Adhyaya 35

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । जलमध्ये महादेवः केन तिष्ठति हेतुना । उत्तरं दक्षिणं कूलं वर्जयित्वा द्विजोत्तम

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—ஹே த்விஜோத்தமா! மகாதேவன் நீரின் நடுவில் எந்த காரணத்தால் தங்குகின்றான்? வடக்கு, தெற்கு கரைகளை விட்டு நடுவில் ஏன் வாசம் செய்கிறான்?

Verse 2

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एतदाख्यानमतुलं पुण्यं श्रुतिमुखावहम् । पुराणे यच्छ्रुतं तात तत्ते वक्ष्याम्यशेषतः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இது ஒப்பற்ற புண்ணியக் கதையாகும்; கேட்பதற்கே தகுந்தது. அன்புக் குழந்தையே! புராணங்களில் நான் கேட்டதனை எல்லாம் ஒன்றும் விடாமல் உனக்குச் சொல்லுகிறேன்.

Verse 3

त्रेतायुगे महाभाग रावणो देवकण्टकः । त्रैलोक्यविजयी रौद्रः सुरासुरभयंकरः

ஹே மகாபாகனே! திரேதா யுகத்தில் ராவணன் தேவர்களுக்கு முள்ளாக இருந்தான்; கொடிய இயல்புடையவன், மூவுலகையும் வென்றவன், தேவர்-அசுரர் இருவருக்கும் அச்சமூட்டுபவன்.

Verse 4

देवदानवगन्धर्वैरृषिभिश्च तपोधनैः । अवध्योऽथ विमानेन यावत्पर्यटते महीम्

தேவர், தானவர், கந்தர்வர், தவச்செல்வம் நிறைந்த ரிஷிகளாலும் அவன் வெல்ல முடியாதவன் எனக் கருதப்பட்டான்; பின்னர் தன் விமானத்தில் ஏறி விருப்பம்போல் பூமியெங்கும் சுற்றித் திரிந்தான்.

Verse 5

तावद्धिन्ध्यगिरेर्मध्ये दानवो बलदर्पितः । मयो नामेति विख्यातो गुहावासी तपश्चरन्

அந்நேரம் விந்திய மலைகளின் நடுவே வலிமை அகந்தையால் மயங்கிய ‘மய’ என்னும் தானவன் குகையில் வாசித்து தவம் செய்து கொண்டிருந்தான்।

Verse 6

तस्य पार्श्वगतो रक्षो विनयादवनिं गतः । पूजितो दानसन्मानैरिदं वचनमब्रवीत्

அவனருகே சென்ற ராட்சசன் (ராவணன்) மரியாதையால் தரையில் இறங்கினான்; தானமும் மரியாதையும் பெற்றுப் பூஜிக்கப்பட்டு இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்।

Verse 7

कस्येयं पद्मपत्राक्षी पूर्णचन्द्रनिभानना । किंनामधेया तपति तप उग्रं कथं विभो

தாமரை இதழ் போன்ற கண்களும், பூர்ணசந்திரன் போன்ற முகமும் உடைய இக்கன்னி யாருடையவர்? அவள் பெயர் என்ன, ஏன் இவ்வளவு கடும் தவம் செய்கிறாள், ஓ வibhோ?

Verse 8

मय उवाच । दानवानां पतिः श्रेष्ठो मयोऽहं नाम नामतः । भार्या तेजोवती नाम तस्यास्तु तनया शुभा

மயன் கூறினான்—நான் பெயரால் ‘மய’ன்; தானவர்களில் சிறந்த தலைவன். என் மனைவி ‘தேஜோவதி’; அவளுக்கு ஒரு நற்குணமுள்ள மகள் உள்ளாள்।

Verse 9

मन्दोदरीति विख्याता तपते भर्तृकारणात् । आराधयन्ती भर्तारमुमाया दयितं शुभम्

அவள் ‘மந்தோதரி’ எனப் புகழ்பெற்றவள்; கணவன் பெறுவதற்காகத் தவம் செய்கிறாள்; உமையின் அன்புக்குரிய சுபப் பிரபு (சிவன்) அவரையே வரனாகக் கொண்டு ஆராதிக்கிறாள்।

Verse 10

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य रावणो मदमोहितः । प्रसृतः प्रणतो भूत्वा मयं वचनमब्रवीत्

அவரது சொற்களை கேட்ட பெருமைமயக்கமுற்ற இராவணன் முன்னே வந்து; வணங்கி மயனை நோக்கி இவ்வாறு உரைத்தான்।

Verse 11

पौलस्त्यान्वयसंजातो देवदानवदर्पहा । प्रार्थयामि महाभाग सुतां त्वं दातुमर्हसि

நான் பௌலஸ்த்ய வம்சத்தில் பிறந்தவன்; தேவர்கள், தானவர்கள் ஆகியோரின் அகந்தையை அடக்குபவன். ஓ மகாபாகா! வேண்டுகிறேன்—உமது மகளைக் எனக்குத் தாருங்கள்।

Verse 12

ज्ञात्वा पैतामहं वृत्तं मयेनापि महात्मना । रावणाय सुता दत्ता पूजयित्वा विधानतः

மூதாதையரின் வரலாற்றை அறிந்து, மகாத்மா மயனும் முறையாக (இராவணனை) பூஜித்து, தன் மகளைக் இராவணனுக்கு அளித்தான்।

Verse 13

गृहीत्वा तां तदा रक्षोऽभ्यर्च्यमानो निशाचरैः । देवोद्याने विमानैश्च क्रीडते स तया सह

அவளை மணந்து கொண்ட அந்த ராட்சசன், இரவுலாவிகளால் வணங்கப்பட்டவனாய், விமானங்கள் சூழ்ந்த தெய்வத் தோட்டத்தில் அவளுடன் விளையாடினான்।

Verse 14

केनचित्त्वथ कालेन रावणो लोकरावणः । पुत्रं पुत्रवतां श्रेष्ठो जनयामास भारत

சில காலத்திற்குப் பின், ஓ பாரதா! உலகில் புகழ்பெற்ற இராவணன் ஒரு மகனைப் பெற்றான்; மகனுடையோரில் முதன்மையானவனானான்।

Verse 15

तेनैव जातमात्रेण रावो मुक्तो महात्मना । संवर्तकस्य मेघस्य तेन लोका जडीकृताः

அந்த மகாத்மன் பிறந்த உடனே பேரொலி வெளிப்பட்டது; பிரளய மேகத்தின் முழக்கம்போல் அந்த ஒலியால் உலகங்கள் அனைத்தும் மயங்கி உறைந்தன।

Verse 16

श्रुत्वा तन्नर्दितं घोरं ब्रह्मा लोकपितामहः । नाम चक्रे तदा तस्य मेघनादो भविष्यति

அந்த கொடிய முழக்கத்தை கேட்ட உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, அப்போது அவனுக்கு ‘மேகநாதன்’ என்று பெயரிட்டான்।

Verse 17

एवंनामा कृतः सोऽपि परमं व्रतमास्थितः । तोषयामास देवेशमुमया सह शङ्करम्

இவ்வாறு பெயர்பெற்ற அவனும் உன்னத விரதத்தை ஏற்று, விரதாசரணையால் உமையுடன் தேவாதிதேவன் சங்கரனை மகிழ்வித்தான்।

Verse 18

व्रतैर्नियमदानैश्च होमजाप्यविधानतः । कृच्छ्रचान्द्रायणैर्नित्यं कृशं कुर्वन्कलेवरम्

விரதங்கள், நியமங்கள், தானங்கள், மேலும் விதிப்படி ஹோமமும் ஜபமும் செய்து—நித்திய க்ருச்சிர, சாந்திராயண தவங்களால் தன் உடலை மெலிவாக்கினான்।

Verse 19

एवमन्यद्दिने तात कैलासं धरणीधरम् । गत्वा लिङ्गद्वयं गृह्य प्रस्थितो दक्षिणामुखः

இவ்வாறு மற்றொரு நாளில், அன்பரே, அவன் பூமியைத் தாங்கும் கைலாசம் சென்று, இரண்டு லிங்கங்களை எடுத்துக்கொண்டு தெற்குநோக்கிப் புறப்பட்டான்।

Verse 20

नर्मदातटमाश्रित्य स्नातुकामो महाबलः । निक्षिप्य पूजयन् देवं कृतजाप्यो नरेश्वर

நர்மதா கரையை அடைந்து நீராட விரும்பிய அந்த மகாபலன் அதை அங்கே வைத்து இறைவனைப் பூஜித்தான்; ஓ அரசே, ஜபம் நிறைவேற்றிய பின்।

Verse 21

तत्रायतनावासेन स्नातो हुतहुताशनः । कृतकृत्यमिवात्मानं मानयित्वा निशाचरः

அங்கே அந்தப் புனித ஆலயத்தில் தங்கி அவன் நீராடி ஹுதாசனத்தில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினான்; அந்த நிசாசரன் தன்னை கடமை நிறைவேற்றியவன் என எண்ணி திருப்தியடைந்தான்।

Verse 22

गन्तुकामः परं मार्गं लङ्कायां नृपसत्तम । एकमुद्धरतो लिङ्गं प्रणतः सव्यपाणिना

ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, லங்காவுக்கு மேலும் செல்ல விரும்பி அவன் ஒரு லிங்கத்தை எடுத்தான்; வணங்கி இடக்கையை வணக்கமாக உயர்த்தினான்।

Verse 23

द्वितीयं तु द्वितीयेन भक्त्या पौलस्त्यनन्दनः । तावदेव महालिङ्गं पतितं नर्मदांभसि

பின்னர் பௌலஸ்த்யனந்தனன் அதே பக்தியுடன் இரண்டாவதையும் எடுத்தான்; அதே கணத்தில் மகாலிங்கம் நர்மதா நீரில் விழுந்தது।

Verse 24

याहि याहीति चेत्युक्त्वा जलमध्ये प्रतिष्ठितः । नमित्वा रावणिस्तस्य देवस्य परमेष्ठिनः

‘போ, போ’ என்று சொல்லி அவன் நீரின் நடுவே நிலைபெற்றான்; ராவணி தேவர்களில் பரமேஷ்டியான அந்த இறைவனை வணங்கினான்।

Verse 25

जगामाकाशमाविश्य पूज्यमानो निशाचरैः । तदा प्रभृति तत्तीर्थं मेघनादेति विश्रुतम्

அவன் ஆகாயத்தில் புகுந்து சென்றான்; நிசாசரர்களால் வணங்கப்பட்டான். அந்நாள்முதல் அந்தத் தீர்த்தம் ‘மேகநாத தீர்த்தம்’ எனப் புகழ்பெற்றது.

Verse 26

पूर्वं तु गर्जनं नाम सर्वपापक्षयंकरम् । तस्मिंस्तीर्थे तु राजेन्द्र यस्तु स्नानं समाचरेत्

முன்பு அது ‘கர்ஜன’ என அழைக்கப்பட்டது; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. அரசே, அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் स्नானம் செய்கிறாரோ—

Verse 27

अहोरात्रोषितो भूत्वा अश्वमेधफलं लभेत् । पिण्डदानं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

அங்கே ஒரு பகலும் ஒரு இரவும் தங்கி இருப்பவன் அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான். அரசே, அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் பிண்டதானம் செய்கிறாரோ—

Verse 28

यत्फलं सत्त्रयज्ञेन तद्भवेन्नात्र संशयः । तेन द्वादशवर्षाणि पितरः संप्रतर्पिताः

சத்திர யாகத்தால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதுவே இங்கே ஐயமின்றி பெறப்படுகிறது. அந்தச் செயலில் பித்ருக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தியடைகின்றனர்.

Verse 29

यस्तु भोजयते विप्रं षड्रसात्रेन भारत । अक्षयपुण्यमाप्नोति तत्र तीर्थे नरोत्तम

ஆனால் பாரதா, அந்தத் தீர்த்தத்தில் பிராமணருக்கு ஆறு ரசங்களும் உடைய உணவை அளிப்பவன், மனிதர்களில் சிறந்தவனே, அழியாப் புண்ணியத்தை அடைவான்.

Verse 30

प्राणत्यागं तु यः कुर्याद्भावितो भावितात्मना । स वसेच्छाङ्करे लोके यावदा भूतसम्प्लवम्

தூய்மையும் தியானநிலையும் பெற்ற மனத்துடன் அங்கே உயிர்துறப்பவன், உயிர்களின் பிரளயம் வரையிலும் சங்கரனின் லோகத்தில் வாசம் செய்கிறான்।

Verse 31

एषा ते नरशार्दूल गर्जनोत्पत्तिरुत्तमा । कथिता स्नेहबन्धेन सर्वपापक्षयकरी

மனிதர்களில் புலியே! அன்பின் பந்தத்தால் உனக்கு ‘கர்ஜன’த்தின் இந்த உயர்ந்த தோற்றக் கதையைச் சொன்னேன்; அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பதாகும்।

Verse 35

। अध्याय

அத்தியாயம். (அத்தியாயத் தலைப்பு)