Adhyaya 10

Verse 1

मुनय ऊचुः । यत्त्वया कथितं ब्रह्मन्ब्रह्मांडं सचराचरम् । भस्मीभूतं रुद्रकोपात्कालकूटाग्निनाऽथ़खिलम्

முனிவர்கள் கூறினர்— ஓ பிராமணரே, நீங்கள் உரைத்தபடி, அசையும் அசையாத அனைத்தையும் உடைய முழுப் பிரம்மாண்டம் ருத்ரனின் கோபத்தால், காலகூட அக்கினியால், சாம்பலானது।

Verse 2

ब्रह्मांडांतरतः किं तु रुद्रं मन्यामहे वयम् । तदा चराचरं नष्टं ब्रह्मविष्णुपुरोगमम्

ஆனால் பிரம்மாண்டத்தின் உள்ளே ருத்ரனை எங்கே என்று நாம் கருதுவது? ஏனெனில் அப்போது பிரம்மா-விஷ்ணு முன்னிலையில் இருந்தபோதும், அசையும் அசையாத அனைத்தும் அழிந்தது।

Verse 3

भस्मीभूतं रुद्रकोपात्कथं सृष्टिः प्रवर्तिता । कुतो ब्रह्मा च विष्णुश्च कुतश्चंद्रपुरोगमाः

ருத்ரனின் கோபத்தால் எல்லாம் சாம்பலானபோது, படைப்பு மீண்டும் எவ்வாறு தொடங்கியது? பிரம்மாவும் விஷ்ணுவும் எங்கிருந்து தோன்றினர்? சந்திரன் முதலான ஒளிமிக்கோர் எங்கிருந்து வந்தனர்?

Verse 4

अन्ये सुरा सुराः कुत्र भस्मीभूता लयं गताः । अत ऊर्ध्वं किमभवत्तत्सर्वं वक्तुमर्हसि

மற்ற தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் சாம்பலாகி லயத்தில் கலந்தபின் எங்கே சென்றனர்? அதன் பின் என்ன நிகழ்ந்தது—அதையெல்லாம் அருளுடன் கூறுவீராக.

Verse 5

व्यासप्रसादात्सकलं वेत्थ त्वं नापरो हि तत् । तस्माज्ज्ञानमयं शास्त्रं तज्जानासि न चापरः

வியாசரின் அருளால் நீ அனைத்தையும் அறிவாய்; அப்படியே அறிந்தவர் வேறு யாருமில்லை. ஆகவே ஞானமயமான சாஸ்திரம் உனக்கே தெரியும், பிறருக்கல்ல.

Verse 6

इति पृष्टस्तदा सर्वैर्मुनिभिर्भावितात्मभिः । सूतो व्यासं नमस्कृत्य वाक्यं चेदमथाब्रवीत्

இவ்வாறு தம்மை அடக்கி தியானத்தில் நிலைத்த முனிவர்கள் அனைவரும் கேட்டபோது, சூதர் முதலில் வியாசருக்கு வணங்கி, பின்னர் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்.

Verse 7

लोमश उवाच । यदा ब्रह्मांडमध्यस्था व्याप्ता देवा विषाग्निना । हरिब्रह्मादयो ह्येते लोकपालाः सवासवाः । तदा विज्ञापितः शंभुर्हेरंबेन महात्मना

லோமசர் கூறினார்—பிரபஞ்சக் கோளத்தின் உள்ளே இருந்த தேவர்கள் விஷத்தின் அக்கினியால் சூழப்பட்டபோது—விஷ்ணு, பிரம்மா, லோகபாலர்கள், இந்திரனுடன்—அப்போது மகாத்மா ஹேரம்பன் (கணேசன்) சம்புவுக்கு அறிவித்தான்.

Verse 8

हेरंब उवाच । हे रुद्र हे महादेव हे स्थाणो ह जगत्पते । मया विघ्नं विनोदेन कृतं तेषां सुदुर्जयम्

ஹேரம்பன் கூறினான்— ஹே ருத்ரா, ஹே மகாதேவா, ஹே ஸ்தாணு, ஹே ஜகத்பதே! நான் விளையாட்டுப் போக்கில் அவர்களுக்கு மிகக் கடந்து செல்ல இயலாத தடையை ஏற்படுத்தினேன்।

Verse 9

भयेन मति मोहात्त्वां नार्च्चयंति च मामपि । उद्योगं ये प्रकुर्वन्ति तेषां क्लेशोऽधिको भवेत्

பயம் மற்றும் மனமயக்கம் காரணமாக அவர்கள் உம்மையும் வழிபடார்; என்னையும் வழிபடார். வெறும் முயற்சியால் மட்டும் முன்னேறுவோர்க்கு துன்பம் மேலும் அதிகமாகும்।

Verse 10

एवमभ्यर्थितस्तेन पिनाकी वृषभध्वजः । विघ्नांधकारसूर्येण गणाधिपतिना तदा

இவ்வாறு அவனால் வேண்டப்பட்டபோது, பினாகி, வृषபத்வஜனான ஆண்டவன்—அப்போது தடையெனும் இருளை அகற்றும் சூரியனாய் விளங்கும் கணாதிபதியால் (அணுகப்பட்டான்).

Verse 11

लिंगरूपोऽब्रवीच्छंभुर्निराकारो निरामयः । निरंजनो व्योमकेशः कपर्द्दी नीललोहितः

லிங்க வடிவில் தங்கி, உருவமற்ற, நோயற்ற, மாசற்ற—வானமயக் கேசனாய், சடையனாய், நீல-செம்மை நிறத்தனாய் உள்ள சம்பு உரைத்தான்।

Verse 12

महेश्वर उवाच । हेरंब श्रृणु मे वाक्यं श्रद्धया परया युतः । अहंकारात्मकं चैव जगदेतच्चराचरम्

மகேஸ்வரன் கூறினான்— ஹே ஹேரம்பா, உன்னதமான श्रद्धையுடன் என் வாக்கை கேள். இச்சராசர உலகமெல்லாம் ‘அஹங்கார’ இயல்புடையதே.

Verse 13

स्थितिं करोत्यहंकारः प्रलयोत्पत्तिमेव च । जगदादौगणपते तदा विज्ञप्तिमात्रतः

அஹங்காரம் உலகின் நிலைதொடர்ச்சியையும், பிரளயத்தையும், தோற்றத்தையும் உண்டாக்குகிறது. ஓ கணபதியே, உலகின் ஆதியில் இது வெறும் அறிவுணர்வு-தூண்டுதலால் மட்டும் நிகழ்கிறது.

Verse 14

मायाविरहितं शांतं द्वैताद्वैतपरं सदा । ज्ञप्तिमात्रस्वरूपं तत्सदानंदैकलक्षणम्

அந்தத் தத்துவம் மாயையற்றது, அமைதியானது, என்றும் இருமை-அஇருமைக்கு அப்பாற்பட்டது. அதன் சொரூபம் தூய சைதன்யம் மட்டும்; அதன் ஒரே இலக்கணம் நித்திய ஆனந்தம்.

Verse 15

गणपतिरुवाच । यदि त्वं केवलो ह्यात्मा परमानन्दलक्षणः । तस्मात्त्वदपरं किंचिन्नान्यदस्ति परंतप

கணபதி கூறினார்—நீங்களே பரமானந்த இலக்கணமுடைய ஒரே ஆத்மாவாக இருந்தால், உம்மைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை, ஓ பரந்தபா.

Verse 16

नानारूपं कथं जातं सुरासुरविलक्षणम् । विचित्रं मोहजननं त्रिभिर्द्देवैश्च लक्षितम्

இந்தப் பலவடிவ உலகம் எவ்வாறு தோன்றியது—தேவர்கள், அசுரர்கள் என வேறுபட்ட வடிவங்களுடன்—வியப்பானது, ஆனால் மயக்கத்தை உண்டாக்குவது, மேலும் மும்மூர்த்திகளால் மும்மடங்காகக் குறிக்கப்படுவது?

Verse 17

भूतग्रामैश्चतुर्भिश्च नानाभेदैः समन्वितैः । जातं संसारचक्रं च नित्यानित्यविलक्षणम्

பல வேறுபாடுகளுடன் கூடிய நான்கு பூதக் கூட்டங்களிலிருந்து இந்தச் சம்சாரச் சக்கரம் தோன்றியது—இதில் நித்தியமும் அநித்தியமும் ஆகிய இரண்டின் இலக்கணங்களும் உள்ளன.

Verse 18

परस्परविरोधेन ज्ञानवादेन मोहिताः । कर्मवादरताः केचित्केचित्स्वगुणमाश्रिताः

ஒருவருக்கொருவர் முரணான ஞானவாதங்களால் மயங்கிய சிலர் கர்மவாதத்தில் மகிழ்கின்றனர்; சிலர் தம் இயல்பான குணத்தையே பற்றிக் கொள்கின்றனர்.

Verse 19

ज्ञाननिष्ठाश्च ये केचित्परस्परविरोधिनः । एवं संशयमापन्नं त्राहि मां वृषभध्वज

ஞானத்தில் நிலைத்தவர்களும் ஒருவருக்கொருவர் முரண்படுவதைப் பார்க்கிறோம். இவ்வாறு சந்தேகத்தில் விழுந்த என்னை காப்பாயாக, வृषபத்வஜனே (சிவனே)!

Verse 20

अहं गणश्च कुत्रत्याः क्व चायं वृषभः प्रभो । एते चान्ये च बहवः कुतो जाताश्च कुत्र वै

நானும் இக் கணங்களும் எங்கிருந்து வந்தோம், மேலும் இந்த வृषபம் எங்கிருந்து, பிரபுவே? இவர்கள் மற்றும் இன்னும் பலர் எங்கிருந்து பிறந்து, உண்மையில் எங்கே செல்கின்றனர்?

Verse 21

कृताः सर्वे महाभागाः सात्त्विका राजसाश्च वै । प्रहस्य भगवाञ्छंभुर्गणेशं वक्तुमुद्यतः

இவர்கள் அனைவரும் பெரும் பாக்கியசாலிகள்; சாத்த்விகமும் ராஜசமும் ஆகிய இயல்புகளுடன் படைக்கப்பட்டவர்கள். பகவான் ஶம்பு புன்னகையுடன் கணேசனுக்கு பதில் கூறத் தயாரானார்.

Verse 22

महेश्वर उवाच । कालशक्त्या च जातानि रजःसत्त्वतमांसि च । तैरावृतं जगत्सर्वं सदेवासुमानुषम्

மஹேஸ்வரன் கூறினார்—காலசக்தியால் ரஜஸ், சத்த்வம், தமஸ் ஆகியவை தோன்றுகின்றன. அவைகளாலேயே தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் உட்பட உலகமெங்கும் மறைக்கப்படுகிறது.

Verse 23

परिदृश्यमानमेतच्चानश्वरं परमार्थतः । विद्ध्येतत्सर्वसिद्ध्यैव कृतकत्वाच्च नश्वरम्

காணப்படும் இவ்வுலகம் பரமார்த்தத்தில் அவிநாசி அல்ல. படைக்கப்பட்டதனால் இது நாசமுடையதே—இவ்வுணர்வே முழுச் சித்தியை நோக்கி நடத்தும்.

Verse 24

लोमश उवाच । यावद्गणेशसंयुक्तो भाषमाणः सदाशिवः । लिंगरूपी विश्वरूपः प्रादुर्भूता सदाशिवात्

லோமசர் கூறினார்—கணேசனுடன் கூடிய சதாசிவன் உரையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, சதாசிவனிடமிருந்து லிங்கரூபமாகிய விஸ்வரூபன் வெளிப்பட்டான்.

Verse 25

शिवरूपा जगद्योनिः कार्यकारणरूपिणी । लिंगरूपी स भगवान्निमग्नस्तत्क्षणादभूत्

சிவரூபனாய், உலகின் யோனியாய், காரண-காரிய வடிவமாய் உள்ள அந்த பகவான் லிங்கரூபம் கொண்டு அதே கணமே நிலைபெற்றான்.

Verse 26

एका स्थिता परा शक्तिर्ब्रह्मविद्यात्मलक्षणा । गणेशो विस्मयाविष्टो ह्यवलोकनतत्परः

அங்கே பிரம்மவித்யைத் தன்மையுடைய ஒரே பராசக்தி நிலைத்திருந்தாள். கணேசன் வியப்பில் மூழ்கி அவளைக் காண்பதிலேயே ஒருமுகமாக இருந்தான்.

Verse 27

ऋषय ऊचुः । प्रकृत्यन्तर्गतं सर्वं जगदेतच्चराचरम् । गणेशस्य पृथक्त्वं च कथं जातं तदुच्यताम्

ரிஷிகள் கூறினர்—இச்சராசர உலகமெல்லாம் பிரக்ருதியின் உட்பட்டதே. அப்படியிருக்க, கணேசனுக்குப் பிரித்த தனித்த நிலை எவ்வாறு ஏற்பட்டது? அருள்கூர்ந்து விளக்குங்கள்.

Verse 28

लोमश उवाच । साक्षात्प्रकृत्याः संभूतो गणेशो भगवानभूत् । यथारूपः शिवः साक्षात्तद्रूपो हि गणेश्वरः

லோமசர் கூறினார்—கணேசன் நேரே பிரகிருதியிலிருந்து தோன்றி பகவானானான். உண்மையில் சிவனின் எந்தத் திருவுருவமோ, அதே திருவுருவமே கணேஸ்வரனுடையது.

Verse 29

शिवेन सह संग्रामो ह्यभूत्तस्य महात्मनः । अज्ञानात्प्रकृतो भूत्वा बहुकालं निरन्तरम्

அந்த மகாத்மனுக்கு சிவனுடன் போர் ஏற்பட்டது. அறியாமையால் பிரகிருதி பந்தத்தில் அகப்பட்டு, நீண்ட காலம் இடைவிடாது அவ்வாறே இருந்தான்.

Verse 30

तस्य दृष्ट्वा ह्यजेयत्वं गजारूढस्य तत्तदा । त्रिशूलेनाहनच्छंभुः सगजं तमपातयत्

அப்போது யானைமேல் ஏறிய அவனின் அஜேயத்தைக் கண்டு, சம்பு திரிசூலத்தால் தாக்கி, அவனை யானையுடன் சேர்த்து வீழ்த்தினார்.

Verse 31

तदा स्तुतो महादेवः परशक्त्या परंतपः । परशक्तिमुवाचेदं वरं वरय शोभने

அப்போது பராசக்தி பகைவரை அடக்கும் மகாதேவனைப் போற்றினாள். மகாதேவன் அந்தப் பராசக்தியிடம்—“ஓ சோபனே, வரம் வேண்டுக” என்றார்.

Verse 32

तदा वृतो महादेवो वरेण परमेण हि । योऽयं त्वया हतो देव मम पुत्रो न संशयः

அப்போது மகாதேவனிடம் உயர்ந்த வரம் வேண்டப்பட்டது—“ஓ தேவா, நீங்கள் வதைத்த இவன் என் புதல்வன்; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 33

त्वां न जानात्ययं मूढः प्रकृत्यंशसमुद्भवः । तस्मात्पुत्रं जीवयेमं मम तृष्ट्यर्थमेव च

இவன் மூடன்; பிரகிருதியின் ஒரு அங்கத்திலிருந்து தோன்றியதால் உம்மை அறியான். ஆகையால் என் திருப்திக்காகவும் இந்தப் புதல்வனை உயிர்ப்பிக்கவும்.

Verse 34

प्रहस्य भगवान्रुद्रो मायापुत्रमजीवयत् । सिंधुरवदनेनैव मुखे स समयोजयत्

பகவான் ருத்ரர் புன்னகையுடன் மாயையில் பிறந்த புதல்வனை உயிர்ப்பித்து, அவனது முகமாக யானை முகத்தையே பொருத்தினார்.

Verse 35

तदा गजाननो जातः प्रसादाच्छंकरस्य च । मायापुत्रोपि निर्मायो ज्ञानवान्संबभूव ह

அப்போது சங்கரரின் அருளால் அவன் கஜானனன் ஆனான். மாயையில் பிறந்தவனாயினும் மாயை நீங்கி உண்மையான ஞானம் பெற்றான்.

Verse 36

आत्मज्ञानामृतेनैव नित्यतृप्तो निरामयः । समाधिसंस्थितो रौद्रः कालकालांतकोऽभवत्

ஆத்மஞான அமுதத்தால் என்றும் நிறைவு பெற்று நோயற்றவனாய், சமாதியில் நிலைத்தான்; ரௌத்ர நிலை ஏற்று ‘காலத்தையும் காலாந்தத்தையும் அழிப்பவன்’ ஆனான்.

Verse 37

योगदंडार्थमुत्पाट्य स्वकीयं दशनं महत् । करे गृह्य गणाध्यक्षः शब्धब्रह्मातिवर्त्तते । ऋद्धिसिद्धिद्वयेनैव एकत्वेन विराजितः

யோகத் தண்டமாக்கத் தன் பெரிய தந்தத்தைப் பறித்து கையில் ஏந்தி, கணாதிபதி ‘சப்த-பிரம்மம்’—வெறும் சொல்வெளிப்பாடு—அதைக் கடந்தான். ரித்தி, சித்தி இரண்டும் உடையவனாய் ஒருமையில் ஒளிர்ந்தான்.

Verse 38

ये ते गणाश्च विघ्नाश्च ये चान्येऽभ्यधिका भुवि । तेषामपि पतिर्जातः कृतोऽसौ शंभुना तदा

எந்தெந்த கணங்களும் விக்னங்களும் உள்ளனவோ, மேலும் பூமியில் இன்னும் மிக வலிமைமிக்கோர் யாவரோ—அவர்களுக்கும் அவனே தலைவனானான்; அக்காலத்தில் சம்பு அவனை அப்படியே நியமித்தான்.

Verse 39

तस्माद्वि लोकयामास प्रकृतिं विश्वरूपिणीम् । पृथक्स्थित्वाग्रतो जानाल्लिंगं प्रकृतिमेव च । ददर्श विमलं लिंगं प्रकृतिस्थं स्वभावतः

அதன்பின் அவன் உலகரூபமுடைய பிரகிருதியைத் தரிசித்தான். தனியே நின்று, முன்னே இருந்த லிங்கத்தையும் பிரகிருதியையும் உணர்ந்தான்; மேலும் இயல்பாகவே பிரகிருதியில் நிலைபெற்ற மாசற்ற லிங்கத்தை கண்டான்.

Verse 40

आत्मानं च गणैः साद्धं तथैव च जगत्त्रयम् । लीनं लिंगे समस्तं तद्धेरम्बो ज्ञानवानपि

அப்போது ஞானமுடைய ஹேரம்பன், தன்னை கணங்களுடன், மேலும் மூன்று உலகங்களையும்—அனைத்தையும்—லிங்கத்தில் முற்றிலும் லயித்ததாகக் கண்டான்.

Verse 41

मुमोह च पुनः संज्ञां प्रतिलभ्य प्रयत्नतः । ननाम शिरसा ताभ्यामीशाभ्यां स गणेश्वरः

அவன் மீண்டும் மயங்கினான்; பின்னர் முயன்று உணர்வு பெற்றதும், அந்த கணேஸ்வரன் அந்த இரு ஈசர்களுக்கும் தலை வணங்கி நமஸ்கரித்தான்.

Verse 42

तदा ददर्श तत्रैव लोकसंहारकारकम् । ब्रह्माणं चैव रुद्रं च विष्णुं चैव सदाशिवम्

அப்போது அங்கேயே அவன் உலகச் சங்காரத்தின் காரண-சொரூபத்தைத் தரிசித்தான்—பிரம்மா, ருத்ரன், விஷ்ணு, மற்றும் சதாசிவனை.

Verse 43

ददर्श प्रेततुल्यानि लिंगशक्त्यात्मकानि च । ब्रह्माण्डगोलकान्येव कोटिशः परमाणुवत्

அவன் பேய்போல் தோன்றும், லிங்க-சக்தி-மயமான எண்ணற்ற பிரபஞ்சக் கோளங்களை கண்டான்—அணுக்களைப் போல கோடிக்கணக்காக।

Verse 44

लीयंते च विलीयंते महेशे लिंगरूपिणि । प्रकृत्यंतर्गतं लिंगं लिंगस्यांतर्गता च सा

அவை லிங்கரூப மகேசனில் லயித்து முற்றிலும் கரைகின்றன. லிங்கம் பிரகிருதியின் உள்ளே உள்ளது; அந்தப் பிரகிருதியும் லிங்கத்தின் உள்ளே அடங்கியுள்ளது.

Verse 45

शक्त्या लिंगं च संछन्नं तदा सर्वमदृश्यत । लिंगेन शक्तिः संछन्ना परस्परमवर्तत

அப்போது சக்தி லிங்கத்தை மூட, அனைத்தும் கண்களுக்கு அப்பாற்பட்டது. மீண்டும் லிங்கம் சக்தியை மூடியது—இவ்வாறு இருவரும் பரஸ்பரம் ஒருவரையொருவர் ஆவரித்தனர்.

Verse 46

शिवाभ्यां संश्रितं लोकं जगदेतच्चराचरम् । गणेशो वापि तज्ज्ञानं न परेऽपि तथाविदन्

இந்தச் சராசர உலகமெங்கும் சிவ-சக்தி என்ற இருவர்மேல் தாங்கி நிற்கிறது. அந்த உண்மையை முழுமையாக அறிந்தவன் கணேசன்; மற்றவர்கள் அவ்வாறு அறியவில்லை.

Verse 47

तदोवाच महातेजा गणाध्यक्षो गणैः सह । सशक्तिकं स्तूयमानः शक्त्या च परया तदा

அப்போது பேரொளி கொண்ட கணாதிபதி கணேசன், தன் கணங்களுடன், உரைத்தான்—சக்தியுடன் கூடிய தேவனைப் போற்றி ஸ்துதி நடைபெற, பராசக்தியும் அங்கே நின்றிருந்த நேரத்தில்।

Verse 48

गणेश उवाच । नमामि देवं शक्त्यान्वितं ज्ञानरूपं प्रसन्नं ज्ञानात्परं परमंज्योतिरूपम् । रूपात्परं परमं तत्त्वरूपं तत्त्वात्परं परमं मंगलं च आनंदाख्यं निष्कलं निर्विषादम्

கணேசன் கூறினான்—சக்தியுடன் இணைந்த, பிரசன்னமான, ஞானஸ்வரூபமான அந்த தேவனை நான் வணங்குகிறேன்; ஞானத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம ஜ்யோதிரூபன். ரூபத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம தத்துவஸ்வரூபன்; தத்துவத்திற்கும் அப்பாற்பட்ட பரம மங்களம்—‘ஆனந்த’ எனப் பெயர்பெற்ற, பகுதியற்ற, துயரமற்றவன்.

Verse 49

धूमात्परमयोवह्निर्धूमवत्प्रतिभासते । प्रकृत्यंतर्गस्त्वं हि लक्ष्यसे ज्ञानिसंभवः । प्रकृत्यंतर्गतस्त्वं हि मायाव्यक्तिरितीयसे

புகையைத் தாண்டிய அக்கினியும் புகையுடன் இருப்பதுபோல் தோன்றுவது போல, நீங்கள்—பிரக்ருதியைத் தாண்டியவராயினும்—ஞானிகளுள் ஞானம் உதயமாவதால் பிரக்ருதியின் உள்ளே இருப்பதுபோல் உணரப்படுகிறீர். பிரக்ருதியுள் காணப்படும்போது, மாயாசக்தியின் வெளிப்பட்ட வெளிப்பாடென உம்மை கூறுவர்.

Verse 50

एवंविधस्त्वं भगवन्स्वमायया सृजस्यथोलुंपसि पासि विश्वम् । अस्माद्गरात्सर्वमिदं प्रनष्टं सब्रह्मविप्रेंद्रयुतं चराचरम्

பகவானே! நீர் உமது சொந்த மாயையால் உலகை படைத்து, ஒடுக்கி, காத்தும் வருகிறீர். இவ்விஷத்தால் இவ்வுலகம் முழுதும்—சராசரமாய், பிரம்மாவும் முனிவராதிபதிகளும் உடனாக—அழிந்துவிட்டது.

Verse 51

यथा पुरासीर्भगवान्महेशस्त्रैलोक्यनाथोऽसि चराचरात्मा । कुरुष्य शीघ्रं सहजीवकोशं चराचरं तत्सकलं प्रदग्धम्

பகவான் மகேசா! பழங்காலத்தில் நீர் எவ்வாறிருந்தீரோ—மூவுலகத் தலைவனாய், சராசரத்தின் ஆத்மாவாய்—அவ்வாறே இப்பொழுது விரைந்து செய்க: உயிர்களின் உறையுடன் கூடிய இந்த எரிந்த முழுச் சராசரப் படைப்பை மீட்டெழுப்புக.

Verse 52

लोमश उवाच । एवं स्तुतो गणेशेन भगवान्भूतभावनः । यदुत्थितं कालकूटं लोकसंहारकारकम्

லோமசர் கூறினார்—கணேசனால் இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட, உயிர்களைப் பேணும் பகவான், உலகநாசத்தை விளைவிக்க வல்லதாக எழுந்த காலகூட விஷத்தின்மேல் கவனம் செலுத்தினார்.

Verse 53

लिंगरूपेण तद्ग्रस्तं विमलं चाकरोत्तदा । सदेवासुरमर्त्याश्च सर्वाणि त्रिजगन्ति च । तत्क्षणाद्रक्षितान्येव कृपया परया युतः

பகவான் லிங்கரூபம் கொண்டு அந்த (விஷத்தை) விழுங்கி அதைத் தூய்மையாக்கினார். உடனே தேவர், அசுரர், மனிதர் உட்பட மூவுலகமும் அவருடைய பரம கருணையால் காக்கப்பட்டது.

Verse 54

ब्रह्मा विष्णुः सुरेंद्रश्च लोकपालाः सहर्षयः । यक्षा विद्याधराः सिद्धा गंधर्वाप्सरसां गणाः । उत्थिताश्चैव ते सर्वे निद्रापरिगता इव

பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன், ரிஷிகளுடன் திசைபாலர்கள்; யக்ஷர், வித்யாதரர், சித்தர், கந்தர்வ-அப்சரக் கூட்டங்கள்—அனைவரும் உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்தவர்போல் எழுந்தனர்.

Verse 55

विस्मयेन समाविष्टा बभूवुर्जातसाध्वसाः । सर्वे देवासुराश्चैव ऊचुराश्चर्यवत्ततः

அவர்கள் வியப்பில் ஆழ்ந்து, திடீரென அச்சமும் கொண்டனர். அப்போது தேவரும் அசுரரும் அனைவரும் அதிசயத்துடன் பேசினர்.

Verse 56

क्व कालकूटं सुमहद्येन विद्राविता वयम् । मृतप्रायाः कृताः सद्यः सलोकपालका ह्यमी

“மிகக் கொடிய, பேராற்றலுடைய காலகூட விஷம் எங்கே? அதனால் நாங்கள் திசைபாலர்களுடன் சேர்ந்து கணநேரத்தில் விரட்டப்பட்டு, மரணத்திற்குச் சமமானவர்களாயினோம் அல்லவா?”

Verse 57

इत्यब्रुवंस्तदा दैत्यास्तूष्णींभूतास्तदा स्थिताः । शक्रादयो लोकपाला विष्णुं सर्वेश्वरेश्वरम् । ब्रह्माणं च पुरस्कृत्य इदमूचुः समेधिता

இவ்வாறு கூறிய தைத்யர்கள் மௌனமாய் நின்றனர். பின்னர் இந்திரன் முதலிய திசைபாலர்கள், பிரம்மாவை முன்னிறுத்தி, எல்லா ஈசர்களுக்கும் ஈசனான விஷ்ணுவை நோக்கி மனம் தெளிந்து இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.

Verse 58

केनेदं कारितं विष्णो न विदामोऽल्पमेधसः । तदा प्रहस्य भगवान्ब्रह्मणा सह तैः सुरैः

“ஓ விஷ்ணுவே, இது யாரால் நிகழ்த்தப்பட்டது? நாங்கள் குறைமதியினர்; அறியோம்.” அப்போது பகவான் பிரம்மாவுடனும் அந்த தேவர்களுடனும் சேர்ந்து மெதுவாகப் புன்னகைத்தார்.

Verse 59

समाधिमगमन्सर्वेऽप्येकाग्रमनसस्तदा । तत्त्वज्ञानेन निर्हृत्य कामक्रोदादिकान्द्विजाः

அப்போது அனைவரும் ஒருமுக மனத்துடன் சமாதியில் புகுந்தனர்; ஓ இருபிறப்பாளனே, தத்துவஞானத்தால் காமம், கோபம் முதலியவற்றை அகற்றினர்.

Verse 60

तदात्मनि स्थितं लिंगमपश्यन्वि बुधादयः । विष्णुं पुरस्कृत्य तदा तुष्टुवुः परमार्थतः

அப்போது முனிவரும் ஞானிகளும் தம் ஆத்மாவிலேயே நிலைத்த லிங்கத்தை கண்டனர்; விஷ்ணுவை முன்னிறுத்தி பரமார்த்தமாக சிவனைப் போற்றினர்.

Verse 61

आत्मना परमात्मानं योगिनः पर्युपासते

யோகிகள் தம் ஆத்மையாலே பரமாத்மாவை வழிபட்டு உணர்கின்றனர்.

Verse 62

लिंगमेव परं ज्ञानं लिंगमेव परं तपः । लिंगमेव परो धर्मो लिंगमेव परा गतिः । तस्माल्लिंगात्परतरं यच्च किंचिन्न विद्यते

லிங்கமே உன்னத ஞானம்; லிங்கமே உன்னத தவம். லிங்கமே உயர்ந்த தர்மம்; லிங்கமே பரம இலக்கு. அந்த லிங்கத்திற்கும் அப்பால் எதுவும் இல்லை.

Verse 63

एवं ब्रुवंतो हि तदा सुरासुराः सलोकपाला ऋषिभिश्च साकम् । विष्णुं पुरस्कृत्य तमालवर्णं शंभुं शरण्यं शरणं प्रपन्नाः

இவ்வாறு கூறியபின் தேவர்கள், அசுரர்கள், லோகபாலர்கள், ரிஷிகளுடன் சேர்ந்து, விஷ்ணுவை முன்னிறுத்தி, தமாலநிறம் கொண்ட சரண்யன் சம்புவைச் சரணடைந்தனர்।

Verse 64

त्राहित्राहि महादेव कृपालो परमेश्वर । पुरा त्राता यथा सर्वे तथात्वं त्रातुमर्हसि

‘காப்பாற்று, காப்பாற்று, மகாதேவா! கருணைமிகு பரமேஸ்வரா! முன்பு அனைவரையும் நீ காத்ததுபோல், இப்போதும் எங்களை காக்க வேண்டும்.’

Verse 65

तद्देवदेव भवतश्चरणारविंदं सेवानुबंधमहिमानमनंतरूपम् । त्वदाश्रितं यत्परमानुकंपया नमोऽस्तु ते देववर प्रसीद

‘ஆகையால், தேவர்களின் தேவனே! உமது தாமரைத் திருவடிகளுக்கு வணக்கம்—பக்திச் சேவையால் அதன் மகிமை வெளிப்படும்; உமது ரூபங்கள் அளவற்றவை. பரம கருணையால் சரணடைந்தோர்க்கு நீயே அடைக்கலம். தேவர்களில் சிறந்தவனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; அருள்புரிவாயாக.’

Verse 66

लिंगस्वरूपमध्यस्थो भगवान्भूतभावनः । सर्वैः सुरगणैः साकं बभाषेदं रमापतिः

லிங்கஸ்வரூபத்தின் நடுவில் உறையும், எல்லா உயிர்களையும் பேணும் பகவான், அனைத்து தேவர்கணங்களுடனும் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்—ரமாபதி விஷ்ணு.

Verse 67

त्वं लिंगरूपी भगवाञ्जगतामभयप्रदः । विष्णुना संस्तुतो देवो लिंगरूपी महेश्वरः

நீ லிங்கரூபமான பகவான்; உலகங்களுக்கு அச்சமின்மை அருள்பவன். விஷ்ணுவால் போற்றப்பட்ட இந்த தேவன்—லிங்கரூப மகேஸ்வரன்—என்று அறிவிக்கப்படுகிறான்.

Verse 68

मृतास्त्राता गरात्सर्वे तस्मान्मृत्युंजय प्रभो । रक्षरक्ष महाकाल त्रिपुरांत नमोस्तु ते

மரணத்திலிருந்தும் விஷத்திலிருந்தும் அனைவரும் காக்கப்பட்டனர்; ஆகவே, ஓ இறைவா ம்ருத்யுஞ்ஜயா, காப்பாற்று—காப்பாற்று. ஓ மஹாகாலா, திரிபுராந்தகா, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 69

विष्णुना संस्तुतो देवो लिंगरूपी महेश्वरः । प्रादुर्बभूव सांबोऽथ बोधयन्निव तान्सुरान्

விஷ்ணுவால் ஸ்துதிக்கப்பட்ட லிங்கரூப மகேஸ்வரன்; பின்னர் சாம்பராக (உமையுடன் கூடிய சிவனாக) வெளிப்பட்டு, அந்த தேவர்களை அறிவுறுத்துவது போல இருந்தான்.

Verse 70

हे विष्णो हे सुराः सर्व ऋषयः श्रूयतामिदम् । मन्यतेऽपि हि संसारे अनित्ये नित्यताकुलम्

ஓ விஷ்ணுவே! ஓ தேவர்கள் மற்றும் ரிஷிகளே—இதைக் கேளுங்கள்: நிலையற்ற இந்த சம்சாரத்தில் கூட மயக்கத்தில் உள்ளோர் நிலைத்தன்மையை எண்ணுகின்றனர்.

Verse 71

अविलोकयताऽत्मात्मना विबुधादयः । किं यज्ञैः किं तपोभिश्च किमुद्योगेन कर्मणाम्

ஓ தேவர்கள் முதலியோரே! ஆத்மாவால் ஆத்மாவை காணாமல்—யாகங்களால் என்ன பயன், தவத்தால் என்ன பயன், செயல்களின் கடும் முயற்சியால் என்ன பயன்?

Verse 72

एकत्वेन पृथक्त्वेन किंचिन्नैव प्रयोजनम् । यस्माद्भवद्भिर्मिलितैः कृतं यत्कर्म दुष्करम्

ஒன்றாக இருந்தாலும் தனித்தனியாக இருந்தாலும்—(சரியான உணர்வு இன்றி) உண்மையான பயன் எதுவும் இல்லை; ஏனெனில் நீங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி செய்த கடினச் செயல் இதை உணர்த்துகிறது.

Verse 73

क्षीराब्धेर्मथनं तत्तु अमृतार्थं कथं कृतम् । मृत्युं जयं निराकृत्य अवज्ञाय च मां सदा

அமுதத்திற்காகக் க்ஷீரசாகர மத்தனம் அது எவ்வாறு செய்யப்பட்டது—ம்ருத்யுஞ்ஜயனை மறுத்து, என்னை எப்போதும் அவமதித்து?

Verse 74

तस्मात्सर्वे मृत्युमुखं पतिता वै न संशयः । अस्माभिर्निर्मितो देवो गणेशः कार्यसिद्धये

ஆகையால் நீங்கள் அனைவரும் உறுதியாக மரணத்தின் வாயில் விழுந்தீர்கள்—இதில் ஐயமில்லை. எனினும் காரியசித்திக்காக எங்களால் தேவன் கணேசன் படைக்கப்பட்டான்.

Verse 75

न नमंति गणेशं च दुर्गां चैव तथाविधाम् । क्लेशभाजो भविष्यति नात्र कार्या विचारणा

கணேசனுக்கும், அதேபோல் அத்தகைய வல்லமைமிகு துர்கைக்கும் வணங்காதோர் துன்பத்தின் பங்காளிகள் ஆவர்—இதில் விவாதம் வேண்டாம்.

Verse 76

यूयं सर्वे त्वधर्मिष्ठाः स्तब्धाः पंडितमानिनः । कार्याकार्यमविज्ञाय केवलं मानमोहिताः

நீங்கள் அனைவரும் அதர்மத்தில் மூழ்கியவர்கள்—அகந்தையால் உறைந்தவர்கள், தம்மை பண்டிதர் என எண்ணுபவர்கள். செய்யவேண்டியது-செய்யக்கூடாதது அறியாது, வெறும் பெருமையில் மயங்கியவர்கள்.

Verse 77

तस्मात्कालमुखे सर्वे पतिता नात्र संशयः । सर्वे श्रुतिपरा यूयमिंद्राद्या देवतागणाः

ஆகையால் நீங்கள் அனைவரும் காலத்தின் வாயில் விழுந்தீர்கள்—இதில் ஐயமில்லை. ஆயினும் இந்திரன் முதலிய தேவர்கணமே, நீங்கள் அனைவரும் ஸ்ருதி-பராயணர் எனக் கூறுகிறீர்கள்.

Verse 78

प्ररोचनपराः सर्वे क्षुद्राश्चेंद्रादयो वृथा । नात्मानं च प्रपंचेन वेत्सि त्वं हि शचीपते

நீங்கள் அனைவரும் புகழ்ச்சி மற்றும் தூண்டுதலிலேயே ஈடுபட்டவர்கள்; இந்திரன் முதலிய தேவர்களும் சிறுமையுடையோர், உங்கள் அகந்தை வீண். ஓ சசீபதி, நீ ஆத்மாவை அல்ல, உலகப் ப்ரபஞ்ச நாடகத்தையே அறிகிறாய்.

Verse 79

कृतः प्रयत्नो हि महानमृतार्थं त्वया शठ । अश्वमेधशतेनैव यद्राज्यं प्राप्तवानसि । अपि तच्च पराधीन तन्न जानासि दुर्मते

ஓ வஞ்சகனே, ‘அமரத்துவம்’ பெற நீ மிகப் பெரிய முயற்சி செய்தாய். நூறு அச்வமேத யாகங்களால் அரசாட்சியை அடைந்தாய்; ஆனாலும் அது பிறரின் அதிகாரத்திற்குட்பட்டதே—ஓ தீய புத்தியனே, இதை நீ அறியவில்லை.

Verse 80

यैर्वदवाक्यैस्त्वं मूढ संस्तुतोऽसि तपस्विभिः । ते मूढास्तो षयंति त्वां तत्तद्रागपरायणाः

எந்த வெற்றுச் சொற்களால், ஓ மடையனே, தவசிகள் உன்னைப் புகழ்கிறார்களோ—அந்த மடையர்கள் பலவித ஆசைகளில் பற்றுகொண்டு உன்னை மகிழ்விப்பதற்கே முயல்கிறார்கள்.

Verse 81

विष्णो त्वं च पक्षपातान्न जानासि हिताहितम् । केचिदधतास्त्वया विष्णो रक्षिताश्चैव केचन

ஓ விஷ்ணுவே, பாகுபாடு காரணமாக நீ நன்மை-தீமையைத் தெளிவாக அறியவில்லை. ஓ விஷ்ணுவே, சிலர் உன்னால் ஒடுக்கப்படுகிறார்கள்; சிலர் உண்மையாகவே காக்கப்படுகிறார்கள்.

Verse 82

इच्छायुक्तस्त्वमत्रैव सदा बालकचेष्टितः । येऽन्ये च लोकपाः सर्वे तेषां वार्ता कुतस्त्विह

இங்கே நீ உன் இச்சைப்படியே நடந்து, எப்போதும் குழந்தைபோல் செய்கிறாய். மற்ற எல்லா லோகபாலர்களின் பேச்சு—இந்த விஷயத்தில் இங்கே எங்கே இடம் பெறும்?

Verse 83

अन्यथा हि कृते ह्यर्थे अन्यथात्वं भविष्यति । कार्यसिद्धिर्भवेद्येन भवद्भिर्विस्मृतं च तत्

ஒரு செயல் தவறான முறையில் செய்யப்படின் அதன் பலனும் நிச்சயமாக வேறுபடும். செயல் வெற்றியடையச் செய்யும் அந்தத் தத்துவத்தையே நீங்கள் மறந்துவிட்டீர்கள்.

Verse 84

येनाद्य रक्षिताः सर्वे कालकूटमहाभयात् । येन नीलीकृतो विष्णुर्येन सर्वे पराजिताः

யாரால் இன்று அனைவரும் காலகூட விஷத்தின் பேரச்சத்திலிருந்து காக்கப்பட்டார்களோ; யாரால் விஷ்ணுவும் நீலநிறமாக்கப்பட்டாரோ; யாரால் அனைவரும் அடக்கப்பட்டார்களோ—

Verse 85

लोका भस्मीकृता येन तस्माद्येनापि रक्षिताः । तस्यार्च्चनाविधिः कार्यो गणेशस्य महात्मनः

யாரால் உலகங்கள் சாம்பலாக்கப்பட்டனவோ, அதே காரணத்தால் யாரால் அவை காக்கப்பட்டனவோ—அந்த மகாத்மா கணேசனின் வழிபாட்டு விதியை முறையாகச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 86

कर्मारंभे तु विघ्नेशं ये नार्चंति गणाधिपम् । कार्यसिद्धिर्न तेषां वै भवेत्तु भवतां यथा

ஒரு செயலைத் தொடங்கும்போது விக்னேசனாகிய கணாதிபதியை வழிபடாதவர்களுக்கு, வழிபடுவோருக்கு உண்டாகும் போல உண்மையான செயல்வெற்றி ஏற்படாது.

Verse 87

एतन्महेशस्य वचो निशम्य सुरासुराः किंनरचारणाश्च । पूजाविधानं परमार्थतोऽपि पप्रच्छुरेनं च तदा गिरीशम्

மஹேசனின் இவ்வாக்கை கேட்ட தேவர்கள், அசுரர்கள், கின்னரர், சாரணர் ஆகியோர் அப்போது கிரீசனை உண்மையான வழிபாட்டு முறையைப் பற்றி விரிவாகக் கேட்டனர்.