Adhyaya 55

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । माहात्म्यं तीर्थजं दृष्ट्वा चित्रसेनो नरेश्वरः । किं चकार क्व वा वासं किमाहारो बभूव ह

உத்தானபாதன் கூறினான்— தீர்த்தத்தில் பிறந்த மகிமையைப் பார்த்த பின் நரேசன் சித்ரசேனன் என்ன செய்தான்? எங்கே தங்கினான், எத்தகைய உணவால் வாழ்ந்தான்?

Verse 2

ईश्वर उवाच । भृगुतुङ्गं समारुह्य ऐशानीं दिशमाश्रितः । तपश्चचार विपुलं कुण्डे तत्र नृपोत्तमः

ஈஸ்வரன் கூறினான்— ப்ருகுதுங்கத்தை ஏறி, ஈசான திசையைச் சார்ந்து, அந்த நரபதிகளில் சிறந்தவன் அங்கே குண்டத்தில் மிகுந்த தவம் செய்தான்.

Verse 3

सर्वान् देवान् हृदि ध्यात्वा ब्रह्मविष्णुमहेश्वरान् । विचिक्षेप यदात्मानं प्रत्यक्षौ रुद्रकेशवौ । करे गृहीत्वा राजानं रुद्रो वचनमब्रवीत्

இதயத்தில் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் ஆகிய எல்லாத் தேவர்களையும் தியானித்து, அவர் தன் உடலைத் துறக்க முனைந்தபோது, ருத்ரனும் கேசவனும் நேரில் தோன்றினர். ருத்ரன் அரசனின் கையைப் பிடித்து இவ்வசனங்களை உரைத்தான்.

Verse 4

ईश्वर उवाच । प्राणत्यागं महाराज मा काले त्वं कृथा वृथा । अद्याप्यसि युवा त्वं वै न युक्तं मरणं तव

ஈஸ்வரன் கூறினான்—மகாராஜா, காலம் வருமுன் உயிர்த் துறப்பைச் செய்யாதே; வீணாக அப்படிச் செய்யாதே. நீ இன்னும் இளமையிலே உள்ளாய்; உனக்கு மரணம் பொருத்தமல்ல.

Verse 5

स्वस्थानं गच्छ शीघ्रं त्वं भुक्त्वा भोगान्यथेप्सितान् । कुरु निष्कण्टकं राज्यं नाके शक्र इवापरः

நீ விரைவாக உன் இருப்பிடத்திற்குச் செல். நீ முறையாக விரும்பிய இன்பங்களை அனுபவி; மேலும் விண்ணில் சக்ரன் (இந்திரன்) போல, முட்களற்ற (துன்பமற்ற) அரசை நிறுவு.

Verse 6

चित्रसेन उवाच । न राज्यं कामये देव न पुत्रान्न च बान्धवान् । न भार्यां न च कोशं च न गजान्न तुरंगमान्

சித்ரசேனன் கூறினான்—தேவா, எனக்கு அரசும் வேண்டாம்; மகன்களும் வேண்டாம், உறவினரும் வேண்டாம்; மனைவியும் வேண்டாம், கருவூலமும் வேண்டாம்; யானைகளும் வேண்டாம், குதிரைகளும் வேண்டாம்.

Verse 7

मुञ्च मुञ्च महादेव मा विघ्नः क्रियतां मम । स्वर्गप्राप्तिर्ममाद्यैव त्वत्प्रसादान्महेश्वर

என்னை விடுவி, விடுவி, மகாதேவா; எனக்காக எந்தத் தடையும் ஏற்படாதிருக்கட்டும். மகேஸ்வரா, உன் அருளால் இன்று തന്നെ எனக்கு ஸ்வர்கப் பெறுதல் உண்டாகட்டும்.

Verse 8

ईश्वर उवाच । यस्याग्रतो भवेद्ब्रह्मा विष्णुः शम्भुस्तथैव च । स्वर्गेण तस्य किं कार्यं स गतः किं करिष्यति

ஈஸ்வரன் கூறினான்—யாரின் முன்னிலையில் பிரம்மா, விஷ்ணு, சம்பு மூவரும் நேரில் இருப்பார்களோ, அவருக்கு சொர்க்கம் எதற்கு? அங்கே சென்றாலும் அவர் உண்மையில் என்ன பயன் அடைவார்?

Verse 9

तुष्टा वयं त्रयो देवा वृणीष्व वरमुत्तमम् । यथेप्सितं महाराज सत्यमेतदसंशयम्

நாங்கள் மூன்று தேவரும் மகிழ்ந்தோம். ஓ மகாராஜா, உத்தம வரத்தைத் தேர்ந்தெடு; நீ விரும்புவது எதுவோ அது ஐயமின்றி உண்மையாய் நிறைவேறும்.

Verse 10

चित्रसेन उवाच । यदि तुष्टास्त्रयो देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः । अद्यप्रभृति युष्माभिः स्थातव्यमिह सर्वदा

சித்ரசேனன் கூறினான்—பிரம்மா, விஷ்ணு, மகேஸ்வரர் ஆகிய மூன்று தேவரும் உண்மையில் மகிழ்ந்திருந்தால், இன்று முதல் நீங்கள் இங்கே எப்போதும் தங்க வேண்டும்.

Verse 11

गयाशिरो यथा पुण्यं कृतं युष्माभिरेव च । तथैवेदं प्रकर्तव्यं शूलभेदं च पावनम्

நீங்களே கயாசிரஸை புண்ணியமிக்கதாக்கியதுபோல், இப்புனிதமான ‘சூலபேதம்’ இடத்தையும் தீர்த்தமாக நிறுவ வேண்டும்.

Verse 12

यत्रयत्र स्थिता यूयं तत्रतत्र वसाम्यहम् । गणानां चैव सर्वेषामाधिपत्यमथास्तु मे

நீங்கள் எங்கே எங்கே தங்குவீர்களோ அங்கே அங்கே நானும் தங்குவேன்; மேலும் எல்லா கணங்களின் ஆட்சி உரிமையும் எனக்குக் கிடைக்கட்டும்.

Verse 13

ईश्वर उवाच । अद्यप्रभृति तिष्ठामः शूलभेदे नरेश्वर । त्रिकालां हि त्रयो देवाः कलांशेन वसामहे

ஈஸ்வரன் கூறினான்—ஓ நரேஸ்வரா! இன்று முதல் நாம் சூலபேதத்தில் தங்குவோம். முக்காலத்திலும் மூன்று தேவர்கள் தத்தம் அंशத்தால் இங்கே வாசம் செய்கின்றனர்.

Verse 14

नन्दिसंज्ञो गणाधीशो भविष्यति भवान्ध्रुवम् । मत्समीपे तु भवत आदौ पूजा भविष्यति

நீ நிச்சயமாக ‘நந்தி’ எனப்படும் கணாதீசனாவாய். மேலும் என் சன்னிதியில் உன் பூஜை முதலில் நடைபெறும்.

Verse 15

प्रक्षिप्य तानि चास्थीनि यत्र दीर्घतपा ययौ । सकुटुम्बो विमानस्थः स्वर्गतस्त्वं तथा कुरु

அந்த எலும்புகளை நீர்கரையில் நீர்த்தபா சென்ற இடத்தில் செலுத்து. அப்பொழுது நீயும் குடும்பத்துடன் திவ்ய விமானத்தில் ஏறி ஸ்வர்க்கத்தை அடைவாய்—அவ்வாறே செய்.

Verse 16

एवं देवा वरं दत्त्वा चित्रसेनाय पार्थिव । कुण्डमूर्धनि याम्यायां त्रयो देवास्तदा स्थिताः

இவ்வாறு, ஓ அரசே! தேவர்கள் சித்ரசேனனுக்கு வரம் அளித்து, பின்னர் குண்டத்தின் தலைப்பகுதியில் தெற்குத் திசையில் மூன்று தேவரும் நிலை கொண்டனர்.

Verse 17

परस्परं वदन्त्येवं पुण्यतीर्थमिदं परम् । यथा हि गयाशिरः पुण्यं पूर्वमेव पठ्यते । तथा रेवातटे पुण्यं शूलभेदं न संशयः

அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் இவ்வாறு கூறினர்—‘இது உத்தம புண்ணிய தீர்த்தம். கயாசிரம் முன்பே புண்ணியமெனப் புகழப்பட்டதுபோல், ரேவா கரையில் சூலபேதமும் புண்ணியம்தான்—சந்தேகமில்லை.’

Verse 18

ईश्वर उवाच । इदं तीर्थं तथा पुण्यं यथा पुण्यं गयाशिरः । सकृत्पिण्डोदकेनैव नरो निर्मलतां व्रजेत्

ஈசுவரன் உரைத்தான்—இந்தத் தீர்த்தம் புண்ணியமிகு கயாசிரஸுக்கு ஒப்பான மிகப் புண்ணியமானது. இங்கு ஒருமுறை பிண்டமும் நீரும் அர்ப்பணித்தாலே மனிதன் தூய்மையை அடைகிறான்.

Verse 19

एकं गयाशिरो मुक्त्वा सर्वतीर्थानि भूपते । शूलभेदस्य तीर्थस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

அரசே! கயாசிரஸைத் தவிர மற்ற எல்லாத் தீர்த்தங்களும் சூரபேதத் தீர்த்தத்தின் புண்ணியத்தின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் ஈடாகாது.

Verse 20

कुण्डमुदीच्यां याम्यायां दशहस्तप्रमाणतः । रौद्रवारुणकाष्ठायां प्रमाणं चैकविंशति

இந்தக் குண்டம் வடக்கும் தெற்கும் திசைகளில் தலா பத்து முழ அளவு உடையது; ரௌத்ரமும் வாருணமும் ஆகிய திசைகளில் அதன் அளவு இருபத்தொன்று முழம் எனக் கூறப்படுகிறது.

Verse 21

एतत्प्रमाणं तत्तीर्थं पिण्डदानादिकर्मसु । नाधर्मनिरता दातुं लभन्ते दानमत्र हि

பிண்டதானம் முதலிய கருமங்களுக்கு அந்தத் தீர்த்தத்தின் அளவு இதுவே. அதர்மத்தில் ஈடுபட்டோர் இங்கு தானத்தின் பயனை அடையார்; அவர்களுக்கு இங்கு தானம் உண்மையில் பயனற்றதாகும்.

Verse 22

विष्णुस्तु पितृरूपेण ब्रह्मरूपी पितामहः । प्रपितामहो रुद्रोऽभूदेवं त्रिपुरुषाः स्थिताः

விஷ்ணு தந்தை வடிவில் நிலைகொள்கிறார்; பிரம்மா பிதாமஹன் (தாத்தா) வடிவில்; ருத்ரன் பிரபிதாமஹன் (பெருந்தாத்தா) ஆகிறார்—இவ்வாறு மூன்று பித்ரு-புருஷர்கள் நிறுவப்பட்டுள்ளனர்.

Verse 23

कदा पश्यति तीर्थं वै कदा नस्तारयिष्यति । इति प्रतीक्षां कुर्वन्ति पुत्राणां सततं नृप । शूलभेदे नरः स्नात्वा दृष्ट्वा शूलधरं सकृत्

“அவன் எப்போது தீர்த்தத்தைத் தரிசிப்பான்? எப்போது எங்களைத் தாரிப்பான்?” என்று, அரசே, பித்ருக்கள் தங்கள் புதல்வர்களை எப்போதும் எதிர்நோக்குகின்றனர். ஆனால் சூலபேதத்தில் நீராடி ஒருமுறை கூட சூலதாரி சிவனைத் தரிசித்தவன் நிச்சயமாக உய்வடைகிறான்.

Verse 24

नापुत्रो नाधनो रोगी सप्तजन्मसु जायते । एकविंशतिं पितुः पक्षे मातुश्वैवेकविंशतिम्

ஏழு பிறவிகள் வரை அவன் புத்திரமற்றவனாகவும், வறியவனாகவும், நோயுற்றவனாகவும் பிறக்கமாட்டான். தந்தை வழியில் இருபத்தொன்று தலைமுறைகளையும், தாய் வழியிலும் அதேபோல் இருபத்தொன்று தலைமுறைகளையும் அவன் தாரிப்பான்.

Verse 25

भार्यापक्षे दशैवेह कुलान्येतानि तारयेत् । शूलभेदवने राजञ्छाकमूलफलैरपि

மேலும் மனைவி வழியிலும் இங்கே பத்து குலங்களை அவன் தாரிப்பான். அரசே, சூலபேத வனத்தில் கீரை, வேர், பழம் மட்டுமே பக்தியுடன் அர்ப்பணித்தாலும் அதே புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 26

एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटीर्भवति भोजिता । पञ्चस्थानेषु यः श्राद्धं कुरुते भक्तिमान्नरः

ஒரு பிராமணனுக்கு உணவளித்தால் கோடிப் பேருக்கு உணவளித்ததற்குச் சமமான பலன் உண்டாகும். ஐந்து புனிதத் தலங்களில் பக்தியுடன் சிராத்தம் செய்கிற பக்தன் பெறும் புண்ணியம் பலமடங்கு பெருகும்.

Verse 27

कुलानि प्रेतभूतानि सर्वाण्यपि हि तारयेत् । द्विजदेवप्रसादेन पितॄणां च प्रसादतः

பிரேத நிலையிலே வீழ்ந்துள்ள எல்லாக் குலங்களையும் கூட அவன் தாரிப்பான். பூமியில் தெய்வங்களெனப் போற்றப்படும் பிராமணர்களின் அருளாலும், பித்ருக்களின் திருப்தியாலும் இவை அனைத்தும் நிறைவேறும்.

Verse 28

श्राद्धदो निवसेत्तत्र यत्र देवो महेश्वरः । स्युरात्मघातिनो ये च गोब्राह्मणहनाश्च ये

ஸ்ராத்தம் செய்பவன், தேவன் மகேஸ்வரன் வாசிக்கும் இடத்திலே தங்குக. அங்கே தற்கொலை செய்தோரும், கோவதம் மற்றும் பிராமணவதம் செய்த பெரும் பாவிகளும் காணப்படுவர்.

Verse 29

दंष्ट्रिभिर्जलपाते च विद्युत्पातेषु ये मृताः । न येषामग्निसंस्कारो नाशौचं नोदकक्रिया

பல்லுள்ள உயிர்களின் கடியால், நீரில் விழுந்து, அல்லது மின்னல் தாக்கி இறந்தவர்கள்—அவர்களுக்கு அக்னிசம்ஸ்காரம் செய்யப்படாமலும், அசௌசம் அனுசரிக்கப்படாமலும், உதககிரியையும் செய்யப்படாமலும் இருந்தாலும்—அவர்களும் (இங்கே சேர்க்கப்படுகின்றனர்)।

Verse 30

तत्र तीर्थे तु यस्तेषां श्राद्धं कुर्वीत भक्तितः । मोक्षावाप्तिर्भवेत्तेषां युगमेकं न संशयः

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் அவர்களுக்காக பக்தியுடன் ஸ்ராத்தம் செய்கிறாரோ, அவர்களுக்கு ஒரு யுகத்திற்குள் மோட்சம் கிடைக்கும்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 31

अज्ञानाद्यत्कृतं पापं बालभावाच्च यत्कृतम् । तत्सर्वं नाशयेत्पापं स्नानमात्रेण भूपते

அரசே! அறியாமையால் செய்த பாவமும், குழந்தைத்தனமான முதிராமையால் செய்த குற்றமும்—அங்கே வெறும் ஸ்நானமாத்திரத்தால் அனைத்தும் அழிகின்றன।

Verse 32

रजकेन यथा धौतं वस्त्रं भवति निर्मलम् । तथा पापोऽपि तत्तीर्थे स्नातो भवति निर्मलः

துவைப்பவன் துவைத்தால் ஆடை மாசற்றதாகும் போல, அந்த தீர்த்தத்தில் ஸ்நானம் செய்தால் பாவியும் தூய்மையடைகிறான்।

Verse 33

संन्यासं कुरुते योऽत्र तीर्थे विधिसमन्वितम् । ध्यायन्नित्यं महादेवं स गच्छेत्परमं पदम्

இத்தீர்த்தத்தில் விதிமுறையுடன் சந்நியாசம் ஏற்று, நித்தம் மகாதேவனைத் தியானிப்பவன் பரமபதத்தை அடைவான்.

Verse 34

क्रीडित्वा स यथाकामं स्वेच्छया शिवमन्दिरे । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जायतेऽसौ शुभे कुले

சிவமந்திரத்தில் தன் விருப்பம்போல் யாதேச்சையாக விளையாடி மகிழ்ந்த பின், அவன் வேத-வேதாங்கத் தத்துவஞானியாகி நல்ல குலத்தில் பிறப்பான்.

Verse 35

रूपवान्सुभगश्चैव सर्वव्याधिविवर्जितः । राजा वा राजपुत्रो वाचारसमन्वितः

அவன் அழகுடையவனும் நற்பேறுடையவனும் ஆகி, எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு—அரசனாகவோ அரசகுமாரனாகவோ—நல்லொழுக்கம் உடையவனாக இருப்பான்.

Verse 36

एतत्ते कथितं राजंस्तीर्थस्य फलमुत्तमम् । यच्छ्रुत्वा मानवो नित्यं मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

அரசே, இத்தீர்த்தத்தின் ஒப்பற்ற பலனை உனக்குச் சொன்னேன்; இதைக் கேட்டால் மனிதன் நித்தம் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்.

Verse 37

य इदं श्रावयेन्नित्यमाख्यानं द्विजपुंगवान् । श्राद्धे देवकुले वापि पठेत्पर्वणि पर्वणि

இந்த ஆக்கியானத்தை நித்தம் கேட்கச் செய்வதும், சிராத்தத்தில் அல்லது தேவாலயத்தில், ஒவ்வொரு பண்டிகை நாளிலும் இதைப் பாராயணம் செய்வதும் செய்கிற உயர்ந்த பிராமணன்—

Verse 38

गीर्वाणास्तस्य तुष्यन्ति मनुष्याः पितृभिः सह । पठतां शृण्वतां चैव नश्यते सर्वपातकम्

அவனால் தேவர்கள் மகிழ்வர்; மனிதரும் பித்ருக்களுடன் சேர்ந்து திருப்தியடைவார். இதை ஓதுவோரும் கேட்போரும் எல்லாப் பாவங்களும் அழியும்.

Verse 39

लिखित्वा तीर्थमाहात्म्यं ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः । जातिस्मरत्वं लभते प्राप्नोत्यभिमतं फलम्

இந்த தீர்த்தமாஹாத்மியத்தை எழுதி பிராமணர்களுக்கு அளிப்பவன், முன்ஜன்ம நினைவு பெறுவான்; விரும்பிய பலனையும் அடைவான்.

Verse 40

रुद्रलोके वसेत्तावद्यावदक्षरमन्वितम्

அழியாத புனித அక్షரத்துடன் சேர்ந்த புண்ணியம் எத்தனை காலம் நிலைக்கிறதோ, அத்தனை காலம் அவன் ருத்ரலோகத்தில் வாசிப்பான்.

Verse 55

। अध्याय

“அத்தியாயம்”—இது அத்தியாய எல்லையைச் சுட்டும் எழுத்தர் குறி.