Adhyaya 80

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र नन्दिकेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महानन्दी तत्ते सर्वं वदाम्यहम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ ராஜேந்திரா! பின்னர் நீ உத்தம நந்திகேஸ்வரத்திற்குச் செல்; அங்கே மகாநந்தி சித்தி பெற்றான். அதனை முழுவதும் உனக்குச் சொல்கிறேன்।

Verse 2

रेवायां पुरतः कृत्वा पुरा नन्दी गणेश्वरः । तपस्तपञ्जयं कुर्वंस्तीर्थात्तीर्थं जगाम ह

பண்டைக் காலத்தில் கணேஸ்வரனான நந்தி, ரேவையை முன்னிலையாகக் கொண்டு, தவத்தின் துன்பங்களை வென்று, தீர்த்தத்திலிருந்து தீர்த்தத்திற்கு சென்றான்।

Verse 3

दधिस्कन्दं मधुस्कन्दं यावत्त्यक्त्वा तु गच्छति । तावत्तुष्टो महादेवो नन्दिनाथमुवाच ह

அவன் ததிஸ்கந்தம், மதுஸ்கந்தம் ஆகியவற்றை விட்டுவிட்டு முன்னே சென்ற அளவுக்கு, அந்த உறுதியால் மகாதேவன் மகிழ்ந்து நந்திநாதனிடம் உரைத்தான்।

Verse 4

ईश्वर उवाच । भोभोः प्रसन्नो नन्दीश वरं वृणु यथेप्सितम् । तपसा तेन तुष्टोऽहं तीर्थयात्राकृतेन ते

ஈஸ்வரன் கூறினார்—ஓ நந்தீசா! நான் மகிழ்ந்தேன்; உன் விருப்பப்படி வரம் கேள். உன் தவத்தாலும் தீர்த்தயாத்திரையாலும் நான் திருப்தியடைந்தேன்।

Verse 5

नन्दीश्वर उवाच । न चाहं कामये वित्तं न चाहं कुलसन्ततिम् । मुक्त्वा न कामये कामं तव पादाम्बुजात्परम्

நந்தீஸ்வரர் கூறினார்—எனக்கு செல்வம் வேண்டாம்; குலவழியும் சந்ததியும் வேண்டாம். முக்தியைத் தவிர வேறு ஆசை இல்லை; உமது தாமரைத் திருவடிகளைத் தவிர எனக்கு வேறொன்றும் வேண்டாம்.

Verse 6

कृमिकीटपतङ्गेषु तिर्यग्योनिं गतस्य वा । जन्म जन्मान्तरेऽप्यस्तु भक्तिस्त्वयि ममाचला

நான் புழு, பூச்சி அல்லது பறவையின் யோனியில் பிறந்தாலும், எந்தத் திரியக் யோனியிலேனும் சென்றாலும்—பிறவி பிறவியாக உம்மீது என் பக்தி அசையாததாக இருக்கட்டும்.

Verse 7

तथेत्युक्त्वा महादेवः परया कृपया नृप । गृहीत्वा तं करे सिद्धं जगाम निलयं हरः

அரசே, ‘அப்படியே ஆகுக’ என்று மகாதேவர் பேரருளால் அந்தச் சித்தரை கைப்பிடித்து, ஹரன் தன் திருவிடத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 8

तस्मिंस्तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्या त्र्यक्षं प्रपूजयेत् । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி, பக்தியுடன் த்ர்யக்ஷன் (மூன்றுகண்) சிவனை வழிபடுகிறவன், அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலனுக்கு ஒப்பான புண்ணியத்தை அடைகிறான்.

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा प्राणत्यागं करोति चेत् । शिवस्यानुचरो भूत्वा मोदते कल्पमक्षयम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி அங்கேயே உயிர் துறந்தால், அவன் சிவனின் அனுசரனாகி அழியாத கல்பமெங்கும் ஆனந்துறுவான்.

Verse 10

ततः कालेन महता जायते विमले कुले । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदां शतम्

பின்னர் நீண்ட காலத்திற்குப் பின் அவன் தூய்மையும் உயர்வும் கொண்ட குலத்தில் பிறக்கிறான்; வேதம் மற்றும் வேதாங்கங்களின் தத்துவங்களை அறிந்தவனாய் நூறு சரத்காலங்கள் வாழ்கிறான்.

Verse 11

एतत्ते कथितं तात तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । दुर्लभं मर्त्यसंज्ञस्य सर्वपापक्षयंकरम्

அன்புக் குழந்தையே! இந்தத் தீர்த்தத்தின் உத்தமமான மகிமையை உனக்குச் சொன்னேன்; இது மானிடர்க்கு அரிது, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 80

। अध्याय

இங்கே அத்தியாயம் தொடங்குகிறது.