Adhyaya 7

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुनरेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजंगमे । सलिलेनाप्लुते लोके निरालोके तमोद्भवे

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—மீண்டும், பிரளயத்தின் அந்தப் பயங்கர ஒரே பெருங்கடலில், அசையும் அசையாத அனைத்தும் அழிந்தபோது; உலகம் நீரால் மூழ்கி, ஒளியற்றதாய், தமஸிலிருந்து தோன்றியதாய் இருந்தபோது—

Verse 2

ब्रह्मैको विचरंस्तत्र तमीभूते महार्णवे । दिव्यवर्षसहस्रं तु खद्योत इव रूपवान्

அந்த இருளாக மாறிய மாபெருங்கடலில் பிரம்மா ஒருவரே அலைந்தார்—ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் வரை—மின்மினிப் பூச்சிபோல் ஒளிர்ந்தார்.

Verse 3

शेते योजनसाहस्रमप्रमेयमनुत्तमम् । द्वादशादित्यसंकाशं सहस्रचरणेक्षणम्

அவர் அங்கே சயனித்திருந்தார்—ஆயிரம் யோஜனை அளவு விரிந்த, அளவிடமுடியாத, ஒப்பற்றவர்; பன்னிரண்டு சூரியரைப் போல் பிரகாசித்து, ஆயிரம் பாதங்களும் ஆயிரம் கண்களும் உடையவர்.

Verse 4

प्रसुप्तं चार्णवे घोरे ह्यपश्यत्कूर्मरूपिणम् । तं दृष्ट्वा विस्मयापन्नो ब्रह्मा बोधयते शनैः

அந்தப் பயங்கரக் கடலில் பிரம்மா ஆமைவடிவம் கொண்டவரை உறங்கிக்கொண்டிருப்பதாய் கண்டார். அவரைக் கண்டு பிரம்மா வியப்புற்று, மெதுவாக அவரை எழுப்ப முயன்றார்.

Verse 5

स्तुतिभिर्मंगलैश्चैव वेदवेदांगसंभवैः । वाचस्पते विबुध्यस्व महाभूत नमोऽस्तु ते

வேதமும் வேதாங்கங்களும் தோன்றிய மங்கள ஸ்துதிகளால் பிரம்மா கூறினார்— “ஹே வாக்ஸ்பதி, விழித்தெழு; ஹே மகாபூதா, உமக்கு நமஸ்காரம்.”

Verse 6

तवोदरे जगत्सर्वं तिष्ठते परमेश्वर । तद्विमुञ्च महासत्त्व यत्पूर्वं संहृतं त्वया

ஹே பரமேஸ்வரா! உமது வயிற்றில் முழு உலகமும் தங்கியுள்ளது. ஆகவே ஹே மகாசத்த்வா, முன்பு நீர் உம்முள் ஒடுக்கியதை இப்போது விடுவியுங்கள்.

Verse 7

अध्याय

அத்தியாயம். (அத்தியாயத் தலைப்பு)

Verse 8

स निशम्य वचस्तस्य उत्थितः परमेश्वरः । समुद्गिरन् स लोकांस्त्रीन् ग्रस्तान् कल्पक्षये तदा

அவன் சொற்களை கேட்ட பரமேஸ்வரன் எழுந்தார்; கல்பநாசக் காலத்தில் விழுங்கப்பட்ட மூன்று உலகங்களையும் அவர் அப்போது மீண்டும் உமிழ்ந்து வெளிப்படுத்தினார்.

Verse 9

देवदानवगन्धर्वाः सयक्षोरगराक्षसाः । सचन्द्रार्कग्रहाः सर्वे शरीरात्तस्य निर्गताः

தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள்—யக்ஷர், நாகர், ராக்ஷசர் உடனும்—சந்திரன், சூரியன், எல்லா கிரகங்களும்—அனைத்தும் அவரது திருமேனியிலிருந்து வெளிப்பட்டன.

Verse 10

ततो ह्येकार्णवं सर्वं विभज्य परमेश्वरः । विस्तीर्णोपलतोयौघां सरित्सरविवर्धिताम्

அதன்பின் பரமேசுவரன் அந்த ஒரே, அனைத்தையும் சூழ்ந்த மகாசமுத்திரத்தைப் பிரித்து, நதிகளும் ஏரிகளும் பெருகச் செய்த, பாறைகளும் நீர்வெள்ளங்களும் பரந்த பூமியை வெளிப்படுத்தினார்।

Verse 11

पश्यते मेदिनीं देवः सवृक्षौषधिपल्वलाम् । हिमवन्तं गिरिश्रेष्ठं श्वेतं पर्वतमुत्तमम्

தேவன் மரங்களும் மூலிகைகளும் சதுப்புநீரும் நிறைந்த பூமியை நோக்கி, மலைகளில் சிறந்த ஹிமவானையும், உயர்ந்த ஸ்வேதமலையையும் கண்டான்।

Verse 12

शृङ्गवन्तं महाशैलं ये चान्ये कुलपर्वताः । जंबुद्वीपं कुशं क्रौञ्चं सगोमेदं सशाल्मलम्

அவர் ஸ்ருங்கவான் எனும் மகாமலையையும், பிற குலமலைகளையும் கண்டார்; மேலும் ஜம்பூத்வீபம், குச, க்ரௌஞ்ச, கோமேத, சால்மலத் தீவுகளையும் பார்த்தார்।

Verse 13

पुष्करान्ताश्च ये द्वीपा ये च सप्तमहार्णवाः । लोकालोकं महाशैलं सर्वं च पुरतः स्थितम्

அவர் புஷ்கர வரை விரிந்த தீவுகளையும், ஏழு மகாசமுத்திரங்களையும் கண்டார்; மேலும் லோகாலோக எனும் மகாமலையும்—அனைத்தும் அவர் முன் நின்றது।

Verse 14

चतुःप्रकृतिसंयुक्तं जगत्स्थावरजंगमम् । युगान्ते तु विनिष्क्रान्तमपश्यत्स महेश्वरः

மகேசுவரன் நான்கு இயற்கைத் தத்துவங்களால் அமைந்த, அசையும்-அசையாத உயிர்களைக் கொண்ட உலகம் யுகாந்தத்தில் மீண்டும் வெளிப்படுவதை கண்டார்।

Verse 15

विप्रकीर्णशिलाजालामपश्यत्स वसुंधराम् । कूर्मपृष्ठोपगां देवीं महार्णवगतां प्रभुः

பிரபு சிதறிய பாறைகளின் வலையால் பரவிய வஸுந்தரையை கண்டார்; மேலும் மாபெரும் சமுத்திரத்தில் கூர்மத்தின் முதுகின் மீது தங்கிய தேவீ-பூமியையும் தரிசித்தார்.

Verse 16

तस्मिन् विशीर्णशैलाग्रे सरित्सरोविवर्जिते । नानातरंगभिन्नोद आवर्तोद्वर्तसंकुले

அங்கு சிதைந்த மலைச் சிகரங்களில்—ஆறுகளும் ஏரிகளும் இல்லாத இடத்தில்—நீர் பலவகை அலைகளால் பிளந்து, சுழல்கள் மற்றும் எழுச்சி எடுக்கும் ஆவர்த்தங்களால் நிரம்பியிருந்தது.

Verse 17

नानौषधिप्रज्वलिते नानोत्पलशिलातले । नानाविहंगसंघुष्टां मत्स्यकूर्मसमाकुलाम्

அவர் அந்தப் பகுதியைக் கண்டார்; அது பலவகை மூலிகைகளால் ஒளிர்ந்தது, பாறைத் தளங்களில் பலவித தாமரைகள் பரவியிருந்தன; பல பறவைகளின் குரலால் முழங்க, மீன்களும் கூர்மங்களும் நிறைந்திருந்தது.

Verse 18

दिव्यमायामयीं देवीमुत्कृष्टाम्बुदसन्निभाम् । नदीमपश्यद्देवेशो ह्यनौपम्यजलाशयाम्

தேவேசன் அந்த நதியை தேவீ வடிவமாகக் கண்டார்—தெய்வீக மாயையால் ஆனவள், சிறந்த மேகத்தை ஒத்தவள்—புனித நீர்களின் ஒப்பற்ற தாங்கலாக இருந்தாள்.

Verse 19

मध्ये तस्याम्बुदश्यामां पीनोरुजघनस्तनीम् । वस्त्रैरनुपमैर्दिव्यैर्नानाभरणभूषिताम्

அவளின் நடுவில் அவர் மேகநிறக் கன்னி வடிவைக் கண்டார்—நிறைந்த தொடைகள், இடுப்பும் மார்பும் உடையவள்—ஒப்பற்ற தெய்வீக ஆடைகளால் மூடப்பட்டு, பலவகை அணிகலன்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டாள்.

Verse 20

सनूपुररवोद्दामां हारकेयूरमण्डिताम् । तादृशीं नर्मदां देवीं स्वयं स्त्रीरूपधारिणीम्

சிலம்பொலி பேரொலியாய் முழங்க, மாலையும் தோள்வளையங்களும் அணிந்தவளாய்—அத்தகைய நர்மதா தேவி தாமே பெண் வடிவம் கொண்டு விளங்கினாள்.

Verse 21

योगमायामयैश्चित्रैर्भूषणैः स्वैर्विभूषिताम् । अव्यक्ताङ्गीं महाभागामपश्यत्स तु नर्मदाम्

அவன் நர்மதையை கண்டான்—மகாபாக்யவதியான தேவியை—யோகமாயையால் தோன்றிய வியத்தகு தன் ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவளாய்; அவளது அங்கங்கள் அவ்யக்தமாய், சாதாரண பார்வைக்கு அப்பாற்பட்டவையாக இருந்தன.

Verse 22

अर्धोद्यतभुजां बालां पद्मपत्रायतेक्षणाम् । स्तुवन्तीं देवदेवेशमुत्थितां तु जलात्तदा

அப்போது நீரிலிருந்து எழுந்த ஒரு இளமங்கை அவன் கண்டான்—அரை உயர்த்திய கரங்களுடன், தாமரை இதழ் போன்ற கண்களுடன்—தேவர்களின் தேவாதிபதியைப் போற்றிக் கொண்டிருந்தாள்.

Verse 23

विस्मयाविष्टहृदयो ह्यहमुद्वीक्ष्य तां शुभाम् । स्नात्वा जले शुभे तस्याः स्तोतुमभ्युद्यतस्ततः

அந்த மங்கள வடிவை கண்டதும் என் உள்ளம் வியப்பால் நிறைந்தது; பின்னர் அவளது புனித நீரில் நீராடி, அவளைப் போற்றத் தயாரானேன்.

Verse 24

अर्चयामास संहृष्टो मन्त्रैर्वेदांगसंभवैः । सृष्टं च तत्पुरा राजन्पश्येयं सचराचरम्

அவன் மகிழ்ச்சியுடன் வேதமும் வேதாங்கங்களும் தோன்றிய மந்திரங்களால் அர்ச்சனை செய்தான்; அரசே, அவன் முன்புபோல் படைப்பை—அசையும் அசையாத அனைத்துடனும்—கண்டான்.

Verse 25

सदेवासुरगन्धर्वं सपन्नगमहोरगम् । पश्याम्येषा महाभागा नैव याता क्षयं पुरा

தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், பாம்புகள் மற்றும் மகாநாகங்களுடன் கூடிய இவ்வுலகமெல்லாம் நான் காண்கிறேன்; இம்மகாபாக்ய சக்தி முன்காலத்தில் ஒருபோதும் அழிவடைந்ததில்லை.

Verse 26

महादेवप्रसादाच्च तच्छरीरसमुद्भवा । भूयो भूयो मया दृष्टा कथिता ते नृपोत्तम

மகாதேவரின் அருளால்—அவருடைய திருமேனியிலிருந்தே தோன்றிய அவளை—நான் மீண்டும் மீண்டும் கண்டேன்; அரசர்களில் சிறந்தவனே, அதையே உனக்குச் சொன்னேன்.

Verse 27

प्रादुर्भावमिमं कौर्म्यं येऽधीयन्ते द्विजोत्तमाः । येऽपि शृण्वन्ति विद्वांसो मुच्यन्ते तेऽपि किल्बिषैः

இருபிறப்பில் சிறந்தவரே, இந்த கூர்ம அவதாரத் தோற்றத்தின் வரலாற்றை ஓதுபவர்களும், அதை மட்டும் கேட்கும் அறிஞர்களும் கூட—நிச்சயமாகப் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவர்.