Adhyaya 44

Verse 1

स्कंद उवाच । अन्यान्यपि च लिंगानि कथयामि महामुने । अमृतेशमुखादीनि यन्नामाप्यमृतप्रदम्

ஸ்கந்தர் கூறினார்—மகாமுனியே! அம்ருதேசம் முதலிய பிற லிங்கங்களையும் நான் கூறுவேன்; அவற்றின் நாமமே அமுதுபோல் முக்தியை அளிப்பதாகும்।

Verse 2

पुरा सनारु नामासीन्मुनिरत्र गृहाश्रमी । ब्रह्मयज्ञरतो नित्यं नित्यं चातिथिदैवतः

முன்னொரு காலத்தில் இங்கு சனாரு என்னும் முனிவர் கிருஹஸ்த ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்தார்; அவர் எப்போதும் பிரஹ்மயஜ்ஞத்தில் ஈடுபட்டு, விருந்தினரைத் தெய்வமாகவே மதித்தார்।

Verse 3

लिंगपूजारतो नित्यं नित्यं तीर्थाप्रतिग्रही । तस्यर्षेरभवत्पुत्रः सनारोरुपजंघनिः

அவர் எப்போதும் லிங்கப் பூஜையில் ஈடுபட்டு, தீர்த்தப் பிரசாதம் (தீர்த்தநீர்) ஐ பக்தியுடன் ஏற்றுக் கொண்டார்; அந்த சனாரு முனிவருக்கு உபஜங்கனி என்ற மகன் பிறந்தான்।

Verse 4

स कदाचिद्गतोरण्यं तत्र दष्टः पृदाकुना । अथ तत्स वयोभिश्च स आनीतः स्वमाश्रमम्

அவன் ஒருமுறை காட்டிற்குச் சென்றான்; அங்கே விஷமுள்ள பாம்பு அவனைத் தீண்டியது. அப்போது அவன் தோழர்கள் அவனைத் தூக்கிச் சென்று அவனுடைய ஆசிரமத்திற்குக் கொண்டு வந்தனர்.

Verse 5

सनारुणा समुच्छ्वस्य नीतः स उपजंघनिः । महाश्मशानभूभागं स्वर्गद्वारसमीपतः

சானாரு வேதனையால் மூச்சுத் திணறி, உபஜங்கனியை ஸ்வர்கத்வாரத்திற்கு அருகிலுள்ள மகாச்மசான நிலத்திற்குக் கொண்டு சென்றான்.

Verse 6

तत्रासीच्छ्रीफलाकारं लिंगमेकं सुगुप्तवत् । निधाय तत्र तं यावच्छवं संचिंतयेत्सुधीः

அங்கே ஸ்ரீபல (தேங்காய்) வடிவில் ஒரு லிங்கம் இருந்தது; அது நன்கு மறைக்கப்பட்டதுபோல் தோன்றியது. அவனை அங்கே வைத்துவிட்டு, அந்த ஞானி அவனைச் சவம்போல் எண்ணி சிந்தித்தான்.

Verse 7

सर्पदष्टस्य संस्कारः कथं भवति चेति वै । तावत्स जीवन्नुत्तस्थौ सुप्तवच्चौपजंघनिः

‘பாம்பு கடித்தவருக்கு இறுதிச்சடங்குகள் எவ்வாறு செய்யப்படும்?’ என்று அவன் எண்ணிக்கொண்டிருந்தபோதே, உபஜங்கனி தூக்கத்திலிருந்து விழித்ததுபோல் உயிருடன் எழுந்தான்.

Verse 8

अथ तं वीक्ष्य स मुनिः सनारुरुपजंघनिम् । पुनः प्राणितसंपन्नं विस्मयं प्राप्तवान्परम्

அப்போது முனிவர் சானாரு, உபஜங்கனி மீண்டும் உயிர் பெற்றதைப் பார்த்து மிகுந்த வியப்பில் ஆழ்ந்தார்.

Verse 9

प्राणितव्येऽत्र को हेतुर्मच्छिशोरुपजंघनेः । क्षेत्राद्बहिरहिर्यं हि दष्टा नैषीत्परासु ताम्

என் குழந்தையின் தொடையில் பாம்பு கடித்தும் இங்கே உயிர் நிலைத்ததற்குக் காரணம் என்ன? இந்தப் புனித க்ஷேத்திரத்துக்கு வெளியே இருந்தால் பாம்புக் கடி நிச்சயமாக அவனை மரணத்திற்குக் கொண்டு சென்றிருக்கும்.

Verse 10

इति यावत्स संधत्ते धियं तज्जीवितैकिकाम् । तावत्पिपीलिका त्वेका मृतं क्वापि पिपीलिकम्

அவன் மனத்தில் அந்த உயிர் பற்றிய ஒரே எண்ணத்தை அமைத்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், அப்போது ஒரு எறும்பு எங்கிருந்தோ ஒரு இறந்த எறும்பை எடுத்துக் கொண்டு வந்தது.

Verse 11

आनिनाय च तत्रैव सोप्य नन्निर्गतस्ततः । अथ विज्ञाय स मुनिस्तत्त्वं जीवितसूचितम्

அதை அங்கேயே கொண்டு வந்து வைத்தது; அதுவும் அந்த இடத்தை விட்டு நகரவில்லை. அப்போது முனிவர் உயிர் காக்கும் காரணத்தைச் சுட்டும் தத்துவத்தை உணர்ந்தார்.

Verse 12

मृदु हस्ततलेनैव यावत्खनति वै मुनिः । तावच्छ्रीफलमात्रं हि लिंगं तेन समीक्षितम्

முனிவர் மென்மையான உள்ளங்கையால் சிறிது தோண்டியவுடனே, பில்வப் பழ அளவுள்ள ஒரு லிங்கத்தை அவர் கண்டார்.

Verse 13

सनारुणाथ तल्लिंगं तेन तत्र समर्चितम् । चिरकालीन लिंगस्य कृतं नामापि सान्वयम्

பின்னர் அவர் அங்கே அர்க்யம், அருணம் முதலிய உபசாரங்களுடன் அந்த லிங்கத்தை முறையாக ஆராதித்தார். மேலும் அந்தப் பழமையான லிங்கத்திற்கு பரம்பரையுடன் கூடிய பெயரையும் நிறுவினார்.

Verse 14

अमृतेश्वरनामेदं लिंगमानंदकानने । एतल्लिंगस्य संस्पर्शादमृतत्वं लभेद्ध्रुवम्

ஆனந்தகானனத்தில் உள்ள இந்த லிங்கம் ‘அம்ருதேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்றது. இந்த லிங்கத்தைத் தொடுவதால் நிச்சயமாக அமரத்துவம் (மரணமின்மை) பெறுவர்.

Verse 15

अमृतेशं समभ्यर्च्य जीवत्पुत्रः स वै मुनिः । स्वास्पदं समनुप्राप्तो दृष्टआश्चर्यवज्जनैः

அம்ருதேசனை முறையாக வழிபட்டு, உயிர்த்தெழுந்த மகனை உடைய அந்த முனிவர் தம் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பினார்; மக்கள் வியப்புடன் அவரைக் கண்டனர்.

Verse 16

तदाप्रभृति तल्लिंगममृतेशं मुनीश्वर । काश्यां सिद्धिप्रदं नृणां कलौ गुप्तं भवेत्पुनः

அந்த நாள்முதல், முனிவரே, காசியில் ‘அம்ருதேச’ எனப்படும் அந்த லிங்கம் மனிதர்க்கு சித்திகளை அளிக்கிறது; ஆனால் கலியுகத்தில் அது மீண்டும் மறைந்துவிடும்.

Verse 18

अमृतेश समं लिंगं नास्ति क्वापि महीतले । तल्लिंगं शंभुना तिष्ये कृतं गुप्तं प्रयत्नतः

பூமியில் எங்கும் அம்ருதேசனுக்கு ஒப்பான லிங்கம் இல்லை. திஷ்ய (கலி) யுகத்தில் சம்பு அந்த லிங்கத்தை முயன்று மறைத்து வைத்தார்.

Verse 19

अमृतेश्वर नामापि ये काश्यां परिगृह्णते । न तेषामुपसर्गोत्थं भयं क्वापि भविष्यति

காசியில் ‘அம்ருதேஸ்வர’ என்ற நாமத்தையே ஏற்றுக் கொள்பவர்களுக்குக் கூட, எங்கும் துன்பங்களால் எழும் அச்சம் ஒருபோதும் ஏற்படாது.

Verse 20

मुनेऽन्यच्च महालिंगं करुणेश्वरसंज्ञितम् । मोक्षद्वार समीपे तु मोक्षद्वारेश्वराग्रतः

முனிவரே! ‘கருணேஸ்வர’ எனப் பெயர்பெற்ற இன்னொரு மகாலிங்கம் உள்ளது. அது மோட்சத்வாரத்தின் அருகில், மோட்சத்வாரேஸ்வரரின் நேர்முன்னே அமைந்துள்ளது.

Verse 21

दर्शनात्तस्य लिंगस्य महाकारुणिकस्य वै । न क्षेत्रान्निर्गमो जातु बहिर्भवति कस्यचित्

அந்த மகாகருணைமிகு லிங்கத்தை தரிசித்த மாத்திரத்தால், யாரும் இப்புனிதக் க்ஷேத்திரமான (காசி) எல்லையை விட்டு வெளியே செல்லுதல் எப்போதும் நிகழாது.

Verse 22

स्नातव्यं मणिकर्ण्यां च द्रष्टव्यः करुणेश्वरः । क्षेत्रोपसर्गजा भीतिर्हातव्या परया मुदा

மணிகர்ணியில் நீராட வேண்டும்; கருணேஸ்வரரை தரிசிக்க வேண்டும். க்ஷேத்திரத்தில் உண்டாகும் இடையூறுகளால் எழும் அச்சத்தை பேரானந்தத்துடன் நீக்க வேண்டும்.

Verse 23

सोमवासरमासाद्य एकभक्तव्रतं चरेत् । यष्टव्यः करुणापुष्पैर्व्रतिना करुणेश्वरः

திங்கட்கிழமையை அடைந்து ஏகபக்த விரதம் (ஒருமுறை உணவு) கடைப்பிடிக்க வேண்டும். விரதியான் ‘கருணா’ மலர்களால் கருணேஸ்வரரை அர்ச்சிக்க வேண்டும்.

Verse 24

तेन व्रतेन संतुष्टः करुणेशः कदाचन । न तं क्षेत्राद्बहिः कुर्यात्तस्मात्कार्यं व्रतं त्विदम्

அவ்விரதத்தால் திருப்தியடைந்த கருணேசர், எந்நேரமும் அந்த பக்தனை இக்க்ஷேத்திரத்திலிருந்து வெளியேற்றார். ஆகவே இவ்விரதம் நிச்சயம் மேற்கொள்ளத்தக்கது.

Verse 25

तत्पत्रैस्तत्फलैर्वापि संपूज्यः करुणेश्वरः । यो न जानाति तल्लिंगं सम्यग्ज्ञानविवर्जितः

அதன் இலைகளாலோ அதன் கனிகளாலோ கருணேஸ்வரரை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். அந்த லிங்கத்தை அறியாதவன் சரியான ஞானம் இன்றியவன்.

Verse 26

तेनार्च्यः करुणावृक्षो देवेशः प्रीयतामिति । यो वर्षं सोमवारस्य व्रतं कुर्यादिति द्विजः

அதே காணிக்கைகளால் கருணாவிருட்சத்தை அர்ச்சித்து—‘தேவேசர் திருப்தியடையட்டும்’ என்று வேண்ட வேண்டும். த்விஜன் கூறுகிறான்—ஒருவன் ஒரு ஆண்டு திங்கட்கிழமை விரதம் மேற்கொண்டால்…

Verse 27

प्रसन्नः करुणेशोत्र तस्य दास्यति वांछितम् । द्रष्टव्यः करुणेशोत्र काश्यां यत्नेन मानवैः

இங்கே கருணேசர் திருப்தியடைந்தால் விரும்பிய வரத்தை அளிப்பார். ஆகவே காசியில் மக்கள் முயற்சியுடன் கருணேசரை தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 28

इति ते करुणेशस्य महिमोक्तो महत्तरः । यं श्रुत्वा नोपसर्गोत्थं भयं काश्यां भविष्यति

இவ்வாறு கருணேசரின் மிகப் பெரும் மகிமை உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இதைக் கேட்டால் காசியில் பேரிடரால் உண்டாகும் அச்சம் எழாது.

Verse 29

मोक्षद्वारेश्वरं चैव स्वर्गद्वोरेश्वरं तथा । उभौ काश्यां नरो दृष्ट्वा स्वर्गं मोक्षं च विंदति

மோக்ஷத்வாரேஸ்வரனையும் ஸ்வர்கத்வாரேஸ்வரனையும் காசியில் தரிசித்தால் மனிதன் ஸ்வர்கமும் மோக்ஷமும் இரண்டையும் அடைகிறான்.

Verse 30

ज्योतीरूपेश्वरं लिंगं काश्यामन्यत्प्रकाशते । तस्य संपूजनाद्भक्ता ज्योतीरूपा भवंति हि

காசியில் ‘ஜ்யோதிரூபேஸ்வர’ லிங்கம் தனித்த ஒளியால் பிரகாசிக்கிறது. அதை முழு பக்தியுடன் வழிபட்டால் பக்தர்களும் நிச்சயமாக ஜ்யோதி-ஸ்வரூபமாகின்றனர்.

Verse 31

चक्रपुष्करिणी तीरे ज्योतीरूपेश्वरं परम् । समभ्यर्च्याप्नुयान्मर्त्यो ज्योतीरूपं न संशयः

சக்ரபுஷ்கரிணி கரையில் பரம ‘ஜ்யோதிரூபேஸ்வர’னை முறையாக அர்ச்சித்தால், மனிதன் ஐயமின்றி ஜ்யோதி-ஸ்வரூபத்தை அடைகிறான்.

Verse 32

यदा भागीरथी गंगा तत्र प्राप्ता सरिद्वरा । तदारभ्यार्चयेन्नित्यं तल्लिंगं स्वर्धुनी मुदा

நதிகளில் சிறந்த பகீரதி கங்கை அங்கு வந்தடைந்த நாள்முதல், ஸ்வர்துனி மகிழ்ச்சியுடன் அந்த லிங்கத்தை தினமும் வழிபட்டு வருகின்றாள்.

Verse 33

पुरा विष्णौ तपत्यत्र तल्लिंगं स्वयमेव हि । तत्राविरासीत्तेजस्वि तेन क्षेत्रमिदं शुभम्

முன்னொரு காலத்தில் விஷ்ணு இங்கு தவம் செய்தபோது, அந்த லிங்கம் தானே வெளிப்பட்டது. ஒளிமிக்கதாக அங்கு அவதரித்ததால் இத்தலம் மங்களகரமானது.

Verse 34

चक्रपुष्करिणी तीरे ज्योतीरूपेश्वरं तदा । दूरस्थोपीह यो ध्यायेत्तस्य सिद्धिरदूरतः

சக்ரபுஷ்கரிணி கரையில் அந்த ஜ்யோதிரூபேஸ்வரனை இங்கு தியானிப்பவன், தூரத்தில் இருந்தாலும் அவனுக்கு சித்தி அருகிலேயே வந்து சேரும்.

Verse 35

एतेष्वपि च लिंगेषु चतुर्दशसु सत्तम । लिंगाष्टकं महावीर्यं कर्मबीजदवानलम्

ஹே சத்தமனே! இப் பதினான்கு லிங்கங்களிலும் லிங்காஷ்டகம் மகாவீரியமுடையது—கர்மபீஜத்தைச் சுட்டெரிக்கும் காட்டுத்தீ போல.

Verse 36

ओंकारादीनि लिंगानि यान्युक्तानि चतुर्दश । तथा दक्षेश्वरादीनि लिंगान्यष्टौ महांति च

ஓங்காரத்தால் தொடங்கி உரைக்கப்பட்ட பதினான்கு லிங்கங்கள் உள்ளன; அதுபோல தக்ஷேஸ்வரத்தால் தொடங்கி எட்டு மகா லிங்கங்களும் உள்ளன.

Verse 37

अमृतेश्वर संस्पर्शान्मृता जीवंति तत्क्षणात् । अमृतत्वं भजंतेऽत्र जीवंतः स्पर्शमात्रतः

அம்ருதேஸ்வரரின் ஸ்பரிசத்தால் இறந்தவர்களும் அந்தக் கணமே உயிர் பெறுவர்; உயிருள்ளவர்களும் இங்கு தொடுதல்மட்டுமே அமரத்துவம் அடைவர்.

Verse 38

षदत्रिंशत्तत्त्वरूपोसौ लिगेष्वेषु सदाशिवः । अस्मिन्क्षेत्रे वसन्नित्यं तारकं ज्ञानमादिशेत्

இலிங்கங்களில் சதாக்ஷிவன் முப்பத்தாறு தத்துவங்களின் வடிவாக உறைகிறான்; இக்க்ஷேத்திரத்தில் நித்தம் வாசித்து தாரக ஞானம்—மோட்சம் தரும் அறிவு—அருள்கிறான்.

Verse 39

क्षेत्रस्य तत्त्वमेतद्धि षट्त्रिंशल्लिंगरूप्यहो । एतेषां भजनात्पुंसां न भवेद्दुर्गतिः क्वचित्

இக்க்ஷேத்திரத்தின் உள் தத்துவம் இதுவே—அது வியப்புறத் தக்க முப்பத்தாறு லிங்க வடிவங்களால் அமைந்தது. இவற்றை வழிபடுவோர்க்கு எக்காலமும் துர்கதி இல்லை.

Verse 40

मुने रहस्यभूतानि र्लिगान्येतानि निश्चितम् । एतल्लिंगप्रभावाच्च मुक्तिरत्र सुनिश्चिता

முனிவரே, இவ்விலிங்கங்கள் நிச்சயமாக இரகசியத் தன்மை உடையவை. இவ்விலிங்கங்களின் மகிமையால் காசியில் இங்கே முக்தி உறுதியாகும்.

Verse 41

मोक्षक्षेत्रमिंदं काशी लिंगैरेतैर्मेहामते । एतान्यन्यानि सिद्धानि संभवंति युगेयुगे

மகாமதியே, இவ்விலிங்கங்களால் காசி மோட்சக் க்ஷேத்திரமாகும். இவற்றைப் போன்ற பிற சித்த வெளிப்பாடுகளும் யுகம் யுகமாகத் தோன்றுகின்றன.

Verse 42

आनंदकाननं शंभोः क्षेत्रमेतदनादिमत् । अत्र संस्थितिमापन्ना मुक्ता एव न संशयः

இது சம்புவின் ஆனந்தகானனம்—ஆதியற்ற புனிதத் தலம். இங்கே நிலைபெறுவோர் நிச்சயமாக முக்தியடைவர்; ஐயமில்லை.

Verse 43

योगसिद्धिरिहास्त्येव तपःसिद्धिरिहैव हि । व्रतसिद्धिर्मंत्रसिद्धिस्तीर्थसिद्धिः सुनिश्चितम्

இங்கேயே யோகசித்தி, இங்கேயே தவசித்தி. விரத நிறைவு, மந்திரசித்தி, தீர்த்தப் பயன்—அனைத்தும் இங்கே உறுதியாகக் கிடைக்கும்.

Verse 44

सिद्ध्यष्टकं तु यत्प्रोक्तमणिमादि महत्तरम् । तज्जन्मभूमिरेषैव शंभोरानंदवाटिका

அணிமா முதலிய உயர்ந்த அஷ்டசித்திகள் எனப் புகழப்பட்டவற்றின் பிறப்பிடம் இதுவே—சம்புவின் இந்த ஆனந்த வாடிகை.

Verse 45

निर्वाणलक्ष्म्याः सदनमेतदानंदकाननम् । एतत्प्राप्य न मोक्तव्यं पुण्यैः संसारभीरुणा

இந்த ஆனந்தகானனம் நிர்வாண-லட்சுமியின் வாசஸ்தலமே. இதை அடைந்த பிறகு, சம்சாரத்திற்குப் பயப்படும் பக்தன் இதை விடக்கூடாது; புண்ணியச் செயல்களால் இதை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 46

अयमेव महालाभ इदमेव परं तपः । एतदेव महत्पुण्यं लब्धा वाराणसीह यत्

இதுவே மாபெரும் லாபம்; இதுவே உன்னத தவம். இதுவே மிகப்பெரும் புண்ணியம்—இங்கே வாராணசியை அடைந்திருப்பதே.

Verse 47

अवश्यं जन्मिनो मृत्युर्यत्र कुत्र भविष्यति । कर्मानुसारिणी लभ्या गतिः पश्चाच्छुभाशुभा

பிறந்தவர்க்கு மரணம் நிச்சயம்—அது எங்கோ ஒரு இடத்தில் நிகழும். அதன் பின், கர்மத்தின்படி சுபமோ அசுபமோ ஆகிய கதியை அடைகிறான்.

Verse 48

मृत्युं विज्ञाय नियतं गतिकर्मानुसारिणीम् । अवश्यं काशिका सेव्या सर्वकर्मनिवारिणी

மரணம் நிச்சயம் என்றும், கதியோ கர்மத்தின்படி என்றும் அறிந்து, காசிகையை நிச்சயமாகச் சேவித்து சரணடைய வேண்டும்; அவள் எல்லாக் கர்மப் பந்தங்களையும் நீக்குவாள்.

Verse 49

मानुष्यं प्राप्य यं मूढा निमेषमितजीवितम् । न सेवंते पुरीं काशीं ते मुष्टा मंदबुद्धयः

இமைப்பொழுதளவு நிலையற்ற மனிதப் பிறவியைப் பெற்றும் காசிப்புரியைச் சேவிக்காத மூடர்கள் இரங்கத்தக்கவரும் மந்தபுத்தியுடையவரும் ஆவர்.

Verse 50

दुर्लभं जन्म मानुष्यं दुर्लभा काशिकापुरी । उभयोः संगमासाद्य मुक्ता एव न संशयः

மனிதப் பிறவி அரிது; காசிகாபுரியும் அரிது. இரண்டும் சேர்ந்த வாய்ப்பைப் பெற்றால் முக்தி உறுதி—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 51

क्व च तादृक्तपांसीह क्व तादृग्योग उत्तमः । यादृग्भिः प्राप्यते मुक्तिः काश्यां मोक्षोत्तमोत्तमः

இத்தகைய தவங்கள் எங்கே? இத்தகைய உயர்ந்த யோகம் எங்கே? எந்த வழியால் முக்தி பெறப்படுகிறதோ, காசியிலே அந்த முக்தி ‘உயர்ந்ததிலும் உயர்ந்த’ மோட்சமாகக் கிடைக்கிறது.

Verse 52

सत्यं सत्यं पुनः सत्यं सत्यपूर्वं पुनःपुनः । न काशी सदृशी मुक्त्यै भूमिरन्या महीतले

உண்மை, உண்மை, மீண்டும் உண்மை—உண்மையையே முன்னிட்டு மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறேன்: பூமியில் முக்திக்காக காசியை ஒத்த வேறு நிலம் இல்லை.

Verse 53

विश्वेशो मुक्तिदो नित्यं मुक्त्यै चोत्तरवाहिनी । आनंदकानने मुक्तिर्मुक्तिर्नान्यत्र कुत्रचित्

விஸ்வேஸ்வரன் எப்போதும் முக்தி அளிப்பவன்; வடக்கு நோக்கி ஓடும் (கங்கை)யும் முக்திக்காகவே. ஆனந்தகானனத்தில் மட்டுமே முக்தி—வேறு எங்கும் இல்லை.

Verse 54

एक एव हि विश्वेशो मुक्तिदो नान्य एव हि । स एव काशीं प्रापय्य मुक्तिं यच्छति नान्यतः

விஸ்வேஸ்வரன் ஒருவனே முக்தி அளிப்பவன்; வேறு யாருமில்லை. அவனே காசியை அடையச் செய்து முக்தி தருகிறான்; பிற வழியால் அல்ல.

Verse 55

सायुज्यमुक्तिरत्रैव सान्निध्यादिरथान्यतः । सुलभा सापि नो नूनं काश्यां मोक्षोस्ति हेलया

இங்கேயே சாயுஜ்யமுக்தி (இறைவனுடன் ஒன்றாதல்); பிற இடங்களில் சான்னித்யம் முதலிய பலன்கள். அந்தச் சாயுஜ்யமும் உண்மையில் எளிதல்ல; ஆனால் காசியில் மோட்சம் எளிதாகவே கிடைக்கிறது.

Verse 56

स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्य महाभाग भविष्यं कथयाम्यहम् । कृष्णद्वैपायनो व्यासोऽकथयद्यन्महद्वचः । निश्चिकेतुमनाः पश्चाद्यत्करिष्यति तच्छृणु

ஸ்கந்தன் கூறினான்—மகாபாக்ய அகஸ்த்யரே, கேளுங்கள்; நான் வருங்காலத்தைச் சொல்கிறேன். கிருஷ்ணத்வைபாயன வியாசர் உரைத்த மகத்தான வாக்கை கேளுங்கள்; பின்னர் தீர்மானிக்க எண்ணி அவர் செய்யவிருப்பதையும் கேளுங்கள்.

Verse 94

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धेऽमृतेशादिलिंगप्रादुर्भावोनाम चतुर्नवतितमोऽध्यायः

இவ்வாறு ஸ்ரீ ஸ்கந்த மஹாபுராணத்தில், எண்பத்தொன்றாயிரம் ச்லோகங்களுடைய தொகுப்பில், நான்காம் ஸம்ஹிதையில், காசீகண்டத்தின் உத்தரார்த்தத்தில் ‘அம்ருதேச முதலிய லிங்கங்களின் பிராதுர்பாவம்’ எனும் தொண்ணூற்று நான்காம் அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.