Adhyaya 18

Verse 1

सूत उवाच । अथाहं संप्रवक्ष्यामि सर्वधर्मोत्तमोत्तमम् । उमामहेश्वरं नाम व्रतं सर्वार्थसिद्धिदम्

சூதர் கூறினார்—இப்போது எல்லா தர்மங்களிலும் உத்தமோத்தமமான ‘உமாமஹேசுவர’ எனப்படும் விரதத்தை நான் விளக்குகிறேன்; அது எல்லா இலக்குகளின் நிறைவேற்றத்தையும் அளிப்பது.

Verse 2

आनर्त्त संभवः कश्चिन्नाम्ना वेदरथो द्विजः । कलत्रपुत्रसंपन्नो विद्वानुत्तमवंशजः

ஆனர்த்த தேசத்தில் பிறந்த ‘வேதரத’ என்னும் ஒரு த்விஜன் இருந்தான். அவன் மனைவி-மக்களுடன் செழித்தவன், கல்விமான், உயர்ந்த குலத்தவன்.

Verse 3

तस्यैवं वर्तमानस्य ब्राह्मणस्य गृहाश्रमे । बभूव शारदानाम कन्या कमललोचना

அந்த பிராமணன் இல்லற நிலையில் வாழ்ந்தபோது, தாமரை போன்ற கண்களையுடைய ‘சாரதா’ என்னும் மகள் பிறந்தாள்.

Verse 4

तां रूपलक्षणोपेतां बालां द्वादशहायनाम् । ययाचे पद्मनाभाख्यो मृतदारश्च स द्विजः

அழகும் நற்குறிகளும் உடைய பன்னிரண்டு வயதான அந்தப் பெண்ணை, மனைவி இறந்த பத்மநாபன் என்னும் இருபிறப்பான் திருமணத்திற்காக வேண்டினான்।

Verse 5

महाधनस्य शांतस्य सदा राजसखस्य च । याञ्चाभंगभयात्तस्य तां कन्यां प्रददौ पिता

அவன் பெரும் செல்வனும் அமைதியானவனும் என்றும் அரசனின் நண்பனுமாக இருந்தான்; அவன் வேண்டுகோளை மறுத்தால் பழி வரும் என்ற அச்சத்தால் பெண்ணின் தந்தை அவளைக் கொடுத்தான்।

Verse 6

मध्यंदिने कृतोद्वाहः स विप्रः श्वशुरालये । संध्यामुपासितुं सायं सरस्तटमुपाययौ

மாமனார் வீட்டில் நண்பகலில் திருமணம் நிகழ்ந்த பின், அந்தப் பிராமணன் மாலையில் சந்த்யா உபாசனை செய்ய ஏரிக்கரைக்கு சென்றான்।

Verse 7

उपास्य संध्यां विधिवत्प्रत्यागच्छत्तमोवृते । मार्गे दष्टो भुजंगेन ममार निजकर्मणा

முறையாக சந்த்யா உபாசனை செய்து இருள் சூழ்ந்தபோது திரும்பும் வழியில் பாம்பு கடித்தது; தன் கர்மவினையால் அவன் உயிர்நீத்தான்।

Verse 8

तस्मिन्मृते कृतोद्वाहे सहसा तस्य बांधवाः । चुक्रुशुः शोकसंतप्तौ श्वशुरावस्य कन्यका

திருமணம் இப்போதுதான் முடிந்த நிலையில் அவன் திடீரென இறந்தான்; அப்போது அவன் உறவினர் துயரால் கதறினர், மாமனாரும் இளமணப்பெண்ணும் துக்கத் தீயால் சுட்டனர்।

Verse 9

निर्हृत्य तं बंधुजना जग्मुः स्वं स्वं निवेशनम् । शारदा प्राप्तवैधव्या पितुरेवालये स्थिता

அவரை (அந்த்யேஷ்டிக்காக) எடுத்துச் சென்று உறவினர்கள் தத்தம் இல்லங்களுக்கு திரும்பினர். விதவையாய்ச் சென்றடைந்த சாரதா தந்தையின் இல்லத்திலேயே தங்கினாள்.

Verse 10

भूताच्छादनभोज्येन भर्त्रा विरहिता सती । निनाय कतिचिन्मासान्सा बाला पितृमंदिरे

ஆடை, உணவு அளித்த கணவரிடமிருந்து பிரிந்த அந்த சதியான இளம்பெண் தந்தையின் இல்லத்தில் சில மாதங்கள் கழித்தாள்.

Verse 11

एकदा नैध्रुवो नाम कश्चिद्वृद्धतरो मुनिः । अन्धः शिष्यकरग्राही तन्मंदिरमुपाययौ

ஒருநாள் நைத்ருவன் என்னும் மிக முதிய முனிவர்—குருடராக, சீடனின் கையைப் பிடித்தவாறு—அந்த இல்லத்திற்கு வந்தார்.

Verse 12

तस्मिन्वृद्धे गृहं प्राप्ते क्वापि यातेषु बंधुषु । साक्षादिवात्मनो दैवं सा बाला समुपागमत्

அந்த முதிய முனிவர் வீட்டிற்கு வந்தபோது உறவினர் எங்கோ சென்றிருந்தனர்; அப்போது அந்த இளம்பெண் அவரைத் தன் தெய்வவிதி நேரில் வந்ததுபோல் எண்ணி அணுகினாள்.

Verse 13

स्वागतं ते महाभाग पीठेस्मिन्नुपविश्यताम् । नमस्ते मुनिनाथाय प्रियं ते करवाणि किम्

‘மகாபாகரே, வருக! இவ்வாசனத்தில் அமர்வீராக. முனிநாதரே, வணக்கம்—உமக்கு இன்பமளிக்க நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?’

Verse 14

इत्युक्त्वा भक्तिमास्थाय कृत्वा पादावनेजनम् । वीजयित्वा परिश्रांतं तं मुनिं पर्यतोषयत्

இவ்வாறு கூறி பக்தியைச் சார்ந்து முனிவரின் பாதங்களைத் துவைத்தாள். பின்னர் களைத்த முனிவருக்கு விசிறி வீசி, தன் சேவையால் முழுமையாகத் திருப்தியடையச் செய்தாள்.

Verse 15

श्रांतं पीठे समावेश्य कृत्वाभ्यंगं स्वपाणिना । कृतस्नानं च विधिवत्कृतदेवार्चनं मुनिम्

களைத்த முனிவரை ஆசனத்தில் அமரச் செய்து தன் கைகளால் எண்ணெய் மசாஜ் செய்தாள். பின்னர் விதிப்படி நீராடச் செய்து, முறையாக தேவாராதனையும் செய்யச் செய்தாள்.

Verse 16

सुखासनोपविष्टं तं धूपमाल्यानुलेपनैः । अर्चयित्वा वरान्नेन भोजयामास सादरम्

அவர் சுகாசனத்தில் அமர்ந்தபோது, தூபம், மாலை, மணமுள்ள அனுலேபனங்களால் அவரை அர்ச்சித்தாள். பின்னர் மரியாதையுடன் சிறந்த உணவால் போஜனம் அளித்தாள்.

Verse 17

भुक्त्वा च सम्यक्छनकैस्तृप्तश्चानंदनिर्भरः । चकारांधमुनिस्तस्यै सुप्रीतः परमाशिषम्

மெதுவாக முறையாக உண்டு, அந்தக் குருட் முனிவர் திருப்தியடைந்து பேரானந்தத்தில் நிறைந்தார். மிகுந்த பிரீதியுடன் அவளுக்கு உயர்ந்த ஆசீர்வாதம் அளித்தார்.

Verse 18

विहृत्य भर्त्रा सहसा च तेन लब्ध्वा सुतं सर्वगुणैर्वरिष्ठम् । कीर्तिं च लोके महतीमवाप्य प्रसादयोग्या भव देवतानाम्

விரைவில் நீ கணவருடன் சேர்ந்து இன்பமாக வாழ்வாய்; எல்லா நற்குணங்களிலும் சிறந்த ஒரு மகனைப் பெறுவாய். உலகில் மாபெரும் புகழ் அடைந்து, தேவர்களின் அருளுக்குத் தகுதியானவளாக ஆகுவாயாக.

Verse 19

इत्यभिव्याहृतं तेन मुनिना गतचक्षुषा । निशम्य विस्मिता बाला प्रत्युवाच कृतांजलिः

கண் பார்வை இழந்த அந்த முனிவர் கூறிய சொற்களை கேட்ட இளம்பெண் வியந்து, கைகூப்பி பதிலளித்தாள்।

Verse 20

ब्रह्मंस्त्वद्वचनं सत्यं कदाचिन्न मृषा भवेत् । तदेतन्मंदभाग्यायाः कथमेतत्फलिष्यति

ஓ பிரம்மனே, உமது வாக்கு சத்தியமே; அது ஒருபோதும் பொய்யாகாது. ஆனால் என்னைப் போன்ற துர்பாக்கியவளுக்கு இது எவ்வாறு பலிக்கும்?

Verse 21

शिलाग्र्यामिव सद्वृष्टिः शुनक्यामिव सत्क्रिया । विफला मंदभाग्यायामाशीर्ब्रह्मविदामपि

பாறைச் சிகரத்தில் விழும் நல்ல மழை வீணாவதுபோல், தகுதியற்றவர்க்கு செய்யும் நற்கிரியை பலனில்லாததுபோல்—துர்பாக்கியவளுக்கு பிரம்மஞானிகளின் ஆசீர்வாதமும் பலனற்றதாகிறது।

Verse 22

सैषाहं विधवा ब्रह्मन्दुष्कर्मफलभागिनी । त्वदाशीर्वचनस्यास्य कथं यास्यामि पात्रताम्

ஓ பிரம்மனே, நான் விதவை; தீவினைப் பலனை அனுபவிப்பவள். உமது இந்த ஆசீர்வாக்கிற்கு நான் எவ்வாறு தகுதியுடையவளாக ஆக முடியும்?

Verse 23

मुनिरुवाच । त्वामनालक्ष्य यत्प्रोक्तमंधेनापि मयाऽधुना । तदेतत्साधयिष्यामि कुरु मच्छासनं शुभे

முனிவர் கூறினார்—ஓ சுபமே, நான் குருடனாக இருந்து உன்னை அறியாமல் இப்போது சொன்னதை நிச்சயமாக நிறைவேற்றுவேன். என் ஆணையைப் பின்பற்று.

Verse 24

उमामहेश्वरं नाम व्रतं यदि चरिष्यसि । तेन व्रतानुभावेन सद्यः श्रेयोऽनुभोक्ष्यसे

நீ ‘உமா–மஹேஸ்வர’ எனப்படும் விரதத்தை அனுஷ்டித்தால், அந்த விரதத்தின் மகிமையால் உடனே பரம நன்மையை அனுபவிப்பாய்।

Verse 25

शारदोवाच । त्वयोपदिष्टं यत्नेन चरिष्याम्यपि दुश्चरम् । तद्व्रतं ब्रूहि मे ब्रह्मन्विधानं वद विस्तरात्

சாரதன் கூறினான்: நீங்கள் உபதேசித்ததை, அது கடினமானதாக இருந்தாலும், நான் முயற்சியுடன் அனுஷ்டிப்பேன். ஓ பிரம்மனே, அந்த விரதத்தை எனக்குச் சொல்லி, அதன் விதிமுறைகளை விரிவாக விளக்குங்கள்।

Verse 26

मुनिरुवाच । चैत्रे वा मार्गशीर्षे वा शुक्लपक्षे शुभे दिने । व्रतारंभं प्रकुर्वीत यथावद्गुर्वनुज्ञया

முனி கூறினார்: சைத்ரம் அல்லது மார்கழி (மார்கசீர்ஷம்) மாதத்தில், சுக்லபக்ஷத்தின் ஒரு சுப நாளில், குருவின் அனுமதி பெற்று முறையாக விரதத்தைத் தொடங்க வேண்டும்।

Verse 27

अष्टम्यां च चतुर्दश्यामुभयोरपि पर्वणोः । संकल्पं विधिवत्कृत्वा प्रातःस्नानं समाचरेत्

அஷ்டமி மற்றும் சதுர்தசி ஆகிய இரு புனிதத் திதிகளிலும், முறையாக சங்கல்பம் செய்து, காலையில் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 28

सन्तर्प्य पितृदेवादीन्गत्वा स्वभवनं प्रति । मंडपं रचयेद्दिव्यं वितानाद्यैरलंकृतम्

பித்ருக்கள், தேவர்கள் முதலியோருக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்தி அளித்து, பின்னர் தன் இல்லத்திற்குத் திரும்பி, விதானம் முதலிய அலங்காரங்களால் மிளிரும் ஒரு திவ்ய மண்டபத்தை அமைக்க வேண்டும்।

Verse 29

फलपल्लवपुष्पाद्यैस्तोरणैश्च समन्वितम् । पंचवर्णैश्च तन्मध्ये रजोभिः पद्ममुद्धरेत्

பழம், இளந்தளிர், மலர் முதலியவற்றால் செய்த தோரணங்களால் பூஜை இடத்தை அலங்கரித்து, நடுவில் ஐந்து நிறப் பொடிகளால் தாமரை வடிவம் வரைய வேண்டும்.

Verse 30

चतुर्दशदलैर्बाह्ये द्वाविंशद्भिस्तदंतरे । तदंतरं षोडशभिरष्टभिश्च तदंतरे

வெளிப்புற வளையத்தில் பதினான்கு இதழ்கள்; அதன் உள்ளே இருபத்திரண்டு; அதன் உள்ளே பதினாறு; மேலும் உள்ளே எட்டு இதழ்கள் இருக்க வேண்டும்.

Verse 31

एवं पद्मं समुद्धत्य पंचवर्णैर्मनोरमम् । चतुरस्रं ततः कुर्यादंतर्वर्तुलमुत्तमम्

இவ்வாறு ஐந்து நிறங்களில் மனம்கவரும் தாமரையை வரைந்து, பின்னர் சதுரமான வேலியை அமைத்து, அதன் உள்ளே சிறந்த வட்டத்தை அமைக்க வேண்டும்.

Verse 32

व्रीहितंडुलराशिं च तन्मध्ये च सकूर्चकम् । कूर्चोपरि सुसंस्थाप्य कलशं वारिपूरितम्

அதன் நடுவில் நெல்-அரிசிக் குவியலை வைத்து, அதில் கூர்ச்சம் (தர்பைத் தும்பு) அமைக்க வேண்டும்; கூர்ச்சத்தின் மேல் நீர் நிரம்பிய கலசத்தை உறுதியாக வைக்க வேண்டும்.

Verse 33

कलशोपरि विन्यस्य वस्त्रं वर्णसमन्वितम् । तस्योपरिष्टात्सौवर्ण्यौ प्रतिमे शिवयोः शुभे । निधाय पूजयेद्भक्त्या यथाविभवविस्तरम्

கலசத்தின் மேல் நிறமுடைய துணியை வைத்து; அதன் மேல் சிவன் மற்றும் அவரது திருநங்கைத் துணைவியின் பொன்னான திருவுருவங்களை நிறுவி; தன் இயல்பான ஆற்றலுக்கு ஏற்ப விரிவாக பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 34

पंचामृतैस्तु संस्नाप्य तथा शुद्धोदकेन च । रुद्रैकादशकं जप्त्वा पंचाक्षरशताष्टकम्

பஞ்சாமிருதங்களால் தெய்வத்திற்கு ஸ்நானம் செய்து, தூய நீரால் அபிஷேகம் செய்து, ருத்ரத்தை பதினொன்று முறை ஜபித்து, பின்னர் பஞ்சாட்சர மந்திரத்தை நூற்று எட்டு முறை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 35

अभिमंत्र्य पुनः स्थाप्य पीठं मध्ये तथार्चयेत् । स्वयं शुद्धासनासीनो धौतशुक्लांबरः सुधीः

மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்து, பீடத்தை மீண்டும் நடுவில் நிறுவி விதிப்படி அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும்। பூஜகர் தாமே தூய ஆசனத்தில் அமர்ந்து, கழுவிய வெண்மையான ஆடைகளை அணிந்து அறிவுடன் வழிபட வேண்டும்।

Verse 36

पीठमामंत्र्य मंत्रेण प्राणायामान्समाचरेत् । संकल्पं प्रवदेत्तत्र शिवाग्रे विहितांजलिः

மந்திரத்தால் பீடத்தை ஆமந்திரித்து பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டும்। பின்னர் சிவன் முன்னிலையில் கைகூப்பி சங்கல்பத்தை உரைக்க வேண்டும்।

Verse 37

यानि पापानि घोराणि जन्मांतरशतेषु मे । तेषां सर्वविनाशाय शिवपूजां समारभे

என் நூறு நூறு பிறவிகளில் சேர்ந்த கொடிய பாவங்கள் யாவும் முழுவதும் அழியும்படியாக நான் சிவபூஜையைத் தொடங்குகிறேன்।

Verse 38

सौभाग्यविजयारोग्यधर्मैश्वर्याभिवृद्धये । स्वर्गापवर्गसिद्ध्यर्थं करिष्ये शिवपूजनम्

சௌபாக்கியம், வெற்றி, ஆரோக்கியம், தர்மம், ஐஸ்வர்யம் ஆகியவை பெருகவும், ஸ்வர்க்கமும் அபவர்க்கமும் (மோட்சமும்) பெறவும் நான் சிவபூஜை செய்வேன்।

Verse 39

इति संकल्पमुच्चार्य यथावत्सुसमाहितः । अंगन्यासं ततः कृत्वा ध्यायेदीशं च पार्वतीम्

இவ்வாறு விதிப்படி சங்கல்பத்தை உச்சரித்து முழு ஒருமுகத்துடன் முதலில் அங்கந்யாசம் செய்து, பின்னர் ஈசன் (சிவன்) மற்றும் தேவீ பார்வதியைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 40

कुंदेंदुधवलाकारं नागाभरणभूषितम् । वरदाभयहस्तं च बिभ्राणं परशुं मृगम्

குந்தமலரும் நிலவும் போல் வெண்மையான திருமேனியுடன், நாக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு—ஒருகை வரம் அளிக்க, ஒருகை அபயம் அளிக்க, மேலும் பரசும் மானும் தாங்கியவரைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 41

सूर्यकोटिप्रतीकाशं जगदानंदकारणम् । जाह्नवीजलसंपर्काद्दीर्घपिंगजटाधरम्

கோடி சூரியர் போல் ஒளிவீசும், உலக ஆனந்தத்தின் காரணமான—ஜாஹ்னவி (கங்கை) நீர்த் தொடர்பால் புனிதமான நீண்ட செம்பொன் ஜடைகளைத் தாங்கியவரைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 42

उरगेंद्रफणोद्भूतमहामुकुटमंडितम् । शीतांशुखंडविलसत्कोटीरांगदभूषणम्

நாகராஜன் பனைகளிலிருந்து எழும் மகாமகுடத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, குளிர்கதிர் நிலவின் துண்டுபோல் ஒளிரும் கிரீடமும் தோள்வளைகளும் அணிந்தவரைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 43

उन्मीलद्भालनयनं तथा सूर्येंदुलोचनम् । नीलकंठं चतुर्बाहुं गजेंद्राजिनवाससम्

நெற்றிக்கண் திறந்து ஒளிரும், சூரியனும் சந்திரனும் கண்களாக உடைய; நீலகண்டன், நான்கு கரங்களுடையவன், யானைமன்னன் தோலை ஆடையாக அணிந்தவனைத் தியானிக்க வேண்டும்.

Verse 44

रत्नसिंहासनारूढं नागाभरणभूषितम् । देवीं च दिव्यवसनां बालसूर्यायुतद्युतिम्

ரத்தினச் சிங்காசனத்தில் அமர்ந்து, நாக ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட (தேவனை)வும், அவன் அருகில் தெய்வீக ஆடையணிந்த தேவியையும் கண்டனர்—அவள் பத்தாயிரம் உதய பாலசூரியர் போன்ற ஒளியுடன் பிரகாசித்தாள்.

Verse 45

बालवेषां च तन्वंगीं बालशीतांशुशेखराम् । पाशांकुशवराभीतिं बिभ्रतीं च चतुर्भुजाम्

தேவி இளமைத் தோற்றமுடையவள், மெலிந்த அங்கங்களையுடையவள், மென்மையான சந்திரகலையைச் சிரோபூஷணமாகக் கொண்டவள்; நான்கு கரங்களுடன் பாசம், அங்குசம் தாங்கி, வரதமும் அபயமும் காட்டினாள்.

Verse 46

प्रसादसुमुखीमंबां लीलारसविहारिणीम् । लसत्कुरबकाशोकपुन्नागनवचंपकैः

அருள்மிகு ஒளிவீசும் முகத்தையுடைய அம்பாள்—தெய்வீக லீலையின் ரசத்தில் விளையாடுபவள்—குரபக, அசோக, புன்னாக, புதிய சம்பக மலர்களிடையே பிரகாசித்தாள்.

Verse 47

कृतावतंसामुत्फुल्लमल्लिकोत्कलितालकाम् । कांचीकलापपर्यस्तजघनाभोगशालिनीम्

மலர் அவதம்சம் அணிந்து, முழுமையாக மலர்ந்த மல்லிகை (முல்லை) மலர்களால் பின்னப்பட்ட சுருள்முடியுடையவள்; இடைக்கச்சின் சரங்கள் அவளது வட்டமான இடுப்பின் மீது தங்கியவாறு அழகுற விளங்கினாள்.

Verse 48

उदारकिंकिणीश्रेणीनूपुराढ्यपदद्वयाम् । गंडमंडलसंसक्तरत्नकुंडलशोभिताम्

அவளது இரு பாதங்களும் வளமான கிங்கிணி வரிசைகளும் நுப்புரங்களும் அணிந்து செழித்தன; கன்ன வட்டத்தோடு நெருங்கி ஒட்டிய ரத்தினக் குண்டலங்கள் அவளது அழகை மேலும் உயர்த்தின.

Verse 49

बिंबाधरानुरक्तांशुलसद्दशन कुड्मलाम् । महार्हरत्नग्रेवेयतारहारविराजिताम्

பிம்பப் பழம்போல் ஒளிரும் உதடுகளும், மொட்டுபோல் மின்னும் பற்களும் உடையவளாய், அரிய ரத்தினக் கழுத்தணியும் நட்சத்திரமெனத் திகழும் ரத்தின மாலையும் பூண்ட தேவியைத் தியானிக்க.

Verse 50

नवमाणिक्यरुचिरकंकणांगदमुद्रिकाम् । रक्तांशुकपरीधानां रत्नमाल्यानुलेपनाम्

புதிய மாணிக்க ஒளி மிளிரும் வளையம், தோள்வளையம், மோதிரம் அணிந்தவளாய்; சிவந்த ஆடை உடுத்தி; ரத்தின மாலைகளும் நறுமண அங்காரமும் பூண்ட தேவியைத் தியானிக்க.

Verse 51

उद्यत्पीनकुचद्वंद्वनिंदितांभोजकुड्मलाम् । लीलालोलासितापांगीं भक्तानुग्रहदायिनीम्

உயர்ந்து நிறைந்த மார்பகங்களால் தாமரை மொட்டின் அழகையும் மிஞ்சியவளாய், விளையாட்டாய் அசையும் மென்மையான பக்கநோக்குடையவளாய், பக்தர்க்கு அருள் வழங்கும் தேவியைத் தியானிக்க.

Verse 52

एवं ध्यात्वा तु हृत्पद्मे जगतः पितरौ शिवौ । जप्त्वा तदात्मकं मंत्रं तदंते बहिरर्चयेत्

இவ்வாறு இதயத் தாமரையில் உலகின் பெற்றோர்களான சிவன்-சிவையைத் தியானித்து, அவர்களே வடிவான மந்திரத்தை ஜபித்து, அதன் முடிவில் வெளிப்புற வழிபாட்டைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 53

आवाह्य प्रतिमायुग्मे कल्पयेदासनादिकम् । अर्घ्यं च दद्याच्छिवयोर्मंत्रेणानेन मंत्रवित्

இரட்டை பிரதிமைகளில் அவர்களை ஆவாஹனம் செய்து, ஆசனம் முதலிய உபசாரங்களை அமைத்து; மந்திரம் அறிந்தவன் இதே மந்திரத்தால் சிவன்-சிவைக்கு அர்க்யம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 54

नमस्ते पार्वतीनाथ त्रैलोक्यवरदर्षभ । त्र्यंबकेश महादेव गृहाणार्घ्यं नमोऽस्तु ते

ஓ பார்வதிநாதா! மூவுலகுக்கும் வரம் அருளும் சிறந்த வृषபரூபனே! ஓ திரியம்பகேச மகாதேவா, இந்த அர்க்கியத்தை ஏற்றருள்வாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம்।

Verse 55

नमस्ते देवदेवेशि प्रपन्नभयहारिणि । अंबिके वरदे देवि गृहाणार्घ्यं शिवप्रिये

ஓ தேவதேவேசி! சரணடைந்தோரின் அச்சத்தை நீக்கும் தேவியே! ஓ அம்பிகே, வரதாயினி தேவீ, ஓ சிவப்ரியே—இந்த அர்க்கியத்தை ஏற்றருள்வாயாக।

Verse 56

इति त्रिवारमुच्चार्य दद्यादर्घ्यं समाहितः । गन्धपुष्पाक्षतान्सम्यग्धूपदीपान्प्रकल्पयेत्

இவ்வாறு மூன்று முறை உச்சரித்து, ஒருமனத்துடன் அர்க்கியத்தை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; பின்னர் சந்தனம், மலர்கள், அக்ஷதை, தூபம், தீபம் ஆகியவற்றை முறையாக அமைக்க வேண்டும்।

Verse 57

नैवेद्यं पायसान्नेन घृताक्तं परिकल्पयेत् । जुहुयान्मूलमंत्रेण हविरष्टोत्तरं शतम्

நெய் கலந்த பாயச அன்னத்தை நைவேத்யமாகத் தயாரிக்க வேண்டும்; மேலும் மூலமந்திரத்தால் நூற்று எட்டு முறை ஹவியை ஆஹுதி செய்ய வேண்டும்।

Verse 58

तत उद्वास्य नैवेद्यं धूपनीराजनादिकम् । कृत्वा निवेद्य तांबूलं नमस्कुर्यात्समाहितः

அதன்பின் உத்வாசனம் செய்து, நைவேத்யம் மற்றும் தூப-நீராஜனம் முதலியவற்றை நிறைவேற்றி, தாம்பூலத்தை நிவேதித்து, ஒருமனத்துடன் நமஸ்கரிக்க வேண்டும்।

Verse 59

अथाभ्यर्च्योपचारेण भोजयेद्विप्रदंपती

பின்னர் உரிய உபசாரங்களால் அவர்களை முறையாகப் போற்றி, அந்தப் பிராமண தம்பதியருக்கு உணவு அளிக்க வேண்டும்।

Verse 60

एवं सायंतनीं पूजां कृत्वा विप्रानुमोदितः । भुंजीत वाग्यतो रात्रौ हविष्यं क्षीरभावितम्

இவ்வாறு மாலைப் பூஜையைச் செய்து பிராமணர்களின் அனுமதியைப் பெற்று, இரவில் வாக்கை அடக்கி பால் சேர்த்து தயாரித்த ஹவிஷ்ய உணவை உண்ண வேண்டும்।

Verse 61

एवं संवत्सरं कुर्याद्व्रतं पक्षद्वये बुधः । ततः संवत्सरे पूर्णे व्रतोद्यापनमाचरेत्

இவ்விதமாக அறிவுடையவன் இரு பக்ஷங்களிலும் முழு ஒரு ஆண்டு விரதத்தை அனுஷ்டித்து, ஆண்டு நிறைவுற்றபின் விரதத்தின் உத்யாபனத்தைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 62

शतरुद्राभिजप्तेन स्नापयेत्प्रतिमे जलैः । आगमोक्तेन मन्त्रेण संपूज्य गिरिजाशिवौ

சதருத்ர ஜபத்தால் புனிதமடைந்த நீரால் பிரதிமைகளை ஸ்நானம் செய்யச் செய்து, ஆகமத்தில் கூறிய மந்திரத்தால் கிரிஜா-சிவனை முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்।

Verse 63

सवस्त्रं ससुवर्ण च कलशं प्रति मान्वितम् । दत्त्वाचार्याय महते सदाचाररताय च । ब्राह्मणान्भोजयेद्भक्त्या यथाशक्त्याभिपूज्य च

ஆடை மற்றும் பொன்னுடன், பிரதிமையுடன் கூடிய கலசத்தை நற்கருமத்தில் நிலைத்த மகா ஆசாரியருக்கு தானமாக அளித்து; பின்னர் இயன்ற அளவு மரியாதை செய்து, பக்தியுடன் பிராமணர்களுக்கு உணவு அளிக்க வேண்டும்।

Verse 64

दद्याच्च दक्षिणां तेभ्यो गोहिरण्यांबरादिकम् । भुंजीत तदनुज्ञातः सहेष्टजनबंधुभिः

அவர்களுக்கு தக்ஷிணை அளிக்க வேண்டும்—மாடு, பொன், ஆடை முதலியன. பின்னர் அவர்களின் அனுமதி பெற்று, அன்புடையோர் மற்றும் உறவினர்களுடன் சேர்ந்து உணவு உண்ண வேண்டும்.

Verse 65

एवं यः कुरुते भक्त्या व्रतं त्रैलोक्यविश्रुतम् । त्रिःसप्तकुलमुद्धृत्य भुक्त्वा भोगान्यथेप्सि तान्

யார் பக்தியுடன் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்ற இந்த விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறாரோ, அவர் தம் குலத்தின் மூன்று முறை ஏழு தலைமுறைகளை உயர்த்தி, விரும்பிய போகங்களும் அருள்பேறுகளும் பெறுவார்.

Verse 66

इन्द्रादिलोकपालानां स्थानेषु रमते धुवम् । ब्रह्मलोके च रमते विष्णुलोके च शाश्वते

அவன் உறுதியாக இந்திரன் முதலிய லோகபாலர்களின் உலகங்களில் மகிழ்வான்; பிரம்மலோகத்திலும், நித்தியமான விஷ்ணுலோகத்திலும் கூட இன்புறுவான்.

Verse 67

शिवलोकमथ प्राप्य तत्र कल्पशतं पुनः । भुक्त्वा भोगान्सुविपुलाञ्छिवमेव प्रपद्यते

பின்னர் சிவலோகத்தை அடைந்து, அங்கே நூறு கல்பங்கள் அளவும் மிகப் பெரும் போகங்களை அனுபவித்து, இறுதியில் சிவனையே பரம சரணமாக அடைவான்.

Verse 68

महाव्रतमिदं प्रोक्तं त्वमपि श्रद्धया चर । अत्यंतदुर्लभं वापि लप्स्यसे च मनोरथम्

இந்த மகாவிரதம் உரைக்கப்பட்டது; நீயும் நம்பிக்கையுடன் இதை அனுஷ்டி. மிக அரிதானதாயினும் அதை நீ பெறுவாய்; உன் மனோரதமும் நிறைவேறும்.

Verse 69

इत्यादिष्टा मुनींद्रेण सा बाला मुदिता भृशम् । प्रत्यग्रहीत्सुविश्रब्धा तद्वाक्यं सुमनोहरम्

முனீந்திரரின் உபதேசத்தால் அந்த இளம்பெண் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தாள். முழு நம்பிக்கையுடனும் அமைதியுடனும் அவர் கூறிய மனம் கவரும் சொற்களை ஏற்றுக்கொண்டாள்.

Verse 70

अथ तस्याः समायाताः पितृमातृ सहोदराः । तं मुनिं सुखमासीनं ददृशुः कृतभोजनम्

பின்னர் அவளுடைய தந்தை, தாய், உடன்பிறந்தோர் வந்தனர். அவர்கள் உணவு முடித்து நிம்மதியாக அமர்ந்திருந்த அந்த முனிவரை கண்டனர்.

Verse 71

सहसागत्य ते सर्वे नमश्चक्रुर्महात्मने । प्रसीद नः प्रसीदेति गृणतः पर्यपूज यन्

அவர்கள் அனைவரும் விரைந்து வந்து மகாத்ம முனிவருக்கு வணங்கினர். ‘எங்களுக்கு அருள்புரியுங்கள், அருள்புரியுங்கள்’ என்று போற்றி, பக்தியுடன் வழிபட்டனர்.

Verse 72

श्रुत्वा च ते तया साध्व्या पूजितं परमं मुनिम् । अनुग्रहवतं तस्यै श्रुत्वा हर्षं परं ययुः

அந்த சாத்வி பரம முனிவரை வழிபட்டாள் என்றும், முனிவர் அவளுக்கு அருள்காட்டினார் என்றும் அவர்கள் கேட்டனர். அதை கேட்டு அவர்கள் பேரானந்தத்தில் மூழ்கினர்.

Verse 73

ते कृतांजलयः सर्वे तमूचुर्मुनि पुंगवम्

அப்போது அவர்கள் அனைவரும் கைகூப்பி அந்த முனிவர்களில் சிறந்தவரிடம் கூறினர்.

Verse 74

अद्य धन्या वयं सर्वे तवागमनमात्रतः । पावितं नः कुलं सर्वं गृहं च सफलीकृतम्

இன்று உங்கள் வருகை மட்டுமே எங்களை அனைவரையும் பாக்கியவான்களாக்கியது. எங்கள் முழுக் குலமும் தூய்மையடைந்தது; எங்கள் இல்லமும் சீரும் நிறைவும் பெற்றது.

Verse 75

इयं च शारदा नाम कन्या वैधव्यमागता । केनापि कर्मयोगेन दुर्विलंघ्येन भूयसा

மேலும் ‘சாரதா’ எனப்படும் இந்தக் கன்னி, எவராலும் எளிதில் கடக்க முடியாத மிகப் பலமான கர்மப் பிணைப்பினால் விதவைத்தன்மையை அடைந்தாள்.

Verse 76

सैषाद्य तव पादाब्जं प्रपन्ना शरणं सती । इमां समुद्धरासह्यात्सुघोराद्दुःख सागरात्

ஆகையால் இன்று அவள் தூய மனத்துடன் உங்கள் தாமரைத் திருவடிகளில் சரணடைந்தாள். தயை செய்து அவளை இந்தத் தாங்க முடியாத, மிகக் கொடிய துயரக் கடலிலிருந்து மீட்டருளுங்கள்.

Verse 77

त्वयापि तावदत्रैव स्थातव्यं नो गृहांतिके । अस्मद्गृहमठेऽप्यस्मिन्स्नानपूजाजपोचिते

நீங்களும் சிறிது காலம் இங்கேயே, எங்கள் இல்லத்தருகே தங்க வேண்டும்—ஸ்நானம், பூஜை, ஜபம் செய்யத் தகுந்த எங்கள் இந்த இல்லத் துறவிடத்தில்.

Verse 78

एषा बालापि भगवन्कुर्वंती त्वत्पदार्चनम् । व्रतं त्वत्सन्निधावेव चरिष्यति महामुने

ஓ பகவனே, இச்சிறுமியும் உங்கள் திருவடிகளை அர்ச்சித்து வருகின்றாள்; ஓ மகாமுனியே, அவள் தன் விரதத்தை உங்கள் சன்னிதியிலேயே அனுஷ்டிப்பாள்.

Verse 79

यावत्समाप्तिमायाति व्रतमस्यास्त्वदंतिके । उषित्वा तावदत्रैव कृतार्थान्कुरु नो गुरो

குருதேவா! அவளுடைய விரதம் உங்கள் சன்னிதியிலேயே நிறைவு பெறும் வரை நீங்கள் இங்கேயே தங்கி, உங்கள் உபதேசமும் ஆசீர்வாதமும் அளித்து எங்களை கृतார்த்தராக்குங்கள்।

Verse 80

एवमभ्यर्थितः सर्वैस्तस्या भ्रातृजनादिभिः । तथेति स मुनिश्रेष्ठस्तत्रोवास मठे शुभे

அவளுடைய சகோதரர்கள் முதலிய உறவினர்கள் அனைவரும் இவ்வாறு வேண்டியபோது, முனிவர்களில் சிறந்தவர் ‘அப்படியே’ என்று கூறி, அந்த மங்களகரமான மடத்தில் அங்கேயே தங்கினார்।

Verse 81

सापि तेनोपदिष्टेन मार्गेण गिरिजाशिवौ । अर्चयंती व्रतं सम्यक्चचार विमला सती

அவளும்—தூய்மையான சதியாக—அவர் உபதேசித்த முறையின்படி கிரிஜா தேவியையும் சிவனையும் முறையாக வழிபட்டு, அந்த விரதத்தை முழுமையாகக் கடைப்பிடித்தாள்।