Adhyaya 99

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल नर्मदादक्षिणे तटे । स्थापितं वासुकीशं तु समस्ताघौघनाशनम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ மஹீபாலா! பின்னர் நர்மதையின் தென் கரைக்கு செல்; அங்கு நிறுவப்பட்ட வாசுகீசர் எல்லாப் பாபக் கூட்டத்தையும் அழிப்பவர்।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कस्माच्च कारणात्तात रेवाया दक्षिणे तटे । वासुकीशस्थापितो वै विस्तराद्वद मे गुरो

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தந்தையே! எந்த காரணத்தால் ரேவா (நர்மதா) நதியின் தென் கரையில் வாசுகீசர் நிறுவப்பட்டார்? குருவே, விரிவாகச் சொல்லுங்கள்।

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एतत्सर्वं समास्थाय नृत्यं शम्भुश्चकार वै

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவை அனைத்தையும் முறையாக ஏற்று, ஷம்பு நிச்சயமாக நடனம் செய்தார்।

Verse 4

श्रमादजायत स्वेदो गङ्गातोयविमिश्रितम् । पतन्तमुरगोऽश्नाति हरमौलिविनिर्गतम्

உழைப்பால் வியர்வை எழுந்தது; அது கங்கை நீருடன் கலந்து ஹரனின் ஜடாமுடியிலிருந்து வெளிப்பட்டு வழிந்தது. கீழே விழும் அதனைப் பாம்பு குடித்தது।

Verse 5

मन्दाकिनी ततः क्रुद्धा व्यालस्योपरि भारत । प्राप्नुह्यजगरत्त्वं हि भुजङ्ग क्षुद्रजन्तुक

அப்போது மந்தாகினி கோபமுற்று அந்தப் பாம்பின்மேல் கூறினாள்—“ஹே பாரதா! சிறிய உயிரே, புஜங்கமே! நீ நிச்சயமாக அஜகரமாக (பெரும் மலைப்பாம்பாக) ஆகிவிடு।”

Verse 6

वासुकिरुवाच । अनुग्राह्योऽस्मि ते पापो दुर्नयोऽहं हरादृते । त्रैलोक्यपावनी पुण्या सरित्त्वं शुभलक्षणा

வாசுகி கூறினான்—நான் பாவியும் தவறான வழியுடையவனும்; ஹரனைத் தவிர எனக்கு வேறு சரணம் இல்லை. உன் அருளுக்குத் தகுதியானவன் நான். மூவுலகையும் தூய்மைப்படுத்தும் புனிதையே, நல்விளக்கங்களுடைய நதி-தேவியே!

Verse 7

संसारच्छेदनकरी ह्यार्तानामार्तिनाशनी । स्वर्गद्वारे स्थिता त्वं हि दयां कुरु मयीश्वरि

ஏ ஈஸ்வரி! நீ சம்சாரப் பந்தத்தை அறுக்கும் சக்தி உடையவள்; துன்புறுவோரின் துயரை அழிப்பவள். நீ சொர்க்கவாயிலில் நிற்கின்றாய்—எனக்கு அருள் புரிவாயாக, தேவியே।

Verse 8

गङ्गोवाच । कुरुष्व विपुलं विन्ध्यं तपस्त्वं शङ्करं प्रति । ततः प्राप्स्यसि स्वं स्थानं पन्नगत्वं ममाज्ञया

கங்கை கூறினாள்—ஏ நாகா! விந்தியத்தில் சங்கரனை நோக்கி மிகுந்த தவம் செய். பின்னர் என் ஆணையால் நீ உன் இடத்தையும் நாகத்தன்மையையும் மீண்டும் பெறுவாய்।

Verse 9

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततोऽसौ त्वरितो विन्ध्यं नागो गत्वा नगं शुभम् । तपस्तप्तुं समारेभे शङ्कराराधनोद्यतः

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது அந்த நாகன் விரைந்து விந்தியத்திற்குச் சென்று, அந்தப் புனித மலையை அடைந்து, சங்கரனை ஆராதிக்க உறுதியுடன் தவம் தொடங்கினான்।

Verse 10

नित्यं दध्यौ महादेवं त्र्यक्षं डमरुकोद्यतम् । ततो वर्षशते पूर्ण उपरुद्धो जगद्गुरुः । आगतस्तत्समीपं तु श्लक्ष्णां वाणीमुदाहरत्

அவன் எப்போதும் மூன்று கண்களுடைய மகாதேவனைத் தியானித்தான்; அவர் கையில் உயர்த்திய டமரு இருந்தது. நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, ஜகத்குரு மனமிரங்கி அருகில் வந்து மென்மையான சொற்களை உரைத்தார்।

Verse 11

वरं वरय मे वत्स पन्नग त्वं कृतादर

சிவன் கூறினார்—குழந்தையே! என்னிடமிருந்து வரம் தேர்ந்தெடு. ஏ பன்னகா! நீ பக்தியுடன் மரியாதை செய்தாய்; உனக்கு வேண்டியது எது எனச் சொல்—என்னிடமிருந்து வரம் பெறுவாய்।

Verse 12

वासुकिरुवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव वरं दास्यसि शङ्कर । प्रसादात्तव देवेश भूयान्निष्पापता मम । तीर्थं किंचित्समाख्याहि सर्वपापप्रणाशनम्

வாசுகி கூறினான்—ஹே தேவா! நீ என்மேல் திருப்தியடைந்து, ஹே சங்கரா, எனக்கு வரம் அளிப்பாயானால், ஹே தேவேசா! உன் அருளால் என் நிஷ்பாபத்தன்மை மேலும் பெருகுக. எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் ஒரு தீர்த்தத்தை எனக்குச் சொல்லருள்வாய்.

Verse 13

ईश्वर उवाच । पन्नग त्वं महाबाहो रेवां गच्छ शुभंकरीम् । याम्ये तस्यास्तटे पुण्ये स्नानं कुरु यथाविधि

ஈசுவரன் கூறினார்—ஹே பன்னகா, மகாபாஹோ! நன்மை அருளும் ரேவையிடம் செல். அவளது புனிதமான தென் கரையில் விதிப்படி நீராடுவாய்.

Verse 14

इत्युक्त्वान्तर्दधे देवो वासुकिस्त्वरयान्वितः । रूपेणाजगरेणैव प्रविष्टो नर्मदाजलम्

இவ்வாறு கூறி தேவன் மறைந்தான். வாசுகி விரைவுடன் பெரும் பாம்பு (அஜகர்) வடிவம் கொண்டு நர்மதையின் நீரில் புகுந்தான்.

Verse 15

मार्गेण तस्य संजातं जाह्नव्याः स्रोत उत्तमम् । निर्धूतकल्मषः सर्पः संजातो नर्मदाजले

அவனுடைய பாதையில் ஜாஹ்னவி (கங்கை)யின் சிறந்த ஓடை எழுந்தது. நர்மதையின் நீரில் அந்தப் பாம்பின் மாசுகள் கழுவப்பட்டு, அவன் பாவமற்றவனானான்.

Verse 16

स्थापितः शङ्करस्तत्र नर्मदायां युधिष्ठिर । ततो नागेश्वरं लिङ्गं प्रसिद्धं पापनाशनम्

ஹே யுதிஷ்டிரா! அங்கே நர்மதையில் சங்கரன் நிறுவப்பட்டான். அதிலிருந்து பாவநாசகமாகப் புகழ்பெற்ற ‘நாகேஸ்வர’ லிங்கம் தோன்றியது.

Verse 17

अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां स्नापयेन्मधुना शिवम् । विमुक्तकल्मषः सद्यो जायते नात्र संशयः

அஷ்டமி அல்லது சதுர்தசி நாளில் தேனினால் சிவபெருமானுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். உடனே மாசு நீங்கி தூய்மையடைவான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 18

अपुत्रा ये नराः पार्थ स्नानं कुर्वन्ति सङ्गमे । ते लभन्ते सुताञ्छ्रेष्ठान् कार्त्तवीर्योपमाञ्छुभान्

ஓ பார்த்தா, புதல்வர் இல்லாத ஆண்கள் சங்கமத்தில் நீராடினால், கார்த்தவீர்யனை ஒத்த வல்லமைமிக்க, சிறந்த மற்றும் மங்களமான புதல்வர்களைப் பெறுவர்.

Verse 19

श्राद्धं तत्रैव यः कुर्यादुपवासपरायणः । कुर्वन्प्रमोचयेत्प्रेतान्नरकान्नृपनन्दन

ஓ அரசகுமாரா, அங்கேயே நோன்பில் நிலைத்து ஸ்ராத்தம் செய்பவன், அந்தக் கர்மத்தால் பிரேதங்களை நரகநிலைகளிலிருந்து விடுவிப்பான்.

Verse 20

सर्पाणां च भयं वंशे ज्ञातिवर्गे न जायते । निर्दोषं नन्दते तस्य कुलं नागप्रसादतः

அவனுடைய வம்சத்திலும் உறவினரிடையிலும் பாம்புகளின் பயம் எழாது. நாகர்களின் அருளால் அவன் குலம் குற்றமின்றி மகிழ்ந்து செழிக்கும்.

Verse 21

एतत्ते सर्वमाख्यातं तव स्नेहान्नृपोत्तम

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, உன்னிடத்திலுள்ள அன்பினால் இவை அனைத்தையும் உனக்குச் சொல்லி விளக்கினேன்.

Verse 99

। अध्याय

॥ அத்தியாயம் ॥ (அத்தியாய முடிவு குறிப்பு)