Adhyaya 29

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । कावेरीति च विख्याता त्रिषु लोकेषु सत्तम । माहात्म्यं श्रोतुमिच्छामि तस्या मार्कण्ड तत्त्वतः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—நற்குணங்களில் சிறந்தவரே! ‘காவேரி’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த நதி மூன்று உலகங்களிலும் பிரசித்தம். மார்கண்டேயரே! அவளுடைய மஹாத்மியத்தை உண்மையாய் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 2

कीदृशं दर्शनं तस्याः फलं स्पर्शेऽथवा विभो । स्नाने जाप्येऽथवा दान उपवासे तथा मुने

ஓ வல்லவனே! அவளை வெறும் தரிசனத்தாலோ, ஸ்பரிசத்தாலோ எத்தகைய புண்ணியம் உண்டாகும்? ஓ முனிவரே! ஸ்நானம், ஜபம், தானம், மேலும் உபவாசம் ஆகியவற்றால் என்ன பலன் பெறப்படும்?

Verse 3

कथयस्व महाभाग कावेरीसङ्गमे फलम् । धर्मः श्रुतोऽथ दृष्टो वा कथितो वा कृतोऽपि वा

ஓ மகாபாகனே! காவேரி சங்கமத்தில் கிடைக்கும் பலனைச் சொல்லுங்கள். தர்மம் வெறும் கேள்வியாலோ, பார்வையாலோ, சொல்லப்பட்டதாலோ, அல்லது நடைமுறையிலோ இருந்தாலும்—

Verse 4

अनुमोदितो वा विप्रेन्द्र पुनातीति श्रुतं मया । यथा धर्मप्रसङ्गे तु मुने धर्मोऽपि जायते

—அல்லது வெறும் அனுமோதனையால்கூட; ஓ பிராமணேந்திரரே! அது தூய்மையாக்கும் என்று நான் கேட்டேன். ஏனெனில், ஓ முனிவரே! தர்மப் பிரசங்கத்தில் தர்மமே உள்ளத்தில் பிறக்கிறது.

Verse 5

स्वर्गश्च नरकश्चैव इत्येवं वैदिकी श्रुतिः

‘சுவர்க்கமும் நரகமும்’—என்று வேதச் ச்ருதி இவ்வாறு உரைக்கிறது.

Verse 6

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधु साधु महाभाग यत्पृष्टोऽहं त्वयाधुना । शृणुष्वैकमना भूत्वा कावेरीफलमुत्तमम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—நன்று, நன்று, ஓ மகாபாகனே! நீ இப்போது என்னிடம் கேட்டது மிகச் சிறந்தது. ஒருமுக மனத்துடன் காவேரி அருளும் உத்தம பலனை கேள்.

Verse 7

अस्ति यक्षो महासत्त्वः कुबेरोनाम विश्रुतः । सोऽपि तीर्थप्रभावेन राजन्यक्षाधिपोऽभवत्

குபேரன் எனப் புகழ்பெற்ற மகாசத்துவமிகு யக்ஷன் ஒருவர் உள்ளான். அரசே, தீர்த்தத்தின் மகிமையால் அவனும் யக்ஷர்களின் அதிபதியானான்.

Verse 8

तच्छृणुष्व विधानेन भक्त्या परमया नृप । सिद्धिं प्राप्तो महाभाग कावेरीसङ्गमेन तु

ஆகையால் அரசே, பரம பக்தியுடன் முறையாகக் கேளும். மகாபாகனே, (குபேரன்) காவேரி சங்கமத்தினாலேயே சித்தியை அடைந்தான்.

Verse 9

कावेर्या नर्मदायास्तु सङ्गमे लोकविश्रुते । तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा कुबेरः सत्यविक्रमः

உலகப் புகழ்பெற்ற காவேரி–நர்மதா சங்கமத்தில் உண்மைப் பராக்கிரமமுடைய குபேரன் நீராடி, தூய்மையடைந்து (விரதத்திற்காக) ஆயத்தமானான்.

Verse 10

विधिवन्नियमं कृत्वा शास्त्रयुक्त्या नरोत्तम । आराधयन्महादेवमेकचित्तः सनातनम्

நரோத்தமனே, முறையாகவும் சாஸ்திர விதிப்படியும் நியமங்களை மேற்கொண்டு, ஒருமுகச் சித்தத்துடன் சனாதன மகாதேவனை ஆராதித்தான்.

Verse 11

एकाहारो वसन्मासं तथा षष्ठाह्नकालिकः । पक्षोपवासी न्यवसत्कंचित्कालं नृपोत्तम

நிருபோத்தமனே, ஒரு மாதம் ஒருவேளை உணவுடன் இருந்தான்; பின்னர் ஆறாம் நாள் இடைவெளியில் மட்டும் உண்டான்; மேலும் சில காலம் பக்ஷோபவாசம் கடைப்பிடித்தான்.

Verse 12

मूलशाकफलैश्चान्यं कालं नयति बुद्धिमान् । किंचित्कालं वसंस्तत्र तीर्थे शैवालभोजनः

அறிவுடையவன் கிழங்குகள், கீரைகள், கனிகள் ஆகியவற்றால் மேலும் சில காலம் கழித்தான். மேலும் சில காலம் அந்தத் தீர்த்தத்தில் தங்கி, நீர்க் களையையே (சைவாலம்) உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தான்.

Verse 13

पराकेणानयत्कालं कृच्छ्रेणापि च मानद । चान्द्रायणेन चाप्यन्यमन्यं वाय्वम्बुभोजनः

மரியாதை அளிப்பவனே! அவன் பராக விரதத்தால் காலத்தை கழித்தான்; க்ருச்சிரத் தவத்தையும் மேற்கொண்டான். மேலும் வேறு வேளைகளில் சாந்திராயணத்தை அனுஷ்டித்து, காற்றும் நீரும் மட்டுமே உணவாகக் கொண்டு வாழ்ந்தான்.

Verse 14

एवं तत्र नरश्रेष्ठ कामरागविवर्जितः । स्थितो वर्षशतं साग्रं कर्षयन्स्वं तथा वपुः

இவ்வாறு, மனிதர்களில் சிறந்தவனே! காமமும் ராகமும் அற்றவனாய் அவன் அங்கே நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகத் தங்கி, தவத்தால் தன் உடலை மெலிவாக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

Verse 15

ततो वर्षशतस्यान्ते देवदेवो महेश्वरः । तुष्टस्तु परया भक्त्या तमुवाच हसन्निव

அப்போது அந்த நூறு ஆண்டுகளின் முடிவில், தேவர்களின் தேவனான மகேஸ்வரன் அவனுடைய பரம பக்தியால் மகிழ்ந்து, புன்னகையுடன் அவனிடம் உரைத்தான்.

Verse 16

भोभो यक्ष महासत्त्व वरं वरय सुव्रत । परितुष्टोऽस्मि ते भक्त्या तव दास्ये यथेप्सितम्

“ஓ யக்ஷா! மகாசத்துவனே, நல்விரதனே! ஒரு வரம் கேள். உன் பக்தியால் நான் முற்றிலும் திருப்தியடைந்தேன்; நீ விரும்பியதை நான் அருள்வேன்.”

Verse 17

यक्ष उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश उमया सह शङ्कर । अद्यप्रभृति सर्वेषां यक्षाणामधिपो भवे

யக்ஷன் கூறினான்—தேவேசா! உமையுடன் கூடிய சங்கரா! நீங்கள் திருப்தியடைந்தால், இன்றுமுதல் என்னை எல்லா யக்ஷர்களின் அதிபதியாக ஆக்குங்கள்।

Verse 18

अक्षयश्चाव्ययश्चैव तव भक्तिपुरःसरः । धर्मे मतिं च मे नित्यं ददस्व परमेश्वर

உங்கள் பக்தி முன்னணியாக இருக்க, நான் அக்‌ஷயனும் அவ்யயனும் ஆக வேண்டும். பரமேஸ்வரா, எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைக்கும் மனநிலையை எனக்கு அருளுங்கள்।

Verse 19

ईश्वर उवाच । यत्त्वया प्रार्थितं सर्वं फलं धर्मस्य तत्तथा । इत्येवमुक्त्वा तं तत्र जगामादर्शनं हरः

ஈஸ்வரன் கூறினார்—நீ வேண்டிய அனைத்தும் தர்மத்தின் முழுப் பலனாக நிச்சயம் நிறைவேறும். இவ்வாறு சொல்லி ஹரன் (சிவன்) அங்கேயே கண்மறைந்தார்।

Verse 20

सोऽपि स्नात्वा विधानेन संतर्प्य पितृदेवताः । आमन्त्रयित्वा तत्तीर्थं कृतार्थश्च गृहं ययौ

அவனும் விதிப்படி நீராடி, பித்ரு தேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்திப்படுத்தி, அந்தத் தீர்த்தத்திடம் விடைபெற்று, குறிக்கோள் நிறைவேறியவனாய் இல்லம் சென்றான்।

Verse 21

पूजितस्तत्र यक्षैस्तु सोऽभिषिक्तो विधानतः । चकार विपुलं तत्र राज्यमीप्सितमुत्तमम्

அங்கே யக்ஷர்கள் அவனைப் பூஜித்து, முறையின்படி அபிஷேகம் செய்தனர்; அவனும் அங்கேயே விரும்பிய சிறந்த, பரந்த அரசாட்சியை நிறுவினான்।

Verse 22

तत्र चान्ये सुराः सिद्धा यक्षगन्धर्वकिंनराः । गणाश्चाप्सरसां तत्र ऋषयश्च तथानघ

அங்கே மற்ற தேவர்கள், சித்தர்கள், யக்ஷர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னரர்களும் இருந்தனர். அப்சரஸ்களின் கூட்டங்களும், முனிவர்களும் அங்கே இருந்தனர், ஓ பாவமற்றவனே।

Verse 23

कावेरीसङ्गमं तेन सर्वपापहरं विदुः । स्वर्गाणामपि सर्वेषां द्वारमेतद्युधिष्ठिर

ஆகையால் காவேரி சங்கமம் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் என அறியப்படுகிறது. ஓ யுதிஷ்டிரா, இது எல்லா ஸ்வர்க்கங்களுக்கும் கூட வாசலாகும்.

Verse 24

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । कावेरीसङ्गमे स्नात्वा यैर्दत्तं हि तिलोदकम्

அவர்கள் பாக்கியசாலிகள்; அவர்களே மகாத்மாக்கள்; அவர்களின் பிறப்பு உண்மையிலே நிறைவேறியது—காவேரி சங்கமத்தில் நீராடி திலோதகத்தை தானம்/தர்ப்பணம் செய்பவர்கள்.

Verse 25

दश पूर्वे परे तात मातृतः पितृतस्तथा । पितरः पितामहास्तेन उद्धृता नरकार्णवात्

அன்புள்ளவனே, அந்தச் செயல் காரணமாக தாய்வழியிலும் தந்தைவழியிலும் பத்து தலைமுறை முன்பும் பத்து தலைமுறை பின்பும்—பித்ருக்களும் பிதாமகர்களும் நரகக் கடலிலிருந்து மீட்கப்படுவர்.

Verse 26

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नायीत मानवः । अर्चयेदीश्वरं देवं यदीच्छेच्छाश्वतीं गतिम्

ஆகையால் மனிதன் முழு முயற்சியுடன் அங்கே நீராட வேண்டும்; நித்தியமான கதியை விரும்பினால் ஈஸ்வர தேவனை வழிபட வேண்டும்.

Verse 27

कावेरीसङ्गमे राजन्स्नानदानार्चनं नरैः । कृतं भक्त्या नरश्रेष्ठ अश्वमेधाधिकं फलम्

அரசே, காவேரி சங்கமத்தில் மக்கள் பக்தியுடன் செய்யும் நீராடல், தானம், அர்ச்சனை—மனிதர்களில் சிறந்தவனே—அச்வமேத யாகத்தினும் மேலான பலனை அளிக்கும்.

Verse 28

होमेन चाक्षयः स्वर्गो जपादायुर्विवर्धते । ध्यानतो नित्यमायाति पदं शिवकलात्मकम्

ஹோமத்தால் அழியாத சுவர்க்கம் கிடைக்கும்; ஜபத்தால் ஆயுள் பெருகும்; தியானத்தால் எப்போதும் சிவகலாமயமான பரமபதம் அடையப்படும்.

Verse 29

। अध्याय

‘அத்தியாயம்’—இது அத்தியாயத் தலைப்பைக் குறிக்கும் குறியீடு.

Verse 30

अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप । तस्य पुण्यफलं यद्वै तच्छृणुष्व नरोत्तम

மனிதரின் அரசே, அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் உபவாசம் செய்கிறாரோ, அவருக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலனை—மனிதரில் உத்தமனே—நீ கேள்; அது உண்மையிலே உயர்ந்தது.

Verse 31

गन्धर्वाप्सरःसंकीर्णे विमाने सूर्यसन्निभे । वीज्यमानो वरस्त्रीभिर्दैवतैः सह मोदते

சூரியனைப் போல ஒளிவிடும், கந்தர்வர்-அப்சரஸ்கள் நிறைந்த விமானத்தில், உயர்ந்த பெண்கள் விசிறி வீசச் சேவிக்க, அவன் தேவர்களுடன் கூடி மகிழ்கிறான்.

Verse 32

षष्टिवर्षसहस्राणि षष्टिवर्षशतानि च । क्रीडते रुद्रलोकस्थस्तदन्ते भुवि चागतः

அறுபதாயிரம் ஆண்டுகளும் மேலும் ஆறாயிரம் ஆண்டுகளும் அவன் ருத்ரலோகத்தில் விளையாடுவான்; அந்தக் கால முடிவில் மீண்டும் பூமிக்கு வருவான்।

Verse 33

भोगवान्दानशीलश्च जायते पृथिवीपतिः । आधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम्

அவன் இன்பச் செல்வமுடையவனாகவும் தானசீலனாகவும் பூமியின் அரசனாகப் பிறக்கிறான்; கவலைவும் துயரும் அற்றவனாய் நூறு சரத்காலங்கள் வாழ்கிறான்।

Verse 34

एवं गुणगणाकीर्णा कावेरी सा सरिन्नृप । त्रिषु लोकेषु विख्याता नर्मदासङ्गमे सदा

இவ்வாறு நற்குணக் கூட்டங்களால் நிரம்பிய அந்தக் காவேரி நதி, அரசே, நர்மதையுடன் சங்கமிக்கும் இடத்தில் எப்போதும் மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்றாள்।

Verse 35

जितवाक्कायचित्ताश्च ध्येयध्यानरतास्तथा । कावेरीसङ्गमे तात तेऽपि मोक्षमवाप्नुयुः

வாக்கு, உடல், மனம் ஆகியவற்றை வென்று தியானமும் தியானிக்கத்தக்க தெய்வத்திலும் ஈடுபடுவோர் கூட, அன்பனே, காவேரி சங்கமத்தில் மோட்சம் அடைவார்கள்।

Verse 36

शृणु तेऽन्यत्प्रवक्ष्यामि आश्चर्यं नृपसत्तम । त्रिषु लोकेषु का त्वन्या दृश्यते सरिता समा

கேள், அரசர்களில் சிறந்தவனே, இன்னொரு அதிசயத்தை உனக்குச் சொல்கிறேன்—மூன்று உலகங்களிலும் அவளுக்கு இணையான வேறு எந்த நதி காணப்படுகிறது?

Verse 37

लब्धं यैर्नर्मदातोयं ये च कुर्युः प्रदक्षिणम् । ये पिबन्ति जलं तत्र ते पुण्या नात्र संशयः

நர்மதையின் நீரைப் பெறுவோர், அங்கே பிரதட்சிணம் செய்வோர், அந்த இடத்திலேயே அந்த நீரைப் பருகுவோர்—அவர்கள் அனைவரும் புண்ணியவான்கள்; இதில் ஐயமில்லை।

Verse 38

न तेषां सन्ततिच्छेदो दश जन्मानि पञ्च च । तेषां पापं विलीयेत हिमं सूर्योदये यथा

அவர்களுக்கு பதினைந்து பிறவிகள் வரை வம்சத் துண்டிப்பு இல்லை; அவர்களின் பாவம் சூரியோதயத்தில் பனிபோல் கரைந்து மறையும்।

Verse 39

गङ्गायमुनसङ्गे वै यत्फलं लभते नरः । तत्फलं लभते मर्त्यः कावेरीस्नानमाचरन्

கங்கை-யமுனை சங்கமத்தில் மனிதன் பெறும் பலன் எதுவோ, அதே பலனை காவேரியில் புனித நீராடல் செய்தால் மானவன் பெறுவான்।

Verse 40

भौमे तु भूतजायोगे व्यतीपाते च संक्रमे । राहुसोमसमायोगे तदेवाष्टगुणं स्मृतम्

ஆனால் செவ்வாயன்று, பூதஜா-யோகம், வ்யதீபாதம், சங்கிராந்தி, மேலும் ராகு-சந்திர இணைவு நேரங்களில்—அதே புண்ணியம் எட்டுமடங்காகும் என்று ஸ்மிருதி கூறுகிறது।

Verse 41

अशीतिश्च यवाः प्रोक्ता गङ्गायामुनसङ्गमे । कावेरीनर्मदायोगे तदेवाष्टगुणं स्मृतम्

கங்கை-யமுனை சங்கமத்தில் எண்பது யவம் (பார்லி) அர்ப்பணம் கூறப்பட்டுள்ளது; காவேரி-நர்மதா யோகத்தில் அதே புண்ணியம் எட்டுமடங்கு என ஸ்மிருதி நினைக்கிறது।

Verse 42

गङ्गा षष्टिसहस्रैस्तु क्षेत्रपालैः प्रपूज्यते । तदर्धैरन्यतीर्थानि रक्षन्ते नात्र संशयः

கங்கை அறுபதாயிரம் க்ஷேத்ரபாலர்களால் முறையாகப் போற்றிப் பூஜிக்கப்படுகின்றாள். பிற தீர்த்தங்கள் அதன் பாதி எண்ணிக்கையால் காக்கப்படுகின்றன—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 43

अमरेश्वरे तु सरितां ये योगाः परिकीर्तिताः । ते त्वशीतिसहस्रैस्तु क्षेत्रपालैस्तु रक्षिताः

ஆனால் அமரேஸ்வரத்தில் புகழ்ந்து கூறப்பட்ட நதிகளின் சங்கமங்கள் எண்பதாயிரம் க்ஷேத்ரபாலர்களால் நன்கு காக்கப்படுகின்றன.

Verse 44

तथामरेश्वरे याम्ये लिङ्गं वै चपलेश्वरम् । द्वितीयं चण्डहस्ताख्यं द्वे लिङ्गे तीर्थरक्षके

அமரேஸ்வரத்தின் தெற்கில் ‘சபலேஸ்வர’ எனப்படும் ஒரு லிங்கம் உள்ளது; இரண்டாவது ‘சண்டஹஸ்த’ எனப் பெயர்பெற்றது—இவ்விரு லிங்கங்களும் தீர்த்தத்தை காக்கின்றன.

Verse 45

शिवेन स्थापिते पूर्वं कावेर्याद्यभिरक्षके । लक्षेण रक्षिता देवी नर्मदा बहुकल्पगा

முன்னர் சிவன் காவேரி முதலியவற்றைத் தொடக்கமாகக் கொண்டு காவலர்களை நிறுவினார். பல கல்பங்களாகப் பாயும் தேவியான நர்மதா ஒரு லட்சம் காவலர்களால் காக்கப்பட்டாள்.

Verse 46

धनुषां षष्ट्यभियुतैः पुरुषैरीशयोजितैः । ॐ कारशतसाहस्रैः पर्वतश्चाभिरक्षितः

ஈசனால் நியமிக்கப்பட்ட, அறுபது வில்லுகளால் ஆயத்தமான வீரர்களால் அந்த மலைவும் நன்கு காக்கப்படுகிறது; மேலும் பிரணவஸ்வரூபமான ‘ஓங்கார’த்தின் நூறாயிரக் கணக்கான புனிதச் சன்னிதிகளாலும்.

Verse 47

अन्यदेशकृतं पापमस्मिन् क्षेत्रे विनश्यति । अस्मिंस्तीर्थे कृतं पापं वज्रलेपो भविष्यति

பிற நாடுகளில் செய்த பாவம் இப்புண்யக் க்ஷேத்திரத்தில் அழிகிறது; ஆனால் இத்தீர்த்தத்திலேயே செய்த பாவம் வைரப் பூச்சுபோல் உறுதியாக ஒட்டிக் கொண்டு, அகற்ற அரிதாய் நீண்ட விளைவைத் தரும்।

Verse 48

एषा ते कथिता तात कावेरी सरितां वरा । रुद्रदेहसमुत्पन्ना तेन पुण्या सरिद्वरा

அன்புத் தாதா, நதிகளில் சிறந்த காவேரியை உனக்கு நான் கூறினேன். அவள் ருத்ரனின் திருமேனியிலிருந்து தோன்றியதால், மிகப் புனிதமானவள்—புண்ணிய நதிகளில் தலைசிறந்தவள்.