Adhyaya 51

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । काले तत्क्रियते कस्मिञ्छ्राद्धं दानं तथेश्वर । यात्रा तत्र प्रकर्तव्या तिथौ यस्यां वदाशु तत्

உத்தானபாதன் கூறினான்— ஹே ஈஸ்வரா! ஸ்ராத்தமும் தானமும் எந்தக் காலத்தில் செய்யவேண்டும்? மேலும் அங்கு யாத்திரை எந்தத் திதியில் மேற்கொள்ள வேண்டும்? விரைவாகச் சொல்லும்।

Verse 2

ईश्वर उवाच । पितृतीर्थं यथा पुण्यं सर्वकामिकमुत्तमम् । इदं तीर्थं तथा पुण्यं स्नानदानादितर्पणैः

ஈஸ்வரன் கூறினான்— பித்ரு தீர்த்தம் எவ்வாறு மிகப் புண்ணியமாய் எல்லா விருப்பங்களையும் அளிப்பதோ, அவ்வாறே இத்தீர்த்தமும் ஸ்நானம், தானம், தர்ப்பணம் முதலியவற்றால் புண்ணியமளிக்கும்।

Verse 3

विशेषेण तु कुर्वीत श्राद्धं सर्वयुगादिषु । मन्वन्तरादयो वत्स श्रूयन्तां च चतुर्दश

யுகங்களின் தொடக்கம் முதலான எல்லாப் புனிதச் சந்திகளிலும் சிறப்பாக ஸ்ராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும். மகனே, மன்வந்தரம் முதலிய பதினான்கு புனிதக் காலங்களை கேள்।

Verse 4

अश्वयुक्छुक्लनवमी द्वादशी कार्त्तिकस्य च । तृतीया चैत्रमासस्य तथा भाद्रपदस्य च

ஆச்வயுஜ சுக்ல நவமி, கார்த்திக த்வாதசி, சைத்ர மாதத்தின் திருதியை, மேலும் பாத்ரபதத்தின் திருதியையும்— இவை அனைத்தும் சுபத் திதிகள்।

Verse 5

आषाढस्यैव दशमी माघस्यैव तु सप्तमी । श्रावणस्याष्टमी कृष्णा तथाषाढस्य पूर्णिमा

ஆஷாட தசமி, மாக சப்தமி, ஸ்ராவண கிருஷ்ண அஷ்டமி, மேலும் ஆஷாட பௌர்ணமி— இவையும் புண்ணியத் திதிகள்।

Verse 6

फाल्गुनस्य त्वमावास्या पौषस्यैकादशी सिता । कार्त्तिकी फाल्गुनी चैत्री ज्यैष्ठी पञ्चदशी तथा

பால்குன அமாவாசை, பௌஷ சுக்ல ஏகாதசி, மேலும் கார்த்திகை, பால்குனி, சைத்ரி, ஜ்யேஷ்டி பௌர்ணமிகள்—இவையும் புண்ணிய காலங்களாகக் கருதப்படுகின்றன.

Verse 7

मन्वन्तरादयश्चैते अनन्तफलदाः स्मृताः । अयने चोत्तरे राजन्दक्षिणे श्राद्धमाचरेत्

மன்வந்தர முதலிய இவ்வெல்லா காலங்களும் அளவற்ற பலன் தருவன எனச் சொல்லப்பட்டுள்ளன. அரசே, உத்தராயணத்திலும் தக்ஷிணாயணத்திலும் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 8

कार्त्तिकी च तथा माघी वैशाखस्य तृतीयिका । पौर्णमासी च चैत्रस्य ज्येष्ठस्य च विशेषतः

கார்த்திகை பௌர்ணமி, மாக பௌர்ணமி, வைசாக த்ருதியை, சைத்ர பௌர்ணமி, மேலும் குறிப்பாக ஜ்யேஷ்ட பௌர்ணமி—இவையும் புண்ணிய காலங்களாகப் போற்றப்படுகின்றன.

Verse 9

अष्टकासु च संक्रान्तौ व्यतीपाते तथैव च । श्राद्धकाला इमे सर्वे दत्तमेष्वक्षयं स्मृतम्

அஷ்டகா தினங்களிலும், சங்கிராந்தியிலும், வ்யதீபாத யோகத்திலும்—இவை அனைத்தும் ஸ்ராத்த காலங்கள். இக்காலங்களில் அளிக்கப்படும் தானம் அக்ஷய பலன் தரும் எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 10

मधुमासे सिते पक्ष एकादश्यामुपोषितः । निशि जागरणं कुर्याद्विष्णुपादसमीपतः

மதுமாசம் (சைத்ரம்) சுக்லபக்ஷ ஏகாதசியில் உபவாசம் இருந்து, விஷ்ணுபாதத்தின் அருகில் இரவு விழிப்பை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 11

धूपदीपादिनैवेद्यैः स्रङ्मालागुरुचन्दनैः । अर्चां कुर्वन्ति ये विष्णोः पठेयुः प्राक्तनीं कथाम्

தூபம், தீபம், நைவேத்யம், மலர்மாலை, நறுமணம், சந்தனம் முதலியவற்றால் விஷ்ணுவை அர்ச்சிப்போர், ஆண்டவனின் பழமையான புனிதக் கதையைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 12

ऋग्यजुःसाममन्त्रोक्तं सूक्तं जपति यो द्विजः । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोकं स गच्छति

ரிக், யஜுஸ், சாம வேத மந்திரங்களில் உரைக்கப்பட்ட சூக்தத்தை ஜபிக்கும் த்விஜன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு விஷ்ணுலோகத்தை அடைவான்.

Verse 13

प्रातः श्राद्धं प्रकुर्वीत द्विजान् सम्पूज्य यत्नतः । दानं दद्याद्यथाशक्ति गोहिरण्याम्बरादिकम्

காலையில் ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; த்விஜர்களை (பிராமணர்களை) முயற்சியுடன் மரியாதை செய்து பூஜிக்க வேண்டும். தன் திறனுக்கு ஏற்ப பசு, பொன், ஆடை முதலிய தானம் அளிக்க வேண்டும்.

Verse 14

पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसम्प्लवम् । श्राद्धदस्तु व्रजेत्तत्र यत्र देवो जनार्दनः

அவனுடைய பித்ருக்கள் மகாப்ரளயம் வரையில் திருப்தியடைவார்கள். ஸ்ராத்தம் செய்பவன், தேவன் ஜனார்தனன் (விஷ்ணு) உறையும் உலகத்தை அடைவான்.

Verse 15

त्रयोदश्यां ततो गच्छेद्गुहावासिनि लिङ्गके । दृष्ट्वा मार्कण्डमीशानं मुच्यते सर्वपातकैः

பின் திரயோதசி நாளில் குகையில் உள்ள லிங்கத்தைக் காணச் செல்ல வேண்டும். மார்கண்ட (மார்கண்டேஸ்வரர்) ரூபமான ஈசானனை தரிசித்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 16

उत्तानपाद उवाच । गुहामध्ये महादेव लिङ्गं परमशोभितम् । येन प्रतिष्ठितं देव तन्ममाख्यातुमर्हसि

உத்தானபாதன் கூறினான்—ஓ மகாதேவா! இந்தக் குகையின் உள்ளே மிகச் சிறப்பாக ஒளிவிடும் லிங்கம் விளங்குகிறது. ஓ தேவா! இதை யார் பிரதிஷ்டை செய்தார்? அருள்புரிந்து எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 17

ईश्वर उवाच । त्रिषु लोकेषु विख्यातो मार्कण्डेयो मुनीश्वरः । दिव्यं वर्षसहस्रं स तपस्तेपे सुदारुणम्

ஈஸ்வரன் கூறினார்—மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற முனிவர்களின் தலைவன் மார்கண்டேயன். அவன் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தான்.

Verse 18

गुहामध्यं प्रविष्टोऽसौ योगाभ्यासमुपाश्रितः । लिङ्गं तु स्थापितं तेन मार्कण्डेश्वरसंज्ञितम्

அவன் குகையின் உள்ளே நுழைந்து யோகப் பயிற்சியைச் சார்ந்தான். அங்கே அவன் ஒரு லிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தான்; அது ‘மார்கண்டேஸ்வர’ எனப் பெயர் பெற்றது.

Verse 19

तत्र स्नात्वा च यो भक्त्या सोपवासो जितेन्द्रियः । तत्र जागरणं कुर्वन् दद्याद्दीपं प्रयत्नतः

அங்கே யார் பக்தியுடன் நீராடி, உபவாசம் இருந்து, புலன்களை அடக்கி—அங்கேயே ஜாகரணம் செய்து—முயற்சியுடன் தீபதானமும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

देवस्य स्नपनं कुर्यान्मृतैः पञ्चभिस्तथा । यथा शक्त्या समालभ्य पूजां कुर्याद्यथाविधि

தேவனுக்கு பஞ்ச ‘ம்ருத’ திரவியங்களாலும் ஸ்நபனம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தன் இயல்பான ஆற்றலுக்கு ஏற்ப பொருட்களைச் சேர்த்து விதிப்படி பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 21

स्वशाखोत्पन्नमन्त्रैश्च जपं कुर्युर्द्विजातयः । सावित्र्यष्टसहस्रं तु शताष्टकमथापि वा

இருமுறை பிறந்தோர் தம் தம் வேதசாகையிலிருந்து தோன்றிய மந்திரங்களால் ஜபம் செய்ய வேண்டும். குறிப்பாக சாவித்ரீ மந்திரத்தை எட்டாயிரம் முறை அல்லது நூற்றெட்டு முறை ஜபிக்கலாம்.

Verse 22

एतत्कृत्वा नृपश्रेष्ठ जन्मनः फलमाप्नुयात् । चतुर्दश्यां तु वै स्नात्वा पूजां कृत्वा यथाविधि

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இதைச் செய்தால் பிறப்பின் உண்மைப் பயனை அடைவான். மேலும் சதுர்தசி திதியில் நீராடி விதிப்படி பூஜை செய்ய வேண்டும்.

Verse 23

पात्रं परीक्ष्य दातव्यमात्मनः श्रेय इच्छता । पितरस्तस्य तृप्यन्ति द्वादशाब्दान्यसंशयम्

தன் உயர்ந்த நலனை நாடுபவன், பெறுபவரின் தகுதியை ஆராய்ந்து பின்னரே தானம் செய்ய வேண்டும். அந்த தானம் செய்தவரின் பித்ருக்கள் சந்தேகமின்றி பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 24

दाता स गच्छते तत्र यत्र भोगाः सनातनाः । गुहामध्ये प्रविष्टस्तु लोटयेच्चैव शक्तितः

அந்த தானம் செய்தவன் நிலையான போகங்கள் உள்ள உலகிற்கு செல்கிறான். மேலும் அந்தக் குகையின் உள்ளே நுழைந்து தன் ஆற்றலுக்கு ஏற்ப அங்கே உருண்டு வணங்க வேண்டும்.

Verse 25

नीले गिरौ हि यत्पुण्यं तत्समस्तं लभन्ति ते । शूलभेदे तु यः कुर्याच्छ्राद्धं पर्वणि पर्वणि

நீலகிரியில் உள்ள புண்ணியம் எதுவோ, அதனை முழுவதும் பெறுவர்—சூலபேதத்தில் ஒவ்வொரு பர்வத் திதியிலும் மீண்டும் மீண்டும் ஸ்ராத்தம் செய்பவர்கள்.

Verse 26

विशेषाच्चैत्रमासान्ते तस्य पुण्यफलं शृणु । केदारे चैव यत्पुण्यं गङ्गासागरसङ्गमे

சிறப்பாகச் சைத்ர மாதத்தின் முடிவில் உண்டாகும் புண்ணியப் பலனை கேள். கேதாரத்தில் கிடைக்கும் புண்ணியம், மேலும் கங்கா-சாகர சங்கமத்தில் கிடைக்கும் புண்ணியம்—

Verse 27

सितासिते तु यत्पुण्यमन्यतीर्थे विशेषतः । अर्बुदे विद्यते पुण्यं पुण्यं चामरपर्वते

சுக்ல-கிருஷ்ண பக்ஷங்களில் பிற தீர்த்தங்களில் சிறப்பாக உண்டாகும் புண்ணியம், அதே புண்ணியம் அர்புதத்தில் உள்ளது; அமரபர்வதத்திலும் புண்ணியம் உள்ளது.

Verse 28

गयादिसर्वतीर्थानां फलमाप्नोति मानवः । विधिमन्त्रसमायुक्तस्तर्पयेत्पितृदेवताः

கயா முதலிய எல்லாத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் மனிதன் அடைகிறான்; விதி-மந்திரங்களுடன் கூடி பித்ரு-தேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்தால்.

Verse 29

कुलानां तारयेद्विंशं दश पूर्वान् दशापरान् । दक्षिणस्यां ततो मूर्तौ शुचिर्भूत्वा समाहितः

அவன் குலத்தின் இருபது தலைமுறைகளைத் தரிக்கச் செய்கிறான்—முன்னோர் பத்து, பின்னோர் பத்து. பின்னர் தூய்மையுடன் மனம் ஒருமித்து தெற்குத் திசை (பித்ரு திசை) நோக்கி கிரியையைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 30

न्यासं कृत्वा तु पूर्वोक्तं प्रदद्यादष्टपुष्पिकाम् । शास्त्रोक्तैरष्टभिः पुष्पैर्मानसैः शृणु तद्यथा

முன்னர் கூறிய ந்யாசத்தைச் செய்து ‘அஷ்டபுஷ்பிகா’வை அர்ப்பணிக்க வேண்டும். சாஸ்திரங்களில் சொல்லப்பட்ட எட்டு மனப்பூக்களால் இந்தப் பூஜை நடைபெறும்—அது எவ்வாறு எனக் கேள்.

Verse 31

वारिजं सौम्यमाग्नेयं वायव्यं पार्थिवं पुनः । वानस्पत्यं भवेत्षष्ठं प्राजापत्यं तु सप्तमम्

மனப்பூஜைக்குரிய புஷ்பங்கள் இவை—நீரில் பிறந்த வாரிஜம், சௌம்யம் (சந்திரத் தத்துவம்), ஆக்நேயம், வாயவ்யம், மீண்டும் பார்திவம். ஆறாவது வானஸ்பத்யம்; ஏழாவது பிராஜாபத்யம் (பிரஜாபதியுடன் தொடர்புடையது).

Verse 32

अष्टमं शिवपुष्पं स्यादेषां शृणु विनिर्णयम् । वारिजं सलिलं ज्ञेयं सौम्यं मधुघृतं पयः

எட்டாவது ‘சிவபுஷ்பம்’. இவற்றின் தீர்மானத்தை கேளுங்கள்: வாரிஜப் புஷ்பம் நீர்; சௌம்யப் புஷ்பம் தேன், நெய், பால் ஆகும்.

Verse 33

आग्नेयं धूपदीपाद्यं वायव्यं चन्दनादिकम् । पार्थिवं कन्दमूलाद्यं वानस्पत्यं फलात्मकम्

அக்னித் தத்துவத்திற்குரிய அர்ப்பணங்கள் தூபம், தீபம் முதலியவை; வாயுத் தத்துவத்திற்குரியவை சந்தனம் முதலிய நறுமணப் பொருட்கள். பார்திவ அர்ப்பணங்கள் கிழங்கு, வேர் முதலியவை; வானஸ்பத்ய அர்ப்பணங்கள் பழங்களே ஆகும்.

Verse 34

प्राजापत्यं तु पाठाद्यं शिवपुष्पं तु वासना । अहिंसा प्रथमं पुष्पं पुष्पमिन्द्रियनिग्रहः

பிராஜாபத்ய அர்ப்பணம் ‘பாடம்’ முதலியவை; ‘சிவபுஷ்பம்’ என்பது வாசனை (தூய நறுமணமான பண்பு). அஹிம்சை முதல் புஷ்பம்; இந்திரிய நிக்ரஹமும் ஒரு புஷ்பமே.

Verse 35

तृतीयं तु दया पुष्पं क्षमा पुष्पं चतुर्थकम् । ध्यानपुष्पं तपः पुष्पं ज्ञानपुष्पं तु सप्तमम्

மூன்றாவது புஷ்பம் கருணை; நான்காவது புஷ்பம் மன்னிப்பு. தியானமும் புஷ்பம்; தவமும் புஷ்பம்; ஞானம் ஏழாவது புஷ்பம் என அறிவிக்கப்பட்டது.

Verse 36

सत्यं चैवाष्टमं पुष्पमेभिस्तुष्यन्ति देवताः । भक्त्या तपस्विनः पूज्या ज्ञानिनश्च नराधिप

சத்தியமே எட்டாவது மலர்—இம்மலர்களால் தேவர்கள் மகிழ்வர். அரசே! பக்தியுடன் தவசிகளையும் ஞானிகளையும் போற்றிப் பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 37

छत्रमावरणं दद्यादुपानद्युगलं तथा । तेन पूजितमात्रेण पूजिताः पुरुषास्त्रयः

குடை, போர்வை/மேலாடை, மேலும் பாதுக்கை ஜோடியையும் தானம் செய்ய வேண்டும். இவற்றால் தகுதியானவரை மட்டும் மரியாதை செய்தாலே மூன்று புருஷர்களும் பூஜிக்கப்படுவர்.

Verse 38

स्वर्गलोके वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम् । शूलपाणेस्तु भक्त्या वै जाप्यं कुर्वन्ति ये नराः

உயிர்களின் மகாப்ரளயம் வரும்வரை அவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் வாசிப்பான். சூலபாணி இறைவனிடம் பக்தியுடன் ஜபம் செய்பவர்கள் இத்தகைய பலனை அடைவர்.

Verse 39

पञ्चामृतैः पञ्चगव्यैर्यक्षकर्दमकुङ्कुमैः । समालभेत देवेशं श्रीखण्डागुरुचन्दनैः

பஞ்சாமிர்தம், பஞ்சகவ்யம், நறுமணக் களிம்பு மற்றும் குங்குமம் ஆகியவற்றாலும், ஸ்ரீகண்டம், அகில் (அகரு) மற்றும் சந்தனம் ஆகியவற்றாலும் தேவேசனை அபிஷேகித்து அனுலேபனம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 40

नानाविधैश्च ये पुष्पैरर्चां कुर्वन्ति शूलिनः । निशि जागरणं कुर्युर्दीपदानं प्रयत्नतः

பலவகை மலர்களால் சூலதாரி இறைவனை அர்ச்சிப்போர் இரவில் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் முயற்சியுடன் தீபதானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 41

धूपनैवेद्यकं दद्यात्पठेत्पौराणिकीं कथाम् । तत्र स्थाने स्थिता भक्त्या जपं कुर्वन्ति ये नराः

தூபமும் நைவேத்யமும் அர்ப்பணித்து புராணக் கதையைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். அந்தப் புனிதத் தலத்தில் பக்தியுடன் தங்கி ஜபம் செய்பவர்கள் கூறப்பட்ட புண்ணியப் பயனை அடைவர்.

Verse 42

श्रीसूक्तं पौरुषं सूक्तं पावमानं वृषाकपिम् । वेदोक्तैश्चैव मन्त्रैश्च रौद्रीं वा बहुरूपिणीम्

ஸ்ரீஸூக்தம், புருஷஸூக்தம், பாவமான ஸூக்தங்கள், வृषாகபி ஸூக்தம் ஆகியவற்றை பாராயணம் செய்யலாம். மேலும் வேதமந்திரங்களுடன் ரௌத்ரீ அல்லது பஹுரூபிணீ ஸ்தோத்திரத்தையும் ஜபிக்கலாம்.

Verse 43

ब्राह्मणान् पूजयेद्भक्त्या पूजयित्वा प्रणम्य च । नानाविधैर्महाभोगैः शिवलोके महीयते

பிராமணர்களை பக்தியுடன் பூஜிக்க வேண்டும்; பூஜித்து வணங்கவும் வேண்டும். அப்பொழுது அவர் சிவலோகத்தில் பலவகை மாபெரும் போகங்களுடன் உயர்வடைவார்.

Verse 44

अग्निमित्यादि जाप्यानि ऋग्वेदी जपते तु यः । रुद्रान् पुरुषसूक्तं च श्लोकाध्यायं च शुक्रियम्

ரிக்வேதியனாகிய ஒருவர் ‘அக்னிம்…’ என்று தொடங்கும் ஜப்ய மந்திரங்களை ஜபித்து, ருத்ர ஸூக்தம், புருஷ ஸூக்தம், மேலும் புனிதமான சுக்ரிய ச்லோக அத்தியாயத்தையும் பாராயணம் செய்தால்—

Verse 45

इषेत्वा दिकमन्त्रौघं ज्योतिर्ब्राह्मणमेव च । गायत्र्यं वै मधु चैव मण्डलब्राह्मणानि च

—மேலும் ‘இஷே த்வா’ முதலிய திக்-மந்திரத் தொகுப்புகள், ஜ்யோதிர்-பிராஹ்மணம், காயத்ரீ, மது (ஸூக்தங்கள்), மற்றும் மண்டல-பிராஹ்மணங்களையும் (பாராயணம்/ஜபம் செய்கிறான்)।

Verse 46

एताञ्जप्यांस्तु यो भक्त्या यजुर्वेदी जपेद्यदि । देवव्रतं वामदेव्यं पुरुषर्षभमेव च

யஜுர்வேதியன் பக்தியுடன் இவ்வஜபங்களை ஜபித்தால்—தேவவ்ரதம், வாமதேவ்யம், புருஷர்ஷபமும் உட்பட।

Verse 47

बृहद्रथान्तरं चैव यो जपेद्भक्तितत्परः । स प्रयाति नरः स्थानं यत्र देवो महेश्वरः

பக்தியில் ஒருமித்தவனாய் ப்ருஹத்ரதாந்தரத்தை ஜபிப்பவன், தேவ மகேஸ்வரன் உறையும் அந்தத் தாமத்தை அடைவான்।

Verse 48

पादशौचं तथाभ्यङ्गं कुरुते योऽत्र भक्तितः । गोदाने चैव यत्पुण्यं लभते नात्र संशयः

இங்கே பக்தியுடன் பாதசௌசமும் அப்யங்கமும் (எண்ணெய் ஸ்நானம்/மசாஜ்) செய்பவன், கோதானத்திற்குச் சமமான புண்ணியத்தைப் பெறுவான்—சந்தேகம் இல்லை।

Verse 49

ब्राह्मणान् भोजयेत्तत्र मधुना पायसेन च । एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता

அங்கே தேனும் பாயசமும் கொண்டு பிராமணர்களுக்கு போஜனம் அளிக்க வேண்டும்; ஒரே விப்ரன் போஜித்தால் கோடி பேரை போஜித்ததுபோல் ஆகும்।

Verse 50

सुवर्णं रजतं वस्त्रं दद्याद्भक्त्या द्विजोत्तमे । तर्पितास्तेन देवाः स्युर्मनुष्याः पितरस्तथा

பக்தியுடன் சிறந்த த்விஜனுக்கு பொன், வெள்ளி, ஆடைகள் தானம் செய்ய வேண்டும்; அதனால் தேவர்கள் திருப்தியடைவார்கள்; மனிதரும் பித்ருக்களும் கூட।

Verse 51

। अध्याय

॥ அத்தியாய நிறைவு குறி (அத்தியாயம்) ॥

Verse 52

अश्वं रथं गजं यानं तुलापुरुषमेव च । शकटं यः प्रदद्याद्वा सप्तधान्यप्रपूरितम्

யார் குதிரை, தேரு, யானை, வாகனம், துலாபுருஷ தானமும் அளிப்பாரோ, அல்லது ஏழு வகை தானியங்களால் நிரம்பிய வண்டியைத் தானம் செய்வாரோ—

Verse 53

सयोक्त्रं लाङ्गलं दद्याद्युवानौ तु धुरंधरौ । गोभूतिलहिरण्यादि पात्रे दातव्यमर्चितम्

நுகத்துடன் கூடிய கலப்பையைத் தானம் செய்ய வேண்டும்; மேலும் இளம், வலிமைமிக்க இரு உழவு மாடுகளையும். அதோடு பசு, தானிய-உற்பத்தி, பொன் முதலியனவும்—தகுதியான பெறுநரை முறையாகப் போற்றி—தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 54

अपात्रे विदुषा किंचिन्न देयं भूतिमिच्छता । यतोऽसौ सर्वभूतानि दधाति धरणी किल

உண்மையான செழிப்பை விரும்பும் ஞானி, தகுதியற்றவர்க்கு எதையும் தானம் செய்யக் கூடாது; ஏனெனில் தாரணி (பூமி)யே உண்மையில் எல்லா உயிர்களையும் தாங்குகிறது.

Verse 55

ततो विप्राय सा देया सर्वसस्यौघमालिनी । अथान्यच्छृणु राजेन्द्र गोदानस्य तु यत्फलम्

ஆகையால் அந்தப் பசுவை பிராமணருக்குத் தானம் செய்ய வேண்டும்—அது எல்லா தானிய வளத்தின் மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டது. இனி கேளும், அரசர்களின் தலைவனே, கோதானத்தின் பலன் என்னவென்று.

Verse 56

यावद्वत्सस्य पादौ द्वौ मुखं योन्यां प्रदृश्यते । तावद्गौः पृथिवी ज्ञेया यावद्गर्भं न मुञ्चति

கன்றின் இரு கால்களும் முகமும் கருப்பையில் தெரியும் வரையில், அந்தப் பசுவை பூமி-ஸ்வரூபமாகவே அறிய வேண்டும்—அவள் கருவை விடுவிக்கும் வரை.

Verse 57

येन केनाप्युपायेन ब्राह्मणे तां समर्पयेत् । पृथ्वी दत्ता भवेत्तेन सशैलवनकानना

எந்த வழியாலாயினும் அவளை ஒரு பிராமணருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அதனால் மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உடன் கூடிய பூமியே தானமாகக் கொடுக்கப்பட்டதாகக் கருதப்படும்.

Verse 58

तारयेन्नियतं दत्ता कुलानामेकविंशतिम् । रौप्यखुरीं कांस्यदोहां सवस्त्रां च पयस्विनीम्

இத்தகைய பசுவை உறுதியாகத் தானம் செய்தால், அது இருபத்தொன்று தலைமுறைகளைத் தாரிக்கும். (தானமாக) பால் தரும் பசுவை அளிக்க வேண்டும்—வெள்ளி அலங்காரமான குளம்புகளுடன், வெண்கலப் பால் பீச்சுப் பாத்திரத்துடன், ஆடையுடனும்.

Verse 59

ये प्रयच्छन्ति कृतिनो ग्रस्ते सूर्ये निशाकरे । तेषां संख्यां न जानामि पुण्यस्याब्दशातैरपि

சூரியனோ சந்திரனோ கிரகணத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட வேளையில் தானம் செய்கிற புண்ணியவான்களுடைய புண்ணியத்தின் அளவை, நூறு நூறு ஆண்டுகளாலும் நான் அறிய இயலாது.

Verse 60

सर्वस्यापि हि दानस्य संख्यास्तीह नराधिप । चन्द्रसूर्योपरागे च दानसंख्या न विद्यते

மனிதர்களின் அரசே! இவ்வுலகில் எல்லாத் தானங்களுக்கும் பலனின் அளவு உண்டு; ஆனால் சந்திர-சூரிய கிரகண வேளையில் தானத்தின் பலன் அளவிட இயலாதது.

Verse 61

यत्र गौर्दृश्यते राजन् सर्वतीर्थानि तत्र हि । तत्र पर्व विजानीयान्नात्र कार्या विचारणा

அரசே, எங்கே பசு காணப்படுகிறதோ அங்கேயே நிச்சயமாக எல்லாத் தீர்த்தங்களும் உள்ளன. அந்த இடத்தைப் பர்வமாக அறிக; இதில் மேலும் ஆராய்வு வேண்டாம்॥

Verse 62

पुनः स्मृत्वा तु तत्तीर्थं यः कुर्याद्गमनं नरः । अथवा म्रियते योऽत्र रुद्रस्यानुचरो भवेत्

அந்தத் தீர்த்தத்தை மீண்டும் நினைத்து அங்கே செல்லப் புறப்படுகிறவன்—அல்லது அங்கேயே உயிர் நீத்தவன்—ருத்ரனின் அனுசரனாக ஆகிறான்॥