Adhyaya 5

Verse 1

स्कंद उवाच । अन्येपि ये गणास्तत्र काश्यां लिंगानि चक्रिरे । तांश्च ते कथयिष्यामि कुंभयोने निशामय

ஸ்கந்தன் கூறினான்—காசியில் அங்கே மற்ற கணங்களும் லிங்கங்களை நிறுவினர். ஓ கும்பயோனி, கேள்; அவற்றையும் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 2

गणेन पिंगलाख्येन पिंगलाख्येशसंज्ञितम् । लिंगं प्रतिष्ठितं शंभोः कपर्दीशादुदग्दिशि

பிங்கலன் என்னும் கணன், சம்புவின் லிங்கத்தை நிறுவினான்; அது ‘பிங்கலாக்யேச’ எனப் புகழ்பெற்றது; கபர்தீசத்திற்குப் வடதிசையில் உள்ளது।

Verse 3

तस्य दर्शनमात्रेण पापानां जायते क्षयः । वीरभद्रो महाप्रीतो देवदेवस्य शूलिनः

அதன் தரிசனமாத்திரத்தாலே பாவங்கள் நாசமடைகின்றன. தேவர்களின் தேவனாகிய திரிசூலதாரி பரமேசுவரனில் வீரபத்ரன் மிக மகிழ்வுறுகின்றான்.

Verse 4

वीरभद्रेश्वरं लिंगं ध्यायेदद्यापि निश्चलः । तस्य दर्शनमात्रेण वीरसिद्धिः प्रजायते

இன்றும் அசையாத மனத்துடன் வீரபத்ரேசுவர லிங்கத்தைத் தியானிக்க வேண்டும். அதன் தரிசனமாத்திரத்தால் வீரசித்தி உண்டாகும்.

Verse 5

अविमुक्तेश्वरात्पश्चाद्वीरभद्रेश्वरं नरः । समर्च्य न रणे भंगं कदाचिदपि चाप्नुयात्

அவிமுக்தேசுவரனை வழிபட்ட பின் மனிதன் விதிப்படி வீரபத்ரேசுவரனையும் அர்ச்சிக்க வேண்டும்; அப்பொழுது போரில் எந்நேரமும் தோல்வியடையான்.

Verse 6

वीरभद्रः स्वयं साक्षाद्वीरमूर्तिधरो मुने । संहरेद्विप्रसंघातमविमुक्तनिवासिनाम

முனிவரே! வீரரூபம் தரித்த சாட்சாத் வீரபத்ரன் தானே, அவிமுக்தத்தில் வாழும் பிராமணர்கள்மேல் தாக்கும் பகைவர் கூட்டத்தை அழித்துவிடுவான்.

Verse 7

भद्रया भद्रकाल्या च भार्यया शुभया युतम् । वीरभद्रं नरोभ्यर्च्य काशीवासफलं लभेत्

பத்ரா, பத்ரகாளி எனும் மங்களமான துணைவியருடன் கூடிய வீரபத்ரனை மனிதன் வழிபட்டால், காசியில் வாசித்த பலனை அடைவான்.

Verse 8

किरातेन किरातेशं लिंगं काश्यां प्रतिष्ठितम् । केदाराद्दक्षिणे भागे भक्तानामभयप्रदम्

காசியில் கிராதன் ‘கிராதேச’ எனும் லிங்கத்தை நிறுவினான். அது கேதாரத்தின் தெற்குப் பகுதியில் இருந்து பக்தர்களுக்கு அபயம் அருள்கிறது.

Verse 9

चतुर्मुखो गणः श्रीमान्वृद्धकालेश सन्निधौ । चतुर्मुखेश्वरं लिंगं ध्यायेदद्यापि निश्चलः

விருத்தகாலேசரின் சன்னிதியில், ‘சதுர்முக’ எனும் சிறப்புமிக்க கணன் இன்றும் அசையாத மனத்துடன் ‘சதுர்முகேசுவர’ லிங்கத்தைத் தியானிக்கிறான்.

Verse 10

भक्ताश्चतुर्मुखेशस्य चतुराननवद्दिवि । पूज्यंते सुरसंघातैः सर्वभोगसमन्विताः

வானுலகில் சதுர்முகேசரின் பக்தர்கள் சதுரானனன் (பிரம்மா) போல் மதிக்கப்படுவர்; தேவர்கள் கூட்டம் அவர்களைப் போற்றி வழிபடும்; அவர்கள் எல்லாப் போகங்களாலும் நிறைவுறுவர்.

Verse 11

निकुंभेश्वरमालोक्य निकुंभगणपूजितम् । पूजयित्वा व्रजन्ग्रामं कार्यसिद्धिमवाप्नुयात् । कुबेरेश समीपेतु शिवलोके महीयते

நிகும்ப கணங்கள் வழிபடும் நிகும்பேசுவரனைத் தரிசித்து, பூஜை செய்து, தன் ஊருக்குத் திரும்புபவன் தன் காரியங்களில் வெற்றி பெறுவான். மேலும் குபேரேசரின் அருகில் சிவலோகத்தில் பெருமைப்படுத்தப்படுவான்.

Verse 12

पंचाक्षेशं महालिंगं महादेवस्य दक्षिणे । समभ्यर्च्य नरः काश्यां जातिस्मृतिमवाप्नुयात्

காசியில் மகாதேவரின் தெற்கில் உள்ள மகாலிங்கமான ‘பஞ்சாக்ஷேச’த்தை முறையாக வழிபட்டால் மனிதன் முன்பிறவிகளின் நினைவைப் பெறுவான்.

Verse 13

भारभूतेश्वरं लिंगं भारभूतगणार्चितम् । अंतर्गृहोत्तरद्वारि ध्यात्वा शिवपुरे वसेत्

உள்சன்னதியின் வடக்கு வாயிலில், பாரபூத கணங்கள் அர்ச்சித்த பாரபூதேஸ்வர லிங்கத்தைத் தியானித்தால் சிவபுரத்தில் வாசம் பெறுவான்।

Verse 14

भारभूतेश्वरं लिंगं यैः काश्यां न विलोकितम् । भारभूताः पृथिव्यास्तेऽवकेशिन इव द्रुमाः

காசியில் பாரபூதேஸ்வர லிங்கத்தை தரிசிக்காதோர் பூமிக்கே பாரம்—உள்ளே வெற்றாகி பயனற்ற மரங்களைப் போலர்।

Verse 15

गणेन त्र्यक्षसंज्ञेन लिंगं त्र्यक्षेश्वरं परम् । त्रिलोचनपुरोभागे शील्येताद्यापि कुंभज

த்ர்யக்ஷன் எனும் கணன் பரம த்ர்யக்ஷேஸ்வர லிங்கத்தை நிறுவினான்; கும்பஜா! திரிலோசனன் முன்மண்டபத்தில் அது இன்றும் பக்தியுடன் வழிபடப்படுகிறது।

Verse 16

तस्य लिंगस्य ये भक्तास्ते तु देहावसानतः । त्र्यक्षा एव प्रजायंते नात्र कार्या विचारणा

அந்த லிங்கத்தின் பக்தர்கள் உடல் முடிவுற்ற பின் நிச்சயமாகத் த்ர்யக்ஷராகவே பிறப்பர்; இதில் ஐயம் வேண்டாம்।

Verse 17

क्षेमको नाम गणपः काश्यां मूर्तिधरः स्वयम् । विश्वेश्वरं सर्वगतं ध्यायेदद्यापि निश्चलः

க்ஷேமகன் எனும் கணன், காசியில் தானே உருவம் தாங்கி, இன்றும் அசையா மனத்துடன் அனைத்திலும் நிறைந்த விஸ்வேஸ்வரனைத் தியானிக்கிறான்।

Verse 18

क्षेमकं पूजयेद्यस्तु वाराणस्यां महागणम् । विघ्नास्तस्य प्रलीयंते क्षेमं स्याच्च पदेपदे

வாரணாசியில் மகாகணமான க்ஷேமகனை வழிபடுவோரின் தடைகள் கரைந்து, அடியடியாக நலன் உண்டாகும்.

Verse 19

देशांतरं गतो यस्तु तस्यागमनकाम्यया । क्षेमकं पूजनीयोत्र क्षेमेणाशु स आव्रजेत्

அயல்நாட்டிற்குச் சென்று மீள விரும்புவோர் இங்கே க்ஷேமகனை வழிபட வேண்டும்; அந்த மங்களக் காவலால் அவர் விரைவில் நலமுடன் திரும்புவார்.

Verse 20

लांगलीश्वरमालोक्य लिंगं लांगलिनार्चितम् । विश्वेशादुत्तरेभागे न नरो रोगभाग्भवेत्

லாங்கலினால் அர்ச்சிக்கப்பட்ட ‘லாங்கலீஸ்வர’ லிங்கத்தை—விஸ்வேசரின் வடபுறத்தில் இருப்பதைக்—கண்டு தரிசித்தால், மனிதன் நோயின் பங்காளி ஆகான்.

Verse 21

लांगलीशं सकृत्पूज्य पंचलांगलदानजम् । फलं प्राप्नोत्यविकलं सर्वसंपत्करं परम्

லாங்கலீசனை ஒருமுறையாவது வழிபட்டால், ஐந்து கலப்பைகள் தானம் செய்ததனால் உண்டாகும் குறையாத பலன் கிடைக்கும்; அது உத்தமமும் எல்லாச் செல்வங்களையும் தருவதாகும்.

Verse 22

विराधेश्वरमाराध्य विराधगणपूजितम् । सर्वापराधयुक्तोपि नापराध्यति कुत्रचित्

விராத கணத்தால் பூஜிக்கப்பட்ட விராதேஸ்வரனை ஆராதித்தால், எல்லா அபராதங்களும் உடையவராயினும் எங்கும் அபராதத்தில் அகப்படார்.

Verse 23

दिनेदिनेपराधो यः क्रियते काशिवासिभिः । स याति संक्षयं क्षिप्रं विराधेश समर्चनात्

காசிவாசிகள் நாள்தோறும் செய்யும் குற்றங்கள், விராதேசரின் முறையான ஆராதனையால் விரைவில் அழிந்துபோகின்றன।

Verse 24

नैरृते दंढपाणस्तु विराधेशं प्रयत्नतः । नत्वा सर्वापराधेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

நைருதி திசையில் தண்டபாணி, முயற்சியுடன் விராதேசருக்கு வணங்கினால், எல்லா குற்றங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 25

सुमुखेशं महालिंगं सुमुखाख्यगणार्चितम् । पश्चिमाभिमुखं लिंगं दृष्ट्वा पापैः प्रमुच्यते

சுமுகன் எனும் கணத்தால் வழிபடப்படும் ‘சுமுகேச’ மகாலிங்கம் மேற்குநோக்கியது; அதை தரிசித்தால் பாவங்களிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்।

Verse 26

स्नात्वा पिलिपिला तीर्थे सुमुखेशं विलोक्य च । सदैव सुमुखं पश्येद्धर्मराजं न दुर्मुखम्

பிலிபிலா தீர்த்தத்தில் நீராடி சுமுகேசரை தரிசித்தால், தர்மராஜனை எப்போதும் சுமுகமாகவே காண்பான்; துர்முகமாக அல்ல।

Verse 27

आषाढिनार्चितं लिंगमाषाढीश्वरसंज्ञकम् । दृष्ट्वाषाढयां नरो भक्त्या सर्वैः पापैः प्रमुच्यते

ஆஷாட மாதத்தில் ஆஷாடினால் வழிபடப்பட்ட ‘ஆஷாடீசுவர’ லிங்கத்தை பக்தியுடன் தரிசித்தால், மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 28

उदीच्यां भारभूतेशादाषाढीशं समर्चयन् । आषाढ्यां पंचदश्यां वै न पापैः परितप्यते

வடதிசையில் பாரபூதேசரிலிருந்து தொடங்கி ஆஷாடீசரை வழிபடுவோர், ஆஷாட மாதப் பௌர்ணமியில் பாவங்களால் துன்புறார்.

Verse 29

शुचिशुक्लचतुर्दश्यां पंचदश्यामथापि वा । कृत्वा सांवत्सरीं यात्रामनेना जायते नरः

சுசி மாத சுக்லபக்ஷத்தின் சதுர்தசி அல்லது பௌர்ணமி நாளில் இவ்வாண்டுப் பயணத்தைச் செய்தால், மனிதன் இதனால் வாக்குறுதியான ஆன்மிகப் பயனை அடைவான்.

Verse 30

स्कंद उवाच । मुने गणेषु चैतेषु वाराणस्यां स्थितेष्विति । स्वनाम्ना स्थाप्य लिंगानि विश्वेशपरितुष्टये

ஸ்கந்தன் கூறினான்—முனிவரே! இக் கணங்கள் வாராணசியில் தங்கியபோது, விஸ்வேசரின் பரிபூரண திருப்திக்காக தம் தம் பெயரால் லிங்கங்களை நிறுவினர்.

Verse 31

विश्वेशश्चिंतयां चक्रे पुनः काशीप्रवृत्तये । कं वा हितं प्रहित्याद्य निर्वृतिं परमां भजे

காசியின் புனித ஒழுங்கை மீண்டும் நடத்த எண்ணிய விஸ்வேசர் சிந்தித்தார்—‘இன்று யாருக்கு நன்மை செய்து, யாரை அனுப்பினால் நான் பரம அமைதியை அடைவேன்?’

Verse 32

योगिन्यस्तिग्मगुर्वेधाः शंकुकर्णमुखागणाः । व्यावृत्त्यनागताः काश्याः सिंधुगा इव सिंधवः

யோகினியரும், திக்மகுர்வேதா முதலிய கணங்களும், சங்குகர்ணன் தலைமையிலானவர்களும் திரும்பிச் சென்றனர்; கடலில் கலந்த நதிகள் மீளாததுபோல் காசிக்கு மீண்டும் வரவில்லை.

Verse 33

धुवं काश्यां प्रविष्टा ये ते प्रविष्टा ममोदरे । तेषां विनिर्गमो नास्ति दीप्तेग्नौ हविषामिव

உறுதியாகக் காசியில் நுழைந்தவர்கள் என் வயிற்றிலேயே நுழைந்தவர்கள்; அவர்களுக்கு மீண்டும் வெளியேறல் இல்லை—எரியும் தீயில் இடப்பட்ட ஹவிசைப் போல।

Verse 34

येषां हि संस्थितिः काश्यां लिंगार्चनरतात्मनाम् । त एव मम लिंगानि जंगमानि न संशयः

காசியில் தங்கி லிங்கார்ச்சனையில் மனம் மகிழ்வோர்—அவர்களே என் நடமாடும் லிங்கங்கள்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 35

स्थावरा जंगमाः काश्यामचेतनसचेतनाः । सर्वे ममैव लिंगानि तेभ्यो द्रुह्यंति दुर्धियः

காசியில் அசையாததும் அசையும்; ஜடமும் சைதன்யமும்—அனைத்தும் என் லிங்கங்களே. தீய புத்தியினர் அவற்றுக்கு அபராதம் செய்கின்றனர்।

Verse 36

वाचि वाराणसी येषां श्रुतौ वैश्वेश्वरी कथा । त एव काशी लिंगानि वराण्यर्च्यान्यहं यथा

யாருடைய நாவில் ‘வாரணாசி’ ஒலிக்கிறதோ, யாருடைய செவியில் விஸ்வேஸ்வரரின் புனிதக் கதை நிறைந்ததோ—அவர்களே காசியின் சிறந்த, வணங்கத்தக்க லிங்கங்கள்; நான் போலவே।

Verse 37

वाराणसीति काशीति रुद्रावास इति स्फुटम् । मुखाद्विनिर्गतं येषां तेषां न प्रभवेद्यमः

யாருடைய வாயிலிருந்து தெளிவாக ‘வாரணாசி’, ‘காசி’, ‘ருத்ராவாசம்’ என்று உச்சரிப்பு வெளிப்படுகிறதோ, அவர்கள்மேல் யமன் ஆட்சி செலுத்தமாட்டான்।

Verse 38

आनंदकाननं प्राप्य ये निरानंदभूमिकाम् । अन्यां हृदापि वांछंति निरानंदाः सदात्र ते

ஆனந்தகானனம் (காசி) அடைந்தபின்பும், உள்ளத்தில் வேறு ஆனந்தமற்ற நிலத்தை விரும்புவோர், இங்கே எப்போதும் ஆனந்தமின்றியே இருப்பர்.

Verse 39

अद्यैव वास्तुमरणं बहुकालांतरेपि वा । कलिकाल भिया पुंसां काशी त्याज्या न कर्हिचित्

மரணம் இன்று வந்தாலும், பல காலத்திற்குப் பின் வந்தாலும், கலியுகப் பயத்தால் மனிதன் காசியை ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது.

Verse 40

अवश्यंभाविनो भावा भविष्यंति पदेपदे । सलक्ष्मीनिलयां काशीं ते त्यजंति कुतो धियः

தவிர்க்க முடியாத நிகழ்வுகள் அடியடியாக நிகழும்; அப்படியிருக்க, மங்கள லக்ஷ்மி உறையும் காசியை ஞானிகள் எவ்வாறு கைவிடுவர்?

Verse 41

वरं विघ्नसहस्राणि सोढव्यानि पदेपदे । काश्यां नान्यत्र निर्विघ्नं वांछेद्राज्यमपि क्वचित्

காசியில் அடியடியாக ஆயிரம் தடைகளைத் தாங்குவது மேல்; வேறு இடத்தில் தடையற்ற அரசாட்சியையும் ஒருபோதும் விரும்ப வேண்டாம்.

Verse 42

कियन्निमेषसंभोग्याः संति लक्ष्म्याः पदेपदे । परं निरंतरसुखाऽमुत्राप्यत्रापि का शिका

கண்நிமிடத்தில் அனுபவிக்கத் தக்க செல்வம் அடியடியாக எவ்வளவோ உண்டு; ஆனால் காசிகா இம்மையிலும் மறுமையிலும் இடையறா இன்பம் அளிக்கிறது.

Verse 43

विश्वनाथो ह्यहं नाथः काशिकामुक्तिकाशिका । सुधातरंगा स्वर्गंगा त्रय्येषा किन्न यच्छति

நானே விஶ்வநாதன், ஆண்டவன்; காசிகா மோட்சம் அளிப்பவள். அமுத அலைகள் கொண்ட இந்த ஸ்வர்ககங்கை—இந்த மும்மூர்த்தி தராதது என்ன?

Verse 44

पंचक्रोश्यापरिमिता तनुरेषा पुरी मम । अविच्छिन्नप्रमाणर्धिर्भक्तनिर्वाणकारणम्

பஞ்சக்ரோசி அளவுடைய இந்த என் நகரமே என் உடலாகும். இதன் புனித எல்லை துண்டுபடாதது; பக்தர்க்கு நிர்வாணத்தின் காரணம்.

Verse 45

संसारभारखिन्नानां यातायातकृतां सदा । एकैव मे पुरी काशी ध्रुवं विश्रामभृमिका

சம்சாரப் பாரத்தால் சோர்ந்து எப்போதும் வரவு-போக்கில் உழல்வோர்க்கு, என் நகரமான காசியே உறுதியாக ஓய்வின் நிலையான நிலம்.

Verse 46

मंडपः कल्पवल्लीनां मनोरथफलैरलम् । फलितः काशिकाख्योयं संसाराध्वजुषां सदा

சம்சாரப் பாதையில் நடப்போர்க்கு இந்த காசிகா எப்போதும் கற்பவல்லி மண்டபம் போல, மனோரதப் பலன்களால் நிறைந்துள்ளது.

Verse 47

चक्रवर्तेरियं छत्रं विचित्रं सर्वतापहृत् । काशीनिर्वाणराजस्य ममशूलोच्च दंडवत्

இது சக்கரவர்த்தியின் குடைபோல் வியத்தகு; எல்லாத் தாபங்களையும் அகற்றும். ‘நிர்வாணராஜ’ காசிக்காக இது என் திரிசூலம் போல் உயர்ந்த தண்டமாக நிற்கிறது.

Verse 48

निर्वाणलक्ष्मीं ये पुण्याः परिवांछंति लीलया । निरंतरसुखप्राप्त्यै काशी त्याज्या न तै नृभिः

விளையாட்டுபோலவே நிர்வாண-லட்சுமியை நாடும் புண்ணியர்கள், இடையறா இன்பம் பெறுவதற்காக காசியை ஒருபோதும் கைவிடக் கூடாது।

Verse 49

ममानंदवने ये वै निरं तर वनौकसः । मोक्षलक्ष्मीफलान्यत्र सुस्वादूनि लभंति ते

என் ஆனந்தவனத்தில் இடையறாது வாழ்பவர்கள், அங்கேயே மோட்ச-லட்சுமியின் அருளெனும் இனிய கனிகளைப் பெறுகின்றனர்।

Verse 50

निर्ममं चापि निर्मोहं या मामपि विमोहयेत् । कैर्न संस्मरणीया सा काशी विश्वविमोहिनी

பற்றற்றவனையும் மயக்கமற்றவனையும்—என்னையும் கூட—மயக்க வல்லவள்; அந்த உலகமயக்கி காசி யாரால் நினைக்கப்படாமல் இருப்பாள்?

Verse 51

नामापि मधुरं यस्याः परानंदप्रकाशकम् । काश्याः काशीति काशीति सा कैः पुण्यैर्न जप्यते

அவளின் நாமமே இனிமை; பரமானந்தத்தை வெளிப்படுத்தும்; அத்தகைய காசியின் பெயரை ‘காசி, காசி’ என்று யார் ஜபிக்காமல் இருப்பார்?

Verse 52

काशीनामसुधापानं ये कुर्वंति निरंतरम् । तेषां वर्त्म भवत्येव सुधाम वसुधामयम्

காசி நாமத்தின் அமுதத்தை இடையறாது பருகுவோரின் பாதையே அமுதமயமாகிறது; பூமியே இனிய அமுதத் தாமமாக மாறுவது போல।

Verse 53

ममतारहितस्यापि मम सर्वात्मनो ध्रुवम् । त एव मामका लोके ये काशीनाम जापकाः

நான் பற்றற்றவனும் அனைவரின் ஆத்மாவுமாயிருந்தாலும், இது உறுதி—உலகில் காசியின் நாமத்தை ஜபிப்போர் உண்மையிலே எனக்கே உரியவர்கள்.

Verse 54

रहस्यमिति विज्ञाय वाराणस्या गणेश्वरैः । सब्रह्मयोगिनी ब्रध्रैः स्थितं तत्रैव नान्यथा

இது மறைமொழி என அறிந்து, வாராணசியின் கணங்களின் தலைவர்கள்—பிரம்மாவும் மூத்த யோகினிகளும் உடன்—அங்கேயே நிலைபெறுகின்றனர்; வேறெங்கும் அல்ல.

Verse 55

अन्यथा ताश्च योगिन्यः सरविः सपितामहः । ते गणा मां परित्यज्य कथं तिष्ठेयुरन्यतः

அல்லையெனில் அந்த யோகினிகளும்—சூரியனும் பிதாமகன் பிரம்மாவும்—அந்த கணங்களும் என்னை விட்டு வேறெங்கும் எவ்வாறு நிலைத்திருப்பர்?

Verse 56

अतीव भद्रं संजातं काश्यां तिष्ठत्सु तेषु हि । एकोपि भेद प्रभवेद्राज्ये राज्यांतरं विना

அவர்கள் காசியில் தங்கியதால் மிகுந்த மங்களம் உண்டாயிற்று; ஏனெனில் ஒரு சிறு பிளவும் அரசுக்குள் இன்னொரு அரசை உருவாக்கிவிடும்.

Verse 57

लब्धप्रवेशास्तावंतस्ते सर्वे मत्स्वरूपिणः । यतिष्यंति यतोवश्यं मदागमनहेतवे

அங்கே நுழைவு பெற்ற அவர்கள் அனைவரும்—அத்தனை பேரும்—என் சொரூபமே; என் வருகை நிகழ்வதற்காக அவர்கள் எல்லா வழியிலும் முயல்வர்.

Verse 58

अन्यानपि प्रेषयामि मत्पार्श्वपरिवर्तिनः । ये ते तत्र स्थिताः श्रेष्ठा अपिगंतास्म्यहं ततः

என் அருகிலுள்ள பரிவாரத்தில் உலாவுவோரை உட்பட மற்றவர்களையும் நான் அனுப்புவேன். அங்கே நிலைத்திருக்கும் அந்தச் சிறந்தோர்களுக்குப் பின், பின்னர் நானும் அங்கேயே வருவேன்.

Verse 59

विचार्येति महादेवः समाहूय गजाननम् । प्राहिणोत्कथयित्वेति गच्छ काशीमितः सुत

இவ்வாறு ஆலோசித்த மகாதேவர், கஜானனனை அழைத்து அனுப்பி—“மகனே, இங்கிருந்து காசிக்குச் சென்று இந்தச் செய்தியை அறிவி” என்று கூறினார்.

Verse 60

तत्रस्थितोपि संसिद्धयै यतस्व सहितो गणैः । निर्विघ्नं कुरु चास्माकं नृपे विघ्नं समाचर

அங்கேயே இருந்தாலும், உன் கணங்களுடன் சேர்ந்து காரியசித்திக்காக முயல்க. எங்கள் செயலைத் தடையின்றி ஆக்கு; அந்த அரசனுக்கோ தடைகளை ஏற்படுத்து.

Verse 61

आधाय शासनं मूर्ध्नि गणाधीशोथ धूर्जटेः । प्रतस्थे त्वरितः काशीं स्थितिज्ञः स्थितिहेतवे

தூர்ஜடி (சிவன்) ஆணையைத் தலையில் ஏந்தி, கணாதீசர் விரைவாகக் காசிக்குப் புறப்பட்டார்—ஒழுங்கை அறிந்தவர், அந்த ஒழுங்கை நிலைநிறுத்துவதற்காக.