Adhyaya 40

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र करञ्जेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महाभागो दैत्यो लोकेषु विश्रुतः

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர், அரசேந்திரா, சிறந்த கரஞ்சேஸ்வரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு உலகங்களில் புகழ்பெற்ற மகாபாக்யமுடைய தைத்யன் சித்தியை அடைந்தான்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । योऽसौ सिद्धो महाभाग तत्र तीर्थे महातपाः । कस्य पुत्रः कथं सिद्धः कस्मिन्काले वद द्विज

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—மகாபாக்யரே, அந்தத் தீர்த்தத்தில் சித்தனான மகாதபஸ்வி யாருடைய மகன்? எவ்வாறு சித்தியை அடைந்தான்? எந்தக் காலத்தில் இது நிகழ்ந்தது? ஓ த்விஜரே, கூறுங்கள்.

Verse 3

मार्कण्डेय उवाच । पुरा कृतयुगे राजन्मानसो ब्रह्मणः सुतः । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो मरीचिर्नाम नामतः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே, பழங்காலக் கிருதயுகத்தில், பிரம்மாவின் மனப்பிறந்த புதல்வனாகவும், வேதம் வேதாங்கங்களின் தத்துவம் அறிந்தவனாகவும் ‘மரீசி’ என்ற மகரிஷி இருந்தார்.

Verse 4

तस्यापि तपसो राशेः कालेन महतानघ । पुत्रोऽथ मानसो जातः साक्षाद्ब्रह्मेव चापरः

பாவமற்றவரே, அந்தத் தவத்தின் பெருங்குவியலிலிருந்து, நீண்ட காலத்திற்குப் பின், ஒரு மனப்பிறந்த புதல்வன் தோன்றினான்—நேரில் இன்னொரு பிரம்மா போலவே.

Verse 5

क्षमा दमो दया दानं सत्यं शौचमथार्जवम् । मरीचेश्च गुणा ह्येते सन्ति तस्य च भारत

பொறுமை, தமம், கருணை, தானம், சத்தியம், தூய்மை, நேர்மை—இவையே மரீசியின் நற்குணங்கள்; ஓ பாரதா, அவை அவனிடமும் இருந்தன.

Verse 6

एवं गुणगणाकीर्णं कश्यपं द्विजसत्तमम् । ज्ञात्वा प्रजापतिर्दक्षो भार्यार्थे स्वसुतां ददौ

இவ்வாறு நற்குணக் கூட்டத்தால் நிறைந்த பிராமணர்களில் சிறந்த கஷ்யபரை அறிந்து, பிரஜாபதி தக்ஷன் திருமணத்திற்காகத் தன் மகளைக் அவருக்கு அளித்தான்.

Verse 7

अदितिर्दितिर्दनुश्चैव तथाप्येवं दशापराः । यासां पुत्राश्च संजाताः पौत्राश्च भरतर्षभ

அதிதி, திதி, தனு மற்றும் அதுபோல இன்னும் பத்து பேர்—ஓ பரதகுலச் சிறந்தவனே—அவர்களிடமிருந்து மகன்களும் பேரர்களும் பிறந்தனர்.

Verse 8

अदितिर्जनयामास पुत्रानिन्द्रपुरोगमान् । जातास्तस्य महाबाहो कश्यपस्य प्रजापतेः

அதிதி, இந்திரன் தலைமையிலான மகன்களைப் பெற்றாள்; ஓ மகாபாகுவே, அவர்கள் பிரஜாபதி கஷ்யபருக்குப் பிறந்தவர்களே.

Verse 9

यैस्तु लोकत्रयं व्याप्तं स्थावरं जङ्गमं महत् । तथान्यस्य महाभागो दनोः पुत्रो व्यजायत

அவர்களால் நிலைபெறும்-நடமாடும் அனைத்தையும் கொண்ட மகத்தான மூவுலகமும் பரவியது; மேலும் மற்றொரு (மனைவி) மூலம் தனுவுக்கு ஒரு பெரும் பாக்கியமுடைய மகனும் பிறந்தான்.

Verse 10

सर्वलक्षणसम्पन्नः करञ्जो नाम नामतः । बाल एव महाभाग चचार स महत्तपः

அனைத்து நற்குறிகளும் நிறைந்தவன்; பெயரால் ‘கரஞ்ச’ என்று அறியப்பட்டான். ஓ மகாபாகா, சிறுவனாயிருந்தும் அவன் மகத்தான தவம் செய்தான்.

Verse 11

नर्मदातटमाश्रित्य चातिघोरमनुत्तमम् । दिव्यं वर्षसहस्रं च कृच्छ्रचान्द्रायणं नृप

ஓ அரசே, நர்மதா நதிக்கரையைச் சார்ந்து, மிகக் கடுமையும் ஒப்பற்றதுமான ‘க்ருச்ச்ர-சாந்த்ராயண’ விரதத்தை ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் வரை அவர் மேற்கொண்டான்.

Verse 12

शाकमूलफलाहारः स्नानहोमपरायणः । ततस्तुष्टो महादेव उमया सहितः किल

கீரை, வேர், கனிகள் ஆகியவற்றையே உணவாகக் கொண்டு, நீராடல் விதிகளிலும் ஹோமத்திலும் ஈடுபட்டு அவன் தவம் செய்தான். அப்போது, உமையுடன் கூடிய மகாதேவன் மகிழ்ந்தான் என்று கூறப்படுகிறது.

Verse 13

वरेण छन्दयामास त्रिपुरान्तकरः प्रभुः । भोः करञ्ज महासत्त्व परितुष्टोऽस्मि तेऽनघ

திரிபுராந்தகனாகிய ஆண்டவன் வரம் அளித்து அவனைத் திருப்திப்படுத்த விரும்பினான்—“ஓ கரஞ்சா, மகாசத்த்வா, ஓ குற்றமற்றவனே, நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்.”

Verse 14

वरं वृणीष्व ते दद्मि ह्यमरत्वमृते मम

ஆண்டவன் கூறினான்—“ஒரு வரம் கேள்; நான் அளிப்பேன்—ஆனால் அமரத்துவத்தைத் தவிர, அது என் அளிப்பிற்கு அப்பாற்பட்டது.”

Verse 15

करञ्ज उवाच । यदि तुष्टो महादेव यदि देयो वरो मम । तर्हि पुत्राश्च पौत्राश्च सन्तु मे धर्मवत्सलाः

கரஞ்சன் கூறினான்—ஓ மகாதேவா! நீர் திருப்தியடைந்து எனக்கு வரம் அளிக்க வேண்டுமெனில், என் புதல்வரும் பேரப்பிள்ளைகளும் தர்மத்தில் அன்புடையவர்களாக இருக்கட்டும்।

Verse 16

तथेत्युक्त्वा महादेव उमया सहितस्तदा । वृषारूढो गणैः सार्द्धं तत्रैवान्तरधीयत

“அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கூறி, உமையுடன் கூடிய மகாதேவன் அப்போது காளையின் மேல் ஏறி, கணங்களுடன் அங்கேயே மறைந்தான்।

Verse 17

गते चादर्शनं देवे सोऽपि दैत्यो मुदान्वितः । स्वनाम्नात्र महादेवं स्थापयित्वा ययौ गृहम्

தேவன் கண்களுக்கு மறைந்தபின், அந்த தைத்தியனும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்; அங்கே தன் பெயரால் மகாதேவனை நிறுவி, பின்னர் வீட்டிற்குச் சென்றான்।

Verse 18

तदाप्रभृति तत्तीर्थं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम् । स्नानमात्रानरस्तत्र मुच्यते सर्वपातकैः

அந்நாளிலிருந்து அந்தத் தீர்த்தம் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் ஒப்பற்றதாக ஆனது; அங்கே வெறும் நீராடுதலாலேயே மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 19

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । सोऽग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ருக்களுக்கும் தேவதைகளுக்கும் தர்ப்பணம் செய்பவன், ஐயமின்றி அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 20

अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । अनिवर्त्या गतिस्तस्य रुद्रलोकं स गच्छति

அரசே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் நோன்பு இருப்பவன் மீளாத நெறியை அடைகிறான்; அவன் ருத்ரலோகத்தைச் சேர்கிறான்.

Verse 21

अथवाग्निजले प्राणान्यस्त्यजेद्धर्मनन्दन । अयुतद्वितयं वस्ते वर्षाणां शिवमन्दिरे

அல்லது, தர்மநந்தனே! தீயிலோ நீரிலோ உயிர் துறப்பவன் சிவமாளிகையில் இருபதாயிரம் ஆண்டுகள் வாசம் செய்கிறான்.

Verse 22

ततश्चैव क्षये जाते जायते विमले कुले । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञः सर्वशास्त्रविशारदः

பின்னர் அந்தக் குறைவு நீங்கியதும், அவன் தூய குலத்தில் பிறக்கிறான்—வேதம், வேதாங்கங்களின் பொருளறிவும், எல்லாச் சாஸ்திரங்களிலும் தேர்ச்சியும் உடையவன் ஆகிறான்.

Verse 23

राजा वा राजतुल्यो वा जीवेच्च शरदः शतम् । पुत्रपौत्रसमोपेतः सर्वव्याधिविवर्जितः

அவன் அரசனாகவோ அரசனுக்கு நிகராகவோ ஆகி, நூறு சரத்காலங்கள் வாழ்வான்; மகன்-பேரன் உடையவனாய், எல்லா நோய்களும் அற்றவனாய் இருப்பான்.

Verse 24

एवं ते सर्वमाख्यातं पृष्टं यद्यत्त्वयानघ । तीर्थस्य तु फलं तस्य स्नानदानेषु भारत

பாவமற்றவனே! நீ கேட்ட அனைத்தையும் நான் விளக்கியேன். இப்போது, பாரதா, அந்தத் தீர்த்தத்தின் நீராடல் மற்றும் தானத்தின் பலனை கேள்.

Verse 25

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यं दुःस्वप्ननाशनम् । पठतां शृण्वतां चैव तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्

இந்த உயர்ந்த தீர்த்தமாஹாத்மியம் புண்ணியத்தை அளிப்பது, பாவத்தை நீக்குவது, மங்களத்தைத் தருவது, தீய கனவுகளை அழிப்பது. இதை பாராயணம் செய்பவர்களுக்கும் கேட்பவர்களுக்கும் மிகுந்த பலன் தரும்.

Verse 26

यस्तु श्रावयते श्राद्धे पठेत्पितृपरायणः । अक्षयं जायते पुण्यमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

பித்ருக்களில் பக்தியுடன், ஸ்ராத்த காலத்தில் இதை கேட்கச் செய்வோனும் அல்லது தானே பாராயணம் செய்வோனும்—அவனுக்கு அழியாத புண்ணியம் உண்டாகும்; இவ்வாறு சங்கரன் (சிவன்) உரைத்தான்.

Verse 40

। अध्याय

இங்கே அத்தியாயம் நிறைவுற்றது.