Adhyaya 41

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेच्च राजेन्द्र कुण्डलेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महायक्षः कुण्डधारो नृपोत्तम

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், அரசர்களின் தலைவனே, அந்த உயர்ந்த குண்டலேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே மகாயக்ஷன் குண்டதாரன் சித்தியை அடைந்தான், அரசர்களில் சிறந்தவனே.

Verse 2

तपः कृत्वा सुविपुलं सुरासुरभयंकरम् । पौलस्त्यमन्दिरे चैव चिक्रीड नृपसत्तम

மிகப் பெரும் தவத்தைச் செய்து—தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் அச்சமூட்டுமாறு—அவன் பௌலஸ்த்யன் ஆலயத்திலும் களித்தாடினான், அரசர்களில் சிறந்தவனே.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । कस्मिन्युगे समुत्पन्नः कस्य पुत्रो महामतिः । तपस्तप्त्वा सुविपुलं तोषितो येन शङ्करः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—அந்த மகாமதி எந்த யுகத்தில் பிறந்தான், யாருடைய மகன்? மிகப் பெரும் தவம் செய்து சங்கரரை மகிழ்வித்தவன் யார்?

Verse 4

एतद्विस्तरतस्तात कथयस्व ममानघ । शृण्वतश्च न तृप्तिर्मे कथामृतमनुत्तमम्

அன்புத் தந்தையே, குற்றமற்றவரே! இதை எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள். நான் கேட்கக் கேட்கத் திருப்தி அடைவதில்லை; இந்த ஒப்பற்ற கதாமிருதம் ஒருபோதும் நிறைவளிக்காது.

Verse 5

श्रीमार्कण्डेय उवाच । त्रेतायुगे ब्रह्मसमः पौलस्त्योनाम विश्रवाः । तपः कृत्वा सुविपुलं भरद्वाजसुतोद्भवः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—திரேதா யுகத்தில் புலஸ்திய வம்சத்திலே ‘விச்ரவா’ என்னும் முனிவர் இருந்தார்; மகிமையில் பிரம்மனுக்கு ஒப்பானவர். பரத்வாஜரின் புதல்வன் வழியில் பிறந்து மிகப் பெரும் தவம் செய்தார்.

Verse 6

पुत्रं पौत्रगणैर्युक्तं पत्न्या भक्त्या सुतोषितः । धनदं जनयामास सर्वलक्षणलक्षितम्

மனைவியின் பக்தியால் மிகுந்த திருப்தியடைந்து அவர் ஒரு மகனைப் பெற்றார்—தனதன்—அவன் எல்லா நல்விளக்கங்களாலும் குறியிடப்பட்டவன்; சந்ததி வளமுடன் விளங்கினான்.

Verse 7

जातमात्रं तु तं ज्ञात्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । चकार नाम सुप्रीत ऋषिदेवसमन्वितः

குழந்தை பிறந்ததைக் கேட்டவுடன் உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, முனிவர்களும் தேவர்களும் சூழ, மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் அவனுக்கு பெயரிட்டார்.

Verse 8

यस्माद्विश्रवसो जातो मम पौत्रत्वमागतः । तस्माद्वैश्रवणो नाम तव दत्तं मयानघ

நீ விச்ரவாவிலிருந்து பிறந்து என் பேரனாக ஆனதால், ஓ பாவமற்றவனே, நான் உனக்கு ‘வைஶ்ரவண’ என்ற பெயரை அளிக்கிறேன்।

Verse 9

तथा त्वं सर्वदेवानां धनगोप्ता भविष्यसि । चतुर्थो लोकपालानामक्षयश्चाव्ययो भुवि

அவ்வாறே நீ எல்லாத் தேவர்களின் செல்வத்தைக் காக்கும் காவலனாவாய்; லோகபாலர்களில் நான்காவதாகப் பூமியில் அழிவற்றவனும் சிதையாதவனுமாய் இருப்பாய்।

Verse 10

तस्य भार्या महाराज ईश्वरीति च विश्रुता । यक्षो यक्षाधिपः श्रेष्ठस्तस्य कुण्डोऽभवत्सुतः

மகாராஜனே, அவனுடைய மனைவி ‘ஈஸ்வரீ’ என்று புகழ்பெற்றவள். அந்தச் சிறந்த யக்ஷாதிபதிக்கு ‘குண்ட’ என்ற மகன் பிறந்தான்।

Verse 11

स च रूपं परं प्राप्य मातापित्रोरनुज्ञया । तपश्चचार विपुलं नर्मदातटमाश्रितः

தாய் தந்தையின் அனுமதியுடன் அவன் சிறந்த அழகைப் பெற்று, நர்மதா கரையை அடைந்து பெருந்தவம் செய்தான்।

Verse 12

ग्रीष्मे पञ्चाग्निसंतप्तो वर्षासु स्थण्डिलेशयः । हेमन्ते जलमध्यस्थो वायुभक्षः शतं समाः

கோடையில் ஐந்து அக்கினிகளின் வெப்பத்தைத் தாங்கினான்; மழைக்காலத்தில் வெறும் தரையில் படுத்தான்; குளிர்காலத்தில் நீரின் நடுவே நின்றான். காற்றையே உணவாகக் கொண்டு நூறு ஆண்டுகள் இத்தவத்தை மேற்கொண்டான்।

Verse 13

एवं वर्षशते पूर्णे एकाङ्गुष्ठेऽभवन्नृप । अस्थिभूतः परं तात ऊर्ध्वबाहुस्ततः परम्

இவ்வாறு நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, அரசே, அவன் ஒரு பெருவிரல் அளவாக—எலும்புச் சிதைவே—ஆயினான். பின்னர், அன்பனே, கரங்களை மேலே உயர்த்தி வைத்து மேலும் கடுந்தவம் செய்தான்.

Verse 14

अतपच्च घृतश्वासः कुण्डलो भरतर्षभ । चतुर्थे वर्षशतके तुतोष वृषवाहनः

பரதரிஷபனே, நெய் போன்ற நிலையான, கட்டுப்பட்ட மூச்சுடைய குண்டலன் இவ்வாறு தவம் செய்தான்; நான்காம் நூற்றாண்டு ஆண்டில் வृषவாஹனன் சிவன் மகிழ்ந்தான்.

Verse 15

वरं वृणीष्व भो वत्स यत्ते मनसि रोचते । ददामि ते न सन्देहस्तपसा तोषितो ह्यहम्

“குழந்தையே, உன் மனம் விரும்பும் வரத்தைத் தேர்ந்தெடு. உன் தவத்தால் நான் திருப்தியடைந்தேன்; ஐயமின்றி அதை உனக்கு அளிப்பேன்.”

Verse 16

कुण्डल उवाच । यक्षाधिपप्रसादेन तस्यैवानुचरः पुरे । विचरामि यथाकाममवध्यः सर्वशत्रुषु

குண்டலன் கூறினான்—“யக்ஷாதிபதியின் அருளால் அவனுடைய நகரத்தில் அவனுக்கே பணியாளனாக வாழ்கிறேன். விருப்பம்போல் உலாவுகிறேன்; எல்லா பகைவரிடமும் நான் அவத்யன்—என்னை கொல்ல இயலாது.”

Verse 17

तथेत्युक्त्वा महादेवः सर्वलोकनमस्कृतः । जगामाकाशमाविश्य कैलासं धरणीधरम्

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி, எல்லா உலகங்களாலும் வணங்கப்படும் மகாதேவன் ஆகாயத்தில் புகுந்து, பூமியைத் தாங்கும் கைலாசத்திற்கு சென்றான்.

Verse 18

गते चादर्शनं देवे सोऽपि यक्षो मुदान्वितः । स्थापयामास देवेशं कुण्डलेश्वरमुत्तमम्

தேவன் கண்முன்னிருந்து மறைந்தபின், அந்த யக்ஷனும் மகிழ்ச்சியுடன் தேவாதிதேவனை ‘குண்டலேஸ்வர’ எனும் சிறந்த லிங்கமாக நிறுவினான்।

Verse 19

अलंकृत्वा जगन्नाथं पुष्पधूपानुलेपनैः । विमानैश्चामरैश्छत्रैस्तथा वै लिङ्गपूरणैः

அவன் ஜகன்னாதனை மலர்கள், தூபம், சந்தனம் முதலிய அனுலேபனங்களால் அலங்கரித்து; விமானோৎসவம், சாமரம், குடை போன்ற மரியாதைகளாலும், லிங்கபூஜைக்குரிய விதிப்படி உபசாரங்களாலும் வழிபட்டான்।

Verse 20

तर्पयित्वा द्विजान्सम्यगन्नपानादिभूषणैः । प्रीणयित्वा महादेवं ततः स्वभवनं ययौ

அவன் அன்னம், பானம் முதலியவைகளாலும் தக்க தான-பரிசுகளாலும் த்விஜர்களை முறையாகத் திருப்திப்படுத்தி; மகாதேவனை மகிழ்வித்து பின்னர் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்।

Verse 21

तदाप्रभृति तत्तीर्थं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । उत्तमं परमं पुण्यं कुण्डलेश्वरनामतः

அந்நாளிலிருந்து அந்த தீர்த்தம் மூன்று உலகங்களிலும் ‘குண்டலேஸ்வர’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது—மிகச் சிறந்தது, பரமமானது, பேர்புண்ணியம் அளிப்பது।

Verse 22

तत्र तीर्थे तु यः कश्चिदुपवासपरायणः । अर्चयेद्देवमीशानं सर्वपापैः प्रमुच्यते

அந்த தீர்த்தத்தில் யார் ஒருவர் உபவாசத்தில் நிலைத்து ஈசான தேவனை அர்ச்சித்தால், அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்।

Verse 23

सुवर्णं रजतं वापि मणिं मौक्तिकमेव च । दद्याद्भोज्यं ब्राह्मणेभ्यः स सुखी मोदते दिवि

பொன், வெள்ளி, மணிகள் அல்லது முத்துகளைத் தானமாக அளித்து, பிராமணர்களுக்கு அன்னம் அளிப்பவன்—அவன் இன்பமுற்று விண்ணுலகில் மகிழ்வான்।

Verse 24

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ऋग्यजुःसामगोऽपि वा । ऋचमेकां जपित्वा तु सकलं फलमश्नुते

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி, ரிக்/யஜுஸ்/சாம வேதம் ஓதுபவராயினும்—ஒரே ஒரு ருக் மந்திரத்தை ஜபித்தாலே முழுப் பலனையும் அடைவான்।

Verse 25

गां प्रयच्छति विप्रेभ्यस्तत्फलं शृणु पाण्डव । यावन्ति तस्या रोमाणि तत्प्रसूतिकुलेषु च

பாண்டவா, பிராமணர்களுக்கு பசு தானம் செய்ததின் பலனை கேள்—அப் பசுவின் ரோமங்கள் எத்தனைவோ, அவளது சந்ததி பிறக்கும் குலவரிசைகளில் உள்ள எண்ணிக்கையும் எத்தனைவோ, அவ்வளவு பெரும் புண்ணியம் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 26

तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते । स्वर्गे वासो भवेत्तस्य पुत्रपौत्रैः समन्वितः

அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் அவன் விண்ணுலகில் போற்றப்படுவான்; மேலும் மகன்கள், பேரன்கள் உடன் சேர்ந்து அவனுக்கு ஸ்வர்க வாசம் கிடைக்கும்।

Verse 27

तावन्ति वर्षाणि महानुभावः स्वर्गे वसेत्पुत्रपौत्रैश्च सार्द्धम् । तत्रान्नदो याति महेशलोकमसंख्यवर्षाणि न संशयोऽत्र

அத்தனை ஆண்டுகள் அந்த மகத்தானவன் மகன், பேரன் உடன் சேர்ந்து ஸ்வர்கத்தில் வாழ்வான். அங்கே அன்னதானம் செய்தவன் மகேசனின் லோகத்தை அடைந்து எண்ணற்ற ஆண்டுகள் தங்குவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 28

स वै सुखी मोदते स्वर्गलोके गन्धर्वसिद्धाप्सरःसम्प्रगीते । एवं तु ते धर्मसुत प्रभावस्तीर्थस्य सर्वः कथितश्च पार्थ

அவன் இன்பமுற்று, கந்தர்வர், சித்தர், அப்சரஸ்கள் பாடும் கீதநாதம் முழங்கும் ஸ்வர்கலோகத்தில் மகிழ்ந்து விளங்குகிறான். ஹே தர்மசுதா, ஹே பார்த்தா, இத்தீர்த்தத்தின் முழுப் பெருமையும் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது.

Verse 29

श्रुत्वा स्तुवन्मुच्यते सर्वपापैः पुनस्त्रिलोकीमिह तत्प्रभावात्

இதைச் செவிமடுத்து ஸ்தோத்திரம் செய்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; அதே சக்தியால் மீண்டும் இங்கே திரிலோக நன்மையை அடைவான்.

Verse 41

। अध्याय

அத்தியாயம் நிறைவு.