Adhyaya 91

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थपरमपावनम् । चण्डादित्यं नृपश्रेष्ठ स्थापितं चण्डमुण्डयोः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், ஓ மஹீபாலனே! மிகப் பரிசுத்தமான தீர்த்தத்திற்குச் செல், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே! அங்கே சண்ட-முண்டர் நிறுவிய சண்டாதித்யன் (சூரியதேவன்) இருக்கிறான்।

Verse 2

आस्तां पुरा महादैत्यौ चण्डमुण्डौ सुदारुणौ । नर्मदातीरमाश्रित्य चेरतुर्विपुलं तपः

பண்டைக் காலத்தில் சண்டன், முண்டன் எனும் இரு மாபெரும் அசுரர்கள் மிகக் கொடியவர்கள். அவர்கள் நர்மதா நதிக்கரையை அடைந்து அளவற்ற தவம் செய்தனர்।

Verse 3

ध्यायन्तौ भास्करं देवं तमोनाशं जगत्त्रये । तुष्टस्तत्तपसा देवः सहस्रांशुरुवाच ह

அவர்கள் மூவுலகங்களின் இருள் நீக்கும் தேவன் பாஸ்கரனைத் தியானித்து, தவத்தால் வழிபட்டனர். அந்தத் தவத்தால் மகிழ்ந்த ஆயிரக்கதிர் சூரியன் உரைத்தான்.

Verse 4

साधु साध्विति तौ पार्थ नर्मदायाः शुभे तटे । वरं प्रार्थयतं वीरौ यथेष्टं चेतसेच्छितम्

ஓ பார்த்தா! நர்மதையின் புனிதத் துறையில் அந்த இரு வீரர்களிடம் தேவன்—“சாது, சாது! வரம் கேளுங்கள்; உங்களுக்கு விருப்பமானதை, மனம் நாடியதை” என்றான்.

Verse 5

चण्डमुण्डावूचतुः । अजेयौ सर्वदेवानां भूयास्वावां समाहितौ । सर्वरोगैः परित्यक्तौ सर्वकालं दिवाकर

சண்டன், முண்டன் கூறினர்—“ஓ திவாகரா! நாங்கள் இருவரும் ஒருமுகச் சித்தத்துடன் எல்லாத் தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவர்களாக ஆக வேண்டும். ஓ சூரியனே, எக்காலமும் எல்லா நோய்களும் எங்களை விட்டு நீங்கட்டும்.”

Verse 6

एवमस्त्विति तौ प्राह भास्करो वारितस्करः । इत्युक्त्वान्तर्दधे भानुर्दैत्याभ्यां तत्र भास्करः

திருடர்களைத் தடுத்தருளும் பாஸ்கரன் அவர்களிடம்—“அப்படியே ஆகட்டும்” என்றான். இவ்வாறு சொல்லி அந்த பானு அங்கே அந்த இரு தைத்யர்களின் முன்னிலையிலிருந்து மறைந்தான்.

Verse 7

स्थापितः परया भक्त्या तं गच्छेदात्मसिद्धये । गीर्वाणांश्च मनुष्यांश्च पित्ःंस्तत्रापि तर्पयेत्

உயர்ந்த பக்தியுடன் (தெய்வத்தை) நிறுவி, ஆன்மசித்திக்காக அங்கே செல்ல வேண்டும்; அங்கேயே தேவர்கள், மனிதர்கள், பித்ருக்கள் ஆகியோருக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்தி அளிக்க வேண்டும்.

Verse 8

स वसेद्भास्करे लोके विरिञ्चिदिवसं नृप । घृतेन बोधयेद्दीपं षष्ठ्यां स च नरेश्वर । मुच्यते सर्वपापैस्तु प्रतियाति पुरं रवेः

ஏ நரபதி! அவன் பாஸ்கரலோகத்தில் பிரமாவின் ஒரு நாளளவு நீண்ட காலம் வாசம் செய்கிறான். ஏ நரேஸ்வரா! ஷஷ்டி திதியில் நெய் தீபம் ஏற்றினால், அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ரவியின் நகரை அடைகிறான்.

Verse 9

उत्पत्तिं चण्डभानोर्यः शृणोति भरतर्षभ । विजयी स सदा नूनमाधिव्याधिविवर्जितः

ஏ பாரதசிறந்தவனே! சண்டபானுவின் தோற்றக் கதையை யார் கேட்கிறாரோ, அவர் நிச்சயமாக எப்போதும் வெற்றியாளனாக இருந்து, மனக்கிளேசமும் உடல்வியாதியும் இன்றித் திகழ்வார்.

Verse 91

। अध्याय

அத்தியாயம்—இது அத்தியாயக் குறி.