Adhyaya 82

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल वह्नितीर्थमनुत्तमम् । यत्र सिद्धो महातेजास्तपः कृत्वा हुताशनः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— ஓ மஹீபாலா! அதன் பின் ஒப்பற்ற வஹ்னிதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே மகாதேஜஸ்வியான ஹுதாசனன் தவம் செய்து சித்தியை அடைந்தான்.

Verse 2

सर्वभक्ष्यः कृतो योऽसौ दण्डके मुनिना पुरा । नर्मदातटमाश्रित्य पूतो जातो हुताशनः

முன்னொரு காலத்தில் தண்டக வனத்தில் ஒரு முனிவர் அவனை ‘எல்லாவற்றையும் விழுங்குபவன்’ ஆக்கினார்; ஆனால் நர்மதா கரையைச் சார்ந்து ஹுதாசனன் தூய்மையடைந்தான்.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयित्वा महेश्वरम् । अग्निप्रवेशं कुरुते स गच्छेदग्निसाम्यताम्

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் நீராடி மகேஸ்வரனை வழிபட்டு பின்னர் அக்னியில் பிரவேசிக்கிறாரோ, அவர் அக்னியுடன் ஒப்பான நிலையை அடைவார்.

Verse 4

भक्त्या स्नात्वा तु यस्तत्र तर्पयेत्पितृदेवताः । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलमाप्नोत्यसंशयम्

அங்கே பக்தியுடன் நீராடி பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்பவன், ஐயமின்றி அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 5

तस्यैवानन्तरं राजन्कौबेरं तीर्थमुत्तमम् । कुबेरो यत्र संसिद्धो यक्षाणामधिपः पुरा

அதன் உடனே, அரசே, ‘கௌபேர’ எனப்படும் சிறந்த தீர்த்தம் உள்ளது; அங்கே முன்பு யக்ஷர்களின் அதிபதி குபேரன் சித்தியை அடைந்தான்।

Verse 6

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा समभ्यर्च्य जगद्गुरुम् । उमया सहितं भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி, உமையுடன் கூடிய ஜகத்குரு சிவனை பக்தியுடன் வழிபட்டால், அவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दद्याद्विप्राय कांचनम् । नाभिमात्रे जले तिष्ठन्स लभेतार्बुदं फलम्

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி, நாபிவரை நீரில் நின்றபடி, ஒரு பிராமணனுக்கு பொன் தானம் செய்பவன் ‘அர்புத’ பலன் எனும் அளவற்ற புண்ணியத்தை அடைவான்।

Verse 8

दधिस्कन्दे मधुस्कन्दे नन्दीशे वरुणालये । आग्नेये यत्फलं तात स्नात्वा तत्फलमाप्नुयात्

ததிஸ்கந்தம், மதுஸ்கந்தம், நந்தீசம், வருணாலயம் ஆகிய இடங்களில் நீராடினால், அன்பனே, ஆக்னேய கர்மத்திற்குக் கூறப்பட்ட பலன் அதேபோல கிடைக்கும்।

Verse 9

ते वन्द्या मानुषे लोके धन्याः पूर्णमनोरथाः । यैस्तु दृष्टं महापुण्यं नर्मदातीर्थपञ्चकम्

மனித உலகில் அவர்கள் வணங்கத்தக்கோர்—பாக்கியசாலிகள், மனோரதம் நிறைவேறியோர்—மிகப் புண்ணியமான நர்மதா தீர்த்தப் பஞ்சகத்தை தரிசித்தவர்கள்।

Verse 10

ते यान्ति भास्करे लोके परमे दुःखनाशने । भास्करादैश्वरे लोके चैश्वरादनिवर्तके

அவர்கள் பரம துயரநாசகனான பாஸ்கரனின் லோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; பாஸ்கர லோகத்திலிருந்து ஐஸ்வர்ய லோகத்திற்கும், அங்கிருந்து மீளாத பரமபதத்திற்கும் அடைகின்றனர்।

Verse 11

नीयते स परे लोके यावदिन्द्राश्चतुर्दश । ततः स्वर्गाच्च्युतो मर्त्यो राजा भवति धार्मिकः

பதினான்கு இந்திரர்கள் ஆட்சி செய்யும் காலம் வரை அவன் உயர்ந்த லோகங்களில் கொண்டு செல்லப்படுகிறான்; பின்னர் ஸ்வர்கத்திலிருந்து வீழ்ந்து மனிதரில் தர்மமிகு அரசனாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 12

सर्वरोगविनिर्मुक्तो भुनक्ति सचराचरम् । विष्णुश्च देवता येषां नर्मदातीर्थसेविनाम्

அவன் எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு அசையும்-அசையாத அனைத்திலும் உள்ள செழிப்பை அனுபவிக்கிறான்; நர்மதா தீர்த்தத்தை சேவிப்போர்க்கு ஆதிதேவன் விஷ்ணுவே.

Verse 13

अखण्डितप्रतापास्ते जायन्ते नात्र संशयः । गङ्गा कनखले पुण्या कुरुक्षेत्रे सरस्वती

அவர்கள் இடையறாத ஒளிவீச்சுடன் பிறக்கிறார்கள்—இதில் ஐயமில்லை. கங்கா கனகலத்தில் புண்ணியம்; சரஸ்வதி குருக்ஷேத்திரத்தில் புண்ணியம்.

Verse 14

ग्रामे वा यदि वारण्ये पुण्या सर्वत्र नर्मदा । रेवातीरे वसेन्नित्यं रेवातोयं सदा पिबेत्

கிராமமாயினும் காடாயினும் நர்மதா எங்கும் புனிதமே. ரேவா கரையில் எப்போதும் வாசித்து, ரேவா நீரை இடையறாது பருகுக.

Verse 15

स स्नातः सर्वतीर्थेषु सोमपानं दिने दिने । गङ्गाद्याः सरितः सर्वाः समुद्राश्च सरांसि च । कल्पान्ते संक्षयं यान्ति न मृता तेन नर्मदा

அவன் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடியவனாகவும், நாள்தோறும் சோமபானம் செய்தவனாகவும் ஆகிறான். கங்கை முதலிய எல்லா நதிகளும், கடல்களும், ஏரிகளும் கல்பாந்தத்தில் அழிவுறும்; ஆகவே நர்மதா ‘மரித்தவள்’ அல்ல—அவள் அழிவதில்லை.

Verse 82

। अध्याय

இதி அத்தியாய சமாப்தி.