Adhyaya 83

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज तीर्थं परमशोभनम् । ब्रह्महत्याहरं प्रोक्तं रेवातटसमाश्रयम् । हनूमताभिधं ह्यत्र विद्यते लिङ्गमुत्तमम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மஹாராஜா, மிக அழகிய தீர்த்தத்திற்குச் செல்வாயாக; அது பிரம்மஹத்தி பாவத்தை நீக்கும் எனப் புகழப்பட்டு ரேவா கரையில் அமைந்துள்ளது. அங்கே ‘ஹனூமதா’ எனப்படும் சிறந்த லிங்கம் உள்ளது.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । हनूमन्तेश्वरं नाम कथं जातं वदस्व मे । ब्रह्महत्याहरं तीर्थं रेवादक्षिणसंस्थितम्

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—‘ஹனூமந்தேஸ்வர’ என்ற பெயர் எவ்வாறு ஏற்பட்டது என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள். பிரம்மஹத்தி பாவத்தை நீக்கும் இந்தத் தீர்த்தம் ரேவாவின் தென் கரையில் உள்ளது.

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधु साधु महाबाहो सोमवंशविभूषण । गुह्याद्गुह्यतरं तीर्थं नाख्यातं कस्यचिन्मया

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— நன்று, நன்று, ஓ மகாபாஹோ, சோமவம்சத்தின் அலங்காரமே! இந்தத் தீர்த்தம் ரகசியத்திலும் மிக ரகசியம்; இதை நான் எவரிடமும் வெளிப்படுத்தவில்லை.

Verse 4

तव स्नेहात्प्रवक्ष्यामि पीडितो वार्द्धकेन तु । पूर्वं जातं महद्युद्धं रामरावणयोरपि

உன் மீது உள்ள அன்பினால், முதுமையால் துன்புறினும், இதை நான் கூறுகிறேன். முற்காலத்தில் ராமன்–ராவணன் இடையிலும் ஒரு மாபெரும் போர் நிகழ்ந்தது.

Verse 5

पुलस्त्यो ब्रह्मणः पुत्रो विश्रवास्तस्य वै सुतः । रावणस्तेन संजातो दशास्यो ब्रह्मराक्षसः

புலஸ்த்யர் பிரம்மாவின் புதல்வர்; அவருடைய புதல்வன் விச்ரவா. அவனிடமிருந்து தசானனன் ராவணன் பிறந்தான்— ‘பிரம்மராக்ஷசன்’ எனப் புகழ்பெற்றவன்.

Verse 6

त्रैलोक्यविजयी भूतः प्रसादाच्छूलिनः स च । गीर्वाणा विजिताः सर्वे रामस्य गृहिणी हृता

திரிசூலதாரி இறைவனின் அருளால் அவன் மூவுலகையும் வென்றான். எல்லாத் தேவர்களும் அடக்கப்பட்டனர்; ராமனின் இல்லத்தரசி (சீதா) கடத்தப்பட்டாள்.

Verse 7

वारितः कुम्भकर्णेन सीतां मोचय मोचय । विभीषणेन वै पापो मन्दोदर्या पुनःपुनः

அந்தப் பாவியை கும்பகர்ணன், விபீஷணன், மேலும் மீண்டும் மீண்டும் மந்தோதரி தடுத்தனர்— “சீதையை விடுவி, விடுவி!” என்று.

Verse 8

त्वं जितः कार्तवीर्येण रैणुकेयेन सोऽपि च । स रामो रामभद्रेण तस्य संख्ये कथं जयः

நீ கார்த்தவீர்யனால் தோற்கடிக்கப்பட்டாய்; அவனும் ரேணுகேய ராமன் (ஜாமதக்ன்யன்) ஆல் வெல்லப்பட்டான். அந்த ராமனும் ராமபத்ரனால் வெல்லப்பட்டான்; ஆகப் போரில் அவனுக்குச் ஜயம் எவ்வாறு உறுதி?

Verse 9

रावण उवाच । वानरैश्च नरैरृक्षैर्वराहैश्च निरायुधैः । देवासुरसमूहैश्च न जितोऽहं कदाचन

ராவணன் கூறினான்—ஆயுதமற்ற வானரர், மனிதர், கரடி, வராகம் இவர்களாலும், தேவர்-அசுரர் கூட்டங்களாலும் கூட, நான் ஒருபோதும் தோற்கடிக்கப்படவில்லை.

Verse 10

श्रीमार्कण्डेय उवाच । सुग्रीवहनुमद्भ्यां च कुमुदेनाङ्गदेन च । एतैरन्यैः सहायैश्च रामचन्द्रेण वै जितः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—சுக்ரீவன், ஹனுமான், குமுதன், அங்கதன் மற்றும் பிற துணையர்களுடன் சேர்ந்து, ராமச்சந்திரனே உன்னை உண்மையாக வென்றான்.

Verse 11

रामचन्द्रेण पौलस्त्यो हतः संख्ये महाबलः । वनं भग्नं हताः शूराः प्रभञ्जनसुतेन च

மகாபலமுடைய பௌலஸ்த்யன் (ராவணன்) போரில் ராமச்சந்திரனால் கொல்லப்பட்டான். வனம் சிதைந்தது; பிரபஞ்சனசுதன் (ஹனுமான்) வீரர்களையும் வீழ்த்தினான்.

Verse 12

रावणस्य सुतो जन्ये हतश्चाक्षकुमारकः । आयामो रक्षसां भीमः सम्पिष्टो वानरेण तु

போரில் ராவணனின் மகன் அக்ஷகுமாரன் கொல்லப்பட்டான்; மேலும் ராக்ஷசர்களின் பயங்கர வீரன் ஒருவனும் வானரனால் நசுக்கப்பட்டான்.

Verse 13

एवं रामायणे वृत्ते सीतामोक्षे कृते सति । अयोध्यां तु गते रामे हनुमान्स महाकपिः

இவ்வாறு ராமாயண நிகழ்வுகள் நிறைவு பெற்று, சீதையின் மோட்சம் நிகழ்ந்தபின், ராமன் அயோத்திக்குச் சென்றான்; அப்போது அந்த மகாகபி ஹனுமான் முன்னே சென்றான்।

Verse 14

कैलासाख्यं गतः शैलं प्रणामाय महेशितुः । तिष्ठ तिष्ठेत्यसौ प्रोक्तो नन्दिना वानरोत्तमः

மகேசனை வணங்குவதற்காக அவர் கைலாசம் எனப்படும் மலையினை அடைந்தார். அப்போது வானரர்களில் சிறந்த அவனை நந்தி—“நில், நில்!” என்று கூறினான்।

Verse 15

ब्रह्महत्यायुतस्त्वं हि राक्षसानां वधेन हि । भैरवस्य सभा नूनं न द्रष्टव्या त्वया कपे

ராக்ஷசர்களை வதைத்ததனால் உனக்கு பிரம்மஹத்தி பாபம் சேர்ந்துள்ளது. ஆகவே, ஓ கபியே, பைரவனின் சபையை நீ நிச்சயமாக அணுகவும் கூடாது; காணவும் கூடாது।

Verse 16

हनुमानुवाच । नन्दिनाथ हरं पृच्छ पातकस्योपशान्तिदम् । पापोऽहं प्लवगो यस्मात्संजातः कारणान्तरात्

ஹனுமான் கூறினார்—நந்திநாதா, பாவத்தை அமைதிப்படுத்தும் வழியை ஹரன் (சிவன்) இடம் கேளுங்கள். நான் வானரனாக இருந்தும் வேறு காரணத்தால் பாவமுற்றேன்।

Verse 17

नन्द्युवाच । रुद्रदेहोद्भवा किं ते न श्रुता भूतले स्थिता । श्रवणाज्जन्मजनितं द्विगुणं कीर्तनाद्व्रजेत्

நந்தி கூறினான்—ருத்ரதேஹத்தில் இருந்து பிறந்தவனே, பூமியில் வாழ்ந்தபோது இதை நீ கேளாதாயா? கேட்பதாலேயே பிறவியால் சேர்ந்த பாவம் அழியும்; கீர்த்தனம் செய்தால் இரட்டிப்பு புண்ணியம் உண்டாகும்।

Verse 18

त्रिंशज्जन्मार्जितं पापं नश्येद्रेवावगाहनात् । तस्मात्त्वं नर्मदातीरं गत्वा चर तपो महत्

ரேவையில் நீராடினால் முப்பது பிறவிகளில் சேர்த்த பாவம் அழியும். ஆகவே நீ நர்மதா கரைக்கு சென்று மகத்தான தவம் செய்.

Verse 19

गन्धर्वाहसुतोऽप्येवं नन्दिनोक्तं निशम्य च । प्रयातो नर्मदातीरमौर्व्यादक्षिणसङ्गमम्

கந்தர்வாஹாவின் மகனும் நந்தி கூறியதை கேட்டவுடன், நர்மதா கரைக்கு—ஔர்வியுடன் தெற்கு சங்கமத்திற்குச்—சென்றான்.

Verse 20

दध्यौ सुदक्षिणे देवं विरूपाक्षं त्रिशूलिनम् । जटामुकुटसंयुक्तं व्यालयज्ञोपवीतिनम्

தெற்கை நோக்கி அவன், விரூபாக்ஷன் எனும் திரிசூலதாரி தேவனைத் தியானித்தான்—ஜடாமகுடம் அணிந்து, பாம்பை யஜ்ஞோபவீதமாகத் தரித்தவனை.

Verse 21

भस्मोपचितसर्वाङ्गं डमरुस्वरनादितम् । उमार्द्धाङ्गहरं शान्तं गोनाथासनसंस्थितम्

அவன் அந்த அமைதியான இறைவனைத் தியானித்தான்—திருநீறு முழுதும் பூசப்பட்ட உடலுடன், டமருவின் நாதம் ஒலிக்க, உமையை அர்த்தாங்கியாகக் கொண்டவனாய், காளைநாதன் (நந்தி) மீது அமர்ந்தவனாய்.

Verse 22

वत्सरान् सुबहून् यावदुपासांचक्र ईश्वरम् । तावत्तुष्टो महादेव आजगाम सहोमया

பல ஆண்டுகள் அவன் ஈசுவரனை வழிபட்டான். அப்போது திருப்தியடைந்த மகாதேவன் உமையுடன் அங்கே வந்தான்.

Verse 23

उवाच मधुरां वाणीं मेघगम्भीरनिस्वनाम् । साधु साध्वित्युवाचेशः कष्टं वत्स त्वया कृतम्

மேகமுழக்கம்போல் ஆழமுள்ள இனிய குரலில் அவர் கூறினார்— “சாது, சாது,” என்று ஈசன் சொன்னான்; “வத்சா, நீ மிகக் கடினமான காரியத்தைச் செய்தாய்।”

Verse 24

न च पूर्वं त्वया पापं कृतं रावणसंक्षये । स्वामिकार्यरतस्त्वं हि सिद्धोऽसि मम दर्शनात्

ராவணனை அழித்ததில் நீ முன்பு பாவம் செய்யவில்லை. ஆண்டவனின் பணியில் ஈடுபட்டு, என் தரிசனத்தால் நீ সিদ্ধியை அடைந்தாய்।

Verse 25

हनुमांश्च हरं दृष्ट्वा उमार्द्धाङ्गहरं स्थिरम् । साष्टाङ्गं प्रणतोऽवोचज्जय शम्भो नमोऽस्तु ते । जयान्धकविनाशाय जय गङ्गाशिरोधर

உமையை அரைஉடலாகத் தாங்கும் நிலையான ஹரனைப் பார்த்த ஹனுமான் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி கூறினார்— “ஜய ஷம்போ, உமக்கு நமஸ்காரம்; அந்தகனை அழிப்பவனே ஜய, கங்கையைத் தலையில் தாங்குபவனே ஜய।”

Verse 26

एवं स्तुतो महादेवो वरदो वाक्यमब्रवीत् । वरं प्रार्थय मे वत्स प्राणसम्भवसम्भव

இவ்வாறு போற்றப்பட்ட வரதன் மகாதேவன் கூறினான்— “வத்சா, என்னிடமிருந்து வரம் கேள்; பிராணத்தின் மூலமான (வாயு) தெய்வத்தின் புதல்வனே।”

Verse 27

श्रीहनुमानुवाच । ब्रह्मरक्षोवधाज्जाता मम हत्या महेश्वर । न पापोऽहं भवेदेव युष्मत्सम्भाषणे क्षणात्

ஸ்ரீ ஹனுமான் கூறினார்— “மகேஸ்வரா, பிரம்மராக்ஷஸனை வதைத்ததால் எனக்கு ஹத்த்யா தோஷம் ஏற்பட்டது. தேவா, உம்முடன் பேசும் அந்தக் கணமே நான் பாவியாக இருக்காதபடி அருள்வாயாக।”

Verse 28

ईश्वर उवाच । नर्मदातीर्थमाहात्म्याद्धर्मयोगप्रभावतः । मन्मूर्तिदर्शनात्पुत्र निष्पापोऽसि न संशयः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—நர்மதா தீர்த்தத்தின் மஹிமையாலும், தர்ம-யோகத்தின் வல்லமையாலும், என் திருவுரு தரிசனத்தாலும், மகனே, நீ பாவமற்றவன்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 29

अन्यं च ते प्रयच्छामि वरं वानरपुंगव । उपकाराय लोकानां नामानि तव मारुते

மேலும், வானரப் புங்கவனே, உனக்கு இன்னொரு வரம் அளிக்கிறேன்—உலகங்களின் நலனுக்காக, மாருதியே, உன் நாமங்கள் புகழ்பெறும்।

Verse 30

हनूमानं जनिसुतो वायुपुत्रो महाबलः । रामेष्टः फाल्गुनो गोत्रः पिङ्गाक्षोऽमितविक्रमः

அவர் ஹனுமான்—அஞ்சனையின் புதல்வன், வாயுபுத்திரன், மஹாபலன்; ராமனுக்குப் பிரியன்; பால்குன குலத்தவன்; செம்பழுப்பு கண்கள் உடையவன், அளவற்ற வீரன்।

Verse 31

उदधिक्रमणश्रेष्ठो दशग्रीवस्य दर्पहा । लक्ष्मणप्राणदाता च सीताशोकनिवर्तनः

கடலைத் தாண்டுவதில் சிறந்தவன்; தசக்ரீவனின் அகந்தையை அழிப்பவன்; லக்ஷ்மணனுக்கு உயிரளித்தவன்; சீதையின் துயரை நீக்கியவன்।

Verse 32

इत्युक्त्वान्तर्दधे देव उमया सह शङ्करः । हनूमानीश्वरं तत्र स्थापयामास भक्तितः

இவ்வாறு கூறி, உமையுடன் கூடிய சங்கரன்—பரமேஸ்வரன்—அந்தர்தானமானார். பின்னர் ஹனுமான் அங்கே பக்தியுடன் ஈஸ்வரனை நிறுவினார்।

Verse 33

आत्मयोगबलेनैव ब्रह्मचर्यप्रभावतः । ईश्वरस्य प्रसादेन लिङ्गं कामप्रदं हि तत् । अच्छेद्यमप्रतर्क्यं च विनाशोत्पत्तिवर्जितम्

ஆத்மயோகத்தின் வலத்தினாலும், பிரம்மச்சரியத்தின் தாக்கத்தினாலும், ஈசுவரனின் அருளினாலும் அந்த லிங்கம் நிச்சயமாகக் காம்யபலங்களை அளிப்பதாக ஆனது—அறுக்க இயலாதது, தர்க்கத்திற்குப் புறம்பானது, அழிவும் தோற்றமும் அற்றது।

Verse 34

श्रीमार्कण्डेय उवाच । हनूमन्तेश्वरे पुत्र प्रत्यक्षप्रत्ययं शृणु । यद्वृत्तं द्वापरस्यादौ त्रेतान्ते पाण्डुनन्दन

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—மகனே! ஹனூமந்தேஸ்வரத்தில் நேரடியாகவும் சான்றாகவும் உள்ள செய்தியை கேள்; துவாபர யுகத்தின் தொடக்கத்திலும், திரேதா யுகத்தின் முடிவிலும் நிகழ்ந்ததை, பாண்டவர்களின் மகிழ்வே!

Verse 35

सुपर्वा नाम भूपालो बभूव वसुधातले । तस्य राज्ञः सदा सौख्यं नरा दीर्घायुषः सदा

பூமித்தளத்தில் ‘சுபர்வா’ என்னும் அரசன் இருந்தான். அவன் ஆட்சியில் எப்போதும் நலமும் இன்பமும் நிலவின; மக்கள் என்றும் நீண்ட ஆயுளால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

Verse 36

स पुत्रधनसंयुक्तश्चौरोपद्रववर्जितः । शतबाहुर्बभूवास्य पुत्रो भीमपराक्रमः

அவன் மக்களும் செல்வமும் உடையவனாய் இருந்தான்; அவன் நாட்டில் திருடர்களின் தொல்லை இல்லை. அவனுக்கு ‘சதபாஹு’ எனும் மகன் இருந்தான்; அவன் பயங்கர வீரத்துடன் விளங்கினான்.

Verse 37

आसक्तोऽसौ सदा कालं पापधर्मैर्नरेश्वर । अटाट्यत धरां सर्वां पर्वतांश्च वनानि च

மனிதர்களின் அரசனே! அவன் எப்போதும் பாவ வழிகளில் பற்றுடையவனாய் இருந்தான்; அமைதியின்றி முழு பூமியெங்கும்—மலைகளிலும் காடுகளிலும்—அலைந்து திரிந்தான்.

Verse 38

वधार्थं मृगयूथानामागतो विन्ध्यपर्वतम् । तरुजातिसमाकीर्णे हस्तियूथसमाचिते

மான் கூட்டங்களை வேட்டையாடி அழிக்க எண்ணி அவன் விந்திய மலைக்கு வந்தான்—பலவகை மரங்களால் அடர்ந்ததும், யானைக் கூட்டங்களால் நிரம்பியதும் அது.

Verse 39

सिंहचित्रकशोभाढ्ये मृगवाराहसंकुले । क्रीडित्वा स वने राजा नर्मदामानतः क्वचित्

சிங்கங்களும் வியத்தகு அழகும் பொலிந்த, மான்களும் காட்டுப்பன்றிகளும் நிறைந்த அந்த வனத்தில் அரசன் விளையாடி உலாவி, ஒருசமயம் நர்மதையின் அருகே வந்தான்.

Verse 40

हनूमन्तवने प्राप्तः शतक्रोशप्रमाणके । चिञ्चिणीवनशोभाढ्ये कदम्बतरुसंकुले

நூறு குரோசம் பரவிய ஹனூமந்தவனத்தை அவன் அடைந்தான்—புளியமரத் தோப்புகளின் அழகால் விளங்கியும், கடம்ப மரங்களால் அடர்ந்தும் இருந்தது.

Verse 41

नित्यं पालाशजम्बीरैः करंजखदिरैस्तथा । पाटलैर्बदरैर्युक्तैः शमीतिन्दुकशोभितम्

அது எப்போதும் பலாசம், ஜம்பீரம், கரஞ்சம், கதீரம் ஆகிய மரங்களால் நிறைந்தது; பாடலம், பதரம் இணைந்து, சமீ மற்றும் திந்துக மரங்களால் மேலும் அழகுபெற்றது.

Verse 42

मृगयूथैः समाछन्नशिखण्डिस्वरनादितम् । पारावतकसङ्घानां समन्तात्स्वरशोभितम्

அது மான் கூட்டங்களால் மூடப்பட்டு, மயில்களின் கூவலால் ஒலித்தது; மேலும் எல்லாத் திசைகளிலும் புறாக் கூட்டங்களின் இனிய குரலால் அழகுபெற்றது.

Verse 43

शरत्कालेऽरमद्राजा बहुले चाश्विनस्य सः । वनमध्यं गतोऽद्राक्षीद्भ्रमन्तं पिङ्गलद्विजम्

சரத்காலத்தில், ஆஸ்வினப் பௌர்ணமி வேளையில் அரசன் மகிழ்ந்து விளையாடினான். பின்னர் வனத்தின் நடுவே சென்று, பிங்கல நிறமுடைய ஒரு பிராமணன் அலைந்து திரிவதை கண்டான்।

Verse 44

पुस्तिकाकरसंस्थं च पप्रच्छ चपलं द्विजम्

கையில் சிறு நூலை வைத்திருந்த அந்தச் சஞ்சலமான பிராமணனை அரசன் அங்கே வினவினான்।

Verse 45

शतबाहुरुवाच । एकाकी त्वं वने कस्माद्भ्रमसे पुस्तिकाकरः । इतस्ततोऽपि सम्पश्यन् कथयस्व द्विजोत्तम

சதபாஹு கூறினான்—ஓ த்விஜோத்தமா! நீ தனியாக இந்த வனத்தில் கையில் நூலை ஏந்தி ஏன் அலைகிறாய்? இங்கும் அங்கும் நோக்கி எனக்குச் சொல்।

Verse 46

ब्राह्मण उवाच । कान्यकुब्जात्समायातः प्रेषितो राजकन्यया । अस्थिक्षेपाय वै राजन्हनूमन्तेश्वरे जले

பிராமணன் கூறினான்—ஓ அரசே! நான் கான்யகுப்ஜத்திலிருந்து வந்தேன். அரசகுமாரி என்னை ஹனூமந்தேஸ்வரரின் நீரில் அஸ்திக்ஷேபம் செய்ய அனுப்பினாள்।

Verse 47

राजोवाच । अस्थिक्षेपो जले कस्माद्धनूमन्तेश्वरे द्विज । क्रियते केन कार्येण साश्चर्यं कथ्यतां मम

அரசன் கூறினான்—ஓ த்விஜா! ஹனூமந்தேஸ்வரரின் நீரில் அஸ்திக்ஷேபம் ஏன் செய்யப்படுகிறது? எந்த நோக்கத்திற்காக இந்தச் செயல் நடைபெறுகிறது? இந்த அதிசயத்தை எனக்குச் சொல்।

Verse 48

सुपर्वणः सुतो यानं त्यक्त्वा भूमौ प्रणम्य च । कृताञ्जलिपुटो भूत्वा ब्राह्मणाय नरेश्वर । समस्तं कथयामास वृत्तान्तं स्वं पुरातनम्

மனிதரின் அரசனே! சுபர்வணனின் மகன் தன் வாகனத்தை விட்டு, தரையில் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, கைகூப்பி பிராமணரிடம் தன் பழம்பெரும் வரலாற்றை முழுவதும் உரைத்தான்.

Verse 49

ब्राह्मण उवाच । शिखण्डी नाम राजास्ति कन्यकुब्जे प्रतापवान् । अपुत्रोऽसौ महीपालः कन्या जाता मनोरथैः

பிராமணர் கூறினார்—கான்யகுப்ஜத்தில் ‘சிகண்டீ’ எனும் வீரமிகு அரசன் உள்ளான். அவன் மகன் இல்லாத அரசனாயினும், அவன் விருப்பத்தின்படி ஒரு மகள் பிறந்தாள்.

Verse 50

जातिस्मरा सुचार्वङ्गी नर्मदायाः प्रभावतः । पित्रा च सैकदा कन्या विवाहाय प्रजल्पिता

நர்மதையின் அருள்பலத்தால் அந்தப் பெண் முன்ஜென்ம நினைவுடையவளாகவும் அழகிய அங்கங்களுடையவளாகவும் இருந்தாள். ஒருநாள் தந்தை அவளின் திருமணத்தைப் பற்றிப் பேசினார்.

Verse 51

अनित्ये पुत्रि संसारे कन्यादानं ददाम्यहम् । श्वःकृत्यमद्य कुर्वीत पूर्वाह्णे चापराह्णिकम् । न हि प्रतीक्षते मृत्युः कृतं चास्य न चाकृतम्

‘மகளே! இந்த உலகம் நிலையற்றது; நான் உனக்கு கன்யாதானம் செய்வேன். நாளைய கடமையை இன்று செய்ய வேண்டும்; பிற்பகல் செய்ய வேண்டியதையும் முற்பகலிலேயே செய்ய வேண்டும்—ஏனெனில் மரணம் செய்ததையோ செய்யாததையோ காத்திருக்காது.’

Verse 52

कन्योवाच । इच्छेयं यत्र काले हि तत्र देया त्वया पितुः । पुत्रीवाक्यादसौ राजा विस्मितो वाक्यमब्रवीत्

கன்னி கூறினாள்—‘தந்தையே, நான் விரும்பும் காலத்திலேயே நீங்கள் என்னை திருமணத்திற்கு அளிக்க வேண்டும்.’ மகளின் சொற்களை கேட்ட அரசன் வியப்புடன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 53

शिखण्ड्युवाच । कथ्यतां मे महाभागे साश्चर्यं भाषितं त्वया । पितुर्वाक्येन सा बालोत्तमा ह्यागतान्तिकम्

சிகண்டி கூறினாள்—ஓ மகாபாகே! நீ கூறிய அதிசயமான சொல்லை எனக்கு விரிவாகச் சொல். தந்தையின் சொல்லினால் அந்த உத்தம கன்னி உன் அருகே வந்தாள்.

Verse 54

कथयामास यद्वृत्तं हनूमन्तेश्वरे नृप । कलापिनी ह्यहं तात युता भर्त्रावसं तदा

அரசே! பின்னர் அவள் ஹனூமந்தேஸ்வரத்தில் நடந்ததை எல்லாம் கூறினாள்—“தந்தையே, அப்போது நான் கலாபினி; கணவருடன் அங்கேயே வாழ்ந்தேன்.”

Verse 55

रेवौर्व्यासङ्गमन्तिस्था रेवाया दक्षिणे तटे । हनूमन्तवने पुण्ये चिक्रीडाहं यदृच्छया

ரேவையின் சங்கமத்தருகில், ரேவையின் தென் கரையில், புனிதமான ஹனூமந்த வனத்தில் நான் தற்செயலாகச் சுற்றித் திரிந்து விளையாடினேன்.

Verse 56

भर्तृयुक्ता च संसुप्ता रजन्यां सरले नगे । आगता लुब्धकास्तत्र क्षुधार्ता वनमुत्तमम्

கணவருடன் நான் இரவில் சரள மரத்தின் கீழ் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தேன். அப்போது பசியால் வாடிய வேட்டையாடிகள் அந்தச் சிறந்த வனத்திற்குள் அங்கே வந்தனர்.

Verse 57

भर्तृयोगयुता पापैर्दृष्टाहं वधचिन्तकैः । पाशबन्धं समादाय बद्धाहं स्वामिना सह

கணவருடன் இருந்தபோதும், கொலை எண்ணம் கொண்ட அந்தப் பாவிகள் என்னைக் கண்டனர். அவர்கள் கயிறு-வலையை எடுத்துக் கொண்டு என் கணவருடன் என்னையும் கட்டினர்.

Verse 58

ग्रीवां ते मोटयामासुः पिच्छाछोटनकं कृतम् । हुताशनमुखे तैस्तु सह कान्तेन लुब्धकैः

அந்த லுப்தக வேட்டையர்கள் உன் கழுத்தை முறுக்கி இறகுக் கொத்தாகச் செய்து, என் காதலனுடன் சேர்த்து எங்களை அக்னியின் வாயில் இட்டனர்।

Verse 59

परिभर्ज्यावयोर्मांसं भक्षयित्वा यथेष्टतः । सुप्ताः स्वस्थेन्द्रिया रात्रौ सा गता शर्वरी क्षयम्

எங்கள் மாம்சத்தை வாட்டி விருப்பம்போல் உண்டு, திருப்தியடைந்த புலன்களுடன் அவர்கள் இரவில் உறங்கினர்; அந்நிசை முடிவை அடைந்தது।

Verse 60

प्रभाते मांसशेषं च जम्बुकैर्गृध्रघातिभिः । मच्छरीरोद्भवं चास्थि स्नायुमांसेन चावृतम्

விடியற்காலையில் மீதமிருந்த மாம்சத்தை கழுகுகளை கொல்லும் நரிகள் எடுத்துச் சென்றன; என் உடலிலிருந்து தோன்றிய ஒரு எலும்பு நரம்பும் மாம்சமும் மூடியபடி மீந்தது।

Verse 61

गृहीतं घातिनैकेन चाकाशात्पतितं तदा । तं मांसभक्षणं दृष्ट्वा परे पक्षिण आगताः

அப்போது ஒரு கொடிய பறவை அதை பிடித்தது; அது வானிலிருந்து கீழே விழுந்தது. அந்த மாம்ச உண்ணுதலைக் கண்டு மற்ற பறவைகளும் வந்தன।

Verse 62

दृष्ट्वा पक्षिसमूहं तु अस्थिखण्डं व्यसर्जयत् । विहगानां समस्तानां धावतां चैव पश्यताम्

பறவைகளின் கூட்டத்தைப் பார்த்ததும் அது அந்த எலும்புத் துண்டை விட்டுவிட்டது; எல்லாப் பறவைகளும் ஓடிவந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தன।

Verse 63

पतितं नर्मदातोये हनूमन्तेश्वरे नृप । मदीयमस्थिखण्डं च पतितं नर्मदाजले

அரசே, ஹனூமந்தேஸ்வரத்தில் நர்மதையின் நீரில் என் எலும்புத் துண்டு விழுந்தது; அது நர்மதையின் புனிதப் பெருக்கில் கரைந்தது.

Verse 64

तस्य तीर्थस्य पुण्येन जाताहं पुत्रिका तव । भूपकन्या त्वहं जाता पूर्णचन्द्रनिभानना

அந்தத் தீர்த்தத்தின் புண்ணியப் பலனால் நான் உன் மகளாகப் பிறந்தேன்; அரசகுமாரியாகி, முழுநிலா போன்ற முகத்தையுடையவளானேன்.

Verse 65

जातिस्मरा नरेन्द्रस्य संजाता भवतः कुले । तस्माद्विवाहं नेच्छामि मम भर्ता नृपोत्तम

நரேந்திரரே, உங்கள் குலத்தில் நான் முன்பிறவி நினைவு உடையவளாகப் பிறந்தேன்; ஆகவே திருமணம் வேண்டாம்—என் கணவர் மிகச் சிறந்த அரசர்.

Verse 66

विषमे वर्ततेऽद्यापि शकुन्तमृगजातिषु । तस्यास्थिशेषं राजेन्द्र तस्मिंस्तीर्थे भविष्यति

அவன் இன்றும் பறவை, மிருகப் பிறவிகளில் துன்பமான நிலையில் இருக்கிறான்; ஆனால் அரசே, அவன் உடலின் மீதமுள்ள எலும்புகள் அந்தத் தீர்த்தத்தில் கிடைக்கும்.

Verse 67

तत्क्षेपणार्थं वै तात प्रेषयाद्य द्विजोत्तमम् । एतत्ते सर्वमाख्यातं कारणं नृपसत्तम

ஆகவே, தந்தையே, அவற்றை முறையாகக் கரைக்க இன்று உடனே ஒரு சிறந்த பிராமணரை அனுப்புங்கள்; அரசர்களில் சிறந்தவரே, காரணம் அனைத்தையும் உமக்கு உரைத்தேன்.

Verse 68

मद्भर्ता विषमे स्थाने शकुन्तमृगजातिषु । यदि प्रेषयसे तात कंचित्त्वं नर्मदातटे

என் கணவர் மிகக் கடின நிலையிலே, பறவையும் மிருகமும் ஆகிய யோனிகளின் நடுவே உள்ளார். தந்தையே, நீங்கள் யாரையாவது அனுப்பினால் நர்மதா கரைக்கே அனுப்புங்கள்.

Verse 69

तस्याहं कथयिष्यामि स्थानैश्चिह्नैश्च लक्षितम् । शिखण्डिनाप्यहं तत्र ह्याहूतो ह्यवनीपते

அந்த இடத்தை இடச்சின்னங்களும் குறியீடுகளும் கொண்டு நான் கூறுவேன். ஓ பூமிபதி, அங்கேயும் சிகண்டினே என்னை அழைத்தான்.

Verse 70

दास्यामि विंशतिग्रामान्गच्छ त्वं नर्मदातटे । प्रेषणं मे प्रतिज्ञातमलक्ष्म्या पीडितेन तु

நான் இருபது கிராமங்களை அளிப்பேன்—நீ நர்மதா கரைக்கு செல். துரதிர்ஷ்டத்தால் துன்புறும் நான் இந்தப் பணியை உறுதிமொழியாக எடுத்தேன்.

Verse 71

कन्योवाच । गच्छ त्वं नर्मदां पुण्यां सर्वपापक्षयंकरीम् । आग्नेय्यां सोमनाथस्य हनूमन्तेश्वरः परः

கன்னி கூறினாள்—அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிக்கும் புனித நர்மதாவிடம் செல். சோமநாதரின் ஆக்நேய (தென்‑கிழக்கு) திசையில் பரம ஹனூமந்தேஸ்வரத் திருத்தலம் உள்ளது.

Verse 72

अर्धक्रोशेन रेवाया विस्तीर्णो वटपादपः । करंजः कटहश्चैव सन्निधाने वटस्य च

ரேவாவிலிருந்து அரை குரோச தூரத்தில் பரந்து விரிந்த ஆலமரம் நிற்கிறது. அந்த ஆலத்தின் அருகில் கரஞ்சமும் கடஹமும் ஆகிய மரங்களும் உள்ளன.

Verse 73

न्यग्रोधमूलसांनिध्ये सूक्ष्मान्यस्थीनि द्रक्ष्यसि । समूह्य तानि संगृह्य गच्छ रेवां द्विजोत्तम

ஆலமரத்தின் வேரருகே நுண்ணிய எலும்புத் துண்டுகளை நீ காண்பாய். அவற்றை ஒன்றுசேர்த்து கவனமாகச் சேகரித்து, ஓ த்விஜோத்தமா, ரேவா நதியிடம் செல்.

Verse 74

आश्विनस्यासिते पक्षे त्रिपुरारिस्तु वै तिथौ । स्नाप्य त्रिशूलिनं भक्त्या रात्रौ त्वं कुरु जागरम्

ஆச்வின மாதக் கிருஷ்ணபட்சத்தில், திரிபுராரிக்கு உரிய திதியில், பக்தியுடன் திரிசூலதாரி இறைவனை அபிஷேக ஸ்நானம் செய்து இரவு முழுதும் ஜாகரணம் செய்.

Verse 75

क्षिपेः प्रभाते तानि त्वं नाभिमात्रजलस्थितः । इत्युच्चार्य द्विजश्रेष्ठ विमुक्तिस्तस्य जायताम्

விடியற்காலையில் நாபிவரை நீரில் நின்று அந்த எலும்புகளை நீரில் விடு—என்று உரைத்து, ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, அவனுக்கு முக்தி உண்டாகும்.

Verse 76

क्षिप्त्वास्थीनि पुनः स्नानं कर्तव्यं त्वघनाशनम् । एवं कृते तु राजेन्द्र गतिस्तस्य भविष्यति

எலும்புகளை நீரில் விட்ட பின் மீண்டும் ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும்—அது பாவநாசம் செய்கிறது. இவ்வாறு செய்தால், ஓ ராஜேந்திரா, அவனுக்கு நற்கதி நிச்சயம் உண்டாகும்.

Verse 77

कथितं कन्यया यच्च तत्सर्वं पुस्तिकाकृतम् । आगतोऽहं नृपश्रेष्ठ तीर्थेऽत्र दुरितापहे

கன்னி கூறிய அனைத்தையும் நான் ஒரு சிறு நூலில் எழுதிவைத்தேன். ஆகவே, ஓ நரபச்ரேஷ்டா, பாவநாசகமான இந்த தீர்த்தத்திற்கு நான் வந்தேன்.

Verse 78

सोऽभिज्ञानं ततो दृष्ट्वा नीत्वास्थीनि नरेश्वर । पूर्वोक्तेन विधानेन प्राक्षिपं नार्मदा मसिपुष्पवृष्टिःऽशु साधु साध्विति पाण्डव । विमानं च ततो दिव्यमागतं बर्हिणस्तदा

அப்போது, மனிதரின் அரசே, அடையாளச் சின்னத்தைப் பார்த்து எலும்புகளை எடுத்துக் கொண்டு, முன் கூறிய விதிப்படி அவற்றை நர்மதையில் கரைத்தேன். உடனே வாள்பூமழை பொழிந்து “சாது சாது” என முழக்கம் எழுந்தது, பாண்டவனே; பின்னர் அங்கே தெய்வீக விமானம் வந்து சேர்ந்தது.

Verse 79

दिव्यरूपधरो भूत्वा गतो नाके कलापवान् । एवं तु प्रत्ययं दृष्ट्वा हनूमन्तेश्वरे नृप

தெய்வீக உருவம் கொண்டு, ஒளிவீசும் அவன் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றான். இத்தகைய சான்றைக் கண்டு, அரசே, ஹனூமந்தேஸ்வரத்தில் அது நேரில் நிகழ்ந்தது.

Verse 80

चकारानशनं विप्रः शतबाहुश्च भूपतिः । शोषयामासतुस्तौ स्वमीश्वराराधने रतौ

பிராமணன் உண்ணாவிரதம் மேற்கொண்டான்; அரசன் சதபாஹுவும் அதையே செய்தான். இருவரும் தம் ஸ்வாமி ஈசுவரன் ஆராதனையில் ஈடுபட்டு, தவத்தால் உடலை வற்றச் செய்தனர்.

Verse 81

ध्यायन्तौ तस्थतुर्देवं शतबाहुद्विजोत्तमौ । मासार्धेन मृतो राजा शतबाहुर्महामनाः

சதபாஹு அரசனும் சிறந்த பிராமணனும் இறைவனைத் தியானித்து உறுதியாக இருந்தனர். அரை மாதத்தில் பெருமனத்தையுடைய சதபாஹு அரசன் இறந்தான்.

Verse 82

किङ्कणीजालशोभाढ्यं विमानं तत्र चागतम् । साधु साधु नृपश्रेष्ठ विमानारोहणं कुरु

மணிகளின் வலையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட தெய்வீக விமானம் அங்கே வந்தடைந்தது. (வாக்கு எழுந்தது)—“சாது சாது, அரசர்களில் சிறந்தவனே, விமானத்தில் ஏறு.”

Verse 83

। अध्याय

॥ அத்தியாயம் நிறைவு ॥

Verse 84

अप्सरस ऊचुः । लोभावृतो ह्ययं विप्रो लोभात्पापस्य संग्रहः । हनूमन्तेश्वरे राजन्ये मृताः सत्त्वमास्थिताः

அப்சரஸ்கள் கூறினார்கள்— இந்தப் பிராமணன் பேராசையால் மூடப்பட்டவன்; பேராசையிலிருந்தே பாவச் சேர்க்கை உண்டாகிறது. ஆனால் ஹனூமந்தேஸ்வரத்தில் அரசகுலத்தார் என இறந்தவர்கள் சத்த்வநிலையை அடைந்தனர்.

Verse 85

ते यान्ति शांकरे लोके सर्वपापक्षयंकरे । नैव पापक्षयश्चास्य ब्राह्मणस्य नरेश्वर

அவர்கள் சங்கரனின் உலகை அடைகின்றனர்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. ஆனால், மனிதரின் அரசனே, இந்தப் பிராமணனுக்கு பாவநாசம் ஏற்படவில்லை.

Verse 86

गृहं च गृहिणी चित्ते ब्राह्मणस्य प्रवर्तते । शतबाहुस्ततो विप्रमुवाच विनयान्वितः

பிராமணனின் மனத்தில் மீண்டும் ‘வீடு’ மற்றும் ‘மனைவி’ பற்றிய எண்ணங்கள் எழுந்தன. அப்போது பணிவுடன் இருந்த சதபாஹு அந்தப் பிராமணனை நோக்கிக் கூறினார்.

Verse 87

त्यज मूलमनर्थस्य लोभमेनं द्विजोत्तम । इत्युक्त्वा स्वर्ययौ राजा स्वर्गकन्यासमावृतः

இருமுறைப் பிறந்தவர்களில் சிறந்தவனே, இந்தப் பேராசையை விட்டுவிடு— இதுவே துன்பத்தின் வேர். என்று கூறி, அரசன் விண்ணுலகத்திற்குச் சென்றான்; தேவகன்னியர் சூழ்ந்து சென்றனர்.

Verse 88

दिनैः कैश्चिद्गतो विप्रः स्वर्गं वैतालिकैर्वृतः । बर्ही च काशीराजस्य पुत्रस्तीर्थप्रभावतः

சில நாட்கள் கழிந்தபின் அந்தப் பிராமணன் தெய்வீக வைதாலிகர்கள் சூழ்ந்து கொண்டு ஸ்வர்க்கம் சென்றான். காசி அரசனின் புதல்வன் பர்ஹீயும் அந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அதே பலனை அடைந்தான்.

Verse 89

आत्मानं कन्यया दत्तं पूर्वजन्म व्यचिन्तयन् । सा च तं प्रौढमालोक्य पितुराज्ञामवाप्य च । स्वयंवरे स्वभर्तारं लेभे साध्वी नृपात्मजम्

முன்ஜென்மத்தை நினைத்து, அந்தக் கன்னி தன்னை ‘அர்ப்பணித்த’ விதத்தை அவன் சிந்தித்தான். அவளும் அவனை இப்போது முதிர்ந்தவனாகக் கண்டு, தந்தையின் அனுமதி பெற்று, ஸ்வயம்வரத்தில் அந்த நற்குண அரசகுமாரனைத் தன் கணவராகத் தேர்ந்தெடுத்தாள்.

Verse 90

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एतद्वृत्तान्तमभवत्तस्मिंस्तीर्थे नृपोत्तम । एतस्मात्कारणान्मेध्यं तीर्थमेतत्सदा नृप

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவனே, இந்த நிகழ்வுகள் அனைத்தும் அந்தத் தீர்த்தத்திலேயே நடந்தன. ஆகையால், அரசே, இந்தத் தீர்த்தம் எப்போதும் மேத்யமும் தூய்மையும் பாவனமும் உடையது.

Verse 91

अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालं नरेश्वर । विशेषाच्चाश्विने मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशीम्

அரசே, அஷ்டமி அல்லது சதுர்தசி—எந்தக் காலத்திலும்—(இதைச் செய்யலாம்); ஆனால் குறிப்பாக ஆஷ்வின மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ சதுர்தசியன்று.

Verse 92

स्नापयेदीश्वरं भक्त्या क्षौद्रक्षीरेण सर्पिषा । दध्ना च खण्डयुक्तेन कुशतोयेन वै पुनः

பக்தியுடன் இறைவனை அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்—தேன் மற்றும் பால் கொண்டு, நெய் கொண்டு, சர்க்கரை கலந்த தயிர் கொண்டு, பின்னர் குசா புல்லால் புனிதப்படுத்திய நீரால்.

Verse 93

श्रीखण्डेन सुगन्धेन गुण्ठयेच्च महेश्वरम् । ततः सुगन्धपुष्पैश्च बिल्वपत्रैश्च पूजयेत्

நறுமணமிக்க ஸ்ரீகண்டச் சந்தனத்தால் மகேஸ்வரருக்கு அனுலேபனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் மணமிகு மலர்களாலும் பில்வ இலைகளாலும் முறையாகப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 94

मुचकुन्देन कदेन जातीकाशकुशोद्भवैः । उन्मत्तमुनिपुष्पौघैः पुष्पैस्तत्कालसम्भवैः

முசகுந்த மலர்களாலும், கதா மலர்களாலும், ஜாதி (மல்லிகை) மலர்களாலும், காசா-குசா புல்களிலிருந்து தோன்றும் மலர்களாலும்—மேலும் உன்மத்தமுனி மலர்களின் பெருக்கத்தாலும், அந்தக் காலத்தில் கிடைக்கும் மலர்களாலும்—

Verse 95

अर्चयेत्परया भक्त्या हनूमन्तेश्वरं शिवम् । घृतेन दापयेद्दीपं तैलेन तदभावतः

உயர்ந்த பக்தியுடன் ஹனூமந்தேஸ்வரராகிய சிவனை அர்ச்சிக்க வேண்டும். நெய்யால் தீபம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; நெய் இல்லையெனில் எண்ணெயால் அர்ப்பணிக்கலாம்.

Verse 96

श्राद्धं च कारयेत्तत्र ब्राह्मणैर्वेदपारगैः । सर्वलक्षणसम्पूर्णैः कुलीनैर्गृहपालकैः

அங்கே வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணர்களால் ஸ்ராத்தத்தை நடத்தச் செய்ய வேண்டும்—எல்லா நற்குண-லட்சணங்களும் நிறைந்த, குலீனராய், இல்லற ஒழுக்கத்தைப் பேணுவோராய் இருப்பவர்களால்.

Verse 97

तर्पयेद्ब्राह्मणान् भक्त्या वसनान्नहिरण्यतः । नरकस्था दिवं यान्तु प्रोच्येति प्रणमेद्द्विजान्

பக்தியுடன் பிராமணர்களுக்கு ஆடை, அன்னம், பொன் ஆகியவற்றைத் தந்து திருப்திப்படுத்த வேண்டும். ‘நரகத்தில் உள்ளோர் விண்ணுலகம் அடையட்டும்’ என்று சொல்லி இருமுறை பிறந்தோருக்கு வணங்க வேண்டும்.

Verse 98

पतितान् वर्जयेद्विप्रान् वृषली यस्य गेहिनी । स्ववृषं चापरित्यज्य वृषैरन्यैर्वृषायते

பதிதமான பிராமணர்களை விலக்க வேண்டும்; மேலும் யாருடைய மனைவி ‘விருஷலி’யாக இருந்து, தன் கணவனைத் துறந்து பிற ஆண்களின் ‘மனைவி’ போல வாழ்கிறாளோ, அத்தகையவனையும் விலக்க வேண்டும்।

Verse 99

वृषलीं तां विदुर्देवा न शूद्री वृषली भवेत् । ब्रह्महत्या सुरापानं गुरुदारनिषेवणम्

தேவர்கள் அவளையே ‘விருஷலி’ என அறிகின்றனர்; சூத்ரப் பெண் பிறப்பினாலேயே விருஷலி ஆகமாட்டாள். பிரம்மஹத்தி, மதுபானம், குருவின் மனைவியை அணுகுதல் போன்ற மகாபாபங்களோடு இப்பெயர் தொடர்புடையது।

Verse 100

सुवर्णहरणन्यासमित्रद्रोहोद्भवं तथा । नश्यते पातकं सर्वमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

தங்கத்தைத் திருடுதல், நியாசத்தில் (ஒப்படைத்த நம்பிக்கையில்) துரோகம், நண்பன் துரோகம் ஆகியவற்றால் உண்டான பாவங்கள்—இவ்வாறு எல்லாப் பாவங்களும் அழியும் என்று சங்கரன் உரைத்தான்।

Verse 101

श्रीमार्कण्डेय उवाच । वाक्प्रलापेन भो वत्स बहुनोक्तेन किं मया । सर्वपातकसंयुक्तो दद्याद्दानं द्विजन्मने

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ குழந்தையே, வெறும் வாக்குப் புலம்பலால், நான் அதிகம் சொல்வதால் என்ன பயன்? எல்லாப் பாவங்களும் உடையவனும் இருபிறப்பாளனுக்கு (த்விஜனுக்கு) தானம் அளிக்க வேண்டும்।

Verse 102

गोदानं च प्रकर्तव्यमस्मिंस्तीर्थे विशेषतः । गोदानं हि यतः पार्थ सर्वदानाधिकं स्मृतम्

இந்தத் தீர்த்தத்தில் சிறப்பாக கோதானம் நிச்சயமாக செய்ய வேண்டும். ஏனெனில், ஓ பார்த்தா, கோதானம் எல்லாத் தானங்களிலும் மேலானதாக நினைக்கப்படுகிறது।

Verse 103

सर्वदेवमया गावः सर्वे देवास्तदात्मकाः । शृङ्गाग्रेषु महीपाल शक्रो वसति नित्यशः

பசுக்கள் அனைத்துத் தேவர்களாலும் நிறைந்தவை; எல்லாத் தேவர்களும் அவற்றிலே உருவமாய் உள்ளனர். ஓ மண்ணைக் காக்கும் அரசே! அவற்றின் கொம்பின் முனைகளில் சக்கிரன் (இந்திரன்) என்றும் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 104

उरः स्कन्दः शिरो ब्रह्मा ललाटे वृषभध्वजः । चन्द्रार्कौ लोचने देवौ जिह्वायां च सरस्वती

அவளுடைய மார்பில் ஸ்கந்தன், தலையில் பிரம்மா, நெற்றியில் வृषபத்வஜன் (சிவன்) வீற்றிருக்கிறான். அவளின் கண்களில் சந்திரன்–சூரியன்; நாவிலே சரஸ்வதி உறைகிறாள்.

Verse 105

मरुद्गणाः सदा साध्या यस्या दन्ता नरेश्वर । हुङ्कारे चतुरो वेदान् विद्यात्साङ्गपदक्रमान्

ஓ மனிதரின் அரசே! அவளின் பற்கள் மருத்கணங்களாகவும், சாத்யர்களும் அங்கே என்றும் இருப்பவர்களாகவும் உள்ளனர். அவளின் புனித ‘ஹும்’கரத்திலிருந்து அங்கங்களுடன், பதக்ரமத்துடன் நான்கு வேதங்களையும் அறிய வேண்டும்.

Verse 106

ऋषयो रोमकूपेषु ह्यसंख्यातास्तपस्विनः । दण्डहस्तो महाकायः कृष्णो महिषवाहनः

அவளின் ரோமகூபங்களில் எண்ணற்ற தவசிகள் ஆகிய ரிஷிகள் உறைகின்றனர். மேலும் தண்டம் ஏந்திய, மாபெரும் உடலுடைய, கருநிறத் திருமேனி கொண்ட—எருமை வாகனனான ஆண்டவனும் அங்கே இருக்கிறான்.

Verse 107

यमः पृष्ठस्थितो नित्यं शुभाशुभपरीक्षकः । चत्वारः सागराः पुण्याः क्षीरधाराः स्तनेषु च

அவளின் முதுகில் யமன் என்றும் இருக்கிறான்—நல்லது, கெட்டது எனக் கர்மங்களை ஆராய்வவன். அவளின் மடிகளில் பால் ஓடைகளாக நான்கு புனித சமுத்திரங்கள் உள்ளன.

Verse 108

विष्णुपादोद्भवा गङ्गा दर्शनात्पापनाशनी । प्रस्रावे संस्थिता यस्मात्तस्माद्वन्द्या सदा बुधैः

விஷ்ணுவின் பாதங்களில் இருந்து தோன்றிய கங்கை, தரிசனமாத்திரத்தாலே பாவங்களை அழிப்பவள். அவள் கோ-ப்ரஸ்ரவத்தில் நிலைத்திருப்பதால், ஞானிகள் அவளை எப்போதும் வணங்கத்தக்கவளாகக் கருதுவர்.

Verse 109

लक्ष्मीश्च गोमये नित्यं पवित्रा सर्वमङ्गला । गोमयालेपनं तस्मात्कर्तव्यं पाण्डुनन्दन

லக்ஷ்மி எப்போதும் கோமயத்தில் வாசம் செய்கிறாள்; அது தூய்மையும் எல்லா மங்களங்களையும் அளிப்பதும் ஆகும். ஆகவே, பாண்டுநந்தனே, கோமய லேபனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 110

गन्धर्वाप्सरसो नागाः खुराग्रेषु व्यवस्थिताः । पृथिव्यां सागरान्तायां यानि तीर्थानि भारत । तानि सर्वाणि जानीयाद्गौर्गव्यं तेन पावनम्

கந்தர்வர், அப்ஸரஸ்கள், நாகர்கள் அவளுடைய குளம்புகளின் முனைகளில் தங்கியுள்ளனர். பாரதா, கடலால் சூழப்பட்ட பூமியில் உள்ள எல்லா தீர்த்தங்களும் பசுவில் உள்ளன என்று அறி; ஆகவே பசுவிலிருந்து வரும் அனைத்தும் புனிதம்.

Verse 111

युधिष्ठिर उवाच । सर्वदेवमयी धेनुर्गीर्वाणाद्यैरलंकृता । एतत्कथय मे तात कस्माद्गोषु समाश्रिताः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—‘பசு எல்லாத் தேவர்களாலும் நிறைந்தவள்; தேவர்கள் முதலியோரால் அலங்கரிக்கப்பட்டவள். தாதா, தேவர்கள் ஏன் பசுக்களில் அடைக்கலம் கொண்டனர் என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.’

Verse 112

श्रीमार्कण्डेय उवाच । सर्वदेवमयो विष्णुर्गावो विष्णुशरीरजाः । देवास्तदुभयात्तस्मात्कल्पिता विविधा जनैः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—‘விஷ்ணு எல்லாத் தேவர்களாலும் ஆனவன்; பசுக்கள் விஷ்ணுவின் உடலிலிருந்து பிறந்தவை. ஆகவே இந்த இரு உண்மைகளின் அடிப்படையில் மக்கள் பலவிதமாக பசுவில் தேவர்களின் இருப்பை எண்ணுகின்றனர்.’

Verse 113

श्वेता वा कपिला वापि क्षीरिणी पाण्डुनन्दन । सवत्सा च सुशीला च सितवस्त्रावगुण्ठिता

ஏ பாண்டுநந்தனே! பசு வெண்மையாயினும் கபில நிறமாயினும், பால் நிறைந்ததாக இருக்க வேண்டும்; கன்றுடன், நல்லொழுக்கமுடையதாகவும் வெள்ளை ஆடையால் மூடப்பட்டதாகவும்—அத்தகைய கோவினை தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 114

कांस्यदोहनिका देया स्वर्णशृङ्गी सुभूषिता । हनूमन्तेश्वरस्याग्रे भक्त्या विप्राय दापयेत्

வெண்கலத் தோதனிப் பாத்திரம் (பால் கறக்கும் பாத்திரம்) தானமாக அளிக்க வேண்டும்; பசுவை பொன் கொம்புகளாலும் நல்விளங்கும் ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்க வேண்டும். ஹனூமந்தேஸ்வரர் முன்னிலையில் பக்தியுடன் அதை ஒரு பிராமணருக்கு அளிக்கச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 115

नियमस्थेन सा देया स्वर्गमानन्त्यमिच्छता । असमर्थाय ये दद्युर्विष्णुलोके प्रयान्ति ते

நியமத்தில் நிலைத்திருந்து, ஸ்வர்க்கத்தின் முடிவிலாப் பயனை விரும்புபவன் அந்தத் தானத்தை செய்ய வேண்டும். ஆதரவற்றவர்க்கு தானம் அளிப்போர் விஷ்ணுலோகத்தை அடைவர்.

Verse 116

असौ लोके च्युतो राजन्भूतले द्विजमन्दिरे । कुशलो जायते पुत्रो गुणविद्याधनर्द्धिमान्

ஓ அரசே! அவன் அந்த உலகிலிருந்து வீழ்ந்து, பூமியில் பிராமண இல்லத்தில் பிறக்கிறான். அவன் திறமைமிக்க மகனாக, நற்குணம், கல்வி, செல்வம், செழிப்பு ஆகியவற்றுடன் விளங்குவான்.

Verse 117

सर्वपापहरं तीर्थं हनूमन्तेश्वरं नृप । शृण्वन्विमुच्यते पापाद्वर्णसंकरसंभवात्

ஓ அரசே! ஹனூமந்தேஸ்வரர் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் தீர்த்தம். அதன் மகிமையைச் செவிமடுத்தாலே பாவம் நீங்கும்—வர்ணசங்கரத்தால் உண்டான மாசும் கூட அகலும்.

Verse 118

दूरस्थश्चिन्तयन् पश्यन्मुच्यते नात्र संशयः

தூரத்தில் இருந்தாலும் அந்தப் புனிதத் தத்துவத்தைத் தியானித்து தரிசிப்பவன் நிச்சயமாக முக்தி அடைவான்—இதில் ஐயமில்லை।