Adhyaya 81

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज वरुणेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महादेवो वरुणो नृपसत्तम

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், ஓ மகாராஜா! நீ உத்தமமான வருணேஸ்வரத்திற்குச் செல்வாயாக; ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, அங்கே மகாதேவன் வருணன் சித்தியை அடைந்தான்.

Verse 2

पिण्याकशाकपर्णैश्च कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः । आराध्य गिरिजानाथं ततः सिद्धिं परां गतः

எண்ணெய்க்கழிவு, கீரை, இலைகள் ஆகியவற்றாலும், க்ருச்சிரம்-சாந்திராயணம் முதலிய விரதத் தவங்களாலும் கிரிஜாநாதனை ஆராதித்து, பின்னர் அவன் பரம சித்தியை அடைந்தான்.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा संतर्प्य पितृदेवताः । पूजयेच्छङ्करं भक्त्या स याति परमां गतिम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ருகளையும் தேவதைகளையும் தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்தி, பக்தியுடன் சங்கரனை வழிபடுபவன் பரமகதியை அடைவான்.

Verse 4

कुण्डिकां वर्धनीं वापि महद्वा जलभाजनम् । अन्नेन सहितं पार्थ तस्य पुण्यफलं शृणु

சிறு குண்டிகையாயினும், பெரிய பாத்திரமாயினும், மிகப் பெரிய நீர்க் கலமாயினும்—அன்னத்துடன் சேர்த்து தானம் செய்தால், ஓ பார்த்தா, அதன் புண்ணியப் பயனை கேள்.

Verse 5

यत्फलं लभते मर्त्यः सत्रे द्वादशवार्षिके । तत्फलं समवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा

பன்னிரண்டு ஆண்டுச் சத்திர யாகத்தில் மனிதன் பெறும் பலன் எதுவோ, அதே பலனை இத்தானத்தால் பெறுவான்; இதில் ஐயமோ ஆராய்ச்சியோ வேண்டாம்.

Verse 6

सर्वेषामेव दानानामन्नदानं परं स्मृतम् । सद्यः प्रीतिकरं तोयमन्नं च नृपसत्तम

எல்லாத் தானங்களிலும் அன்னதானமே உயர்ந்தது என்று சொல்லப்படுகிறது. நீரும் அன்னமும் உடனே திருப்தியும் மகிழ்ச்சியும் தரும், அரசர்களில் சிறந்தவனே.

Verse 7

तत्रतीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । वरुणस्य पुरे वासो यावदाभूतसंप्लवम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் கட்டுப்பட்ட மனத்துடன் வாழ்ந்தோர் இறந்தால், பிரளயம் வரைக்கும் வருணனின் நகரத்தில் அவர்களுக்கு வாசம் உண்டு.

Verse 8

पश्चात्पूर्णे ततः काले मर्त्यलोके प्रजायते । अन्नदानप्रदो नित्यं जीवेद्वर्षशतं नरः

நியத காலம் நிறைவுற்ற பின் அவன் மீண்டும் மனிதலோகத்தில் பிறக்கிறான். அன்னதானத்தில் எப்போதும் ஈடுபடும் அந்த நரன் நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வான்.

Verse 81

। अध्याय

அத்தியாயம் (அத்தியாயக் குறி).