Adhyaya 38

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र गुहावासीति चोत्तमम् । यत्र सिद्धो महादेवो गुहावासी समार्बुदम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், அரசேந்திரா, ‘குகாவாசி’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த உத்தம புண்ணியத் தலத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கு அர்புத மலையில் மகாதேவன் ‘குகாவாசி’ ரூபமாகச் சித்தி பெற்றான்।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । केन कार्येण भो तात महादेवो जगद्गुरुः । गुहायामनयत्कालं सुदीर्घं द्विजसत्तम

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பூஜ்ய தாதா, உலககுருவான மகாதேவன் எந்தக் காரியத்திற்காக குகையில் மிக நீண்ட காலம் தங்கினார், ஓ த்விஜசிரேஷ்டா?

Verse 3

एतद्विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ । श्रोतुमिच्छाम्यहं सर्वपरं कौतूहलं हि मे

அனகா, இதையெல்லாம் எனக்கு விரிவாகச் சொல்லுங்கள். முழுமையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்; என் ஆவல் மிகப் பெரிது.

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । साधु प्रश्नो महाराज पृष्टो यो वै त्वयोत्तमः । पुराणे विस्तरो ह्यस्य न शक्यो हि मयाधुना

மார்கண்டேயர் கூறினார்—மகாராஜா, நீ கேட்ட இந்த உத்தமக் கேள்வி மிகவும் நன்று. இதன் விரிவான விளக்கம் புராணங்களில் உள்ளது; இப்போது நான் முழுமையாகச் சொல்ல இயலாது.

Verse 5

कथितुं वृद्धभावत्वादतीतो बहुकालिकः । संक्षेपात्तेन ते तात कथयामि निबोध मे

முதுமை காரணமாக பல காலம் கடந்துவிட்டது; ஆகவே விரிவாகக் கூற இயலாது. எனவே, அன்பனே, சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்—என் சொற்களை நன்கு உணர்ந்து கொள்.

Verse 6

पुरा कृतयुगे राजन्नासीद्दारुवनं महत् । नानाद्रुमलताकीर्णं नानावल्ल्युपशोभितम्

பண்டைய க்ருதயுகத்தில், அரசே, தாருவனம் எனும் பெரும் காடு இருந்தது—பலவகை மரங்களும் கொடிகளும் நிறைந்தது; விதவிதமான வள்ளிகளால் அழகுபெற்றது।

Verse 7

सिंहव्याघ्रवराहैश्च गजैः खड्गैर्निषेवितम् । बहुपक्षियुतं दिव्यं यथा चैत्ररथं वनम्

அது சிங்கம், புலி, காட்டுப்பன்றி, யானை, காண்டாமிருகம் முதலியவற்றின் நடமாட்டத்தால் நிறைந்தது; பல பறவைகளுடன் கூடிய அந்த தெய்வீகக் காடு, விண்ணுலகச் சைத்ரரத வனம்போல் இருந்தது।

Verse 8

तत्र केचिन्महाप्राज्ञा वसन्ति संशितव्रताः । वसन्ति परया भक्त्या चतुराश्रमभाविताः

அங்கே சில மகாப்ராஜ்ஞர்கள், உறுதியான விரதங்களில் நிலைத்தவர்கள் வாழ்கின்றனர்; பரம பக்தியுடன் தங்கி, நான்கு ஆசிரமங்களின் உணர்வில் நிலைபெற்றுள்ளனர்।

Verse 9

ब्रह्मचारी गृहस्थश्च वानप्रस्थो यतिस्तथा । स्वधर्मनिरताः सर्वे वाञ्छन्तः परमं पदम्

ஒருவர் பிரம்மச்சாரி, ஒருவர் கிருஹஸ்தர், ஒருவர் வானப்ரஸ்தர், ஒருவர் யதி—அனைவரும் தத்தம் ஸ்வதர்மத்தில் ஈடுபட்டு பரம பதத்தை நாடுகின்றனர்।

Verse 10

तावद्वसन्तसमये कस्मिंश्चित्कारणान्तरे । विमानस्थो महादेवो गच्छन्वै ह्युमया सह

அப்போது வசந்த காலத்தில், வேறொரு காரணச் சந்தர்ப்பத்தில், விமானத்தில் அமர்ந்த மகாதேவர் உமையுடன் சேர்ந்து உண்மையிலே பயணித்தார்।

Verse 11

ददर्श तोय आवासमृक्सामयजुर्नादितम् । अलक्ष्यागतनिर्गम्यं सर्वपापक्षयंकरम्

அவன் நீர்கரையிலுள்ள அந்தப் புனித வாசஸ்தலத்தை கண்டான்; அது ருக், சாம, யஜுர் வேத மந்திர ஒலியால் முழங்கியது. அங்கு நுழைவும் வெளியேற்றமும் கண்காணாதவாறு நிகழும்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் தலம்.

Verse 12

तं दृष्ट्वा मुदिता देवी हर्षगङ्गदया गिरा । पप्रच्छ देवदेवेशं शशाङ्ककृतभूषणम्

அதைக் கண்டதும் தேவி மகிழ்ந்தாள்; ஆனந்தமும் அருளும் பொங்கும் சொற்களால், சந்திரனை ஆபரணமாகக் கொண்ட தேவர்களின் தலைவனை அவள் வினவினாள்.

Verse 13

देव्युवाच । कस्यायमाश्रमो देव वेदध्वनिनिनादितः । यं दृष्ट्वा क्षुत्पिपासाद्यैः श्रमैश्च परिहीयते

தேவி கூறினாள்—தேவா! வேத ஒலியால் முழங்கும் இந்த ஆசிரமம் யாருடையது? இதைக் கண்டவுடன் பசி, தாகம் முதலியனவும் களைப்பும் குறைகின்றன.

Verse 14

महेश्वर उवाच । किं त्वया न श्रुतं देवि महादारुवनं महत् । बहुविप्रजनो यत्र गृहधर्मेण वर्तते

மகேஸ்வரர் கூறினார்—தேவி! மாபெரும் மகாதாருவனம் பற்றி நீ கேளாததா? அங்கே பல பிராமணர்கள் இல்லற தர்மப்படி நடக்கின்றனர்.

Verse 15

अत्र यः स्त्रीजनः कश्चिद्भर्तृशुश्रूषणे रतः । नान्यो देवो न वै धर्मो ज्ञायते शैलनन्दिनि

இங்கே எந்தப் பெண்ணும் கணவனின் சேவையில் ஈடுபட்டிருந்தால்—மலைமகளே—அவள் வேறு தெய்வத்தையும் வேறு தர்மத்தையும் (விரதமாக) அறியாள்.

Verse 16

एतच्छ्रुत्वा परं वाक्यं देवदेवेन भाषितम् । कौतूहलसमाविष्टा शङ्करं पुनरब्रवीत्

தேவர்களின் தேவன் உரைத்த அந்தப் பரமமான வாக்கைச் செவிமடுத்து, அவள் ஆர்வம் நிறைந்து மீண்டும் சங்கரனை நோக்கி உரைத்தாள்।

Verse 17

यत्त्वयोक्तं महादेव पतिधर्मरताः स्त्रियः । तासां त्वं मदनो भूत्वा चारित्रं क्षोभय प्रभो

ஓ மகாதேவா! இங்குள்ள பெண்கள் பதிதர்மத்தில் உறுதியாய் உள்ளனர் என்று நீர் கூறினீர். ஆகவே, பிரபோ, நீர் மதனனாய் இருந்து அவர்களின் ஒழுக்கத்தை அசைத்து அவர்களின் நிலைத்தன்மையைச் சோதியுங்கள்।

Verse 18

ईश्वर उवाच । यत्त्वयोक्तं च वचनं न हि मे रोचते प्रिये । ब्राह्मणा हि महद्भूतं न चैषां विप्रियं चरेत्

ஈசுவரன் உரைத்தான்—பிரியே, நீ கூறிய சொல் எனக்கு விருப்பமல்ல. பிராமணர்கள் மகத்தான புனித சக்தி; ஆகவே அவர்களுக்கு விரோதமாக நடக்கக் கூடாது।

Verse 19

मन्युप्रहरणा विप्राश्चक्रप्रहरणो हरिः । चक्रात्क्रूरतरो मन्युस्तस्माद्विप्रं न कोपयेत्

விப்ரர்களின் ஆயுதம் கோபம்; ஹரியின் ஆயுதம் சக்கரம். சக்கரத்தைவிடக் கொடுமையானது கோபம்; ஆகவே பிராமணரை ஒருபோதும் கோபப்படுத்தக் கூடாது।

Verse 20

न ते देवा न ते लोका न ते नगा न चासुराः । दृश्यन्ते त्रिषु लोकेषु ये तैर्दृष्टैर्न नाशिताः

மூன்று உலகங்களிலும் தேவர்கள், உலகங்கள், மலைகள், அசுரர்கள்—யாராயினும், அவர்கள் கோபநோக்கால் பார்க்கப்பட்டபின் அழியாமல் இருப்பவர் எவரும் காணப்படார்।

Verse 21

तेषां मोक्षस्तथा स्वर्गो भूमिर्मर्त्ये फलानि च । येषां तुष्टा महाभागा ब्राह्मणाः क्षितिदेवताः

யார்மேல் மகாபாக்யமான பிராமணர்கள்—பூமியின் தேவதைகள்—திருப்தியடைகிறார்களோ, அவர்களுக்கு மோட்சமும் ஸ்வர்கமும், பூமியில் செல்வமும் மானுடலோகப் பலன்களும் கிடைக்கும்।

Verse 22

एवं ज्ञात्वा महाभागे असद्ग्राहं परित्यज । तत्र लोके विरुद्धं वै कुप्यन्ते येन वै द्विजाः

மகாபாக்யவதியே, இதை அறிந்து இந்த அநியாயப் பிடிவாதத்தை விட்டுவிடு; உலகில் தர்ம ஒழுங்குக்கு விரோதமானதாலேயே த்விஜப் பிராமணர்கள் கோபமடைகிறார்கள்।

Verse 23

देव्युवाच । नाहं ते दयिता देव नाहं ते वशवर्तिनी । अकृत्वाधश्व वै तासां मानं सुरसुपूजितम्

தேவி கூறினாள்—தேவா, நான் உன் பிரியையல்ல; உன் கட்டுப்பாட்டிலும் இல்லை; தேவர்களாலும் மிகப் போற்றப்படும் அவர்களின் மானத்தை நீ முதலில் தாழ்த்தாவிட்டால் அல்ல.

Verse 24

लोकलोके महादेव अशक्यं नास्ति ते प्रभो । क्रियतां मम चैवैकमेतत्कार्यं सुरोत्तम

மகாதேவா, இவ்வுலகிலும் அப்புலகிலும் உமக்கு இயலாதது எதுவும் இல்லை, பிரபுவே. தேவர்களில் சிறந்தவரே, என் இந்த ஒரே காரியத்தை நிறைவேற்றுங்கள்।

Verse 25

एवमुक्तो महादेवो देव्या वाक्यहिते रतः । कृत्वा कापालिकं रूपं ययौ दारुवनं प्रति

தேவியின் சொல்லை நிறைவேற்ற விரும்பிய மகாதேவன், இவ்வாறு கேட்டவுடன் காபாலிக வடிவம் கொண்டு தாருவனத்தை நோக்கிச் சென்றான்।

Verse 26

महाहितजटाजूटं नियम्य शशिभूषणम् । कण्ठत्राणं परं कृत्वा धारयन् कर्णकुण्डले

அவர் நன்கு அமைந்த ஜடாமுடியை கட்டி, சந்திரபூஷணத்தை அணிந்தார்; உத்தமமான கண்டத்திராணம் (கண்டாபரணம்) செய்து, காதுகளில் குண்டலங்களைத் தரித்தார்.

Verse 27

व्याघ्रचर्मपरीधानो मेखलाहारभूषितः । नूपुरध्वनिनिघोषैः कम्पयन् वै वसुंधराम्

அவர் புலிச்சர்மம் அணிந்து, மேகலையும் மாலையும் பூண்டு, நுப்புரங்களின் முழக்க ஒலியால் வஸுந்தரையை நடுங்கச் செய்தார்.

Verse 28

महानूर्द्ध्वजटामाली कृत्तिभस्मानुलेपनः । कृत्वा हस्ते कपालं तु ब्रह्मणश्च महात्मनः

உயர்ந்து குவிந்த ஜடாமாலையைத் தரித்து, கிறுத்தி அணிந்து, பஸ்மம் பூசி, அவர் கையில் கபாலத்தை எடுத்தார்—மகாத்மா பிரம்மாவின் எனக் கூறப்படுவது—அவ்வாறு பிக்ஷாடன வேடம் கொண்டார்.

Verse 29

महाडमरुघोषेण कम्पयन् वै वसुंधराम् । प्रभातसमये प्राप्तो महादारुवनं प्रति

மகா டமருவின் முழக்கத்தால் வஸுந்தரையை நடுங்கச் செய்து, விடியற்காலத்தில் அவர் மகாதாருவனத்தை நோக்கி வந்தடைந்தார்.

Verse 30

तावत्पुण्यजनः सर्वपुष्पपत्रफलार्थिकः । निर्गतो बहुभिः सार्द्धं पवमानः समन्ततः

அப்போது மலர், இலை, கனிகளை நாடிய எல்லாப் புண்ணிய மக்கள் பலருடன் வெளியேறி, எல்லாத் திசைகளிலும் சுற்றிச் சுற்றி உலாவினர்.

Verse 31

तद्दृष्ट्वा महदाश्चर्यं रूपं देवस्य भारत । युवतीनां मनस्तासां कामेन कलुषीकृतम्

ஓ பாரதா! தேவனின் அந்த மாபெரும் அதிசய ரூபத்தைப் பார்த்தவுடன், அந்த இளம்பெண்களின் மனங்கள் காமத்தால் மாசடைந்து மயங்கின.

Verse 32

शोभनं पुरुषं दृष्ट्वा सर्वा अपि वराङ्गनाः । क्लेदभावं ततो जग्मुर्मुदा दारुवनस्त्रियः

அந்த அழகிய புருஷனைப் பார்த்ததும், தாருவனத்தின் எல்லா நற்கரங்களையுடைய பெண்களும் மகிழ்ச்சியால் பரவசமடைந்து, உள்ளம் உருகின.

Verse 33

विकारा बहवस्तासां देवं दृष्ट्वा महाद्भुतम् । संजाता विप्रपत्नीनां तदा तासु नरोत्तम

ஓ நரோத்தமா! அந்த பிராமணப் பெண்கள் பரம அதிசயமான தேவனைப் பார்த்தபோது, அவர்களுள் பல வலிமையான உணர்ச்சி மாற்றங்கள் எழுந்தன.

Verse 34

परिधानं न जानन्ति काश्चिद्दृष्ट्वा वराङ्गनाः । उत्तरीयं तथा चान्या महामोहसमन्विताः

சில அழகிய பெண்கள் அவரைக் கண்டதும் தாங்கள் அணிந்திருந்த ஆடையையே அறியாமல் போனார்கள்; இன்னும் சிலர் பேர்மயக்கத்தில் மேலாடையையும் மறந்தனர்.

Verse 35

केशभारपरिभ्रष्टा काचिदेवासनोत्थिता । दातुकामा तदा भैक्ष्यं चेष्टितुं नैव चाशकत्

ஒரு பெண்ணின் கூந்தல் சிதறி அவிழ்ந்தது; அவள் ஆசனத்திலிருந்து எழுந்தாள். பிச்சை அளிக்க விரும்பினாலும், அப்போது முறையாகச் செய்ய இயலவில்லை.

Verse 36

काचिद्दृष्ट्वा महादेवं रूपयौवनगर्विता । उत्सङ्गे संस्थितं बालं विस्मृता पायितुं स्तनम्

அழகும் இளமையும் கொண்ட செருக்குடைய ஒரு பெண், மகாதேவனைக் கண்டதும் தன் மடியில் இருந்த குழந்தைக்குப் பாலூட்டவும் மறந்தாள்.

Verse 37

कामबाणहता चान्या बाहुभ्यां पीड्य सुस्तनौ । निःश्वसन्ती तदा चोष्णं न किंचित्प्रतिजल्पति

காமக் கணைகளால் தாக்கப்பட்ட வேறொரு பெண், தன் கைகளால் மார்பகங்களை அணைத்தவாறு வெப்பமாகப் பெருமூச்சு விட்டாளே தவிர, எதுவும் பேச இயலவில்லை.

Verse 38

। अध्याय

இத்துடன் இந்த அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது.

Verse 39

तावत्ते ब्राह्मणाः सर्वे भ्रमित्वा काननं महत् । आगताः स्वगृहे दारान् ददृशुश्च हतौजसः

இதற்கிடையில், அந்த அந்தணர்கள் அனைவரும் பெரிய காட்டில் சுற்றித் திரிந்து தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்பி, தங்கள் மனைவியரைக் கண்டனர்; ஆனால் அவர்கள் பொலிவிழந்திருந்தனர்.

Verse 40

यासां पूर्वतरा भक्तिः पातिव्रत्ये पतीन्प्रति । चलितास्ता विदित्वाशु निर्जग्मुर्द्विजसत्तमाः

கணவன்மார்களிடம் கற்புநெறியில் கொண்டிருந்த முந்தைய பக்தி நிலைகுலைந்ததை அறிந்து, அந்த அந்தணச் சிரேஷ்டர்கள் உடனே அங்கிருந்து வெளியேறினர்.

Verse 41

संविदं परमां कृत्वा ज्ञात्वा देवं महेश्वरम् । क्षोभयित्वा मनस्तासां ततश्चादर्शनं गतम्

உன்னத உறுதியை மேற்கொண்டு, தேவனைத் தாமே மகேஸ்வரன் என அறிந்து, அவர்கள் அந்தப் பெண்களின் மனங்களை கலக்கச் செய்தனர்; பின்னர் அந்தத் தெய்வத் தோற்றம் கண்முன்னிருந்து மறைந்தது।

Verse 42

क्रोधाविष्टो द्विजः कश्चिद्दण्डमुद्यम्य धावति । कल्माषयष्टिमन्ये च तथान्ये दर्भमुष्टिकाम्

கோபத்தில் ஆட்கொள்ளப்பட்ட ஒரு த்விஜன் தண்டத்தை உயர்த்தி ஓடினான்; சிலர் புள்ளிப்புள்ளி குச்சிகளை எடுத்தனர், இன்னோர் சிலர் தர்பைப் புல்லை முத்தியாகப் பிடித்தனர்।

Verse 43

इतश्चेतश्च ते सर्वे भ्रमित्वा काननं नृप । एकीभूत्वा महात्मानो व्याजह्रुश्च रुषा गिरम्

அரசே, அவர்கள் அனைவரும் காட்டில் இங்கும் அங்கும் அலைந்து, அந்த மகாத்மாக்கள் ஒன்றுகூடி கோபமிகு சொற்களை உரைத்தனர்।

Verse 44

यदिदं च हुतं किंचिद्गुरवस्तोषिता यदि । तेन सत्येन देवस्य लिङ्गं पततु चोत्तमम्

நாம் உண்மையாக ஏதாவது ஹோம-ஆஹுதியைச் செலுத்தியிருந்தாலும், எங்கள் குருமார்கள் திருப்தியடைந்திருந்தாலும், அந்தச் சத்தியத்தின் வலிமையால் இறைவனின் உயர்ந்த லிங்கம் கீழே விழுக।

Verse 45

आश्रमादाश्रमं सर्वे न त्यजामो विधिक्रमात् । तेन सत्येन देवस्य लिङ्गं पततु भूतले

நாங்கள் விதிக்கிரமத்திற்கு மாறாக ஆச்ரம தர்மத்தை விட்டு விடுவதில்லை; ஆச்ரமத்திலிருந்து ஆச்ரமத்திற்கும் ஒழுங்குப்படி நடக்கிறோம்—அந்தச் சத்தியத்தால் இறைவனின் லிங்கம் பூமியில் விழுக।

Verse 46

एवं सत्यप्रभावेन त्रिरुक्तेन द्विजन्मनाम् । शिवस्य पश्यतो लिङ्गं पतितं धरणीतले

இவ்வாறு சத்தியத்தின் வல்லமையால்—இருமுறை பிறந்தோர் மூன்று முறை உரைத்ததனால்—சிவன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையில் லிங்கம் பூமித்தளத்தில் விழுந்தது.

Verse 47

हाहाकारो महानासील्लोकालोकेऽपि भारत । देवस्य पतिते लिङ्गे जगतश्च महाक्षये

ஓ பாரதா! இறைவனின் லிங்கம் விழுந்ததும், உலகிற்கு மாபெரும் அழிவு நேருமென அச்சம் எழுந்ததும், உலகங்களெங்கும் பெரும் அலறல் எழுந்தது.

Verse 48

पतमानस्य लिङ्गस्य शब्दोऽभूच्च सुदारुणः । उल्कापाता दिशां हाहा भूमिकम्पाश्च दारुणाः

விழுந்துகொண்டிருந்த லிங்கத்திலிருந்து மிகக் கொடூரமான ஓசை எழுந்தது. உல்கைகள் மழையெனப் பொழிந்தன; திசையெங்கும் ‘அய்யோ’ என்ற அலறல் ஒலித்தது; பயங்கர நிலநடுக்கங்கள் ஏற்பட்டன.

Verse 49

पतन्ति पर्वताग्राणि शोषं यान्ति च सागराः । देवस्य पतिते लिङ्गे देवा विमनसोऽभवन्

மலைச் சிகரங்கள் இடிந்து விழத் தொடங்கின; கடல்களும் வற்றுவது போலாயின. இறைவனின் லிங்கம் விழுந்தபோது தேவர்கள் மனம் தளர்ந்து துயருற்றனர்.

Verse 50

समेत्य सहिताः सर्वे ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् । कृताञ्जलिपुटाः सर्वे स्तुवन्ति विविधैः स्तवैः

அப்போது அனைவரும் ஒன்றுகூடி பரமேஷ்டி பிரம்மாவை அணுகினர். அனைவரும் கைகூப்பி, பலவகை ஸ்தோத்திரங்களால் அவரைத் துதித்தனர்.

Verse 51

ततस्तुष्टो जगन्नाथश्चतुर्वदनपङ्कजः । आर्तान्प्राह सुरान्सर्वान्मा विषादं गमिष्यथ

அப்போது திருப்தியுற்ற ஜகந்நாதன், நான்முகத் தாமரைமுகப் பிரம்மா, துன்புற்ற எல்லா தேவர்களிடமும் கூறினான்—“நீங்கள் மனச்சோர்வில் விழாதீர்।”

Verse 52

ब्रह्मशापाभिभूतोऽसौ देवदेवस्त्रिलोचनः । तुष्टैस्तैस्तपसा युक्तैः पुनर्मोक्षं गमिष्यति

தேவர்களின் தேவனான மும்முகன் (திரிநேத்திரன்) பிரம்ம சாபத்தால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்; ஆனால் முறையாகத் தவம் நிறைவேறினால் அவன் மீண்டும் மோட்சத்தை அடைவான்।

Verse 53

एतच्छ्रुत्वा ययुर्देवा यथागतमरिन्दम । भावयित्वा ततः सर्वे मुनयश्चैव भारत

இதைக் கேட்டதும், பகைவரை அடக்கும் வீரனே, தேவர்கள் வந்தபடியே திரும்பிச் சென்றனர். பின்னர், பாரதா, எல்லா முனிவரும் இதைச் சிந்தித்து முன்னே சென்றனர்.

Verse 54

विश्वामित्रवसिष्ठाद्या जाबालिरथ कश्यपः । समेत्य सहिताः सर्वे तमूचुस्त्रिपुरान्तकम्

விசுவாமித்ரர், வசிஷ்டர் முதலியோர்—ஜாபாலி, காச்யபரும்—எல்லோரும் ஒன்றுகூடி திரிபுராந்தகன் (சிவன்) இடம் உரைத்தனர்.

Verse 55

ब्रह्मतेजो हि बलवद्द्विजानां हि सुरेश्वर । क्षान्तियुक्तस्तपस्तप्त्वा भविष्यसि गतक्लमः

தேவேஸ்வரா, இருபிறப்போரின் பிரம்மதேஜஸ் மிக வலிமையானது. பொறுமையுடன் தவம் செய்தால் நீர் துன்பமும் சோர்வும் அற்றவராவீர்.

Verse 56

यतः क्षोभादृषीणां च तदेवं लिङ्गमुत्तमम् । पतितं ते महादेव न तत्पूज्यं भविष्यति

ரிஷிகளின் கலக்கத்தினால் இந்த உத்தம லிங்கம் இவ்வாறு வீழ்ந்தது, ஓ மகாதேவா; ஆகவே வீழ்ந்த நிலையிலே இது இனி பூஜைக்குரியதல்ல.

Verse 57

न तच्छ्रेयोऽग्निहोत्रेण नाग्निष्टोमेन लभ्यते । प्राप्नुवन्ति च यच्छ्रेयो मानवा लिङ्गपूजने

அந்த பரம நன்மை அக்னிஹோத்ரத்தாலும் அக்னிஷ்டோமத்தாலும் பெறப்படாது; மனிதர் லிங்கபூஜையால் அடையும் நன்மையே உன்னத மங்களம்.

Verse 58

देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् । वचनेन तु विप्राणामेतत्पूज्यं भविष्यति

தேவர், தானவர், யக்ஷர், கந்தர்வர், நாகர், ராக்ஷசர்—அனைவருக்கும்—பிராமணர்களின் வாக்கினாலேயே இது பூஜைக்குரியதாகும்.

Verse 59

ब्रह्मविष्ण्विन्द्रचन्द्राणामेतत्पूज्यं भविष्यति । यत्फलं तव लिङ्गस्य इह लोके परत्र च

இது பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன், சந்திரன் ஆகியோருக்கும் பூஜைக்குரியதாகும்; உமது லிங்கபூஜையின் பலன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் கிடைக்கும்.

Verse 60

एवमुक्तो जगन्नाथः प्रणिपत्य द्विजोत्तमान् । मुदा परमया युक्तः कृताञ्जलिरभाषत

இவ்வாறு கூறப்பட்டதும் ஜகந்நாதன் சிறந்த பிராமணர்களுக்கு வணங்கி; பரம ஆனந்தம் நிறைந்து, கைகூப்பி உரைத்தான்.

Verse 61

ब्राह्मणा जङ्गमं तीर्थं निर्जलं सार्वकामिकम् । येषां वाक्योदकेनैव शुध्यन्ति मलिनो जनाः

பிராமணர்கள் நடமாடும் தீர்த்தம்; நீரில்லையாயினும் எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்வது. அவர்களின் வாக்கு எனும் நீரால் மாசுற்றவரும் தூய்மையடைகின்றனர்.

Verse 62

न तत्क्षेत्रं न तत्तीर्थमूषरं पुष्कराणि च । ब्राह्मणे मन्युमुत्पाद्य यत्र गत्वा स शुध्यति

அத்தகைய க்ஷேத்திரமும் இல்லை, அத்தகைய தீர்த்தமும் இல்லை—பாழ்நிலமோ புஷ்கரமோ கூட—பிராமணரின் கோபத்தை எழுப்பி சென்றவன் அங்கே தூய்மையடையான்.

Verse 63

न तच्छास्त्रं यन्न विप्रप्रणीतं न तद्दानं यन्न विप्रप्रदेयम् । न तत्सौख्यं यन्नविप्रप्रसादान्न तद्दुःखं यन्न विप्रप्रकोपात्

பிராமணர்கள் இயற்றாதது சாஸ்திரமல்ல; பிராமணர்க்கு அளிக்கப்படாதது தானமல்ல. பிராமணரின் அருளின்றி இன்பமில்லை; அவர்களின் அதிருப்தியின்றி துன்பமில்லை.

Verse 64

पृथिव्यां यानि तीर्थानि गङ्गाद्याः सरितस्तथा । एकस्य विप्रवाक्यस्य कलां नार्हन्ति षोडशीम्

பூமியிலுள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும், கங்கை முதலான நதிகளும் கூட, ஒரு பிராமணரின் வாக்கின் பதினாறில் ஒரு பங்கிற்கும் ஒப்பல்ல.

Verse 65

अभिनन्द्य द्विजान्सर्वाननुज्ञातो महर्षिभिः । ततोऽगमत्तदा देवो नर्मदातटमुत्तमम्

எல்லா த்விஜர்களையும் வணங்கி வாழ்த்தி, மகரிஷிகளின் அனுமதி பெற்ற பின், அந்த தேவன் நர்மதையின் சிறந்த கரையை நோக்கிச் சென்றான்.

Verse 66

परमं व्रतमास्थाय गुहावासी समार्बुदम् । तपश्चचार भगवाञ्जपस्नानरतः सदा

உயர்ந்த விரதத்தை ஏற்று, சமார்புதத்தில் குகைவாசியாக இருந்த பகவான் தவம் செய்தார்; அவர் எப்போதும் ஜபமும் புனித ஸ்நானமும் செய்து திளைத்தார்।

Verse 67

समाप्ते नियमे तात स्थापयित्वा महेश्वरम् । वन्द्यमानः सुरैः सार्द्धं कैलासमगमत्प्रभुः

அன்பரே! நியமம் நிறைவுற்றபின் அங்கே மகேஸ்வரனை நிறுவி, தேவர்களால் வணங்கப்பட்ட प्रभு அவர்களுடன் கைலாசம் சென்றார்।

Verse 68

नर्मदायास्तटे तेन स्थापितः परमेश्वरः । तेनैव कारणेनासौ नर्मदेश्वर उच्यते

நர்மதையின் கரையில் அவரால் பரமேஸ்வரன் நிறுவப்பட்டார்; அதே காரணத்தால் அவர் ‘நர்மதேச்வரன்’ எனப் புகழப்படுகிறார்।

Verse 69

योऽर्चयेन्नर्मदेशानं यतिर्वै संजितेन्द्रियः । स्नात्वा चैव महादेवमश्वमेधफलं लभेत्

ஜிதேந்திரிய யதி நர்மதேசானை அர்ச்சித்து, அங்கே ஸ்நானம் செய்து மகாதேவனை வழிபட்டால், அவன் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான்।

Verse 70

ददाति यः पितृभ्यस्तु तिलपुष्पकुशोदकम् । त्रिःसप्तपूर्वजास्तस्य स्वर्गे मोदन्ति पाण्डव

ஓ பாண்டவா! யார் பித்ருக்களுக்கு எள், மலர்கள், குசா புல், நீர் ஆகியவற்றை அர்ப்பணிக்கிறாரோ, அவனுடைய இருபத்தொன்று தலைமுறை முன்னோர்கள் ஸ்வர்கத்தில் மகிழ்வர்।

Verse 71

यस्तु भोजयते विप्रांस्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । पायसं घृतमिश्रं तु स लभेत्कोटिजं फलम्

ஹே நராதிபா! அந்தத் தீர்த்தத்தில் பிராமணர்களுக்கு நெய் கலந்த பாயசம் அளித்து போஜனம் செய்விப்பவன் கோடி மடங்கு புண்ணியப் பலனை அடைவான்।

Verse 72

सुवर्णं रजतं वापि ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । ददाति तोयमध्यस्थः सोऽग्निष्टोमफलं लभेत्

ஹே யுதிஷ்டிரா! நீரின் நடுவில் நின்று பிராமணர்களுக்கு பொன் அல்லது வெள்ளி தானம் செய்பவன் அக்னிஷ்டோம யாகத்தின் சமமான புண்ணியப் பலனை அடைவான்।

Verse 73

अष्टम्यांवा चतुर्दश्यां निराहारो वसेत्तु यः । नर्मदेश्वरमासाद्य प्राप्नुयाज्जन्मनः फलम्

அஷ்டமி அல்லது சதுர்தசி நாளில் உண்ணாவிரதமிருந்து அங்கே தங்கி நர்மதேச்வரனை அணுகுபவன் மனிதப் பிறவியின் உண்மைப் பலனை அடைவான்।

Verse 74

अग्निप्रवेशं यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । तस्य व्याधिभयं न स्यात्सप्तजन्मसु भारत

ஹே நராதிபா, ஹே பாரதா! அந்தத் தீர்த்தத்தில் அக்னிப்ரவேசம் செய்பவனுக்கு ஏழு பிறவிகளிலும் நோயின் அச்சம் இல்லை।

Verse 75

अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोके भविष्यति

ஹே நராதிபா! அந்தத் தீர்த்தத்தில் அனாசகம் (முழு உண்ணாவிரதம்) செய்பவனின் நடை திரும்பாததாகி, அவன் ருத்ரலோகத்தை அடைவான்।

Verse 76

एष ते विधिरुद्दिष्टस्तस्योत्पत्तिर्नरोत्तम । पुराणे विहिता तात संज्ञा तस्य तु विस्तरात्

ஓ நரோத்தமா! இந்த விதி உனக்குச் சொல்லப்பட்டது; அன்புத் தாதா, இதன் தோற்றமும். புராணத்தில் இதன் பெயரும் விதானமும் விரிவாக விதிக்கப்பட்டுள்ளன.

Verse 77

एतं कीर्तयते यस्तु नर्मदेश्वरसम्भवम् । भक्त्या शृणोति च नरः सोऽपि स्नानफलं लभेत्

நர்மதேச்வரரின் தோற்றத்தைப் பற்றிய இந்த வரலாற்றை யார் கீர்த்தனம் செய்கிறாரோ, யார் பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ—அவரும் தீர்த்தஸ்நானத்தின் பலனை அடைவார்.