Adhyaya 65

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र आनन्देश्वरमुत्तमम् । तत्तीर्थं कथयिष्यामि सर्वपापक्षयंकरम्

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், அரசே, மிகச் சிறந்த ஆனந்தேஸ்வரனை அடையச் செல்ல வேண்டும். எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் அந்தத் தீர்த்தத்தை நான் விளக்குகிறேன்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । आनन्दश्चैव संजातो रुद्रस्य द्विजसत्तम । कथ्यतां मे च तत्सर्वं संक्षेपात्सह बान्धवैः

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஓ இருபிறப்போரில் சிறந்தவரே, ருத்ரருக்கு ஆனந்தம் எவ்வாறு உண்டாயிற்று? அதனை எல்லாம் எனக்கு சுருக்கமாகவும், உறவினர்களுடன் தொடர்புடனும் கூறுங்கள்.

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । कथयामि नृपश्रेष्ठ आनन्देश्वरमुत्तमम् । दानवानां वधं कृत्वा देवदेवो महेश्वरः

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசர்களில் சிறந்தவரே, மிகச் சிறந்த ஆனந்தேஸ்வரனை நான் உரைக்கிறேன். தானவர்களை வதைத்து, தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் (அவ்வாறு விளங்கினான்).

Verse 4

पूजितो दैवतैः सर्वैः किन्नरैर्यक्षपन्नगैः । आनन्दसंयुतो देवो ननर्त वृषवाहनः

எல்லாத் தேவர்கள், கின்னரர், யக்ஷர், பன்னகர் (நாகர்) ஆகியோரால் பூஜிக்கப்பட்டு, ஆனந்தம் நிறைந்த தேவன்—வृषவாஹனன் (சிவன்) நடனம் ஆடினான்.

Verse 5

भैरवं रूपमास्थाय गौर्या चार्द्धाङ्गसंस्थितः । भूतवेतालकङ्कालैर्भैरवैर्भैरवो वृतः

பைரவ ரூபம் ஏற்று, தம் அர்த்தாங்கமாக கௌரி உறைந்திருக்க, பைரவர் பூதர், வேதாளர், எலும்புருவப் பைரவக் கணங்களால் சூழப்பட்டார்।

Verse 6

ननर्त नर्मदातीरे दक्षिणे पाण्डुनन्दन । तुष्टैर्मरुद्गणैः सर्वैः स्थापितः कमलासनः

பாண்டுவின் புதல்வனே! அவர் நர்மதையின் தென் கரையில் நடனம் ஆடினார். எல்லா மருத் கணங்களும் மகிழ்ந்து அங்கே தாமரை ஆசனத்தார் பிரம்மாவை நிறுவினர்।

Verse 7

तदाप्रभृति तत्तीर्थमानन्देश्वरमुच्यते । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां पौर्णमास्यां नराधिप

அந்நாளிலிருந்து அந்தத் தீர்த்தம் ‘ஆனந்தேஸ்வர’ என அழைக்கப்பட்டது. அரசனே! அஷ்டமி, சதுர்தசி, பௌர்ணமி நாட்களில் (அங்கு வழிபாடு சிறப்பாகப் போற்றப்படுகிறது)।

Verse 8

विधिवच्चार्चयेद्देवं सुगन्धेन विलेपयेत् । ब्राह्मणान्पूजयेत्तत्र यथाशक्त्या युधिष्ठिर

யுதிஷ்டிரனே! அங்கே விதிப்படி இறைவனை அர்ச்சித்து, நறுமணக் களிம்பால் அபிஷேக-லேபனம் செய்து; இயன்ற அளவு பிராமணர்களை பூஜித்து மரியாதை செய்ய வேண்டும்।

Verse 9

गोदानं तत्र कर्तव्यं वस्त्रदानं शुभावहम् । वसन्तस्य त्रयोदश्यां श्राद्धं तत्रैव कारयेत्

அங்கே கோதானம் செய்ய வேண்டும்; மங்களம் தரும் வஸ்திரதானமும் செய்ய வேண்டும். வசந்த காலத்தின் திரயோதசி நாளில் அங்கேயே ஸ்ராத்தம் நடத்த வேண்டும்।

Verse 10

इङ्गुदैर्बदरैर्बिल्वैरक्षतैश्च जलेन वा । प्रेतानां कारयेच्छ्राद्धमानन्देश्वर उत्तमे

உத்தம ஆனந்தேஸ்வரத்தில் பித்ருக்களுக்காக இங்குத, பதர (இலந்தை), பில்வப் பழம், அக்ஷதை கொண்டு—அல்லது நீரால் மட்டும் கூட—சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 11

आनन्दिता भवेयुस्ते यावदाभूतसम्प्लवम् । सन्ततेर्वै न विच्छेदः सप्तजन्मसु जायते । आनन्दो हि भवत्तेषां प्रतिजन्मनि भारत

பிரளயம் வரையில் அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பார்கள். ஏழு பிறவிகளிலும் அவர்களின் சந்ததி தொடர்ச்சி துண்டிக்கப்படாது; ஓ பாரதா, ஒவ்வொரு பிறவியிலும் அவர்களுக்கு இன்பமும் ஆனந்தமும் உண்டாகும்।

Verse 65

। अध्याय

இத்தி அத்தியாயம் நிறைவு.