Adhyaya 10

Verse 1

व्यास उवाच । शृणु राजन्यथावृत्तं धर्म्मारण्ये शुभं मतम् । यदिदं कथयिष्यामि अशेषाघौघनाशनम्

வியாசர் கூறினார்—ஓ அரசே! தர்மாரண்யத்தில் நிகழ்ந்த மங்களமான வரலாற்றைக் கேள். நான் சொல்லப்போவது எல்லாப் பாபக் கூட்டத்தையும் அழிப்பதாகும்.

Verse 2

अजेशेन तदा राजन्प्रेरितेन स्वयंभुवा । कामधेनुः समाहूता कथयामास तां प्रति

அப்போது, ஓ அரசே! சுயம்பூ பிரஹ்மாவின் தூண்டுதலால் அஜேசன் காமதேனுவை அழைத்தான்; அவள் அவனுக்குப் பதிலுரை கூறினாள்.

Verse 3

विप्रेभ्योऽनुचरान्देहि एकैकस्मै द्विजातये । द्वौ द्वौ शुद्धात्मकौ चैवं देहि मातः प्रसीद मे

பிராமணர்களுக்கு பணியாளர்களை அருள்வாயாக—ஒவ்வொரு த்விஜருக்கும் இருவர் இருவர், தூய இயல்புடையோர். ஓ மாதாவே! இவ்வாறு அருளி, என்மேல் அருள் புரிவாயாக.

Verse 4

तथेत्युक्त्वा महाधेनुः क्षीरेणोल्लेखयद्धराम् । हुंकारात्तस्य निष्क्रांताः शिखासूत्रधरा नराः

“ததாஸ்து” என்று கூறி மகாதேனு பாலால் பூமியில் கோடுகளை வரையினாள். அவளது ஹுங்காரத்திலிருந்து சிகையும் யஜ்ஞோபவீதமும் தரித்த ஆண்கள் வெளிப்பட்டனர்.

Verse 5

षट्त्रिंशच्च सहस्राणि वणिजश्च महाबलाः । सोपवीता महादक्षाः सर्वशास्त्रविशारदाः

அவர்கள் முப்பத்தாறு ஆயிரம் பேர்—மிகுந்த வலமுடைய வணிகர்; யஜ்ஞோபவீதம் தரித்தோர், மிகத் திறமையுடையோர், எல்லா சாஸ்திரங்களிலும் நிபுணர்.

Verse 6

द्विजभक्तिसमायुक्ता ब्रह्मण्यास्ते तपोन्विताः । पुराणज्ञाः सदाचारा धार्मिका बह्मभोजकाः

அவர்கள் த்விஜர்களின் மீது பக்தியுடன், பிராமண்ய தர்மத்தில் நிலைத்துத் தவம் உடையோர்; புராணங்களை அறிந்தோர், நல்லொழுக்கத்தினர், தர்மநெறியினர், பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளிப்போர்.

Verse 7

स्वर्गे देवाः प्रशंसंति धर्मारण्यनिवासिनः । तपोऽध्ययनदानेषु सर्वकालेप्यतींद्रियाः

சுவர்க்கத்தில் தேவர்கள் தர்மாரண்ய வாசிகளைப் புகழ்கிறார்கள்; தவம், கல்வி (அத்தியயனம்), தானம் ஆகியவற்றில் அவர்கள் எக்காலமும் அசாதாரணர்—இந்திரிய எல்லையைத் தாண்டியவர்.

Verse 8

एकैकस्मै द्विजायैव दत्तं जातु चरद्वयम् । वाडवस्य च यद्गोत्रं पुरा प्रोक्तं महीपते

ஒவ்வொரு த்விஜருக்கும் நிச்சயமாக இரண்டு பணியாளர்கள் அளிக்கப்பட்டனர். மேலும், ஓ மஹீபதே! அந்த வாடவனுடைய கோத்திரம் முன்பே அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 9

परस्परं च तद्गोत्रं तस्य चानुचरस्य च । इति कृत्वा व्यवस्थां च न्यवसंस्तत्र भूमिषु

இவ்வாறு ஒருவருக்கொருவர் தொடர்பின்படி அந்த மனிதனும் அவன் அனுசரனும் ஆகியோரின் கோத்திரத்தை நிர்ணயித்து, உரிய ஒழுங்கை அமைத்து அவர்கள் அங்கே நிலங்களில் குடியேறினர்।

Verse 10

ततश्च शिष्यता देवैर्दत्ता चानुचरान्भुवि । ब्रह्मणा कथितं सर्वं तेषामनुहिताय वै

பின்னர் தேவர்கள் சீடத்துவத்தை அருளி, பூமியில் அனுசரர்களை நியமித்தனர். அவர்களின் நலனுக்கும் நல்வழிகாட்டலுக்கும் பிரம்மா இதையெல்லாம் உண்மையாக அறிவித்தார்।

Verse 11

कुरुध्वं वचनं चैषां ददध्वं च यदिच्छितम् । समित्पुष्पकुशादीनि आनयध्वं दिनेदिने

இவர்களின் கட்டளையை நிறைவேற்றி, அவர்கள் விரும்பியதை அளியுங்கள். யாகச் சமித்து, மலர்கள், குசா புல் முதலியவற்றை நாள்தோறும் கொண்டு வாருங்கள்।

Verse 12

अनुज्ञयैषां वर्तध्वं मावज्ञां कुरुत क्वचित् । जातकं नामकरणं तथान्नप्राशनं शुभम्

இவர்களின் அனுமதியுடனே நடந்து கொள்ளுங்கள்; எந்நேரமும் அவமதிக்காதீர்கள். ஜாதகர்மம், நாமகரணம், மேலும் மங்களமான அன்னப்ராசனமும் (அவர்களின் ஒப்புதலுடன்) செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 13

क्षौरं चैवोपनयनं महानाम्न्यादिकं तथा । क्रियाकर्मादिकं यच्च व्रतं दानोपवासकम्

க்ஷௌரம் (முண்டனம்), உபநயனம், மேலும் மகாநாம்னீ முதலிய அனுஷ்டானங்கள்; மற்றும் எந்தக் கிரியா-கர்மங்களாயினும்—விரதம், தானம், உபவாசம்—அனைத்தையும் (முறையாக) செய்யுங்கள்।

Verse 14

अनुज्ञयैषां कर्तव्यं काजेशा इदमबुवन् । अनुज्ञया विनैषां यः कार्यमारभते यदि

‘இவர்களின் அனுமதியோடே இதைச் செய்ய வேண்டும்’ என்று தேவர்களின் அதிபதிகள் உரைத்தனர். அவர்களின் சம்மதமின்றி யாரேனும் ஒரு செயலைத் தொடங்கினால்,

Verse 15

दर्शं वा श्राद्धकार्यं वा शुभं वा यदि वाऽशुभम् । दारिद्र्यं पुत्रशोकं च कीर्तिनाशं तथैव च

அமாவாசைத் தரிசக் கிரியையாயினும், ஸ்ராத்தக் கிரியையாயினும், அது சுபமாயினும் அசுபமாயினும்—நியமத்தை மீறுபவன் வறுமை, பிள்ளைத் துயரம், புகழழிவு ஆகியவற்றை அடைவான்.

Verse 16

रोगैर्निपीड्यते नित्यं न क्वचित्सुखमाप्नुयुः । तथेति च ततो देवाः शक्राद्याः सुरसत्तमाः

அவன் எப்போதும் நோய்களால் வாட்டப்படுவான்; எங்கும் இன்பம் அடையமாட்டான். அப்போது இந்திரன் முதலிய உயர்ந்த தேவர்கள் ‘அப்படியே ஆகுக’ என்று கூறினர்.

Verse 17

स्तुतिं कुर्वंति ते सर्वे काम धेनोः पुरः स्थिताः । कृतकृत्यास्तदा देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः

காமதேனுவின் முன்னிலையில் நின்று அவர்கள் அனைவரும் துதிகளைப் பாடினர். அப்போது பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் ஆகிய தேவர்கள் தம் நோக்கம் நிறைவேறியதாக உணர்ந்தனர்.

Verse 18

त्वं माता सर्वदेवानां त्वं च यज्ञस्य कारणम् । त्वं तीर्थं सर्वतीर्थानां नम स्तेऽस्तु सदानघे

நீ எல்லாத் தேவர்களுக்கும் தாய்; நீயே யாகத்தின் காரணம். எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் உயர்ந்த தீர்த்தம் நீ—என்றும் குற்றமற்றவளே, உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 19

शशिसूर्यारुणा यस्या ललाटे वृषभध्वजः । सरस्वती च हुंकारे सर्वे नागाश्च कंबले

யாருடைய நெற்றியில் சந்திர–சூரிய ஒளி விளங்குகின்றதோ, யார்மேல் வृषபத்வஜன் சிவனின் குறி பதிந்ததோ; யாருடைய ஹுங்காரத்தில் சரஸ்வதியின் நாதம் ஒலிக்கிறதோ, யாருடைய கம்பளத்தில் எல்லா நாகங்களும் கூடியுள்ளனவோ—அத்தகைய அதிசய சுரபி தேனு அவளே.

Verse 20

क्षुरपृष्ठे च गन्धर्वा वेदाश्चत्वार एव च । मुखाग्रे सर्वतीर्थानि स्थावराणि चराणि च

அவளுடைய கத்திபோன்ற முதுகில் கந்தர்வர்களும் நான்கு வேதங்களும் விளங்குகின்றன; அவளுடைய வாயின் முன்பகுதியில் எல்லாத் தீர்த்தங்களும் தங்குகின்றன—அசையாததும் அசையும் உலகங்களினதும்.

Verse 21

एवंविधैश्च बहुशो वचनैस्तोषिता च सा । सुप्रसन्ना तदा धेनुः किं करोमीति चाब्रवीत्

இவ்வாறான பல சொற்களால் மீண்டும் மீண்டும் மகிழ்விக்கப்பட்ட அந்தத் தேனு மிகுந்த பிரசன்னமடைந்து, அப்போது—“நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கூறினாள்.

Verse 22

देवा ऊचुः । सृष्टाः सर्वे त्वया मातर्देव्यैतेऽनुचराः शुभाः । त्वत्प्रसादान्महाभागे ब्राह्मणाः सुखिनोऽ भवन्

தேவர்கள் கூறினர்—“அம்மையே, தேவியே! இவ்வெல்லா மங்களமான பணியாளர்களும் உன்னாலேயே படைக்கப்பட்டவர்கள். பெரும் பாக்கியவதியே! உன் அருளால் பிராமணர்கள் சுகமும் அமைதியும் பெற்றனர்.”

Verse 23

ततोऽसौ सुरभी राजन्गता नाकं यशस्विनी । ब्रह्मविष्णुमहेशाद्यास्तत्रैवांतरधुस्ततः

பின்னர், அரசே, புகழ்மிக்க சுரபி விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றாள். அதே இடத்திலேயே பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேசன் முதலியோர் அனைவரும் மறைந்தனர்.

Verse 24

युधिष्ठिर उवाच । अभार्यास्ते महातेजा गोजा अनुचरास्तथा । उद्वाहिता कथं ब्रह्मन्त्सुतास्तेषां कदाऽभवन्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஹே மஹாதேஜஸ்வி! பசுவிலிருந்து பிறந்த அந்தப் பணியாளர்கள் மனைவியற்றவர்களாயிருந்தனர். ஹே பிராமணரே, அவர்களுக்கு திருமணம் எவ்வாறு நடந்தது? அவர்களுக்கு பிள்ளைகள் எப்போது பிறந்தனர்?

Verse 25

व्यास उवाच । परिग्रहार्थं वे तेषां रुद्रेण च यमेन च । गन्धर्वकन्या आहृत्य दारास्तत्रोपकल्पिताः

வியாசர் கூறினார்—அவர்களுக்கு மனைவியரை ஏற்கும் பொருட்டு ருத்ரனும் யமனும் கந்தர்வக் கன்னியரை அழைத்து வந்து, அங்கே அவர்களுக்கு மனைவியரை முறையாக ஏற்படுத்தினர்.

Verse 26

युधिष्ठिर उवाच । को वा गन्धर्वराजासौ किंनामा कुत्र वा स्थितः । कियन्मात्रास्तस्य कन्याः किमाचारा ब्रवीहि मे

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அந்த கந்தர்வர்களின் அரசன் யார்? அவன் பெயர் என்ன, எங்கே தங்கியிருக்கிறான்? அவனுடைய மகள்கள் எத்தனை? அவர்களின் வழக்கங்கள் என்ன? எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 27

व्यास उवाच । विश्वावसुरिति ख्यातो गन्धर्वाधिपतिर्नृप । षष्टिकन्यासहस्राणि आसते तस्य वेश्मनि

வியாசர் கூறினார்—ஓ அரசே! கந்தர்வர்களின் தலைவன் ‘விச்வாவசு’ என்று புகழ்பெற்றவன். அவன் அரண்மனையில் அறுபதாயிரம் கன்னியர் வாழ்கின்றனர்.

Verse 28

अंतरिक्षे गृहं तस्य गधर्वनगरं शुभम् । यौवनस्थाः सुरूपाश्च कन्या गन्धर्वजाः शुभाः

அவனுடைய இல்லம் ஆகாயமண்டலத்தில் உள்ளது—அது கந்தர்வர்களின் மங்கள நகரமாக ஒளிர்கிறது. அங்கே இளமை நிறைந்த, அழகிய வடிவமுடைய, கந்தர்வகுலப் புனிதக் கன்னியர் வாழ்கின்றனர்.

Verse 29

रुद्रस्यानुचरौ राजन्नंदी भृंगी शुभाननौ । पूर्वदृष्टाश्च ताः कन्याः कथयामासतुः शिवम्

அரசே, ருத்ரனின் அனுசரர்கள் நந்தி, ப்ருங்கி—இருவரும் சுபமுகத்தார்—முன்னர் கண்ட அந்த கன்னியரைப் பற்றி சிவனிடம் அறிவித்தனர்।

Verse 30

दृष्टाः पुरा महादेव गन्धर्वनगरे विभो । विश्वावसुगृहे कन्या असंख्याताः सहस्रशः

முன்னொரு காலத்தில், மகாதேவா, அனைத்திலும் நிறைந்த ஆண்டவனே, கந்தர்வ நகரத்தில் விஸ்வாவசுவின் இல்லத்தில் ஆயிரமாயிரம் எண்ணற்ற கன்னியர் காணப்பட்டனர்।

Verse 31

ता आनीय वलादेव गोभुजेभ्यः प्रयच्छ भो । एवं श्रुत्वा ततो देवस्त्रिपुरघ्नः सदाशिवः

“அவர்களை கொண்டு வா, வல்லமைமிகு தேவா; கோபுஜர்களுக்கு (கோபாலர்களுக்கு) அளி”—என்று கேட்டவுடன் திரிபுரஹந்தன் சதாசிவன் பதிலளித்தான்।

Verse 32

प्रेषयामास दूतं तु विजयं नाम भारत । स तत्र गत्वा यत्रास्ते विश्वावसुररिंदमः

பாரதா, அவர் ‘விஜய’ என்ற தூதனை அனுப்பினார். அவன் பகைவரை அடக்கும் விஸ்வாவசு தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 33

उवाच वचनं चैव पथ्यं चैव शिवेरितम् । धर्मारण्ये महाभाग काजेशेन विनिर्मिताः

அவன் சிவன் அருளிய செய்தியையும் நல்விதியையும் கூறினான்—“மகாபாகனே, தர்மாரண்யத்தில் அவர்கள் காஜேசனால் உருவாக்கப்பட்டு/நிறுவப்பட்டுள்ளனர்।”

Verse 34

स्थापिता वाडवास्तत्र वेदवेदांगपारगाः । तेषां वै परिचर्यार्थं कामधेनुश्च प्रार्थिता

அங்கே வேதமும் வேதாங்கங்களும் நன்கு அறிந்த வாடவர்கள் நிறுவப்பட்டனர். அவர்களின் பணிவிடை மற்றும் ஆதரவிற்காக காமதேனுவையும் வேண்டினர்.

Verse 35

तया कृताः शुभाचारा वणिजस्ते त्वयोनिजा । षट्त्रिंशच्च सहस्राणि कुमारास्ते महाबलाः

அவளால் அந்த வணிகர்கள் நல்வழக்கமுடையவர்களாக ஆக்கப்பட்டனர்; அவர்கள் மனித கருவறையின்றியே பிறந்தனர். உனக்கு முப்பத்தாறு ஆயிரம் மகன்கள் மகாபலமுடையவர்கள்.

Verse 36

शिवेन प्रेषितोऽहं वै त्वत्समीपमुपागतः । कन्यार्थं हि महाभाग देहिदेहीत्युवाच ह

நான் சிவனால் அனுப்பப்பட்டவனாய் உன் அருகே வந்தேன். ஓ மகாபாகனே, கன்னியருக்காக ‘கொடு, கொடு’ என்று அவன் கூறினான்.

Verse 37

गन्धर्व उवाच । देवानां चैव सर्वेषां गन्धर्वाणां महामते । परित्यज्य कथं लोके मानुषाणां ददामि वै

கந்தர்வன் கூறினான்: ஓ மகாமதியே, எல்லா தேவர்களையும் கந்தர்வர்களையும் விட்டு, உலகில் மனிதர்க்கு (இக் கன்னியரை) நான் எவ்வாறு அளிப்பேன்?

Verse 38

श्रुत्वा तु वचनं तस्य निवृत्तो विजयस्तदा । कथयामास तत्सर्वं गन्धर्व चरितं महत्

அவன் சொற்களை கேட்டவுடன் விஜயன் அப்போது திரும்பி வந்து, கந்தர்வனின் அந்த மகத்தான நடத்தை முழுவதையும் விவரித்தான்.

Verse 39

व्यास उवाच । ततः कोपसमाविष्टो भगवांल्लोकशंकरः । वृषभे च समारूढः शूलहस्तः सदाशिवः

வியாசர் கூறினார்—அப்போது உலகமங்கலன் பகவான் சங்கரர் கோபாவேசத்தால் நிறைந்தார். ரிஷபத்தில் ஏறி, கையில் திரிசூலம் தாங்கி, சதாசிவன் புறப்பட்டான்.

Verse 40

भूतप्रेतपिशाचाद्यैः सहस्रैरावृतः प्रभुः । ततो देवास्तथा नागा भूतवेतालखेचराः

பிரபு பூதம், பிரேதம், பிசாசு முதலிய ஆயிரக்கணக்கானோரால் சூழப்பட்டிருந்தார். அப்போது தேவர்கள், நாகர்கள், பூத-வேதாளர் மற்றும் ஆகாசசாரிகள் கூடச் சேர்ந்தனர்.

Verse 41

क्रोधेन महताविष्टाः समाजग्मुः सहस्रशः । हाहाकारो महानासीत्तस्मिन्सैन्ये विसर्पति

மிகுந்த கோபாவேசத்தால் அவர்கள் ஆயிரக்கணக்காகக் கூடினர். அந்தப் படை பரவியபோது அங்கே பேரொலி கொண்ட அலறல் எழுந்தது.

Verse 42

प्रकंपिता धरादेवी दिशापाला भयातुराः । घोरा वातास्तदाऽशांताः शब्दं कुर्वंति दिग्गजाः

பூமாதேவி நடுங்கினாள்; திசைகளின் காவலர்கள் அச்சத்தால் கலங்கினர். அப்போது கொடிய, அமைதியற்ற காற்றுகள் வீசியன; திக்குயானைகள் பெருஞ்சத்தம் செய்தன.

Verse 43

व्यास उवाच । तदागतं महासैन्यं दृष्ट्वा भयविलोलितम् । गन्धर्वनगरात्सर्वे विनेशुस्ते दिशो दश

வியாசர் கூறினார்—அச்சத்தால் கலங்கிய அந்த மாபெரும் படை வருவதைக் கண்டு, கந்தர்வ நகரத்திலிருந்து அவர்கள் அனைவரும் பத்து திசைகளிலும் ஓடினர்.

Verse 44

गन्धर्वराजो नगरं त्यक्त्वा मेरुं गतो नृप । ताः कन्या यौवनोपेता रूपौदार्यसमन्विताः

அரசே! கந்தர்வராஜன் நகரத்தை விட்டுத் மேருமலையை அடைந்தான். அந்தக் கன்னியர் யௌவனமுடன், அழகும் உயர்ந்த நற்குணங்களும் நிறைந்தவர்களாய் இருந்தனர்.

Verse 45

गृहीत्वा प्रददौ सर्वा वणिग्भ्यश्च तदा नृप । वेदोक्तेन विधानेन तथा वै देवसन्निधौ

அரசே! அவர்களை ஏற்றுக்கொண்டு, வேதத்தில் கூறிய முறையின்படி, தேவர்களின் சன்னிதியில் அப்போது அனைவரையும் வணிகர்களுக்குக் கொடுத்தான்.

Verse 46

आज्यभागं तदा दत्त्वा गन्धर्वाय गवात्मजाः । देवानां पूर्वजानां च सूर्याचंद्रमसोस्तथा

அப்போது கோபாலர்களின் புதல்வர்கள் கந்தர்வனுக்கு ஆஜ்யபாகத்தை அர்ப்பணித்தனர்; மேலும் முன்னோர் தேவர்களுக்கும் சூரியன், சந்திரனுக்கும் அதேபோல் பாகங்களைச் செலுத்தினர்.

Verse 47

यमाय मृत्यवे चैव आज्यभागं तदा ददुः । दत्त्वाज्यभागान्विधिवद्वव्रिरे ते शुभव्रताः

அவர்கள் அப்போது யமனுக்கும் மிருத்யுவுக்கும் ஆஜ்யபாகத்தை அளித்தனர். விதிப்படி ஆஜ்யபாகங்களைச் செலுத்தி, அந்தச் சுபவிரதத்தார் முறையாக (திருமணத்தை)த் தேர்ந்தெடுத்தனர்.

Verse 48

ततः प्रभृति गान्धर्वविवाहे समुपस्थिते । आज्यभागं प्रगृह्णन्ति अद्यापि सर्वतो भृशम्

அந்த நாளிலிருந்து இன்றுவரை, எங்கு எங்கு காந்தர்வ திருமணம் நிகழ்கிறதோ, அங்கே எல்லா இடங்களிலும் நிறைவாக ஆஜ்யபாகம் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது.

Verse 50

क्षत्रियाश्च महावीरा किंकरत्वे हि निर्मिताः

மகாவீர க்ஷத்திரியர்கள் நிச்சயமாகச் சேவைப் பணிக்காகவே உருவாக்கப்பட்டனர்—தர்மம் விதித்த ஒழுங்கில் பக்தியுடன் பணிவிடை செய்யத் தயாராய் நிற்கின்றனர்।

Verse 51

ततो देवाऽस्तदा राजञ्जग्मुः सर्वे यथातथा । गते देवे द्विजाः सर्वे स्थानेऽस्मिन्निवसंति ते

அப்போது, அரசே, எல்லாத் தேவர்களும் தத்தம் தத்தம் தாமங்களுக்கு யதாததமாகச் சென்றனர். தேவர்கள் சென்ற பின் எல்லா த்விஜர்களும் இவ்விடத்திலேயே தங்கி வாழ்ந்தனர்।

Verse 52

पुत्रपौत्रयुता राजन्निवसंत्यकुतोभयाः । पठंति वेदान्वेदज्ञाः क्वचिच्छास्त्रार्थमुद्गिरन्

அரசே, மகன்களும் பேரன்களும் உடன் அவர்கள் அங்கே அச்சமின்றி வாழ்கின்றனர். வேதஞானிகள் வேதங்களை ஓதுகின்றனர்; சில வேளைகளில் சாஸ்திரார்த்தத்தையும் விளக்குகின்றனர்।

Verse 54

केचिद्विष्णुं जपंतीह शिवं केचिज्जपंति हि । ब्रह्माणं च जपंत्येके यमसूक्तं हि केचन । यजंति याजकाश्चैव अग्निहोत्रमुपासते । स्वाहाकारस्वधाकारवषट्कारैश्च सुव्रत

இங்கே சிலர் விஷ்ணு நாமத்தை ஜபிக்கின்றனர்; சிலர் சிவ நாமத்தை ஜபிக்கின்றனர். சிலர் பிரம்மாவை ஜபிக்கின்றனர்; சிலர் யமசூக்தத்தை ஓதுகின்றனர். மேலும் சிலர் யாகங்களை நடத்தி அக்னிஹோத்ரத்தைப் போற்றுகின்றனர்—‘ஸ்வாஹா’, ‘ஸ்வதா’, ‘வஷட்’ எனும் உச்சரிப்புகளுடன், நல்விரதனே।

Verse 55

शब्दैरापूयते सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । वणिजश्च महादक्षा द्विजशुश्रूणोत्सुकाः

புனித ஒலிகளால் சராசரமாய் உள்ள முப்புலகமும் நிறைந்து விடுகிறது. மேலும் மிகத் திறமையுடைய வணிகர்களும் த்விஜர்களின் சுஷ்ரூஷை-சேவைக்காக ஆவலுடன் இருக்கின்றனர்।

Verse 56

धर्मारण्ये शुभे दिव्ये ते वसंति सुनिष्ठिताः । अन्नपानादिकं सर्वं समित्कुशफलादिकम्

அந்த மங்களமான தெய்வீக தர்மாரண்யத்தில் அவர்கள் உறுதிநெறியுடன் வாசிக்கின்றனர். அன்னம், நீர் முதலிய அனைத்தும்—சமித்து, குசை, பழங்கள் முதலியன—அங்கே எளிதில் கிடைக்கின்றன.

Verse 57

आपूरयन्द्विजातीनां वणिजस्ते गवात्मजाः

அந்த கோவம்சத்தார் வணிகர்கள் இருபிறப்பினரின் தேவைகளை நிறைவாகப் பூர்த்தி செய்தனர்; எவ்விதக் குறையும் இல்லாமல் வழங்கினர்.

Verse 58

पुष्पोपहारनिचयं स्नानवस्त्रादिधावनम् । उपलादिकनिर्माणं मार्जनादिशुभक्रियाः

அவர்கள் மலர்களும் காணிக்கைகளும் தொகுத்து அமைத்தனர்; நீராடும் ஆடைகள் முதலியவற்றைத் துவைத்தனர்; கல் முதலியவற்றால் கட்டுமானப் பணிகள் செய்தனர்; மேலும் துடைத்தல், சுத்தம் செய்தல் போன்ற மங்களச் செயல்களை ஆற்றினர்.

Verse 59

वणिक्स्त्रियः प्रकुर्वंति कंडनं पेषणादिकम् । शुश्रूषंति च तान्विप्रान्काजेशवचनेन हि

வணிகர்களின் மனைவியர் குத்துதல், அரைத்தல் முதலிய பணிகளைச் செய்தனர். மேலும் காஜேசரின் ஆணையின்படி அந்தப் பிராமணர்களை பக்தியுடன் பணிவிடை செய்தனர்.

Verse 60

स्वस्था जातास्तदा सर्वे द्विजा हर्षपरायणाः । काजेशादीनुपासंते दिवारात्रौ हि संध्ययोः

அப்போது எல்லா இருபிறப்பினரும் நலமுற்று மனநிறைவுடன் ஆனந்தத்தில் நிலைத்தனர். அவர்கள் காலை-மாலை சந்திக்காலங்களில், பகலும் இரவும் காஜேசர் முதலிய தெய்வங்களை வழிபட்டனர்.