Adhyaya 11

Verse 1

महेश्वर उवाच । प्रतिपक्षे चतुर्थ्यां तु पूजनीयो गणाधिपः । स्नात्वा शुक्लतिलैः शुद्धैः शुक्लपक्षे सदा नृभिः

மகேஸ்வரர் கூறினார்—கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்த்தியில் கணாதிபதியை வழிபட வேண்டும். நீராடி தூய வெள்ளை எள்ளால் சுக்லபக்ஷத்திலும் மனிதர் எப்போதும் பூஜை செய்யட்டும்.

Verse 2

कृत्वा चावस्यकं सर्वं गणेशस्यार्चनक्रियाम् । प्रयत्नेनैव कुर्वीत गंधमाल्याक्षतादिभिः

கணேச வழிபாட்டிற்கான அவசியமான அனைத்தையும் செய்து, நறுமணம், மாலை, அக்ஷதை முதலியவற்றால் முயற்சியுடன் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்.

Verse 3

ध्यानमादौ प्रकर्तव्यं गणेशस्य यथाविधि । आगमा बहवो जाता गणेशस्य यथा मम

முதலில் விதிப்படி கணேசனைத் தியானிக்க வேண்டும். என்னைப்பற்றிப் பல ஆகமங்கள் தோன்றியதுபோல், கணேசனைப்பற்றியும் பல ஆகமங்கள் தோன்றின.

Verse 4

बहुधोपासका यस्मात्तमः सत्त्वरजोन्विताः । गणभेदेन तान्येव नामानि बहुधाऽभवत्

வழிபடுவோர் தமஸ், சத்த்வம், ரஜஸ் ஆகிய குணங்களால் பலவகையினர்; ஆகவே கணங்களின் வேறுபாட்டின்படி அதே தெய்வரூபத்திற்கே பல பெயர்கள் ஏற்பட்டன.

Verse 5

पंचवक्त्रो गणाध्यक्षो दशबाहुस्त्रिलोचनः । कांतस्फटिकसंकाशो नीलकंठो गजाननः

அவர் ஐந்துமுகம் உடையவர், கணங்களின் தலைவன்; பத்துக் கரங்களும் மூன்று கண்களும் உடையவர்; ஒளிரும் ஸ்படிகம்போல் பிரகாசித்து, நீலகண்டன், கஜானனன் ஆவார்.

Verse 6

मुखानि तस्य पंचैव कथयामि यतातथम्

அவருடைய ஐந்து முகங்களையும் அவை இருப்பதுபோலவே யதார்த்தமாக நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 7

मध्यमं तु मुखं गौरं चतुर्दन्तं त्रिलोचनम् । शुंडादंडमनोज्ञं च पुष्करे मोदकान्वितम्

மத்திய முகம் கோர்வண்ணம், நான்கு தந்தங்களுடன், மும்முகக் கண்களுடன் உள்ளது; இனிய தும்பிக்கைக் கோலுடன், தாமரைத் தளிர்க் கையில் மோதகங்களைத் தாங்கியுள்ளது।

Verse 8

तथान्यत्पीतवर्णं च नीलं च शुभलक्षणम् । पिंगलं च तथा शुभ्रं गणेशस्य शुभाननम्

அதேபோல் ஒரு முகம் மஞ்சள் நிறம்; மற்றொன்று நீல நிறம், மங்கள இலக்கணங்களுடன்; மற்றொன்று பிங்கல நிறம், இன்னொன்று வெண்மை—இவையே கணேசனின் திருநன்முகங்கள்।

Verse 9

तथा दशभुजेष्वेव ह्यायुधानि ब्रवीमि वः । पाशं पस्शुपद्मे च अंकुशं दंतमेव च

அதேபோல் (கணேசனின்) பத்துக் கரங்களில் தியானிக்க வேண்டிய ஆயுதங்களை உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்—பாசம், பத்மம், அங்குசம், மேலும் தந்தமும்.

Verse 10

अक्षमालां लांगलं च मुसलं वरदं तथा । पूर्णं च मोदकैः पात्रं पाणिना च विचिंतयेत्

அவரை அக்கமாலை, உழவு (லாங்கலம்), உலக்கை (முசலம்), வரதமுத்திரை ஆகியவற்றுடன்; மேலும் ஒரு கையில் மோதகங்கள் நிறைந்த பாத்திரம் தாங்கியவனாகத் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 11

लंबोदर विरूपाक्षं निवीतं मेखलान्वितम् । योगासने चोपविष्टं चंद्रलेखां कशेखरम्

(கணேசனைத் தியானிக்க)—லம்போதரன், விசேஷமான கண்களையுடையவன், யஜ்ஞோபவீதமும் மேகலையும் அணிந்தவன்; யோகாசனத்தில் அமர்ந்தவன், தலையில் சந்திரலேகையை அலங்காரமாகச் சூடியவன்।

Verse 12

ध्यानं च सात्त्विकं ज्ञेयं राजसं हि नृणामिव । शुद्धचामीकराभासं गजाननमलौकिकम्

தியானம் சாத்த்விகம் என அறியப்பட வேண்டும்; ராஜசமும் உண்டு—மனிதர்களிடத்தில் இருப்பதுபோல். (சாத்த்விக தியானத்தில்) தூய பொன்னொளிபோல் பிரகாசிக்கும், அலைவுலகத் தன்மையுடைய கஜானனப் பெருமானை நினைவு செய்।

Verse 13

चतुर्भुजं त्रिनयनमेकदंतं महोदरम् । पाशांकुशधरं देवं दंतमोदकपात्रकम्

(தியானிக்க) அந்த தேவனை—நான்கு கரங்களும், மூன்று கண்களும், ஒற்றைத் தந்தமும், பெருவயிறும் உடையவன்; பாசமும் அங்குசமும் தாங்கி, தந்தமும் மோதகப் பாத்திரமும் கொண்டவன்।

Verse 14

नीलं च तामसं ध्यानमेवं त्रिविधमुच्यते । ततः पूजा प्रकर्तव्या भवद्भिः शीघ्रमेव च

நீல வடிவம் தாமசத் தியானம்; இவ்வாறு தியானம் மூவகை எனச் சொல்லப்படுகிறது. அதன் பின் நீங்கள் விரைவாகவே பூஜையை நிறைவேற்ற வேண்டும்।

Verse 15

एकविंशतिदूर्वाभिर्द्वाभ्यां नाम्ना पृथक्पृथक् । सर्वनामभिरेकैव दीयते गणनायके

இருபத்தொன்று தூர்வா இலைகளால், ஒவ்வொன்றையும் இரண்டு பெயர்களைச் சொல்லி தனித்தனியாக அர்ப்பணிக்க வேண்டும். எல்லாப் பெயர்களையும் ஒன்றாகச் சொல்லி ஒரு (கூடுதல்) அர்ப்பணம் கணநாயகன் கணேசனுக்கு அளிக்கப்படுகிறது।

Verse 16

तथैव नामभिर्देया एकविंशतिमोदकाः । दशनामान्यहं वक्ष्ये पूजनार्थं पृथक्पृथक्

அதேபோல் நாமங்களை உச்சரித்தபடியே இருபத்தொன்று மோதகங்களை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். பூஜைக்காகத் தனித்தனியாக பத்து நாமங்களை நான் கூறுவேன்.

Verse 17

गणाधिप नमस्तेस्तु उमापुत्राघनाशन । विनायकेशपुत्रोति सर्वसिद्धिप्रदायक

ஹே கணாதிபா, உமக்கு நமஸ்காரம்; ஹே உமாபுத்ரா, பாபநாசகா. ஹே விநாயகா, ‘ஈசன் புத்ரன்’, நீர் எல்லாச் சித்திகளையும் அருள்வீர்.

Verse 18

एकदंतेभवक्त्रेति तथा मूषकवाहन । कुमारगुरवे तुभ्यं पूजनीयः प्रयत्नतः

‘ஏகதந்தன்’, ‘பெருமைமிகு முகத்தையுடையவன்’, ‘மூஷக வாகனன்’—என உமக்கு வணக்கம். ஹே குமாரனின் குருவே, உம்மை முயற்சியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 19

एवमुक्त्वा सुरान्सद्यः परिष्वज्य च सादरम् । विष्णुं गुहाशयं सद्यो ब्रह्माणं च सदाशिवः

இவ்வாறு கூறி சதாசிவன் உடனே தேவர்களை மரியாதையுடன் அணைத்தான்; மேலும் குகையில் உறையும் விஷ்ணுவையும் பிரம்மாவையும் உடனடியாக அணைத்தான்.

Verse 20

तिरोधान गतः सद्यः शंभुः परमशोभनः । प्रणम्य शंभुं ते सर्वे गणाध्यक्षार्च्चने रताः

உடனே மிகுந்த ஒளியுடைய சம்பு மறைந்தான். சம்புவை வணங்கி அவர்கள் அனைவரும் கணாத்யக்ஷனின் ஆராதனையில் ஈடுபட்டனர்.

Verse 21

ततः संपूज्य विधिवद्गणाध्यक्षार्च्चने रताः । उपचारैरनेकैश्च दूर्वाभिश्च पृथक्पृथक्

பின்பு அவர்கள் விதிப்படி கணாதிபதியை முறையாகப் பூஜித்து, பலவகை உபசாரங்களாலும் தனித்தனியாகத் தூர்வைப் புல்லாலும் அவரை ஆராதித்தனர்।

Verse 22

संतुष्टो हि गणाध्यक्षो देवानां वरदोऽभवत् । प्रदक्षिणं नमस्कृत्य तैः सर्वैरभितोषितः

கணாதிபதி மகிழ்ந்து தேவர்களுக்கு வரமளிப்பவரானார்; அனைவரும் பிரதட்சிணம் செய்து வணங்கியதால் அவர் நிறைவடைந்தார்।

Verse 23

तमोगुणान्विताः सर्वे ह्यसुरा नाभ्यपूजयन् । उपहासपरास्ते वै देवान्प्रत्यसुरोत्तमाः

தமோகுணம் நிறைந்த எல்லா அசுரரும் வழிபடவில்லை; அசுரர்களில் சிறந்தவர்கள் தேவர்களை இகழ்ந்து நகைத்தனர்।

Verse 24

पूजयित्वा शांकरिं ते पुनः क्षीरार्णवं ययुः । ब्रह्मा विष्णुश्च ऋषयो देवदैत्याः सुरोत्तमाः

சாங்கரியை வழிபட்டு அவர்கள் மீண்டும் க்ஷீரசமுத்திரத்திற்குச் சென்றனர்—பிரம்மா, விஷ்ணு, ரிஷிகள், தேவர்கள்-தைத்யர்கள் மற்றும் சிறந்த சுரர்கள்.

Verse 25

मंथानं मंदरं कृत्वा रज्जुं कृत्वाथ वासुकिम् । ममंथुश्च तदा देवा विष्णुं कृत्वाथ सन्निधौ

மந்தர மலையை மத்துக் கம்பமாகவும் வாசுகியை கயிறாகவும் செய்து, தேவர்கள் அப்போது க்ஷீரசமுத்திரத்தை மத்தினர்; துணைக்காக விஷ்ணுவை அருகில் நிறுத்தினர்।

Verse 26

मथ्यमाने तदाब्धौ च निर्गतश्चंद्र अग्रतः । पीयूषपूर्णः सर्वेषां देवानां कार्यसिद्धये

அந்தக் கடல் மத்தனம் நடைபெறுகையில் முதலில் சந்திரன் வெளிப்பட்டான். அவன் அமுதம் நிறைந்தவனாய் தேவர்களின் நோக்கம் நிறைவேறச் செய்தான்.

Verse 27

शौनक उवाच । अर्णवे किं पुरा चंद्रो निक्षिप्तः केन सुव्रत । गजादिकानि रत्नानि कथितानि त्वया पुरा

சௌனகர் கூறினார்— ஓ நல்விரதனே! முன்பு சந்திரனை யார், ஏன் கடலில் இட்டார்? யானை முதலான ரத்தினங்களை நீர் முன்பே கூறினீர்.

Verse 28

एतत्सर्वं समासेन आदौ कथय मे प्रभो । ज्ञात्वा सर्वे वयं सूत पश्चादावर्णयामहे

ஓ प्रभோ! தொடக்கத்திலிருந்து இவை அனைத்தையும் சுருக்கமாக எனக்குச் சொல்லுங்கள். ஓ சூதா! அறிந்தபின் நாங்கள் பின்னர் விரிவாக எடுத்துரைப்போம்.

Verse 29

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा सूतो वाक्यमुपाददे

அவர்களின் சொற்களை கேட்ட மகாபாக்யமான சூதர் பதிலாகப் பேசத் தொடங்கி, கதையை உரைக்க ஆரம்பித்தார்.

Verse 30

चंद्र आपोमयो विप्रा अत्रिपुत्रो गुणान्वितः । उत्पन्नो ह्यनसूयायां ब्रह्मणोंऽशात्समुद्भवः । रुद्रस्यांशाद्धि दुर्वासा विष्णोरंशात्तु दत्तकः

ஓ விப்ரர்களே! சந்திரன் நீர்மயனாய், குணநிறைந்த அத்திரியின் புதல்வன். அவன் அனசூயையில் பிறந்து பிரம்மாவின் அंशத்திலிருந்து தோன்றினான். ருத்ர அंशத்திலிருந்து துர்வாசரும், விஷ்ணு அंशத்திலிருந்து தத்தகன் (தத்தாத்ரேயன்) வெளிப்பட்டார்.

Verse 31

क्षीराब्धिं मथ्यमानं तु दृष्ट्वा चंद्रो मुदान्वितः । क्षीराब्धिरपि चंद्रं च दृष्ट्वा सोऽप्युत्सुकोऽभवत्

பாற்கடல் கடையப்படுவதைக் கண்டு சந்திரன் பேரானந்தம் அடைந்தான்; பாற்கடலும் சந்திரனைப் பார்த்து தானும் ஆவலுற்றது.

Verse 32

प्रविष्टश्चोभयप्रीत्या श्रृण्वतां भो द्विजोत्तमाः । चंद्रो ह्यमृत पूर्णोभूदग्रतो देवसन्निधौ

ஓ இருபிறப்பில் சிறந்தவர்களே, கேளுங்கள்—இருதரப்பும் அன்புடன் முன்னே வந்து, தேவர்களின் சன்னிதியில் முன்புறம் நின்ற சந்திரன் அமிர்தத்தால் நிறைந்தான்.

Verse 33

दृष्ट्वा च कांतिं त्वरितोऽथ चंद्रो नीराजितो देवगणैस्तदानीम् । वादित्रगोषैस्तुमुलैरनेकैर्मृदंगशंखैः पटहैरनेकैः

அவனது ஒளிவீச்சைக் கண்டு சந்திரன் விரைந்து முன்னே வந்தான்; அந்நேரம் தேவர்கூட்டம் நீராஜனமாக ஆரத்தி செய்து வரவேற்றது; மிருதங்கம், சங்கு, பல பட்டஹங்களின் பேரொலி முழங்கியது.

Verse 34

नमश्चक्रुश्च ते सर्वे ससुरासुरदानवाः । तदा गर्गं पृच्छमाना बलं चंद्रस्य तत्त्वतः

தேவர்கள், அசுரர்கள், தானவர்கள் அனைவரும் அவனை வணங்கினர்; பின்னர் சந்திரனின் உண்மையான வலிமையைப் பற்றி கர்கரை வினவினர்.

Verse 35

गर्गेणोक्तास्तदा सर्वेषां बलमद्य वै । केंद्रस्थानगताः सर्वे भवतामुत्तमा ग्रहाः

அப்போது கர்கர் கூறினார்—“உண்மையாகவே இன்று வலிமை உங்களெல்லோரிடமும் உள்ளது; ஏனெனில் உங்கள் சிறந்த கிரகங்கள் அனைத்தும் கேந்திர நிலையங்களில் அமைந்துள்ளன.”

Verse 36

चंद्रं मुरुः समायातो बुधश्चैव समागतः । आदित्यश्च तथा शुक्रः शनिरंगारको महान्

சந்திரனிடத்து முரு வந்தான்; புதனும் வந்து சேர்ந்தான். அதுபோல ஆதித்யன், சுக்ரன், சனியும், மகாபலன் அங்காரகன் (மங்களன்)வும் வந்தனர்.

Verse 37

तस्माच्चंद्रबलं श्रेष्ठं भवतां कार्यसिद्धये । गोमंतसंज्ञकोनाम मुहूर्तोऽयं जयप्रदः

ஆகையால் உங்கள் காரியசித்திக்குச் சந்திரபலம் மிகச் சிறந்தது. ‘கோமந்த’ எனப் பெயர்பெற்ற இம்முஹூர்த்தம் வெற்றியளிப்பது.

Verse 38

एवमाश्वासिता देवा गर्गेणैव महात्मना । ममंथुरब्धिं त्वरिता गर्जमाना महाबलाः

மகாத்மா கார்கரால் இவ்வாறு ஆறுதல் பெற்ற தேவர்கள், மகாபலமுடன், கர்ஜித்தபடி விரைந்து கடலை மத்தனம் செய்தனர்.

Verse 39

द्विगुणं बलमापन्ना महात्मानो दृढव्रताः । महेशं स्मरमाणास्ते गणेशं च पुनः पुनः

அந்த மகாத்மர்கள் உறுதியான விரதத்துடன் இருமடங்கு வலிமை பெற்றனர்—மகேசனை நினைத்து, மீண்டும் மீண்டும் கணேசனை அழைத்தனர்.

Verse 40

निर्मथ्यमानादुदधेर्गर्जमानाच्च सर्वशः । निर्गता सुरभिः साक्षाद्देवानां कार्यसिद्धये

மத்தனம் செய்யப்படும், எங்கும் கர்ஜிக்கும் கடலிலிருந்து, தேவர்களின் காரியசித்திக்காக, சாட்சாத் சுரபி வெளிப்பட்டாள்.

Verse 41

तुष्टा कपिलवर्णां सा ऊधोभारेण भूयसा । तरंगोपरि गच्छंती शनकैः शनकैस्ततः

அவள் மகிழ்வுற்ற கபிலநிறத்தாள்; பெரும் மடிப்பால் (உதரப்) பாரம் மிகுந்ததால், அலைமுடிகளின் மேல் மெதுவாக மெதுவாகச் சென்றாள்।

Verse 42

कामधेनुं समायांतीं दृष्ट्वा सर्वे सुरासुराः । पुष्पवर्षेण महता ववर्षुरमितप्रभाम्

காமதேனு அணுகுவதைப் பார்த்த தேவரும் அசுரரும், அளவிலாப் பிரகாசமுடைய அவள்மேல் பெரும் மலர்மழையைப் பொழிந்தனர்।

Verse 43

तदा तूर्याण्यनेकानि नेदुर्वाद्यान्यनेकशः । आनीता जलमध्याच्च संवृता गोशतैरपि

அப்போது பல தூரியங்கள் ஒலித்தன; பலவகை வாத்தியங்களும் முழங்கின. நீரின் நடுவிலிருந்து கொண்டு வரப்பட்ட அவள், நூற்றுக்கணக்கான பசுக்களால் சூழப்பட்டவளாய் தோன்றினாள்।

Verse 44

तासु नीलाश्च कृष्णश्च कपिलाश्च कपिंजलाः । बभ्रवः श्यामका रक्ता जंबूवर्णाश्च पिंगलाः । आभिर्युक्ता तदा गोभिः सुरभिः प्रत्यदृश्यत

அவற்றில் நீலம், கருமை, கபிலம், கபிஞ்ஜல நிறம்; மேலும் பழுப்பு, கருநிறம், சிவப்பு, ஜம்பூநிறம், பிங்கல நிறமும் இருந்தன. இப்பசுக்களுடன் கூடிய சுரபி அப்போது காணப்பட்டாள்।

Verse 45

असुरासुरसंवीतां कामधेनुं ययाचिरे । ऋषयो हर्षसंयुक्ता देवान्दैत्यांश्च तत्क्षणात्

தேவாசுரக் கூட்டத்தால் சூழப்பட்ட காமதேனுவை, மகிழ்ச்சியால் நிறைந்த முனிவர்கள் உடனே தேவர்களிடமும் தைத்தியர்களிடமும் வேண்டினர்।

Verse 46

सर्वेभ्यश्चैव विप्रेभ्यो नानागोत्रेभ्य एव च । सुरभीसहिता गावो दातव्या नात्र संशयः

பல கோத்திரங்களைச் சேர்ந்த எல்லா பிராமணர்களுக்கும் சுரபியுடன் கூடிய பசுக்களைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 47

तैर्याचितास्तेऽत्र सुरासुराश्च ददुश्च ता गाः शिवतोषणाय । तैः स्वीकृतास्ता ऋषिभिः सुमंगलैर्महात्मभिः पुण्यतमैः सुरभ्यः

அவர்கள் வேண்டியபோது தேவர்களும் அசுரர்களும் சிவனைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக அந்தப் பசுக்களை அளித்தனர். அந்தச் சுரபி-பசுக்களை மிக மங்களமான, மகாத்மா, மிகப் புண்ணியமிக்க ரிஷிகள் ஏற்றுக்கொண்டனர்.

Verse 48

पुण्याहं मुनिभिः सर्वैः कारितास्ते तदा सुराः । देवानां कार्यसिद्ध्यर्थमसुराणां क्षयाय च

அப்போது எல்லா முனிவர்களும் தேவர்களால் ‘புண்யாஹ’ மங்களச் சடங்கை நடத்தச் செய்தனர்—தேவர்களின் காரியம் நிறைவேறவும், அசுரர்கள் அழியவும்.

Verse 49

पुनः सर्वे सुसंरब्धा ममंथुः क्षीरसागरम् । मथ्यमानात्तदा तस्मादुदधेश्च तथाऽभवत्

மீண்டும் அனைவரும் உறுதியுடன் பாற்கடலைக் கடைந்தனர். அது கடையப்பட்டபோது அதன் ஆழத்திலிருந்து மேலும் வியப்பூட்டும் தோற்றங்கள் எழுந்தன.

Verse 50

कल्पवृक्षः पारिजातश्चूतः संतानकस्तथा । तान्द्रुमानेकतः कृत्वा गन्धर्वनगरोपमान् । ममंथुरुग्रं त्वरिताः पुनः क्षीरार्णवं बुधा

கற்பவிருட்சம், பாரிஜாதம், மாமரம், சந்தானகம் ஆகிய மரங்களை ஒன்றாகச் சேர்த்து கந்தர்வ நகரம் போல அமைத்து, ஞானிகள் பாற்கடலை மீண்டும் விரைவாகவும் வலிமையாகவும் கடைந்தனர்.

Verse 51

निर्मथ्यमानादुदधेरभवत्सूर्यवर्चसम् । रत्नानामुत्तमं रत्नं कौस्तुभाख्यं महाप्रभम्

கடல் மத்தப்படுகையில் சூரிய ஒளிபோன்ற பிரகாசம் எழுந்தது—ரத்தினங்களில் உத்தமமான, மகாப்ரபமான ‘கௌஸ்துப’ எனும் மணியாகும்.

Verse 52

स्वकीयेन प्रकाशेन भासयंतं जगत्त्रयम् । चिंतामणिं पुरस्कृत्य कौस्तुभं ददृशुर्हि ते

தன் சொந்த ஒளியால் அது மூவுலகையும் ஒளிரச் செய்தது; சிந்தாமணியை முன்னிறுத்தி அவர்கள் நிச்சயமாக கௌஸ்துபத்தை கண்டனர்.

Verse 53

सर्वे सुरा ददुस्तं वै कौस्तुभं विष्णवे तदा । चिंतामणि ततः कृत्वा मध्ये चैव सुरासुराः । ममंथुः पुनरेवाब्धिं गर्जंतस्ते बलोत्कटाः

அப்போது எல்லா தேவர்களும் அந்த கௌஸ்துபத்தை விஷ்ணுவுக்கு அர்ப்பணித்தனர். பின்னர் சிந்தாமணியை நடுவிலான இலக்காக வைத்து, தேவர்-அசுரர்—வலிமையால் கர்ஜித்து—கடலை மீண்டும் மத்தினர்.

Verse 54

मथ्यमानात्ततस्तस्मादुच्चैःश्रवाः समद्भुतम् । बभूव अश्वो रत्नानां पुनश्चैरावतो गजः

மத்தல் தொடர்ந்தபோது அந்தக் கடலிலிருந்து அதிசயமான உச்சைஃஸ்ரவா எழுந்தது—குதிரை ரத்தினங்களில் முதன்மை; பின்னர் ஐராவத யானையும் தோன்றியது.

Verse 55

तथैव गजरत्नं च चतुःषष्ट्या समन्वितम् । गजानां पांडुराणां च चतुर्द्दन्तं मदान्वितम्

அதேபோல் யானை-ரத்தினமும் தோன்றியது, அறுபத்துநான்கு (மற்ற) யானைகளுடன் கூடி—வெண்மையான யானைகளின் தலைவன், நான்கு தந்தங்களுடன், மதவீரியத்தால் நிறைந்தவன்.

Verse 56

तान्सर्वान्मध्यतः कृत्वा पुनश्चैव ममंथिरे । निर्मथ्यमानादुदधेर्निर्गतानि बहून्यथ

அனைத்து நிதிகளையும் நடுவில் வைத்து அவர்கள் மீண்டும் மத்தனம் செய்தனர். கடல் நன்கு மத்தப்பட்டபோது அதிலிருந்து மேலும் பல பொருட்கள் வெளிப்பட்டன।

Verse 57

मदिरा विजया भृंगी तथा लशुनगृंजनाः । अतीव उन्मादकरो धत्तूरः पुष्करस्तथा

அப்போது மதிரா, விஜயா, ப்ருங்கீ, மேலும் பூண்டு மற்றும் வெங்காயம் வெளிப்பட்டன; மிகுந்த மயக்கத்தைத் தரும் தத்தூரமும் புஷ்கரமும் தோன்றின।

Verse 58

स्थापिता नैकपद्येन तीरे नदनदीपतेः । पुनश्च ते तत्र महासुरेन्द्रा ममंथुरब्धिं सुरसत्तमैः सह

நைகபத்யன் அவற்றை நதிகளின் அதிபதியின் கரையில் நிறுவினான். பின்னர் அங்கேயே மகா அசுரேந்திரர்கள் சிறந்த தேவர்களுடன் சேர்ந்து கடலை மத்தனம் செய்தனர்।

Verse 59

निर्मथ्यमानादुदधेस्तदासीत्सा दिव्य लक्ष्मीर्भुवनैकनाथा । आन्वीक्षिकीं ब्रह्मविदो वदंति तथआ चान्ये मूलविद्यां गृणंति

கடல் மத்தனம் நடைபெறுகையில் அப்போது தெய்வீக ஒளியுடன் லக்ஷ்மி தோன்றினாள்—அவளே உலகங்களின் ஒரே அரசி. பிரம்மஞானிகள் அவளை ‘ஆன்வீக்ஷிகீ’ என அழைப்பர்; மற்றோர் அவளை மூலவித்யை எனப் போற்றுவர்।

Verse 60

ब्रह्मविद्यां केचिदाहुः समर्थाः केचित्सिद्धिमृद्धिमाज्ञा मथाशाम् । यां वैष्णवीं योगिनः केचिदाहुस्तथा च मायां मायिनो नित्ययुक्ताः

சில திறமையுடையோர் அவளை பிரம்மவித்யை எனக் கூறுவர்; சிலர் அவளை சித்தி, செல்வவளம்—இச்சித்த இலக்குகளின் ஆணையை அளிப்பவள்—என அழைப்பர். சில யோகிகள் அவளை வைஷ்ணவீ சக்தி என்பர்; மாயாவித்தையில் நிலைத்தோர் அவளை மாயையே என உரைப்பர்।

Verse 61

वदंति सर्वे केनसिद्धांतयुक्तां यां योगमायां ज्ञानशक्त्यान्विता ये

அனைவரும் அவளை உறுதியான தத்துவத் தீர்மானங்களால் நிறுவப்பட்டவளெனப் புகழ்கின்றனர்—அவளையே ‘யோகமாயை’ என அழைப்பர்; அவள் ஞானசக்தியால் நிறைந்தவள்.

Verse 62

ददृशुस्तां महालक्ष्मीमायांती शनकैस्तदा । गौरां च युवतीं स्निग्धां पद्मकिंजल्कभूषणाम्

அப்போது அவர்கள் மெதுவாக அணுகி வந்த மகாலட்சுமியை கண்டனர்—வெண்மையான நிறத்தாள், இளமையாள், மென்மையான ஒளியுடன், தாமரைத் துகள்களின் பொன் நார்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்.

Verse 63

सुस्मितां सुद्विजां श्यामां नवयौवनभूषणाम् । विचित्रवस्त्राभरणरत्नानेकोद्यतप्रभाम्

அவள் மென்மையான புன்னகையுடன், ஒளிரும் பற்களால் அழகுபெற்று, கருமைச் சாயலின் காந்தியால் மனம் கவர்ந்து, புதுயௌவனத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள்; வியத்தகு ஆடைகள், அணிகலன்கள், பல ரத்தினங்களின் ஒளி அவளிடமிருந்து எழுந்தது.

Verse 64

बिंबोष्ठीं सुनसां तन्वीं सुग्रीवां चारुलोचनाम् । सुमध्यां चारुजघनां बृहत्कटितटां तथा

அவளது உதடுகள் பழுத்த பிம்பப் பழம்போல்; மூக்கு அழகிய வடிவம்; உடல் மெலிந்த நளினம்; கழுத்து இனிமை; கண்கள் கவர்ச்சி. அவளது இடை மென்மை, இடுப்புகள் அழகு, மேலும் இடுப்புப் பகுதி விரிந்த மாட்சியுடன் விளங்கியது.

Verse 65

नानारत्नप्रदीपैश्च नीराजितमुखांबुजाम् । चारुप्रसन्नवदनां हारनूपूरशोभिताम्

பல ரத்தினத் தீபங்களின் நீராஜனையால் அவளது தாமரைமுகம் போற்றப்பட்டது; அவளது முகம் அமைதியும் இனிமையும் கொண்டது, மேலும் மாலைகளும் சிலம்புகளும் அவளை ஒளிரச் செய்தன.

Verse 66

मूर्द्धनि ध्रियमाणेन च्छत्रेणापि विराजिताम् । चामरैर्वीज्यमानां तां गंगाकल्लोललोहितैः

அவளின் தலைமேல் தாங்கப்பட்ட அரசச் சத்திரம் அவளை மேலும் ஒளிரச் செய்தது. கங்கையின் அலைகள் போலச் செம்மைத் திகழும் சாமரங்களால் அவளைச் சுற்றிலும் விசிறினர்.

Verse 67

पांडुरं गजमारूढां स्तूयमानां महर्षिभिः । सुरद्रुमपुष्पमालां बिभ्रतीं मल्लिकायुताम्

அவள் வெண்மையான யானையின் மேல் ஏறி ஒளிர்ந்தாள்; மகரிஷிகள் அவளைப் புகழ்ந்து பாடினர். அவள் தேவதரு மலர்களின் மாலையை, அதில் மல்லிகை (மல்லி) கலந்ததாக, அணிந்திருந்தாள்.

Verse 68

कराग्रे ध्रियमाणां तां दृष्ट्वा देवाः समुत्सुकाः । आलोकनपरा यावत्तावत्तान्ददृशे ह्यसौ

அவளை முன்னிலையில் கொண்டு வரப்படுவதைப் பார்த்த தேவர்கள் ஆவலுற்று தரிசனத்தில் நிலைத்தனர். அவர்கள் எவ்வளவு நேரம் அவளை நோக்கினார்களோ, அவ்வளவு நேரம் அவளும் அவர்களைத் தானே நோக்கினாள்.

Verse 69

देवांश्च दानवांश्चैव सिद्धचारणपन्नगान् । यथा माता स्वपुत्रांश्च महालक्ष्मीस्तथा सती

அந்த சதி மகாலட்சுமி தேவர்கள், தானவர்கள், சித்தர்கள், சாரணர்கள், பன்னகர்கள் ஆகியோரைக் தாய் தன் பிள்ளைகளைப் பார்ப்பதுபோல் அன்புடன் நோக்கினாள்.

Verse 70

आलोकितास्तथा देवास्तया लक्ष्म्या श्रियान्विताः । सञ्जातास्तत्क्षणादेव राज्य लक्षणलक्षिताः । दैत्यास्ते निःश्रिका जाता ये श्रियाऽनवलोकिताः

லட்சுமியின் பார்வை பெற்ற தேவர்கள் அந்தக் கணமே செல்வச் சிறப்புடன் விளங்கி, அரசாட்சியின் இலக்கணங்களால் குறியிடப்பட்டனர். ஆனால் ஸ்ரீயின் பார்வை பெறாத தைத்தியர்கள் ஒளியும் நல்வாழ்வும் இழந்து வறுமையுற்றனர்.

Verse 71

निरीक्ष्यमाणा च तदा मुकुन्दं तमालनीलं सुकपोलनासम् । विभ्राजमानं वपुषा परेण श्रीवत्सलक्ष्मं सदयावलोकम्

அப்போது அவள் முகுந்தனை நோக்கினாள்—தாமால மரம்போல் கருநீலன், அழகிய கன்னமும் மூக்கும் உடையவன், பரம திவ்ய ஒளியால் பிரகாசிப்பவன், ஸ்ரீவத்ஸச் சின்னம் தாங்கி, கருணை நிறைந்த பார்வையுடையவன்।

Verse 72

दृष्ट्वा तदैव सहसा वनमालयान्विता लक्ष्मीर्गजादवततार सुविस्मयंती । कंठे ससर्ज पुरुषस्य परस्य विष्णोर्मालां श्रिया विरचितां भ्रमरैरुपेताम्

அவரைக் கண்டவுடன், வனமாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட லக்ஷ்மி வியப்பில் திடீரென யானையிலிருந்து இறங்கி, வண்டுகள் சூழ்ந்த, செழுமையால் நெய்யப்பட்ட மாலையை பரமபுருஷன் விஷ்ணுவின் கழுத்தில் அணிவித்தாள்।

Verse 73

वामांगमाश्रित्य तदा महात्मनः सोपाविशत्तत्र समीक्ष्य ता उभौ । सुराः सदैत्या मुदमापुरद्भुतां सिद्धाप्सरः किंनरचारणाश्च

அப்போது அவள் அந்த மகாத்மா ஆண்டவனின் இடப்பக்கத்தைச் சார்ந்து அங்கே அமர்ந்தாள். இருவரையும் ஒன்றாகக் கண்ட தேவர்கள், தைத்யர்களுடன், சித்தர்கள், அப்சரஸ்கள், கின்னரர்கள், சாரணர்கள் அனைவரும் அதிசய ஆனந்தம் அடைந்தனர்।

Verse 74

सर्वेषामेव लोकानामैकपद्येन सर्वशः । हर्षो महानभूत्तत्र लक्ष्मीनारायणागमे

லக்ஷ்மி-நாராயணர் ஒன்றுகூடிய அந்த வேளையில், அங்கே எல்லா உலகங்களிலும் ஒரே கணத்தில் எல்லாவிதமாகவும் பேரானந்தம் எழுந்தது।

Verse 75

लक्ष्म्या वृतो महाविष्णुर्लक्ष्मीस्तेनैव संवृता । एवं परस्परं प्रीत्या ह्यवलोकनतत्परौ

லக்ஷ்மியால் சூழப்பட்டவர் மகாவிஷ்ணு; லக்ஷ்மியும் அவராலேயே அணைத்துக் கொள்ளப்பட்டாள். இவ்வாறு பரஸ்பர அன்பில் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் நோக்குவதிலேயே திளைத்திருந்தனர்।

Verse 76

शंखाश्च पटहाश्चैव मृदंगानकगोमुखाः । भेर्यश्च झर्झरीणां च स शब्दस्तुमुलोऽभवत्

சங்கு, படஹம், மிருதங்கம், ஆனகம், கோமுகம், மேலும் பேரி, ழர்ழரி ஆகியவற்றின் ஒலி அப்போது பேரொலியாகத் துமுலமாய் எழுந்தது.

Verse 77

बभूव गायकानां च गायनं सुमहत्तदा । ततानि विततान्येन घानानि सुषिराणि च

அப்போது பாடகர்களின் பாடல் மிகச் சிறப்பாகப் பெருமையுடன் ஒலித்தது; தந்திரி, விதத, கான, சுஷிரம் என எல்லா வகை வாத்தியங்களும் முழங்கின.

Verse 78

एवं वाद्यप्रभेदैश्च विष्णुं सर्वात्मना हरिम् । अतोषयन्सुगीतज्ञा गंधर्वाप्सरसां गणाः

இவ்வாறு பலவகை வாத்தியங்களுடன், சிறந்த பாடலில் தேர்ந்த கந்தர்வர்-அப்சரஸர் கூட்டம் முழு மனத்துடன் விஷ்ணு-ஹரியை மகிழ்வித்தது.

Verse 79

तथा जगुर्नारदतुंबुरादयो गंधर्वयक्षाः सुरसिद्ध संघाः । संसेवमानाः परमात्मरूपं नारायणं देवमगाधबोधम्

அதேபோல் நாரதர், தும்புரு முதலிய கந்தர்வ-யக்ஷர், தேவர்-சித்தர் கூட்டங்களும் பாடினர்—பரமாத்ம ரூபனும், அளவிலா ஞானமுடைய தேவ நாராயணனை பக்தியுடன் சேவித்தபடியே.