Adhyaya 20

Verse 1

व्यास उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि शिवतीर्थमनुत्तमम् । यत्रासौ शंकरो देवः पुनर्जन्मधरोऽभवत्

வியாசர் கூறினார்—இனி நான் ஒப்பற்ற சிவதீர்த்தத்தை விளக்குகிறேன்; அங்கே தெய்வம் சங்கரன் தானே மறுபிறவி நிலையை ஏற்றான்.

Verse 2

कीलितो देवदेवेशः शंकरश्च त्रिलोचनः । गिरिजया महाभाग पातितो भूमिमंडले

தேவர்களின் தேவேசன், மும்முகக் கண்களையுடைய சங்கரன் ‘கீலித’ நிலையில் அடக்கப்பட்டான்; ஓ மகாபாகா, கிரிஜை அவனை பூமிமண்டலத்தில் வீழ்த்தினாள்.

Verse 3

छलितो मुह्यमानस्तु दिवारात्रिं न वेत्ति च । पुंस्त्रीनपुंसकाश्चैव जडीभूतस्त्रिलोचनः

ஏமாற்றப்பட்டு மயக்கமுற்ற அவன் பகல்-இரவு வேறுபாட்டை அறியவில்லை; மயங்கித் தளர்ந்த மும்முகக் கண்களையுடையவன் ஆண்-பெண்-நபுஞ்சக வேறுபாட்டையும் உணரவில்லை.

Verse 4

कल्पांतमिव संजातं तदा तस्मिंश्च कीलिते । पार्वत्या सहसा तस्य कृत कीलनकं तदा

அவன் இவ்வாறு ‘கீலித’ நிலையில் அசையாது நின்றபோது, அப்போது யுகாந்தம் வந்ததுபோல் தோன்றியது. அந்நேரம் பார்வதி திடீரென அவன்மேல் அந்த ‘கீலன’ செயலைச் செய்தாள்.

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । एतदाश्चर्यमतुलं वचनं यत्त्वयोदितम् । यो गुरुः सर्वदेवानां योगिनां चैव सर्वदा

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—நீ கூறிய இந்த வாக்கு மிக அதிசயமும் ஒப்பற்றதுமாக உள்ளது; எப்போதும் எல்லாத் தேவர்களுக்கும் யோகிகளுக்கும் குருவானவர் (இவ்வாறு பாதிக்கப்படுதல்) எவ்வளவு வியப்பு!

Verse 6

पार्वत्या कीलितः कस्मा न्नष्टवृत्तिः शिवः कथम् । कारणं कथ्यतां तत्र परं कौतूहलं हि मे

பார்வதி ஏன் சிவனை அசையாதபடி செய்தாள்? சிவனின் இயல்பான உணர்வு எவ்வாறு மறைந்தது? அதன் காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்; எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது.

Verse 7

व्यास उवाच । मन्त्रौघा विविधा राजञ्छंकरेण प्रकाशिताः । पार्वत्यग्रे महाराज अथर्वणोपवेदजाः

வியாசர் கூறினார்—அரசே, அதர்வண உபவேதத்தில் பிறந்த பலவகை மந்திரப் பெருக்குகளை சங்கரன் பார்வதியின் முன்னிலையில் வெளிப்படுத்தினார், மகாராஜா.

Verse 9

बीजान्युद्धृत्य वै ताभ्यो माला चैकवृता कृता । शंभुना कथिता चैव पार्वत्यग्रे नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே, அவற்றிலிருந்து பீஜாக்ஷரங்களை எடுத்துக் கொண்டு ஒரே நூலான மாலையெனும் ஜபவிதி அமைக்கப்பட்டது; அதை சம்பு பார்வதியின் முன்னிலையில் உபதேசித்தார்.

Verse 10

तैश्चैव अष्टा भवति मंत्रोद्धारः कृतस्तु सा । साधयेत्सा महादुष्टा शाकिनी प्रमदानघे

அந்த (பீஜங்களால்) எட்டுவகை மந்திரோத்தாரம் செய்யப்பட்டது. குற்றமற்றவளே, அந்த மிகக் கொடிய சாகினி அதை ‘சாதிக்க’ முயல்வாள்.

Verse 11

श्रीपार्वत्युवाच । प्रकाशितास्त्वया नाथ भेदा ह्येते षडेव हि । षड्विधाः शक्तयो नाथ अगम्यायोगमालिनीः । षड्विधोक्तं त्वयैकेन कूटात्कृतं वदस्व माम्

ஸ்ரீ பார்வதி கூறினாள்—ஓ நாதா! நீங்கள் இவ்வேறுபாடுகளை முன்பே வெளிப்படுத்தினீர்; அவை நிச்சயமாக ஆறே. ஓ ஸ்வாமி! இச்சக்திகள் ஆறு வகை; அறிதற்கு அரிது; யோகமாலினியாக விளங்குகின்றன. இந்த ஷட்வித உபதேசத்தை நீரே ஒருவராக உரைத்தீர்; ‘கூட’த்திலிருந்து இது எவ்வாறு அமைந்தது என எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 12

श्रीमहादेव उवाच । अप्रकाशो महादेवि देवासुरैस्तु मानवैः

ஸ்ரீ மகாதேவர் கூறினார்—ஹே மகாதேவி! இது எளிதில் வெளிப்படுத்தப்படுவதல்ல; தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் யாவருக்கும் இது மறைந்ததே ஆகும்.

Verse 13

पार्वत्युवाच । नमस्ते सर्वरूपाय नमस्ते वृषभध्वज । जटिलेश नमस्तुभ्यं नीलकण्ठ नमोस्तुते

பார்வதி கூறினாள்—எல்லா ரூபங்களுமாய் விளங்குபவனே, உமக்கு வணக்கம்; வृषபம் கொடியாய் உடையவனே, உமக்கு வணக்கம். ஜடாதீசனே, உமக்கு வணக்கம்; நீலகண்டனே, உமக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 14

कृपासिंधो नमस्तुभ्यं नमस्ते कालरूपिणे । एतैश्च बहुभिर्वाक्यैः कोमलैः करुणानिधिम्

கருணைக் கடலே, உமக்கு வணக்கம்; காலரூபனே, உமக்கு வணக்கம். இவ்வாறான பல மென்மையான சொற்களால் அவள் கருணைநிதியைப் போற்றினாள்.

Verse 15

तोषयित्वाद्रितनया दण्डवत्प्रणिपत्य च । जग्राह पादयुगलं तां प्रोवाच दयापरः

மலைமகள் அவரை மகிழ்வித்து தண்டவத் प्रणாமம் செய்து, அவரது இரு திருவடிகளையும் பற்றினாள். அப்போது கருணைமிகு இறைவன் அவளிடம் உரைத்தான்.

Verse 16

किमर्थं स्तूयसे भद्रे याच्यतां मनसीप्सितम्

அம்மையே, நீ என்னை இவ்வாறு ஏன் புகழ்கிறாய்? உன் உள்ளம் விரும்பியதை வேண்டிக் கொள்.

Verse 17

पार्वत्युवाच । समाहारं च सध्यानं कथयस्व सविस्तरम् । असंदेहमशेषं च यद्यहं वल्लभा तव

பார்வதி கூறினாள்—அதன் முழுச் சுருக்கத்தையும், அதனுடன் கூடிய தியானத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள். நான் உமக்கு பிரியமானவளானால், ஐயமின்றி முழுமையாக விளக்குங்கள்.

Verse 19

मायाबीजं तु सर्वेषां कूटानां हि वरानने । सर्वेषां मध्यमो वर्णो बिंदुना दादिशोभितः

அழகிய முகத்தையுடையவளே, எல்லாக் கூṭங்களிலும் ‘மாயா-பீஜம்’ நிச்சயமாக உள்ளது. அவை அனைத்திலும் நடுவண் எழுத்து பிந்து அலங்காரத்துடன் ஒளிர்கிறது.

Verse 20

वह्निबीजं सवातं च कूर्मबीजसमन्वितम् । आदित्यप्रभवं बीजं शक्तिबीजोद्भवं सदा

வஹ்னி-பீஜம் வாயுத் தத்துவத்துடன் கூடி கூர்ம-பீஜத்துடன் இணைகிறது. ஆதித்யப் பிரபவமான பீஜம் எப்போதும் சக்தி-பீஜத்திலிருந்து உத்பவிக்கிறது.

Verse 21

एतत्कूटं चाद्यबीजं द्वितीयं च विभोर्मतम् । तृतीयं चाग्निबीजं तु संयुक्तं बिंदुनेंदुना

இந்தக் கூṭமே முதல் பீஜம்; இரண்டாவது பீஜம் விபு (ஈசன்) கருத்தென கூறப்படுகிறது. மூன்றாவது அக்னி-பீஜம்; அது பிந்து மற்றும் இந்து-குறியுடன் இணைந்தது.

Verse 22

चतुर्थं युक्तं शेषेण ब्रह्मबीजमृषिस्तथा । पंचमं कालबीजं च षष्ठं पार्थिव बीजकम्

நான்காவது அங்கம் மீதமுள்ள எழுத்துகளுடன் இணைக்கப்பட வேண்டும்; பிரம்ம-பீஜத்துடன் ரிஷியும் குறிப்பிடப்பட வேண்டும். ஐந்தாவது கால-பீஜம்; ஆறாவது பார்திவ (பூமி) பீஜம்.

Verse 23

सप्तमे चाष्टमे बाह्यं नृसिंहेन समन्वितम् । नवमे द्वितीयमेकं च दशमे चाष्टकूटकम्

ஏழாம், எட்டாம் பகுதிகளில் வெளிப்புறப் பகுதி நரசிம்மத்துடன் இணைத்து பயன்பட வேண்டும். ஒன்பதாம் பகுதியில் இரண்டாம் தத்துவம் மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளப்படும்; பத்தாம் பகுதியில் அஷ்டகூடம் உள்ளது.

Verse 24

विपरीतं तयोर्बीजं रुद्राक्षे वर चारिणि । चतुर्दशे चतुर्थ्यर्थं पृथ्वीबीजेन संयुतम्

ருத்ராட்சம் தரித்த உயர்ந்த தவசியே, அவற்றின் பீஜம் எதிர் வரிசையில் எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும். பதினான்காம் பகுதியில் நான்காம் செயலுக்காக அது பூமி-பீஜத்துடன் இணைக்கப்பட வேண்டும்.

Verse 25

कूटाः शेषाक्षराः केचिद्रक्षिता मेनकात्मजे । सा पपात यदोर्व्यां हि शिवपत्नी तदा नृप

மேனகையின் மகளே, சில மீதமுள்ள எழுத்துகள் ‘கூட’ங்களாகக் காக்கப்பட்டன. அப்போது, அரசே, சிவபத்னி அந்த நேரத்தில் பூமியில் விழுந்தாள்.

Verse 26

रामेणाश्वासिता तत्र प्रहसंस्त्रिपुरांतकः । भद्रे यस्मात्त्वया पन्नं जंवशक्तिर्भविष्यति

அங்கே ராமனால் ஆறுதல் பெற்ற திரிபுராந்தகன் (சிவன்) புன்னகைத்து கூறினான்—‘பத்ரையே, நீ இதைப் பெற்றதால் “ஜம்வ” எனப்படும் சக்தி உனக்குள் எழும்.’

Verse 27

मारणे मोहने वश्ये आकर्षणे च क्षोभणे । यंयं कामयते नूनं ततत्सिद्धिर्भविष्यति

மாரணம், மோஹனம், வசீகரணம், ஆகர்ஷணம், க்ஷோபணம்—இவற்றில் யார் எதை விரும்புகிறாரோ, நிச்சயமாக அதற்கேற்ற சித்தி உண்டாகும்.

Verse 28

इति श्रुत्वा तदा देवी दुष्टचित्ता शुचिस्मिता । कूटशेषास्ततो वीराः प्रोक्तास्तस्यै तु शंभु ना

இதைக் கேட்ட அந்த தேவி—உள்ளத்தில் தீய எண்ணமிருந்தும் இனிய புன்னகையுடன்—சம்பு அவளுக்குக் ‘கூட’ (மறைபொருள்) மீதிப் பகுதிகளையும் உரைத்தார்.

Verse 29

उवाच च कृपासिंधुः साधयस्व यथाविधि । कैलासात्तु हरस्तत्र धर्मारण्यं गतो भृशम्

அப்போது கருணைக் கடலானவர் கூறினார்—“விதிப்படி இதைச் சாதி.” பின்னர் ஹரன் (சிவன்) கைலாசத்திலிருந்து புறப்பட்டு மிகுந்த உறுதியுடன் தர்மாரண்யம் சென்றார்.

Verse 30

ज्ञात्वा देवी ययौ तत्र यत्रासौ वृषभध्वजः । तत्क्षणात्पतितो भूमौ धर्मारण्ये नृपोत्तम

இதனை அறிந்த தேவி, வृषபத்வஜன் (சிவன்) இருந்த இடத்திற்குச் சென்றாள். அக்கணமே தர்மாரண்யத்தில் அவர் தரையில் விழுந்தார், அரசர்களில் சிறந்தவனே.

Verse 31

मुंडमाला च कौपीनं कपालं ब्रह्मणस्तु वै

மேலும் மண்டமாலை, கௌபீனம், கபாலம்—இவை நிச்சயமாக பிரம்மாவுக்குச் சேர்ந்தவையே.

Verse 32

गता गणाश्च सर्वत्र भूतप्रेता दिशो दश । विसंज्ञं च स्वमात्मानं ज्ञात्वा देवो महेश्वरः

கணங்கள் எங்கும் பரவி, பூத‑பிரேதக் கூட்டங்கள் பத்துத் திசைகளிலும் விரிந்தபோது, தன் ஆத்மநிலை மயக்கமடைந்ததை உணர்ந்த மகேஸ்வரன் அதற்கேற்றவாறு செயல்பட்டான்।

Verse 33

स्वेदजास्तु समुत्पन्ना गणाः कूटादयस्तथा । पंचकूटान्समुत्पाद्य तस्मात्तदाधमूलिने

வியர்வையிலிருந்து கூடை முதலிய கணங்கள் தோன்றின; அதே மூலத்திலிருந்து ‘பஞ்சகூட’ங்களை உருவாக்கி, அவர்கள் அந்த ஆதிமூலத்திலேயே நிலைபெற்றனர்।

Verse 34

साधकास्ते महाराज जपहोमपरायणाः । प्रेतासनास्तु ते सर्वे कालकूटोपरि स्थिताः

மகாராஜா, அந்த சாதகர்கள் ஜபமும் ஹோமமும் செய்வதில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் பிரேதங்களை ஆசனமாகக் கொண்டு காலகூடத்தின் மேல் நிலைத்திருந்தனர்।

Verse 35

कथयंति स्वमात्मानं येन मोक्षः पिनाकिनः । ततः कष्टसमाविष्टा गौरी वह्निभयातुरा

அவர்கள் தம் உள்ளநிலையைப் பேசினர்; அதனால் பினாகம் தாங்கிய பரமன் மோட்சம் அருள்கிறான். அப்போது கௌரி துன்பத்தில் ஆழ்ந்து, தீயின் பயத்தால் கலங்கினாள்।

Verse 36

सभाजितः शिवस्तैश्च गौरी ह्रीणा त्वधोमुखी । तपस्तेपे च तत्रस्था शंकरादेशकारिणी

அவர்களால் சிவன் போற்றப்பட்டான்; கௌரி வெட்கத்தால் தலைகுனிந்தாள். சங்கரனின் ஆணையை நிறைவேற்றி, அங்கேயே தங்கி தவம் செய்தாள்।

Verse 37

पंचाग्निसेवनं कृत्वा धूम्रपानमधोमुखी । कूटाक्षरैः स्तुतस्तैस्तु तोषितो वृषभध्वजः

பஞ்சாக்னி சேவன விரதம் செய்து, தலைகுனிந்து புகை அருந்தி, அவள் கூடாட்சரங்களால் துதித்தாள்; அந்தத் துதிகளால் வृषபத்வஜனாகிய சிவபெருமான் மகிழ்ந்தார்.

Verse 38

धराक्षेत्रमिदं राजन्पापघ्नं सर्वकामदम् । देवमज्जनकं शुभ्रं स्थानकेऽस्मिन्विराजते

அரசே, இந்தத் தராக்ஷேத்திரம் பாபங்களை அழிப்பதும் எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வதும் ஆகும். இவ்வொளிமிகு இடத்தில் தூய ‘தேவமஜ்ஜனம்’—தேவர்களின் புனித நீராடல் தீர்த்தம்—விளங்குகிறது.

Verse 39

आश्विने कृष्णपक्षे च चतुर्दश्या दिने नृप । तत्र स्नात्वा च पीत्वा च सर्वपापैः प्रमुच्यते

அரசே, ஆஷ்வின மாதக் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று அங்கே நீராடி அந்த நீரைப் பருகினால் மனிதன் எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 40

पूजयित्वा च देवेशमुपोष्य च विधानतः । शाकिनी डाकिनी चैव वेतालाः पितरो ग्रहाः

தேவேசனை வழிபட்டு விதிப்படி நோன்பிருந்தால்—சாகினி, டாகினி, வேதாளம், பித்ருக்கள் மற்றும் கிரக சக்திகள் அனுகூலமாய் இருந்து துன்புறுத்தாது.

Verse 41

ग्रहा धिष्ण्या न पीड्यंते सत्यंसत्यं वरानने । सांगं रुद्रजपं तत्र कृत्वा पापैः प्रमुच्यते

கிரகங்களும் அவற்றின் திஷ்ண்யங்களும் (அதிஷ்டானங்களும்) துன்புறுத்தாது—உண்மை, உண்மை, வரானனே. அங்கே சாங்க ருத்ரஜபம் செய்தால் பாபங்களிலிருந்து விடுபடுவான்.

Verse 42

नश्यंति त्रिविधा रोगाः सत्यंसत्यं च भूपते । एतत्सर्वं मया ख्यातं देवमज्जनकं शृणु

ஓ அரசே! உண்மையாய் உண்மை—மூவகை நோய்கள் அழிகின்றன. இதனை எல்லாம் நான் உரைத்தேன்; இனி தேவமஜ்ஜானக (புனித நீராடல் தீர்த்தம்/விதி) வரலாற்றைக் கேள்.

Verse 43

अश्वमेधसहस्रैस्तु कृतैस्तु भूरिदक्षिणैः । तत्फलं समवाप्नोति श्रोता श्रावयिता नरः

மிகுந்த தக்ஷிணையுடன் செய்யப்பட்ட ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்களின் பலன் எதுவோ, அதே பலனை இதைக் கேட்பவனும் கேட்கச் செய்வோனும் அடைவான்.

Verse 44

अपुत्रो लभते पुत्रान्निर्धनो धनमाप्नुयात् । आयुरारोग्यमैश्वर्यं लभते नात्र संशयः

மகப்பேறு இல்லாதவன் மக்களைப் பெறுவான்; ஏழை செல்வம் அடைவான். நீண்ட ஆயுள், ஆரோக்கியம், ஐஸ்வரியம் கிடைக்கும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 45

मनोवाक्कायजनितं पातकं त्रिविधं च यत् । तत्सर्वं नाशमायाति स्मरणात्कीर्तनान्नृप

ஓ அரசே! மனம், சொல், உடல் ஆகியவற்றால் உண்டாகும் மூவகை பாவம், ஸ்மரணமும் கீர்த்தனமும் செய்தால் முழுதும் அழியும்.

Verse 46

धन्यं यशस्यमायुष्यं सुखसंतानदायकम् । माहात्म्यं शृणुयाद्वत्स सर्वसौख्यान्वितो भवेत्

இந்த மாஹாத்மியம் புனிதமானது, புகழளிப்பது, ஆயுளை வளர்ப்பது, இனிய சந்ததியை அளிப்பது. அன்புக் குழந்தையே! இதைக் கேட்பவன் எல்லாச் சுகங்களும் பெற்றவனாவான்.

Verse 47

सर्वतीर्थेषु यत्पुण्यं सर्वदानेषु यत्फलम् । सर्वयज्ञैश्च यत्पुण्यं जायते श्रवणान्नृप

அரசே! எல்லாத் தீர்த்தங்களில் உள்ள புண்ணியம், எல்லாத் தானங்களில் கிடைக்கும் பலன், எல்லா யாகங்களில் உண்டாகும் புண்ணியம்—இவை அனைத்தும் இக் (கதையை) கேட்பதினாலேயே உண்டாகின்றன.