Adhyaya 5

Verse 1

सूत उवाच । शिवो गुरुः शिवो देवः शिवो बंधुः शरीरिणाम् । शिव आत्मा शिवो जीवःशिवादन्यन्न किञ्चन

சூதர் கூறினார்—சிவனே குரு, சிவனே தேவன், சிவனே உடலுடையோரின் உறவு. சிவனே ஆத்மா, சிவனே ஜீவன்; சிவனைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை।

Verse 2

शिवमुद्दिश्य यत्किंचिद्दत्तं जप्तं हुतं कृतम् । तदनंतफलं प्रोक्तं सर्वागमविनिश्चितम्

சிவனை நோக்கி எது தானமாக, ஜபமாக, ஹோமமாக அல்லது செய்கையாக செய்யப்படுகிறதோ, அது முடிவில்லா பலன் தரும் என்று எல்லா ஆகமங்களும் உறுதிப்படுத்துகின்றன।

Verse 3

भक्त्या निवेदितं शंभोः पत्रं पुष्पं फलं जलम् । अल्पादल्पतरं वापि तदानंत्याय कल्पते

பக்தியுடன் சம்புவுக்கு அர்ப்பணிக்கும் இலை, மலர், பழம் அல்லது நீர்—மிகச் சிறியதிலும் சிறியதாயினும்—அனந்த புண்ணியப் பலனை அளிக்கும் காரணமாகிறது।

Verse 4

विहाय सकलान्धर्मान्सकलागमनिश्चितान् । शिवमेकं भजेद्यस्तु मुच्यते सर्वबन्धनात्

அனைத்து ஆகமங்களாலும் உறுதிப்படுத்தப்பட்ட பிற எல்லா தர்மங்களையும் விட்டு, சிவனை ஒருவனையே வழிபடுகிறவன் எல்லா பந்தங்களிலிருந்தும் விடுபடுகிறான்।

Verse 5

या प्रीतिरात्मनः पुत्रे या कलत्रे धनेपि सा । कृता चेच्छिवपूजायां त्रायतीति किमद्भुतम्

தன் மகன், மனைவி, செல்வம் ஆகியவற்றின் மீது உள்ள அன்பே சிவபூஜையில் செலுத்தப்பட்டால், அது காக்கும்; இதில் வியப்பு என்ன?

Verse 6

तस्मात्केचिन्महात्मानः सकलान्विषयासवान् । त्यजंति शिवपूजार्थे स्वदेहमपि दुस्त्यजम्

ஆகையால் சில மகாத்மாக்கள் எல்லா விஷய இன்பங்களின் மயக்கத்தையும் துறக்கின்றனர்; சிவபூஜைக்காகத் துறக்க அரிதான தம் உடலையும் கூட விட்டு விடுகின்றனர்।

Verse 7

सा जिह्वा या शिवं स्तौति तन्मनो ध्यायते शिवम् । तौ कर्णौ तत्कथालोलौ तौ हस्तौ तस्य पूजकौ

சிவனைப் போற்றுவது அதுவே நாவு; சிவனைத் தியானிப்பது அதுவே மனம். அவருடைய கதைகளில் மகிழ்வது அவையே காதுகள்; அவரை வழிபடுவது அவையே கைகள்।

Verse 8

ते नेत्रे पश्यतः पूजां तच्छिरः प्रणतं शिवे । तौ पादौ यौ शिवक्षेत्रं भक्त्या पर्यटतः सदा

பூஜையைத் தரிசிக்கும் அந்தக் கண்கள் பாக்கியமானவை; சிவனுக்கு வணங்கி வணங்கும் அந்தத் தலை பாக்கியமானது; பக்தியுடன் எப்போதும் சிவக்ஷேத்திரங்களைச் சுற்றிப் பயணிக்கும் அந்தப் பாதங்கள் பாக்கியமானவை।

Verse 9

यस्येन्द्रियाणि सर्वाणि वर्तंते शिवकर्मसु । स निस्तरति संसारं भुक्तिं मुक्तिं च विंदति

யாருடைய எல்லா இந்திரியங்களும் சிவகாரியங்களில் ஈடுபட்டிருக்கின்றனவோ, அவர் சம்சாரத்தைத் தாண்டி, போகமும் மோட்சமும் இரண்டையும் அடைகிறார்।

Verse 10

शिवभक्तियुतो मर्त्यश्चांडालः पुल्कसोपि च । नारी नरो वा षंढो वा सद्यो मुच्येत संसृतेः

சிவபக்தியுடன் கூடிய எந்த மனிதனும்—சண்டாளனாயினும் புல்கசனாயினும்; பெண்ணாயினும் ஆணாயினும் ஷண்டனாயினும்—உடனே சம்சாரச் சுற்றிலிருந்து விடுதலை பெறுவான்।

Verse 11

किं कुलेन किमाचारैः किंशीलेन गुणेन वा । भक्तिलेशयुतः शंभोः स वंद्यः सर्वदेहिनाम्

குலம் என்ன, நடத்தைகள் என்ன, இயல்பு அல்லது குணம் என்ன? சம்புவின் பக்தியின் ஒரு துளி கூட உள்ளவன் எல்லா உடலுடையோராலும் வணங்கத்தக்கவன்।

Verse 12

उज्जयिन्यामभूद्राजा चन्द्रसेनसमाह्वयः । जातो मानवरूपेण द्वितीय इव वासवः

உஜ்ஜயினியில் சந்திரசேனன் எனும் அரசன் இருந்தான்; மனித வடிவில் பிறந்த அவன், இரண்டாம் வாசவன் (இந்திரன்) போல் விளங்கினான்।

Verse 13

तस्मिन्पुरे महाकालं वसंतं परमेश्वरम् । संपूजयत्यसौ भक्त्या चन्द्रसेनो नृपोत्तमः

அந்நகரில் வாசம் செய்கின்ற பரமேஸ்வரன் மகாகாலனை அரசர்களில் சிறந்த சந்திரசேனன் பக்தியுடன் முறையாகப் பூஜித்தான்।

Verse 14

तस्याभवत्सखा राज्ञः शिवपारिषदाग्रणीः । मणिभद्रो जिताभद्रः सर्वलोकनमस्कृतः

அரசனுக்கு நண்பனாக இருந்தவன் மணிபத்ரன்—சிவபார்ஷதர்களில் முதன்மை—ஜிதாபத்ரன்; எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படுபவன்।

Verse 15

तस्यै कदा महीभर्तुः प्रसन्नः शंकरानुगः । चिन्तामणिं ददौ दिव्यं मणिभद्रो महामतिः

ஒருமுறை அந்த பூபதியின்மேல் மகிழ்ந்து, சங்கரனின் அனுசரணையுடைய மகாமதி மணிபத்ரன் அவனுக்கு தெய்வீக சிந்தாமணியை அளித்தான்।

Verse 16

स मणिः कौस्तुभ इव द्योतमानोर्कसन्निभः । दृष्टः श्रुतो वा ध्यातो वा नृणां यच्छति चिंतितम्

அம்மணி கௌஸ்துபம் போல ஒளிர்ந்து, சூரியன் போன்ற பிரகாசமுடையது; அதை காண்பதாலோ, கேள்விப்படுவதாலோ, தியானிப்பதாலோ மனிதர்க்கு நினைத்ததை அளிக்கும்।

Verse 17

तस्य कांतिलवस्पृष्टं कांस्यं ताम्रमयस्त्रपु । पाषाणादिकमन्यद्वा सद्यो भवति कांचनम्

அம்மணியின் ஒளியின் சிறுதுளி தொடுதலாலே வெண்கலம், செம்பு, இரும்பு, தகரம்—அல்லது கல் முதலியனவும்—உடனே பொன்னாகிவிடும்।

Verse 18

स तं चिन्तामणिं कंठे बिभ्रद्राजासनं गतः । रराज राजा देवानां मध्ये भानुरिव स्वयम्

அரசன் கழுத்தில் சிந்தாமணியை அணிந்து அரசாசனத்தில் ஏறினான்; கூடிய அரசர்களின் நடுவே, தேவர்களிடையே சூரியன் போல அவன் தானே ஒளிர்ந்தான்.

Verse 19

सदा चिन्तामणिग्रीवं तं श्रुत्वा राजसत्तमम् । प्रवृद्धतर्षा राजानः सर्वे क्षुब्धहृदोऽभवन्

எப்போதும் கழுத்தில் சிந்தாமணி விளங்கும் அந்த அரசசிறந்தவனைப் பற்றி கேட்டதும், எல்லா அரசர்களும் பெருகிய ஆசையால் உள்ளம் கலங்கினர்.

Verse 20

स्नेहात्केचिदयाचंत धार्ष्ट्यात्केचन दुर्मदाः । दैवलब्धमजानंतो मणिं मत्सरिणो नृपाः

சிலர் போலியான அன்பால் கேட்டனர்; சிலர் அகந்தை மயக்கத்தில் துணிவுடன் கோரினர்; பொறாமை கொண்ட அந்த அரசர்கள், மணியோ விதியால் கிடைத்தது என்பதை அறியவில்லை.

Verse 21

सर्वेषां भूभृतां याञ्चा यदा व्यर्थीकृतामुना । राजानः सर्वदेशानां संरंभं चक्रिरे तदा

அவன் எல்லா மன்னர்களின் வேண்டுதலையும் வீணாக்கியபோது, எல்லாத் தேசங்களின் அரசர்களும் கோபத் தீர்மானத்துடன் எழுந்தனர்.

Verse 22

सौराष्ट्राः कैकयाः शाल्वाः कलिंगशकमद्रकाः । पांचालावंतिसौवीरा मागधा मत्स्यसृंजयाः

சௌராஷ்டிரர், கைகயர், சால்வர், கலிங்கர், சகர், மத்ரகர்; பாஞ்சாலர், அவந்தியர், சௌவீரர்; மாகதர், மத்ஸ்யர், ஸ்ரிஞ்ஜயர்—

Verse 23

एते चान्ये च राजानः सहाश्वरथकुमजराः । चन्द्रसेनं मृधे जेतुमुद्यमं चक्रुरोजसा

இவர்களும் மற்ற பல அரசர்களும் குதிரை, தேரு, யானைப் படைகளுடன், பெரும் வலிமையால் போரில் சந்திரசேனனை வெல்ல முயன்றனர்।

Verse 24

ते तु सर्वे सुसंरब्धाः कंपयंतो वसुन्धराम् । उज्जयिन्याश्चतुर्द्वारं रुरुधुर्बहुसैनिकाः

அவர்கள் அனைவரும் கடும் கோபத்துடன் பூமியை நடுங்கச் செய்து, பெரும் படைகளால் உஜ்ஜயினியின் நான்கு வாயில்களையும் சூழ்ந்து அடைத்தனர்।

Verse 25

संरुध्यमानो स्वपुरीं दृष्ट्वा राजभिरुद्धतैः । चंद्रसेनो महाकालं तमेव शरणं ययौ

அகந்தை கொண்ட அரசர்கள் தன் நகரை முற்றுகையிட்டதைப் பார்த்த சந்திரசேனன், மகாகாலனையே ஒரே சரணமாகக் கொண்டு அவரிடம் சென்றான்।

Verse 26

निर्विकल्पो निराहारः स राजा दृढनिश्चयः । अर्चयामास गौरीशं दिवा नक्त मनन्यधीः

அந்த அரசன் தயக்கமின்றி, உண்ணாவிரதமிருந்து, உறுதியான தீர்மானத்துடன்; வேறெதிலும் மனம் செல்லாமல் பகலும் இரவும் கௌரீஸ்வரன் சிவனை வழிபட்டான்।

Verse 27

एतस्मिन्नंतरे गोपी काचित्तत्पुरवासिनी । एकपुत्रा भर्तृहीना तत्रैवासीच्चिरंतना

இதற்கிடையில் அந்த நகரிலேயே வாழ்ந்த ஒரு கோபி இருந்தாள்—பழைய குடியிருப்பாளர்—அவள் கணவரற்றவள்; ஒரே மகனின் தாய்.

Verse 28

सा पंचहायनं बालं वहंती गत भर्तृका । राज्ञा कृतां महापूजां ददर्श गिरिजापतेः

அந்த விதவைப் பெண் ஐந்து வயது குழந்தையைத் தாங்கிக்கொண்டு, அரசன் கிரிஜாபதி சிவனுக்குச் செய்த மஹாபூஜையைத் தரிசித்தாள்।

Verse 29

सा दृष्ट्वा सर्वमाश्चर्यं शिवपूजामहोदयम् । प्रणिपत्य स्वशिबिरं पुनरेवाभ्यपद्यत

சிவபூஜையின் அந்த அதிசயமான மகிமையைக் கண்டு அவள் வணங்கி, மீண்டும் தன் முகாமிற்குத் திரும்பினாள்।

Verse 30

एतत्सर्वमशेषेण स दृष्ट्वा बल्लवीसुतः । कुतूहलेन विदधे शिवपूजां विरक्तिदाम्

இவற்றையெல்லாம் முழுமையாகக் கண்ட கோப்பியரின் மகன், ஆர்வத்தால் வைராக்யம் அருளும் சிவனின் பூஜையை மேற்கொண்டான்।

Verse 31

आनीय हृद्यं पाषाणं शून्ये तु शिबिरोत्तमे । नातिदूरे स्वशिबिराच्छिवलिंगमकल्पयत्

இனிய கல்லொன்றை கொண்டு வந்து, சிறந்த முகாமின் திறந்த இடத்தில், தன் குடிலுக்கு அதிக தூரமில்லாமல் சிவலிங்கத்தை அமைத்தான்।

Verse 32

यानि कानि च पुष्पाणि हस्तलभ्यानि चात्मनः । आनीय स्नाप्य तल्लिंगं पूजयामास भक्तितः

தன் கைக்கு எட்டிய மலர்களையெல்லாம் கொண்டு வந்து, அந்த லிங்கத்தை அபிஷேகம் செய்து, பக்தியுடன் பூஜை செய்தான்।

Verse 33

गंधालंकारवासांसि धूपदीपाक्षतादिकम् । विधाय कृत्रिमैर्दिव्यैर्नैवेद्यं चाप्यकल्पयत्

அவன் நறுமணங்கள், ஆபரணங்கள், ஆடைகள், தூபம், தீபம், அக்ஷதை முதலியவற்றை ஒழுங்குபடுத்தி; கைவினையால் செய்யப்பட்டாலும் தெய்வீக ஒளியுடைய பொருட்களால் நைவேத்யத்தையும் தயாரித்தான்।

Verse 34

भूयोभूयः समभ्यर्च्य पत्रैः पुष्पैर्मनोरमैः । नृत्यं च विविधं कृत्वा प्रणनाम पुनःपुनः

அவன் மனம்கவரும் இலைகளாலும் மலர்களாலும் மீண்டும் மீண்டும் அர்ச்சனை செய்து; பலவகை நடனங்களை ஆடி, மீண்டும் மீண்டும் வணங்கினான்।

Verse 35

एवं पूजां प्रकुर्वाणं शिवस्यानन्यमानसम् । सा पुत्रं प्रणयाद्गोपी भोजनाय समा ह्वयत्

இவ்வாறு பூஜை செய்து கொண்டிருந்த அவனது மனம் முழுவதும் சிவனிடமே ஒன்றியிருந்தது; அப்போது பாசத்தால் கோபி-தாய் தன் மகனை உணவுக்காக அழைத்தாள்।

Verse 36

मात्राहूतोपि बहुशः स पूजासक्तमानसः । बालोपि भोजनं नच्छत्तदा माता स्वयं ययौ

தாய் பலமுறை அழைத்தும் அவனது மனம் பூஜையிலேயே பற்றியிருந்தது; சிறுவனாக இருந்தும் உணவுக்குச் செல்லவில்லை, ஆகவே தாய் தானே அங்கே சென்றாள்।

Verse 37

तं विलोक्य शिवस्याग्रे निषण्णं मी लितेक्षणम् । चकर्ष पाणिं संगृह्य कोपेन समताडयत्

சிவன் முன் அமர்ந்து கண்களை மூடியிருந்த அவனைப் பார்த்து, அவள் அவன் கையைப் பிடித்து இழுத்தாள்; பின்னர் கோபத்தால் அவனை அடித்தாள்।

Verse 38

आकृष्टस्ताडितो वापि नागच्छत्स्वसुतो यदा । तां पूजां नाशयामास क्षिप्त्वा लिंगं विदूरतः

இழுத்தும் அடித்தும் பார்த்தபோதும் தன் மகன் வராததால், அவள் அந்தப் பூஜையை அழித்து, லிங்கத்தைத் தொலைவில் எறிந்தாள்।

Verse 39

हाहेति रुदमानं तं निर्भर्त्स्य स्वसुतं तदा । पुनर्विवेश स्वगृहं गोपी रोषसमन्विता

அப்போது ‘ஹா! ஹா!’ என்று அழுது கொண்டிருந்த தன் மகனைத் திட்டி, கோபம் நிறைந்த அந்த கோபி மீண்டும் தன் வீட்டிற்குள் சென்றாள்।

Verse 40

मात्रा विनाशितां पूजां दृष्ट्वा देवस्य शूलिनः । देवदेवेति चुक्रोश निपपात स बालकः

தாயால் திரிசூலதாரி இறைவனின் பூஜை அழிந்ததைக் கண்டு, அந்தச் சிறுவன் ‘தேவதேவா!’ என்று கூவி தரையில் விழுந்தான்।

Verse 41

प्रनष्टसंज्ञः सहसा बाष्पपूरपरिप्लुतः । लब्धसंज्ञो मुहूर्तेन चक्षुषी उदमीलयत्

அவன் உடனே மயங்கி, கண்ணீரின் பெருக்கில் நனைந்தான்; பின்னர் சிறிது நேரத்தில் உணர்வு பெற்று கண்களைத் திறந்தான்।

Verse 42

ततो मणिस्तंभविराजमानं हिरण्मयद्वारकपाटतोरणम् । महार्हनीलामलवज्रवेदिकं तदेव जातं शिबिरं शिवालयम्

அப்போது அதே பந்தல் சிவாலயமாக மாறியது—மணித்தூண்கள் ஒளிர, பொன் கதவுகள், கதவுப்பலகைகள், தோரணங்கள் திகழ, குறையற்ற விலைமதிப்புள்ள நீலமணிகளும் வைரங்களும் பதித்த வேதிகையுடன்।

Verse 43

संतप्तहेम कलशैर्बहुभिर्विचित्रैः प्रोद्भासितस्फटिकसौधतलाभिरामम् । रम्यं च तच्छिवपुरं वरपीठमध्ये लिंगं च रत्नसहितं स ददर्श बालः

காய்ந்த பொன்னால் செய்யப்பட்ட பல வியத்தகு கலசங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, ஒளிரும் ஸ்படிக மாளிகைகளால் மனமகிழும் அந்த அழகிய சிவபுரத்தை அந்தச் சிறுவன் கண்டான்; மேலும் சிறந்த பீடத்தின் நடுவில் ரத்தினம் பதித்த சிவலிங்கத்தையும் கண்டான்।

Verse 44

स दृष्ट्वा सहसोत्थाय भीतविस्मितमानसः । निमग्न इव संतोषात्परमानंदसागरे

அதைக் கண்டவுடன் அவன் உடனே எழுந்தான்; பயமும் வியப்பும் மனத்தை நிரப்ப, திருப்தியால் பரமானந்தக் கடலில் மூழ்கியவன் போல ஆனான்।

Verse 45

विज्ञाय शिवपूजाया माहात्म्यं तत्प्रभावतः । ननाम दंडवद्भूमौ स्वमातुरघशांतये

அந்த அதிசயப் பிரபாவத்தால் சிவபூஜையின் மகிமையை அறிந்து, தன் தாயின் பாவம் சாந்தியடைய வேண்டி அவன் தரையில் தண்டவத் பணிந்தான்।

Verse 46

देव क्षमस्व दुरितं मम मातुरुमापते । मूढायास्त्वामजानंत्याः प्रसन्नो भव शंकर

தேவா, உமாபதியே, என் தாயின் துரிதத்தை மன்னிப்பாயாக; அவள் மயக்கத்தில் உம்மை அறியாள்—சங்கரா, அருள்புரிந்து प्रसன்னனாக இருப்பாயாக।

Verse 47

यद्यस्ति मयि यत्किंचित्पुण्यं त्वद्भक्तिसंभवम् । तेनापि शिव मे माता तव कारुण्यमाप्नुयात्

என்னுள் உன் பக்தியால் பிறந்த சிறிதளவும் புண்ணியம் இருந்தால், அதனால் கூட, சிவனே, என் தாய் உன் கருணையை அடையட்டும்।

Verse 48

इति प्रसाद्य गिरिशं भूयोभूयः प्रणम्य च । सूर्ये चास्तं गते बालो निर्जगाम शिवालयात्

இவ்வாறு கிரீசன் (சிவன்) அருளைப் பெற்றுத், மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, சூரியன் அஸ்தமித்த பின் அந்தச் சிறுவன் சிவாலயத்திலிருந்து வெளியே வந்தான்।

Verse 49

अथापश्यत्स्वशिबिरं पुरंदरपुरोपमम् । सद्यो हिरण्मयीभूतं विचित्रविभवोज्ज्वलम्

பின்பு அவன் தன் குடியிருப்பு முகாமை கண்டான்; அது புரந்தரன் (இந்திரன்) நகரைப் போல் இருந்தது; உடனே அது பொன்னாக மாறி, வியத்தகு செல்வச் சிறப்பால் ஒளிர்ந்தது।

Verse 50

सोंतः प्रविश्य भवनं मोदमानो निशामुखे । महामणिगणाकीर्णं हेमराशिसमुज्ज्वलम्

இரவு தொடக்கத்தில் மகிழ்ந்து அவன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தான்; அது பேரரிய மணிகளால் நிரம்பி, பொன் குவியல்களைப் போல ஜொலிப்பதை கண்டான்।

Verse 51

तत्रापश्यत्स्वजननीं स्मरंतीमकुतोभयाम् । महार्हरत्न पर्यंके सितशय्यामधिश्रिताम्

அங்கே அவன் தன் தாயை கண்டான்; அவனை நினைத்து, எவ்வித அச்சமும் இன்றி, விலையுயர்ந்த ரத்தினப் பல்லக்கின் மேல் அமைந்த வெண்மையான படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தாள்।

Verse 52

रत्नालंकारदीप्तांगीं दिव्यांबरविराजिनीम् । दिव्यलक्षणसंपन्नां साक्षात्सुरवधूमिव

அவளது அங்கங்கள் ரத்தின ஆபரணங்களால் ஒளிர்ந்தன; தெய்வீக ஆடைகளில் ஜொலித்தாள்—வானுலகச் சின்னங்களால் நிறைந்தவள், கண்முன் தோன்றிய தேவாங்கனைப் போல।

Verse 53

जवेनोत्थापयामास संभ्रमोत्फुल्ललोचनः । अंब जागृहि भद्रं ते पश्येदं महदद्भुतम्

அவன் விரைவாக, பரவசத்தால் விரிந்த கண்களுடன் அவளை எழுப்பினான்— “அம்மா, விழித்தெழு; உனக்கு மங்கலம் உண்டாகுக. இந்த மாபெரும் அதிசயத்தைப் பார்।”

Verse 54

इति प्रबोधिता गोपी स्वपुत्रेण महात्मना । ततोऽपश्यत्स्वजननी स्मयन्ती मुकुटोज्ज्वला

இவ்வாறு மகாத்மையான தன் மகனால் விழிப்பிக்கப்பட்ட கோபி, பின்னர் கிரீடம் ஒளிர, புன்னகையுடன் இருந்த தன் தாயை கண்டாள்।

Verse 55

ससंभ्रमं समुत्थाय तत्सर्वं प्रत्यवेक्षत । अपूर्वमिव चात्मानमपूर्वमिव बालकम्

அவள் பரபரப்புடன் எழுந்து அனைத்தையும் நோக்கினாள்; தன்னையும் புதிதென, அந்தச் சிறுவனையும் புதிதெனக் கண்டாள்।

Verse 56

अपूर्वं च स्वसदनं दृष्ट्वा सीत्सुखविह्वला । श्रुत्वा पुत्रमुखात्सर्वं प्रसादं गिरिजापतेः

தன் இல்லமும் அபூர்வமெனக் கண்டு அவள் பேரானந்தத்தில் மயங்கினாள்; மேலும் மகன் வாயிலாக கிரிஜாபதி (சிவன்) அருளின் முழு நிகழ்வை கேட்டாள்।

Verse 57

राज्ञे विज्ञापयामास यो भजत्यनिशं शिवम् । स राजा सहसागत्य समाप्त नियमो निशि

அவள் அரசனிடம் விண்ணப்பித்தாள்— “எவன் இடையறாது சிவனைப் பக்தியுடன் வழிபடுகிறானோ”; அப்போது அந்த அரசன் உடனே வந்து, இரவில் தன் நியமத்தை நிறைவு செய்தான்।

Verse 58

ददर्श गोपिकासूनोः प्रभावं शिवतोषजम् । हिरण्मयं शिवस्थानं लिंगं मणिमयं तथा

அவன் கோபிகையின் புதல்வனுடைய அந்தப் பெருமையை கண்டான்; அது சிவன் திருப்தியால் பிறந்தது. பொன்ன்மயமான சிவஸ்தானமும், அதுபோல மணிமயமான லிங்கமும் கண்டான்।

Verse 59

गोपवध्वाश्च सदनं माणि क्यवरकोज्ज्वलम् । दृष्ट्वा महीपतिः सर्वं सामात्यः सपुरोहितः

கோபவதுவின் இல்லம் சிறந்த மாணிக்கங்களால் ஒளிர்ந்தது; அதை கண்ட அரசன் அமைச்சர்களும் புரோகிதரும் உடன் அனைத்தையும் கண்டான்।

Verse 60

मुहूर्तं विस्मितधृतिः परमानंदनिर्भरः । प्रेम्णा वाष्पजलं मुंचन्परिरेभे तम र्भकम्

ஒரு கணம் அவன் வியப்பில் திடமாய் நின்றான்; பரமானந்தத்தில் நிறைந்தான். அன்புக் கண்ணீர் சிந்தி அந்தச் சிறுவனை அணைத்தான்।

Verse 61

एवमत्यद्भुताकाराच्छिवमाहात्म्यकीर्त्तनात् । पौराणां संभ्रमाच्चैव सा रात्रिः क्षणतामगात्

இவ்வாறு அந்த மிக அதிசயமான காட்சியாலும், சிவமகிமை பாடலாலும், நகரமக்களின் பரபரப்பான வியப்பாலும் அந்த இரவு கணநேரமெனக் கடந்தது।

Verse 62

अथ प्रभाते युद्धाय पुरं संरुध्य संस्थिताः । राजानश्चारवक्त्रेभ्यः शुश्रुवुः परमाद्भुतम्

பின்னர் விடியற்காலையில், போருக்காக நகரை முற்றுகையிட்டு நின்ற அரசர்கள், தூதர் மற்றும் அறிவிப்பாளர்களின் வாயிலாக மிக அதிசயமான செய்தியை கேட்டனர்।

Verse 63

ते त्यक्तवैराः सहसा राजानश्चकिता भृशम् । न्यस्तशस्त्रा निविविशुश्चंद्रसेनानुमोदिताः

அந்த அரசர்கள் உடனே பகைமையை விட்டுத் திகைத்து நின்றனர். சந்திரசேனனின் அனுமதியால் ஆயுதங்களை வைத்துவிட்டு உள்ளே நுழைந்தனர்.

Verse 64

तां प्रविश्य पुरीं रम्यां महाकालं प्रणम्य च । तद्गोपवनितागेहमाजग्मुः सर्वभूभृतः

அழகிய அந்த நகரில் நுழைந்து மகாகாலனை வணங்கி, பின்னர் அந்த கோபப் பெண்ணின் வீட்டிற்கு எல்லா அரசர்களும் சென்றனர்.

Verse 65

ते तत्र चंद्रसेनेन प्रत्युद्गम्याभि पूजिताः । महार्हविष्टरगताः प्रीत्यानंदन्सुविस्मिताः

அங்கே சந்திரசேனன் முன்னே வந்து அவர்களை வரவேற்று மரியாதை செய்தான். மிக மதிப்புமிக்க ஆசனங்களில் அமர்ந்து, அவர்கள் அன்பும் வியப்பும் நிறைந்து மகிழ்ந்தனர்.

Verse 66

गोपसूनोः प्रसादाय प्रादुर्भूतं शिवालयम् । लिंगं च वीक्ष्य सुमहच्छिवे चक्रुः परां मतिम्

கோபன் மகனுக்கு அருளாக வெளிப்பட்ட சிவாலயத்தையும், மகா லிங்கத்தையும் கண்டு, அவர்கள் சிவனில் உன்னத உறுதியை நிலைநிறுத்தினர்.

Verse 67

तस्मै गोपकुमाराय प्रीतास्ते सर्वभूभुजः । वासोहिरण्यरत्नानि गोमहिष्यादिकं धनम्

மகிழ்ந்த அந்த அரசர்கள் அனைவரும் அந்த கோபக் குமாரனுக்கு ஆடைகள், பொன், ரத்தினங்கள், மேலும் பசு-எருமை முதலான செல்வத்தையும் அளித்தனர்.

Verse 68

गजानश्वान्रथान्रौक्माञ्छत्र यानपरिच्छदान् । दासान्दासीरनेकाश्च ददुः शिवकृपार्थिनः

சிவனின் அருளைப் பெற விரும்பி அவர்கள் தானமாக யானைகள், குதிரைகள், பொன் ரதங்கள், குடைகள், வாகனங்கள் மற்றும் அவற்றின் அனைத்துப் பொருட்களுடன், பல ஆண்‑பெண் பணியாளர்களையும் அளித்தனர்।

Verse 69

येये सर्वेषु देशेषु गोपास्तिष्ठंति भूरिशः । तेषां तमेव राजानं चक्रिरे सर्व पार्थिवाः

பல கோபர்கள் வாழ்ந்த எல்லா நாடுகளிலும் அங்கிருந்த அரசர்கள் அனைவரும் அந்த ஒருவரையே அரசனாக நிறுவினர்।

Verse 70

अथास्मिन्नंतरे सर्वैस्त्रिदशैरभिपूजितः । प्रादुर्बभूव तेजस्वी हनूमान्वानरेश्वरः

அந்த வேளையில், எல்லாத் தேவர்களாலும் போற்றப்பட்ட ஒளிமிகு வானரேஸ்வரன் ஹனுமான் வெளிப்பட்டார்।

Verse 71

तस्याभिगमनादेव राजानो जातसंभ्रमाः । प्रत्युत्थाय नमश्चक्रुर्भक्तिनम्रात्ममूर्त्तयः

அவர் அணுகியவுடனே அரசர்கள் பக்தியால் பரவசமடைந்து எழுந்து நின்று, தாழ்மையுடன் வணங்கினர்।

Verse 72

तेषां मध्ये समासीनः पूजितः प्लवगेश्वरः । गोपात्मजं समाश्लिष्य राज्ञो वीक्ष्येदमववीत्

அவர்களிடையே அமர்ந்து போற்றப்பட்ட வானரேஸ்வரன், கோபனின் மகனைத் தழுவி, அரசர்களை நோக்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 73

सर्वे शृणुत भद्रं वो राजानो ये च देहिनः । शिवपूजामृते नान्या गतिरस्ति शरीरिणाम

நீங்கள் அனைவரும் கேளுங்கள்—உங்களுக்கு நலம் உண்டாகுக—அரசர்களே, உடலுடையோரே! சிவபூஜையைத் தவிர உடலுடையோர்க்கு வேறு உண்மையான கதி/சரண் இல்லை।

Verse 74

एष गोपसुतो दिष्ट्या प्रदोषे मंदवा सरे । अमंत्रेणापि संपूज्य शिवं शिवमवाप्तवान्

நல்வினையால் இந்த கோபாலன் மகன் மண்டவா ஏரிக்கரையில் பிரதோஷ வேளையில், மந்திரமின்றியும் சிவனை முறையாகப் பூஜித்து சிவனின் திருவருள்/பதத்தை அடைந்தான்।

Verse 75

मंदवारे प्रदोषोऽयं दुर्लभः सर्वदेहिनाम् । तत्रापि दुर्लभतरः कृष्णपक्षे समागते

மண்டவாரத்தில் (திங்கட்கிழமை) வரும் இந்த பிரதோஷம் எல்லா உடலுடையோருக்கும் அரிது; அது கிருஷ்ணபட்சத்தில் நிகழ்ந்தால் இன்னும் அரிதானதாகும்।

Verse 76

एष पुण्यतमो लोके गोपानां कीर्तिवर्धनः । अस्य वंशेऽष्टमो भावी नंदोनाम महायशाः । प्राप्स्यते तस्य पुत्रत्वं कृष्णो नारा यणः स्वयम्

இவன் உலகில் மிகப் புண்ணியமிக்கவன்; கோபர்களின் புகழை வளர்ப்பவன். இவனுடைய வம்சத்தில் எட்டாவது தலைமுறையில் ‘நந்த’ எனும் பெரும்புகழாளர் தோன்றுவார்; அவருக்குப் புதல்வனாகத் தாமே நாராயணன்—கிருஷ்ணன்—பிறப்பார்।

Verse 77

अद्यप्रभृति लोकेस्मिन्नेष गोपालनंदनः । नाम्ना श्रीकर इत्युच्चैर्लोके ख्यातिं गमिष्यति

இன்றுமுதல் இந்த உலகில் இந்த கோபாலன் மகன் ‘ஸ்ரீகர’ என்ற நாமத்தால் மக்களிடையே உயர்ந்த புகழைப் பெறுவான்।

Verse 78

सूत उवाच । एवमुक्त्वांजनीसूनुस्तस्मै गोपकसूनवे । उपदिश्य शिवाचारं तत्रैवांतरधीयत

சூதர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அஞ்சனியின் புதல்வன் ஹனுமான், அந்த இடையனின் மகனுக்கு சிவாசாரத்தை உபதேசித்து, அங்கேயே அந்தர்தானம் ஆனான்।

Verse 79

ते च सर्वे महीपालाः संहृष्टाः प्रतिपूजिताः । चन्द्रसेनं समामंत्र्य प्रतिजग्मुर्यथागतम्

அந்த எல்லா அரசர்களும் மகிழ்ந்து, முறையாகப் போற்றப்பட்டு, சந்திரசேனனிடம் விடைபெற்று, வந்தபடியே மீண்டும் புறப்பட்டுச் சென்றனர்।

Verse 80

श्रीकरोऽपि महातेजा उपदिष्टो हनूमता । ब्राह्मणैः सह धर्मज्ञैश्चक्रे शम्भोः समर्हणम्

மிகுந்த தேஜஸுடைய ஸ்ரீகரனும் ஹனுமானின் உபதேசத்தைப் பெற்று, தர்மத்தை அறிந்த பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து சம்புவை முறையாக ஆராதித்தான்।

Verse 81

कालेन श्रीकरः सोऽपि चंद्रसेनश्च भूपतिः । समाराध्य शिवं भक्त्या प्रापतुः परमं पदम्

காலப்போக்கில் ஸ்ரீகரனும் அரசன் சந்திரசேனனும்—இருவரும் பக்தியுடன் சிவனை ஆராதித்து பரமபதத்தை அடைந்தனர்।

Verse 82

इदं रहस्यं परमं पवित्रं यशस्करं पुण्यमहर्द्धिवर्धनम् । आख्यानमाख्यातमघौघनाशनं गौरीशपादांबुजभक्तिवर्धनम्

இது பரம ரகசியம்—மிகப் புனிதம், புகழ் அளிப்பது, புண்ணியமும் செல்வமும் வளர்ப்பது. இவ்வாக்கியமான கதையால் பாபப் பெருக்குகள் அழியும்; கௌரீசனின் திருவடித் தாமரைகளில் பக்தி பெருகும்।