Adhyaya 58

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । अथातो देवदेवेश भानुमत्यकरोच्च किम् । एष मे संशयो देव कथयस्व प्रसादतः

உத்தானபாதன் கூறினான்—இப்போது, தேவர்களின் தேவேசரே! பானுமதி என்ன செய்தாள்? தேவரே, இது என் ஐயம்; அருளால் கூறுவீராக।

Verse 2

ईश्वर उवाच । चिन्तयित्वा मुहूर्तं सा गता कुण्डस्य सन्निधौ । दृष्ट्वा कुण्डस्य माहात्म्यं राज्ञी हर्षेण पूरिता

ஈசுவரன் கூறினார்—சிறிது நேரம் சிந்தித்து அவள் குண்டத்தின் அருகே சென்றாள். அந்த குண்டத்தின் மகிமையைப் பார்த்து ராணி பேரானந்தம் அடைந்தாள்.

Verse 3

विप्रान् बहून् समाहूय पूजयामास तत्क्षणात् । दत्त्वा तु विधिवद्दानं ब्राह्मणेभ्यो नृपात्मज

பல அந்தணர்களை அழைத்து அவள் உடனே அவர்களைப் பூஜித்தாள். அரசகுமாரனே, விதிப்படி தானம் செய்து அந்தணர்களுக்கு கொடைகள் அளித்தாள்.

Verse 4

निश्चयं परमं कृत्वा स्थिता शान्तेन चेतसा । ततः सम्पूज्य विधिवत्पितॄन्देवान्नराधिप

உறுதியான தீர்மானம் கொண்டு அவள் அமைதியான மனத்துடன் நிலைத்திருந்தாள். பின்னர், மனிதரின் அரசனே, விதிப்படி பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் வழிபட்டாள்.

Verse 5

क्षपयित्वा पक्षमेकं मधुमासस्य सा स्थिता । अमावास्यां ततो राज्ञी गता पर्वतसन्निधौ

மதுமாதத்தின் ஒரு பக்ஷத்தை நிறைவு செய்து அவள் உறுதியாக இருந்தாள். பின்னர் அமாவாசை நாளில் ராணி மலை அருகே சென்றாள்.

Verse 6

नगशृङ्गं समारुह्य कृत्वा मुकुलितौ करौ । विज्ञाप्य ब्राह्मणान् सर्वानिदं वचनमब्रवीत्

அவள் மலைச் சிகரத்தில் ஏறி, இரு கைகளையும் கூப்பி, எல்லா பிராமணர்களிடமும் பணிவுடன் விண்ணப்பித்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.

Verse 7

मम माता पिता भ्राता ये चान्ये सखिबान्धवाः । क्षमापयित्वा सर्वांस्तान्वचनं मम कथ्यताम्

என் தாய், தந்தை, சகோதரன் மற்றும் பிற நண்பர்-உறவினர் அனைவரிடமும் மன்னிப்புக் கோரி, என் செய்தியை அவர்களிடம் சொல்லுங்கள்.

Verse 8

त्वत्पुत्री शूलभेदे तु तपः कृत्वा स्वशक्तितः । विसृज्य चैव सात्मानं तस्मिंस्तीर्थे दिवं ययौ

உங்கள் மகள் சூலபேத தீர்த்தத்தில் தன் ஆற்றலுக்கேற்ற தவம் செய்தாள்; அத்தீர்த்தத்திலேயே உடலைத் துறந்து விண்ணுலகை அடைந்தாள்.

Verse 9

ब्राह्मणा ऊचुः । संदेशं कथयिष्यामस्त्वयोक्तं शोभनव्रते । मातापितृभ्यां सुश्रोणि मा तेऽभूदत्र संशयः

பிராமணர்கள் கூறினர்—அருள்மிகு நல்விரதமே! நீ சொன்ன செய்தியை நாங்கள் நிச்சயமாக அறிவிப்போம். அழகிய இடுப்புடையவளே! உன் தாய்-தந்தையரிடம் நாங்கள் சொல்லுவோம்; உன் உள்ளத்தில் ஐயம் வேண்டாம்.

Verse 10

ततो विसृज्य तांल्लोकान् स्थिता पर्वतमूर्धनि । अर्धोत्तरीयवस्त्रेण गाढं बद्धा पुनःपुनः

பின்னர் அவள் உலகப் பந்தங்களைத் துறந்து மலைச் சிகரத்தில் நின்று, தன் அரை-மேலாடையால் தன்னைத் தானே மீண்டும் மீண்டும் இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டாள்.

Verse 11

ततश्चिक्षेप सात्मानमेकचित्ता नराधिप । नगार्द्धे पतिता यावत्तावद्दृष्टाः सुराङ्गनाः

அப்போது, அரசே! ஒருமனத்துடன் அவள் தன்னைத் தானே கீழே வீழ்த்தினாள். மலைச்சரிவில் விழும் அந்தக் கணமே தேவாங்கனைகள் தோன்றினார்கள்.

Verse 12

भोभो वत्से महाभागे भानुमत्यतितापसि । दिव्यं विमानमारुह्य कैलासं प्रति गम्यताम्

“வா வா, வத்சே! பெரும் பாக்கியவதியான பானுமதி, மஹாதபஸ்வினியே! இந்த திவ்ய விமானத்தில் ஏறி கைலாசத்தை நோக்கிச் செல்.”

Verse 13

ततः सा पश्यतां तेषां जनानां त्रिदिवं गता

பின்னர், அங்கே இருந்த மக்கள் கண்முன்னே அவள் திரிதிவம் (சுவர்க்கம்) சென்றடைந்தாள்.

Verse 14

मार्कण्डेय उवाच । इति ते कथितः सर्वः शूलभेदस्य विस्तरः । यः श्रुतः शङ्करात्पूर्वमृषिदेवसमागमे

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வாறு சூலபேதத்தின் முழு விரிவான வரலாற்றையும் உனக்குச் சொன்னேன்; இது முன்பு ரிஷி-தேவர் மகாசபையில் சங்கரரிடமிருந்து கேட்கப்பட்டதாம்.

Verse 15

य इदं पठते भक्त्या तीर्थे देवकुलेऽपि वा । स मुच्यते महापापादपि जन्मशतार्जितात्

இதை பக்தியுடன் ஓதுபவன்—தீர்த்தத்தில் ஆகட்டும், தேவாலயத்தில்கூட ஆகட்டும்—நூறு பிறவிகளில் சேர்த்த பெரும் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 16

ब्रह्महा च सुरापी च स्तेयी च गुरुतल्पगः । गोघाती स्त्रीविघाती च देवब्रह्मस्वहारकः

பிராமணனை கொன்றவன், மதுபானம் அருந்துபவன், திருடன், குருவின் படுக்கையை மீறுபவன்; பசுவைக் கொன்றவன், பெண்ணைக் கொன்றவன், தேவர் மற்றும் பிராமணரின் சொத்தை அபகரிப்பவன்—

Verse 17

स्वामिद्रोही मित्रघाती तथा विश्वासघातकः । परन्यासापहारी च परनिक्षेपलोपकः

தன் ஆண்டவனைத் துரோகிப்பவன், நண்பனை கொல்லுபவன், நம்பிக்கையை முறிப்பவன்; பிறரின் ஒப்படைப்பு-செல்வத்தைத் திருடுபவன், பாதுகாப்பாக வைத்ததை அபகரிப்பவன்—

Verse 18

रसभेदी तुलाभेदी तथा वार्द्धुषिकस्तु यः । यः कन्याविघ्नकर्ता च तथा विक्रयकारकः

பொருளில் கலப்படம் செய்பவன், எடை-அளவுகளில் மோசடி செய்பவன், வட்டிக்கடன் செய்வவன்; கன்னியின் (தர்மப்படி) திருமணத்திற்கு தடையிடுபவன், அவளை விற்குபவன்—

Verse 19

परभार्या भ्रातृभार्या गौः स्नुषा कन्यका तथा । अभिगामी परद्वेषी तथा धर्मप्रदूषकः

பிறன் மனைவி, சகோதரன் மனைவி, பசு, மருமகள் அல்லது கன்னியிடம் சேர்பவன்; பிறர்மீது வெறுப்பு கொண்டவன், தர்மத்தை மாசுபடுத்துபவன்—

Verse 20

मुच्यन्ते सर्वे एवैते शूलभेदप्रभावतः

சூலபேதத்தின் மகிமையால் இவர்கள் அனைவரும் நிச்சயமாக (பாவங்களிலிருந்து) விடுதலை பெறுகின்றனர்.

Verse 21

य इदं श्रावयेच्छ्राद्धे विप्राणां भुञ्जतां नृप । मुदं प्रयान्ति संहृष्टाः पितरस्तस्य सर्वशः

அரசே, சிராத்தத்தில் பிராமணர்கள் உணவருந்தும் வேளையில் யார் இதை ஓதச் செய்து கேட்பிக்கிறாரோ, அவனுடைய பித்ருக்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் மகிழ்ந்து பேரானந்தம் அடைவார்கள்।

Verse 22

यश्चेदं शृणुयाद्भक्त्या पठ्यमानं नरो वशी । स मुक्तः सर्वपापेभ्यः सर्वकल्याणभाग्भवेत्

பக்தியுடன் இவ்வுரை ஓதப்படும்போது அதைச் செவிமடுக்கும் தன்னடக்கமுள்ள மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, எல்லா மங்களங்களுக்கும் உரியவனாகிறான்।

Verse 23

इदं यशस्यमायुष्यमिदं पावनमुत्तमम् । पठतां शृण्वतां नृणामायुःकीर्तिविवर्धनम्

இவ்வுரை புகழையும் நீண்ட ஆயுளையும் அளிப்பது; மிக உயர்ந்த தூய்மையுடையது. இதை ஓதுவோருக்கும் கேட்போருக்கும் ஆயுளும் கீர்த்தியும் பெருகும்।

Verse 24

इति कथितमिदं ते शूलभेदस्य पुण्यं महिमन हि मनुष्यैः श्रूयते यत्सपापैः । मदनरिपुतटिन्या याम्यकूलस्थितस्य प्रबलदुरितकन्दोच्छेदकुद्दालकल्पम्

இவ்வாறு உனக்குச் சூலபேதத்தின் புண்ணியமும் மகிமையும் கூறப்பட்டது; பாவம் நிறைந்த மனிதர்களும் இதைக் கேட்கலாம். மதனரிபுவின் நதி (ரேவா) தென் கரையில் அமைந்த இத்தீர்த்தம், வலிய பாவமூலக் கட்டுகளை வேரோடு அகற்றும் மண்வெட்டியைப் போன்றது।

Verse 58

। अध्याय

அத்தியாயம் நிறைவு.