Adhyaya 47

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । गीर्वाणाश्च ततः सर्वे ब्रह्माणं शरणं गताः । गजैर्गिरिवराकारैर्हयैश्चैव गजोपमैः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது எல்லா தேவர்களும் பிரம்மனைச் சரணடைந்தனர்; மலைபோன்ற பெருயானைகளுடனும், யானையை ஒத்த குதிரைகளுடனும் அவர்கள் வந்தடைந்தனர்।

Verse 2

स्यन्दनैर्नगराकारैः सिंहशार्दूलयोजितैः । कच्छपैर्महिषैश्चान्यैर्मकरैश्च तथापरे

நகரம் போன்ற வடிவமுள்ள தேர்களில் அவர்கள் வந்தனர்; அவை சிங்கங்களும் புலிகளும் பூட்டப்பட்டவை. சிலர் ஆமைகளாலும் எருமைகளாலும், மற்றவர்கள் வலிமைமிகு மகரங்களாலும் இழுக்கப்பட்டனர்।

Verse 3

ब्रह्मलोकमनुप्राप्ता देवाः शक्रपुरोगमाः । दृष्ट्वा पद्मोद्भवं देवं साष्टाङ्गं प्रणताः सुराः

இந்திரன் முன்னணியில் தேவர்கள் பிரம்மலோகத்தை அடைந்தனர்; தாமரையிலிருந்து தோன்றிய பிரம்மனை கண்டதும், தேவர்கள் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கினர்।

Verse 4

देवा ऊचुः । जय देव जगद्वन्द्य जय संसृतिकारक । पद्मयोने सुरश्रेष्ठ त्वामेव शरणं गताः

தேவர்கள் கூறினர்—வெற்றி உமக்கே, உலகம் வணங்கும் தேவனே! வெற்றி உமக்கே, பிறவிச்சுழற்சியின் ஒழுங்கை அமைப்பவனே! தாமரையோனே, தேவர்களில் சிறந்தவனே! உம்மையே நாங்கள் சரணடைந்தோம்।

Verse 5

सोद्वेगं भाषितं श्रुत्वा देवानां भावितात्मनाम् । मेघगम्भीरया वाचा देवराजमुवाच ह

பாவிதாத்மர்களான தேவர்களின் கலக்கமுற்ற சொற்களை கேட்ட பிரம்மா, மேகமுழக்கம் போன்ற ஆழ்ந்த குரலில் தேவராஜன் இந்திரனிடம் உரைத்தார்।

Verse 6

किमत्रागमनं देवाः सर्वेषां वै विवर्णता । केनापमानिताः सर्वे शीघ्रं मे कथ्यतां स्वयम्

பிரம்மா கூறினார்—“தேவர்களே, இங்கே ஏன் வந்தீர்கள்? உங்களெல்லாருக்கும் இவ்வளவு வெளிற்ச்சி ஏன்? யார் உங்களை அவமதித்தார்? உடனே நீங்களே எனக்குச் சொல்லுங்கள்।”

Verse 7

देवा ऊचुः । अन्धकाख्यो महादैत्यो बलवान् पद्मसम्भव । तेन देवगणाः सर्वे धनरत्नैर्वियोजिताः

தேவர்கள் கூறினர்—“பத்மசம்பவனே, அந்தகன் எனப்படும் வலிமைமிக்க மகாதைத்யன் உள்ளான். அவனால் எல்லா தேவர்களும் செல்வமும் ரத்தினங்களும் இழந்தனர்।”

Verse 8

हत्वा देवगणांस्तावदसिचक्रपरद्द्विश्वधैः । गृहीत्वा शक्रभार्यां स दानवोऽपि गतो बलात्

வாள், சக்கரம், பரசு, இருமுனை ஆயுதங்கள் கொண்டு தேவர்களை கொன்று, அந்த தானவன் இந்திரனின் மனைவியையும் பிடித்து வலுக்கட்டாயமாகப் புறப்பட்டான்।

Verse 9

देवानां वचनं श्रुत्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । चिन्तयामास राजेन्द्र वधार्थं दानवस्य ह

தேவர்களின் சொற்களை கேட்ட உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, அரசே, அந்த தானவனை வதம் செய்யும் வழியை சிந்திக்கத் தொடங்கினார்।

Verse 10

अवध्यो दानवः पापः सर्वेषां वो दिवौकसाम् । स त्राता सर्वजगतां नान्यो विद्येत कुत्रचित्

(பிரம்மா கூறினார்:) “அந்தப் பாவி தானவன், உங்களான வானுலக வாசிகள் அனைவருக்கும் அவத்யன். எல்லா உலகங்களின் காப்பாளன் அவனே; அவனைத் தவிர எங்கும் வேறு யாரும் இல்லை।”

Verse 11

एवमुक्ताः सुराः सर्वे ब्रह्मणा तदनन्तरम् । ब्रह्माणं ते पुरस्कृत्य गता यत्र स केशवः । तुष्टुवुर्विविधैः स्तोत्रैर्ब्रह्माद्याश्चक्रपाणिनम्

பிரம்மா இவ்வாறு கூறியதும், எல்லா தேவர்களும் பிரம்மாவை முன்னணியாகக் கொண்டு, கேசவன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்றனர். அங்கே பிரம்மா முதலியோர் சக்கரதாரி இறைவனை பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் போற்றினர்।

Verse 12

देवा ऊचुः । जय त्वं देवदेवेश लक्ष्म्या वक्षःस्थलाश्रितः । असुरक्षय देवेश वयं ते शरणं गताः

தேவர்கள் கூறினர்: “ஜயம் உமக்கே, தேவர்களுக்கும் ஈசனே! உமது மார்பில் திருமகள் (ஸ்ரீலக்ஷ்மி) உறைகிறாள். அசுரநாசகனே, தேவேசனே! நாங்கள் உமது சரணடைந்தோம்।”

Verse 13

स्तूयमानः सुरैः सर्वैर्ब्रह्माद्यैश्च जनार्दनः । सम्प्रहृष्टमना भूत्वा सुरसङ्घमुवाच ह

பிரம்மா முதலிய எல்லாத் தேவர்களாலும் போற்றப்பட்ட ஜனார்தனன், மனம் மகிழ்ந்து தேவர்க் கூட்டத்திடம் உரைத்தான்।

Verse 14

श्रीवासुदेव उवाच । स्वागतं देवविप्राणां सुप्रभाताद्य शर्वरी । किं कार्यं प्रोच्यतां क्षिप्रं कस्य रुष्टा दिवौकसः

ஸ்ரீ வாசுதேவன் கூறினான்: “தேவசமான பிராமணரே, வருக; உங்களை வரவேற்கிறேன். இரவு கடந்தது, இப்போது விடியல். விரைவாகச் சொல்லுங்கள்—எந்தக் காரியம் ஏற்பட்டது? வானுலக வாசிகள் யார்மேல் சினம்கொண்டுள்ளனர்?”

Verse 15

किं दुःखं कश्च संतापः कुतो वा भयमागतम् । कथयन्तु महाभागाः कारणं यन्मनोगतम्

இது என்ன துயரம், என்ன தாபம், இந்த அச்சம் எங்கிருந்து வந்தது? ஹே மகாபாகர்களே, மனத்தில் நிறைந்த காரணத்தைச் சொல்லுங்கள்.

Verse 16

पराभवः कृतो येन सोऽद्य यातु यमालयम् । एवमुक्तास्तु कृष्णेन कथयामासुरस्य तत्

உங்களை அவமதித்தவன் இன்று யமலோகத்திற்குச் செல்லட்டும்! கிருஷ்ணன் இவ்வாறு கூறியதும், அவர்கள் அந்த அசுரனைப் பற்றிய செய்தியைச் சொன்னார்கள்.

Verse 17

दर्शयन्तः स्वकान्देहान् लज्जमाना ह्यधोमुखाः । हृतराज्या ह्यन्धकेन कृता निस्तेजसः प्रभो

வெட்கத்தால் தலைகுனிந்து, காயச் சின்னங்களுடன் தங்கள் உடல்களை அவர்கள் காட்டினர். ‘ஓ பிரபுவே, அந்தகன் எங்கள் அரசாட்சியைப் பறித்து எங்களை ஒளியற்றவர்களாக்கினான்’ என்றனர்.

Verse 18

पितेव पुत्रं परिरक्ष देव जहीन्द्रशत्रुं सह पुत्रपौत्रैः । तथेति चोक्तः कमलासनेन सुरासुरैर्वन्दितपादपद्मः

ஹே தேவா, தந்தை மகனைப் பாதுகாப்பதுபோல் எங்களைப் பாதுகாப்பாயாக; இந்திரனின் பகைவனை அவன் மகன்-பேரன்களுடன் அழித்தருள்வாயாக. தாமரையாசன பிரம்மா இவ்வாறு வேண்ட, தேவர்-அசுரர் வணங்கும் தாமரைத் திருவடிகளையுடையவன் ‘அப்படியே’ என்று அருளினான்.

Verse 19

शङ्खं चक्रं गदां चापं संगृह्य परमेश्वरः । उत्थितो भोगपर्यङ्काद्देवानां पुरतस्तदा

பரமேஸ்வரன் சங்கம், சக்கரம், கதா, வில் ஆகியவற்றை ஏந்தி, அப்போது தேவர்களின் முன்னிலையில் பாம்பணையிலிருந்து எழுந்தருளினான்.

Verse 20

श्रीवासुदेव उवाच । पाताले यदि वा मर्त्ये नाके वा यदि तिष्ठति । तं हनिष्याम्यहं पापं येन संतापिताः सुराः

ஸ்ரீ வாசுதேவர் கூறினார்—அவன் பாதாளத்தில் இருந்தாலும், மண்ணுலகில் இருந்தாலும், விண்ணுலகில் இருந்தாலும்; தேவர்களைத் துன்புறுத்திய அந்தப் பாவியை நான் நிச்சயமாக வதம் செய்வேன்।

Verse 21

स्वं स्थानं यान्तु गीर्वाणाः संतुष्टा भावितौजसः । विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा ब्रह्माद्यास्ते सवासवाः

தேவர்கள் மனநிறைவுடன், வலிமை பெருகி, தத்தம் இருப்பிடங்களுக்கு மீளட்டும். விஷ்ணுவின் இவ்வசனத்தை கேட்ட பிரம்மா முதலியோர், இந்திரனுடன், புறப்பட்டனர்।

Verse 22

स्वयानैस्तु हरिं नत्वा हृदि तुष्टा दिवं ययुः

அவர்கள் தத்தம் தெய்வ விமானங்களில் ஹரியை வணங்கி, உள்ளம் நிறைந்து, விண்ணுலகிற்கு சென்றனர்।

Verse 47

। अध्याय

“அத்தியாயம்”—இது அத்தியாய எல்லையைச் சுட்டும் எழுத்தர் குறியீடு।