயருற்றனர். ஓ த்விஜேந்திரா! பலி முதலியோர் மௌனமடைந்து, உறுதியானோர் தியானத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 62

ततस्तथाविधान्दृष्ट्वा दैत्यांस्तान्मोहमाश्रितान् । तदा राहुश्च केतुश्च द्वावेतौ दैत्यपुंगवौ

பின்னர் அந்த தைத்யர்கள் அவ்வாறே மயக்கத்தில் வீழ்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, அப்போது ராகு மற்றும் கேது எனும் இரு தைத்யச் சிறந்தோர் தோன்றினர்.

Verse 63

देवानां रूपमास्थाय अमृतार्थं त्वरान्वितौ । उपविष्टौ तदा पङ्क्त्यां देवानाममृतार्थिनौ

தேவர்களின் வடிவம் ஏற்று, அமிர்தத்திற்காக விரைந்து, அமிர்தத்தை நாடிய அந்த இருவரும் அப்போது தேவர்களின் வரிசையில் அமர்ந்தனர்.

Verse 64

यदामृतं पातुकामो राहुः परमदुर्जयः । चन्द्रार्काभ्यां प्रकथितो विष्णोरमिततेजसः

மிகவும் வெல்ல இயலாத ராகு அமிர்தம் குடிக்க விரும்பியபோது, சந்திரனும் சூரியனும் அவனை அளவற்ற ஒளியுடைய விஷ்ணுவிடம் அறிவித்தனர்.

Verse 65

तदा तस्य शिरश्छिन्नं राहोर्दुर्विग्रहस्य च । शिवरो गगनमापेदे कबंधं च महीतले । भ्रममाणं तदा ह्यद्रींश्चूर्णयामास वै तदा

அப்போது விகார உருவமுடைய ராகுவின் தலை துண்டிக்கப்பட்டது. தலை வானில் உயர்ந்தது; உடல் தண்டு பூமியில் விழுந்தது. அந்தத் தண்டு சுழன்று மலைகளை நொறுக்கி சிதைத்தது.

Verse 66

साद्रिश्च सर्वभूलोकश्चूर्णितश्च तदाऽभवत् । तया तेन च देहेन चूर्णितं सचराचरम्

அப்போது மலைகளுடன் கூடிய முழு பூலோகம் தூளாகியது. அந்த உடலினாலேயே அசையும்-அசையாத அனைத்தும் நசுக்கி நொறுக்கப்பட்டது.

Verse 67

दृष्ट्वा तदा महादेवस्तस्योपरि तु संस्थितः । निवासः सर्वदेवानां तस्याः पादतलेऽभवत्

இதைக் கண்ட மகாதேவர் அதன் மேல் நின்றார். அவருடைய திருவடிகளின் கீழ் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் வாசஸ்தலம் உருவாயிற்று.

Verse 68

पीडनं तत्समीपेथ निवास इति नाम वै

அந்த நசுக்கும் இடத்தருகே உள்ள தலம் உண்மையாகவே ‘நிவாச’ எனப் பெயர்பெற்றது.

Verse 69

महतामालयं यस्माद्यस्यास्तच्चरणांबुजम् । महालयेति विख्याता जगत्त्रयविमोहिनी

யாருடைய திருவடித் தாமரை மகாத்மர்களின் ஆலயமாக உள்ளதோ, அவள் ‘மஹாலயா’ எனப் புகழ்பெற்றாள்—மூவுலகையும் மயக்கும் தேவீ.

Verse 70

केतुश्च धूमरूपोऽसावाकाशे विलयं गतः । सुधां समर्प्य चंद्राय तिरोधानगतोऽभवत्

கேது புகைமய வடிவம் கொண்டு ஆகாயத்தில் லயமடைந்தான். அமுதத்தைச் சந்திரனுக்கு அர்ப்பணித்து கண்களுக்கு மறைந்தான்.

Verse 71

वासुदेवो जगद्योनिर्जगतां कारणं परम् । विष्णोः प्रसादात्तज्जातं सुराणां कार्यसिद्धिदम्

வாசுதேவன் உலகின் யோனி; அனைத்துப் படைப்பிற்கும் பரம காரணன். விஷ்ணுவின் அருளால் இது நிகழ்ந்து தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறியது.

Verse 72

असुराणां विनाशाय जातं दैवविपर्ययात् । विना दैवेन जानीध्वमुद्यमो हि निरर्थकः

விதியின் திருப்பத்தால் இது அசுரர் அழிவிற்காக நிகழ்ந்தது. அறிந்துகொள்க—தெய்வ நியதி இன்றிப் முயற்சி நிச்சயம் பயனற்றது.

Verse 73

यौगपद्येन तैः सर्वैः क्षीराब्धेर्मंथनं कृतम् । सिद्धिर्जाता हि देवानामसिद्धिरसुरान्प्रति

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் ஒரே சமயத்தில் பாற்கடலைக் கடைந்தனர். தேவர்களுக்கு வெற்றி உண்டாயிற்று; அசுரர்களுக்கு தோல்வியே வந்தது.

Verse 74

ततश्च ते देववरान्प्रकोपिता दैत्याश्च मायाप्रवि मोहिताः पुनः । अनेकशस्त्रास्त्रयुतास्तदाऽभवन्विष्णौ गते गर्जमानास्तदानीम्

பின்பு அந்த தைத்யர்கள் தேவர்களில் முதன்மையோர்மேல் கோபமுற்று, மாயையால் மீண்டும் மயங்கினர். பலவகை ஆயுதங்களால் ஆயத்தமாய், விஷ்ணு சென்றபோது அச்சமயமே அவர்கள் உரக்க முழங்கினர்.