Adhyaya 98

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र प्रभासेश्वरमुत्तमम् । विख्यातं त्रिषु लोकेषु स्वर्गसोपानमुत्तमम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், அரசர்களின் தலைவனே! சிறந்த பிரபாசேஸ்வரரிடம் செல்ல வேண்டும்; அவர் மூன்று உலகங்களிலும் ஸ்வர்கத்திற்கான உன்னத படிக்கட்டாகப் புகழ்பெற்றவர்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । प्रभासं तात मे ब्रूहि कथं जातं महाफलम् । स्वर्गसोपानदं दृश्यं संक्षेपात्कथयस्व मे

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—தந்தையே, பிரபாசம் எவ்வாறு மகாபலன் தருவதாக ஆனது? கண்முன் ‘சுவர்க்க ஏணியளிப்பது’ எனத் தோன்றும் இதைச் சுருக்கமாக எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । दुर्भगा रविपत्नी च प्रभानामेति विश्रुता । तया चाराधितः शम्भुरुग्रेण तपसा पुरा

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ரவி (சூரியன்) மனைவி ‘பிரபா’ எனப் புகழ்பெற்றாள்; ‘துர்பாக்யவதி’ என்றும் சொல்லப்பட்டாள். அவள் முன்காலத்தில் கடுந்தவத்தால் சம்புவை ஆராதித்தாள்.

Verse 4

वायुभक्षा स्थिता वर्षं वर्षं ध्यानपरायणा । ततस्तुष्टो महादेवः प्रभायाः पाण्डुनन्दन

அவள் காற்றையே உணவாகக் கொண்டு ஆண்டாண்டு தியானத்தில் நிலைத்திருந்தாள். அப்போது, பாண்டு புதல்வனே, மகாதேவன் பிரபாவின்மேல் திருப்தியடைந்தான்.

Verse 5

ईश्वर उवाच । कस्मात्संक्लिश्यसे बाले कथ्यतां यद्विवक्षितम् । अहं हि भास्करोऽप्येको नानात्वं नैव विद्यते

ஈசுவரன் கூறினான்—குழந்தையே, ஏன் நீ உன்னைத் துன்புறுத்துகிறாய்? நீ கேட்க விரும்புவது என்னவோ சொல். நானே பாஸ்கரன் (சூரியன்) கூட; உண்மையில் வேற்றுமை இல்லை.

Verse 6

प्रभोवाच । नान्यो देवः स्त्रियः शम्भो विना भर्त्रा क्वचित्प्रभो । सगुणो निर्गुणो वापि धनाढ्यो वाप्यकिंचनः

பிரபா கூறினாள்—ஓ சம்போ, ஓ प्रभு, பெண்ணுக்கு கணவனைத் தவிர வேறு தெய்வம் எங்கும் இல்லை—அவன் குணமுடையவனாக இருந்தாலும் குணமற்றவனாக இருந்தாலும், செல்வவானாக இருந்தாலும் வறியவனாக இருந்தாலும்.

Verse 7

प्रियो वा यदि वा द्वेष्यः स्त्रीणां भर्तैव दैवतम् । दुर्भगत्वेन दग्धाहं सखीमध्ये सुरेश्वर । भर्त्तर्यल्लब्धसौख्यास्मि तेन क्लिश्याम्यहं भृशम्

அவன் பிரியனாக இருந்தாலும் பகைவனாக இருந்தாலும், பெண்களுக்கு கணவனே தெய்வம். தேவர்களின் ஆண்டவனே, தோழியரிடையே நான் துர்பாக்கியத் தீயால் எரிகிறேன்; கணவரிடத்தில் இன்பம் பெறாததால் மிகுந்த துன்புறுகிறேன்।

Verse 8

ईश्वर उवाच । वल्लभा भास्करस्यैव मत्प्रसादाद्भविष्यसि

ஈசுவர் கூறினார்— என் அருளால் நீ நிச்சயமாக பாஸ்கரன் (சூரியன்) இன் பிரியமானவளாக ஆவாய்।

Verse 9

पार्वत्युवाच । अप्रमाणं भवद्वाक्यं भास्करोऽपि करिष्यति । वृथा क्लेशो भवेदस्याः प्रभायाः परमेश्वर

பார்வதி கூறினாள்— பரமேசுவரா, பாஸ்கரனும் உங்கள் வாக்கை அப்பிரமாணமாக்கிவிடுவான்; அப்போது பிரபையின் துன்பமெல்லாம் வீணாகிவிடும்।

Verse 10

उमावाक्यान्महेशानध्यातस्तिमिरनाशनः । आगतो गगनाद्भानुर्नर्मदोत्तररोधसि

உமாவின் சொற்களால் தூண்டப்பட்ட மகேசன் தியானித்தான். பின்னர் இருள் அழிப்பவன் பானு வானத்திலிருந்து இறங்கி நர்மதையின் வடகரைக்கு வந்தான்।

Verse 11

भानुरुवाच । आहूतोऽस्मि कथं देव ह्यघासुरनिषूदन

பானு கூறினான்— தேவா, அகாசுரனை அழித்தவனே, என்னை எதற்காக அழைத்தீர்?

Verse 12

ईश्वर उवाच । प्रभां पालय भो भानो संतोषेण परेण हि

ஈஸ்வரன் கூறினார்— ஓ பானுவே, பிரபாவை காப்பாய்; பரம திருப்தியோடு அவளைப் பாதுகாப்பாய்।

Verse 13

उमोवाच । प्रभाया मन्दिरे नित्यं स्थीयतां हिमनाशन । अग्रपत्नी समस्तानां भार्याणां क्रियतां रवे

உமா கூறினாள்— ஓ பனிநாசகனே, பிரபாவின் மந்திரத்தில் எப்போதும் தங்குவாயாக. ஓ ரவியே, உன் எல்லா துணைவியரிலும் பிரபாவை முதன்மைத் துணைவியாக ஆக்குவாயாக.

Verse 14

भानुरुवाच । एवं देवि करिष्यामि तव वाक्यं वरानने । एतच्छ्रुत्वा प्रभाहूता प्रत्युवाच महेश्वरम्

பானு கூறினான்— ஓ தேவியே, ஓ அழகிய முகத்தாளே, உன் வாக்கின்படி நான் அவ்வாறே செய்வேன். இதைக் கேட்டு அழைக்கப்பட்ட பிரபா மகேஸ்வரனுக்கு மறுமொழி கூறினாள்.

Verse 15

प्रभोवाच । स्वांशेन स्थीयतां देव मन्मथारे उमापते । एकांशः स्थाप्यतामत्र तीर्थस्योन्मीलनाय च

பிரபா கூறினாள்— ஓ தேவா, ஓ மன்மதாரி, ஓ உமாபதே, உன் ஒரு அங்கத்தால் இங்கே தங்குவாயாக; இத்தீர்த்தம் வெளிப்படுவதற்காக ஒரு அங்கம் இங்கே நிறுவப்படுவதாக.

Verse 16

श्रीमार्कण्डेय उवाच । सर्वदेवमयं लिङ्गं स्थापितं तत्र पाण्डव । प्रभासेश इति ख्यातं सर्वलोकेषु दुर्लभम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— ஓ பாண்டவா, அங்கே எல்லாத் தேவர்களையும் உட்கொண்ட லிங்கம் நிறுவப்பட்டது. அது ‘பிரபாசேச’ எனப் புகழ்பெற்று, எல்லா உலகங்களிலும் அரிதாகும்.

Verse 17

अन्यानि यानि तीर्थानि काले तानि फलन्ति वै । प्रभासेशस्तु राजेन्द्र सद्यः कामफलप्रदः

மற்ற தீர்த்தங்கள் தம் பலனை காலம் வந்தபின் அளிக்கும்; ஆனால் அரசேந்திரா, பிரபாசேசர் உடனே வேண்டிய பலனை அருள்வார்।

Verse 18

माघमासे सिते पक्षे सप्तम्यां च विशेषतः । अश्वं यः स्पर्शयेत्तत्र यथोक्तब्राह्मणे नृप

மாசி (மாஹ) மாதத்தின் சுக்கிலப் பக்கத்தில், குறிப்பாக சப்தமி திதியில், அரசே, அங்கு பிராமண விதிப்படி யார் குதிரையைத் தொடுகிறாரோ—

Verse 19

इन्द्रत्वं प्राप्यते तेन भास्करस्याथवा पदम् । स्नात्वा परमया भक्त्या दानं दद्याद्द्विजातये

அந்தப் புண்ணியச் செயலில் இந்திரப் பதவி அல்லது பாஸ்கரனின் நிலையும்கூட கிடைக்கும். பரம பக்தியுடன் நீராடி, த்விஜன் (பிராமணன்) க்கு தானம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 20

गोप्रदाता लभेत्स्वर्गं सत्यलोकं वरेश्वर । सर्वाङ्गसुन्दरीं शुभ्रां क्षीरिणीं तरुणीं शुभाम्

வரேசுவரா, பசு தானம் செய்பவன் சொர்க்கம்—சத்தியலோகம் வரை—அடைவான்; மேலும் (பலனாக) எல்லா அங்கங்களிலும் அழகுடைய, வெண்மையான, பால் தரும், இளமையான, மங்களகரமான பசுவைப் பெறுவான்।

Verse 21

सवत्सां घण्टासंयुक्तां कांस्यपात्रावदोहिनीम् । ददते ये नृपश्रेष्ठ न ते यान्ति यमालयम्

அரசர்களில் சிறந்தவரே, கன்றுடன், மணி அணிந்த, வெண்கலப் பால் பீச்சுப் பாத்திரத்துடன் கூடிய பசுவை தானம் செய்பவர்கள் யமலோகம் செல்லார்।

Verse 22

अथ यः परया भक्त्या स्नानं देवस्य कारयेत् । स प्राप्नोति परं लोकं यावदाभूतसम्प्लवम्

இப்போது யார் பரம பக்தியுடன் இறைவனுக்கு ஸ்நானம் செய்யச் செய்கிறாரோ, அவர் பிரளயம் வரை நிலைக்கும் பரம லோகத்தை அடைகிறார்।

Verse 23

दौर्भाग्यं नाशमायाति स्नानमात्रेण पाण्डव । तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या कन्यादानं प्रयच्छति

ஓ பாண்டவா, ஸ்நானம் மட்டும் செய்தாலே துர்பாக்கியம் அழிகிறது. மேலும் அந்த தீர்த்தத்தில் யார் பக்தியுடன் கன்யாதானம் செய்கிறாரோ—

Verse 24

ब्राह्मणाय विवाहेन दापयेत्पाण्डुनन्दन । समानवयसे देया कुलशीलधनैस्तथा

ஓ பாண்டுநந்தனா, திருமண முறையால் அவளை ஒரு பிராமணனுக்கு அளிக்க வேண்டும். சமவயதுடைய, நல்ல குலம், நல்ல ஒழுக்கம், செல்வம் உடைய மணமகனுக்கே அவள் அளிக்கப்பட வேண்டும்।

Verse 25

ये ददन्ते महाराज ह्यपि पातकसंयुताः । तेषां पापानि लीयन्ते ह्युदके लवणं यथा

ஓ மகாராஜா, பாவங்களால் சூழப்பட்டவர்களாயினும் அவர்கள் தானம் செய்தால், அவர்களின் பாவங்கள் நீரில் உப்பு கரைவதுபோல் கரைந்து விடுகின்றன।

Verse 26

स्वामिद्रोहकृतं पापं निक्षेपस्यापहारिणि । मित्रघ्ने च कृतघ्ने च कूटसाक्ष्यसमुद्भवम्

எஜமானனுக்கு துரோகம் செய்ததால் உண்டான பாவம், ஒப்படைத்த பொருளை அபகரித்தவனின் பாவம், நண்பனை கொன்றவனின், நன்றிக்கெட்டவனின், மேலும் பொய்ச் சாட்சியால் உண்டான பாவம்—

Verse 27

तद्ग्रामोद्यानभेदोत्थं परदारनिषेवणम् । वार्द्धुषिकस्य यत्पापं यत्पापं स्तेयसम्भवम्

அதேபோல் கிராமத்தின் பூங்கா/தோட்டத்தைச் சேதப்படுத்துவதால் உண்டாகும் பாவம், பிறன் மனைவியுடன் சேர்வதன் பாவம், வட்டிக்கடன் கொடுப்பவனின் பாவம், திருட்டிலிருந்து எழும் பாவம்—(இவையெல்லாம்)।

Verse 28

कूपभेदोद्भवं यच्च बैडालव्रतधारिणः । दाम्भिकं वृक्षच्छेदोत्थं विवाहस्य निषेधजम्

கிணற்றை உடைப்பதால் உண்டாகும் பாவம், ‘பிடால-விரதம்’ (பூனை-விரதம்) எனும் போலித் தவம் மேற்கொள்வோரின் பாவம், தம்பம்/பாசாங்கின் பாவம், மரம் வெட்டுவதால் எழும் பாவம், திருமணத்தைத் தடுக்குவதால் பிறக்கும் பாவம்—(இவையெல்லாம்)।

Verse 29

आरामस्थतरुच्छेदमगम्यागमनोद्भवम् । स्वभार्यात्यजने यच्च परभार्यासमीहनात्

தோட்டத்தில் உள்ள மரங்களை வெட்டுவதால் உண்டாகும் பாவம், அணுகக் கூடாத பெண்ணை அணைவதால் பிறக்கும் பாவம், தன் தர்மபத்தினியைத் துறப்பதன் பாவம், பிறன் மனைவியை விரும்புவதால் வரும் பாவம்—(இவையெல்லாம் இங்கே கூறப்படுகின்றன)।

Verse 30

ब्रह्मस्वहरणे यच्च गरदे गोविघातिनि । विद्याविक्रयणोत्थं च संसर्गाद्यच्च पातकम्

பிராமணனின் சொத்தை அபகரிப்பதன் பாவம், விஷம் கொடுப்பதன் பாவம், கோவதைப் பாவம், புனித வித்யையை விற்பதால் எழும் பாவம், தீய சங்கத்தால் பிறக்கும் எந்தப் பாதகமும்—(இவையெல்லாம் அடங்கும்)।

Verse 31

श्वबिडालवधाद्घोरं सर्पशूद्रोद्भवं तथा । भूमिहर्तुश्च यत्पापं भूमिहारिणि चैव हि

நாய், பூனை ஆகியவற்றை கொல்வதால் உண்டாகும் கொடிய பாவம்; அதுபோல் பாம்புகளுக்கும் சூத்ரர்களுக்கும் தீங்கு விளைவிப்பதுடன் தொடர்புடைய பாவம்; நிலத்தைப் பறிப்பவனின் பாவம், நிலத்தைத் திருடுபவனின் பாவமும்—(இவையெல்லாம்)।

Verse 32

मा ददस्वेति यत्पापं गोवह्निब्राह्मणेषु च । तत्पापं याति विलयं कन्यादानेन पाण्डव

ஓ பாண்டவா! பசு, அக்னி, பிராமணர் குறித்து “கொடுக்காதே” என்று சொல்லுவதால் உண்டாகும் பாபம், கன்யாதானத்தால் அழிகிறது।

Verse 33

स गत्वा भास्करं लोकं रुद्रलोके शुभे व्रजेत् । क्रीडते रुद्रलोकस्थो यावदिन्द्राश्चतुर्दश

அவன் சூரியலோகத்தை அடைந்து, பின்னர் புனிதமான ருத்ரலோகத்திற்குச் செல்கிறான்; ருத்ரலோகத்தில் தங்கி பதினான்கு இந்திரர்களின் காலம் வரை இன்பக் க்ரீடையில் ஈடுபடுகிறான்।

Verse 34

सर्वपापक्षये जाते शिवे भवति भावना । एतद्व्रजति यस्तीर्थं प्रभासं पाण्डुनन्दन

அனைத்து பாபங்களும் நாசமானபோது சிவனில் பக்தி-பாவம் மலர்கிறது. ஓ பாண்டுநந்தன! பிரபாச தீர்த்தத்திற்குச் செல்பவனுக்கு இதுவே நிகழ்கிறது।

Verse 35

सर्वतीर्थफलं प्राप्य सोऽश्वमेधफलं लभेत् । गोप्रदानं महापुण्यं सर्वपापक्षयं परम् । प्रशस्तं सर्वकालं हि चतुर्दश्यां विशेषतः

அனைத்து தீர்த்தங்களின் பலனைப் பெற்று, அவன் அச்வமேத யாகத்தின் பலனையும் அடைகிறான். கோதானம் மகாபுண்யம்; அது எல்லாப் பாபங்களையும் உச்சமாக அழிக்கிறது. எக்காலமும் அது மங்களம்—சதுர்தசியன்று சிறப்பாகும்।