Adhyaya 228

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । परार्थं तीर्थयात्रायां गच्छतः कस्य किं फलम् । कियन्मात्रं मुनिश्रेष्ठ तन्मे ब्रूहि कृपानिधे

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்— முனிவருள் சிறந்தவரே, கருணைநிதியே! பிறருக்காக தீர்த்தயாத்திரை செல்லும்வனின் புண்ணியம் யாருக்குச் சேரும்? அதன் பலன் என்ன? எவ்வளவு அளவு என்பதை எனக்கு தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । परार्थं गच्छतस्तन्मे वदतः शृणु पार्थिव । यथा यावत्फलं तस्य यात्रादिविहितं भवेत्

மார்கண்டேயர் கூறினார்— அரசனே! கேள்; பிறருக்காகச் செல்லும்வனைப் பற்றி நான் கூறுவதைச் செவி கொள். அவனுடைய யாத்திரை முதலிய கர்மங்களின் பலன் எவ்வாறு, எத்தனை அளவு விதிக்கப்பட்டதோ அவ்வாறே அமையும்.

Verse 3

उत्तमेनेह वर्णेन द्रव्यलोभादिना नृप । नाधमस्य क्वचित्कार्यं तीर्थयात्रादिसेवनम्

அரசனே! இங்கு தீர்த்தயாத்திரை முதலிய அனுஷ்டானங்களை உயர்ந்த குணமுடையவன் செய்ய வேண்டும்; பொருளாசை முதலியவற்றால் மாசுபட்ட கீழ்மையானவன் செய்யக் கூடாது. அவனுக்கு எங்கும் தீர்த்தசேவை உரியதல்ல.

Verse 4

धर्मकर्म महाराज स्वयं विद्वान्समाचरेत् । शरीरस्याथवा शक्त्या अन्यद्वा कार्ययोगतः

ஓ மஹாராஜா, அறிவுடையவன் தானே தர்மகர்மங்களை ஆற்ற வேண்டும்—உடல் வலிமைக்கேற்ப; அல்லது தக்க வழிமுறைகளால் அவை நிறைவேறச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 5

धर्मकर्म सदा प्रायः सवर्णेनैव कारयेत् । पुत्रपौत्रादिकैर्वापि ज्ञातिभिर्गोत्रसम्भवैः

பொதுவாக தர்மகர்மங்கள் பெரும்பாலும் அதே வர்ணத்தவராலேயே செய்யப்பட வேண்டும்; அல்லது மகன், பேரன் முதலியோராலும், அதே கோத்திரத்தில் பிறந்த உறவினர்களாலும் செய்யலாம்.

Verse 6

श्रेष्ठं हि विहितं प्राहुर्धर्मकर्म युधिष्ठिर । तैरेव कारयेत्तस्मान्नोत्तमैर्नाधमैरपि

ஓ யுதிஷ்டிரா, விதிப்படி செய்யப்படும் தர்மகர்மமே சிறந்தது என்று ஞானிகள் கூறுகின்றனர்; ஆகவே அது தகுதியுள்ளவர்களாலேயே செய்யப்பட வேண்டும்—மிக உயர்ந்தவர்களாலும் அல்ல, தகுதியற்றவர்களாலும் அல்ல.

Verse 7

अधमेन कृतं सम्यङ्न भवेदिति मे मतिः । उत्तमश्चाधमार्थे वै कुर्वन्दुर्गतिमाप्नुयात्

என் கருத்தில் தகுதியற்றவர் செய்த செயல் முறையாக நிறைவேறாது; மேலும் உயர்ந்தவரும் இழிவான நோக்கத்திற்காகச் செய்தால் துர்கதியை அடையலாம்.

Verse 8

न शूद्राय मतिं दद्यान्नोच्छिष्टं न हविष्कृतम् । न चास्योपदिशेद्धर्मं न चास्य व्रतमादिशेत्

சூத்ரனுக்கு அறிவுரை (மதி) அளிக்கக் கூடாது; அவனுக்கு உச்சிஷ்டம் தரக் கூடாது, ஹவிஸாகத் தயாரித்த அர்ப்பணமும் தரக் கூடாது; அவனுக்கு தர்மத்தை உபதேசிக்கக் கூடாது, அவனுக்காக விரதமும் விதிக்கக் கூடாது.

Verse 9

जपस्तपस्तीर्थयात्रा प्रव्रज्या मन्त्रसाधनम् । देवताराधनं दीक्षा स्त्रीशूद्रपतनानि षट्

ஜபம், தவம், தீர்த்தயாத்திரை, பிரவ்ரஜ்யை, மந்திரசாதனை, தேவாராதனை மற்றும் தீட்சை—இவை பெண்களுக்கும் சூத்ரர்களுக்கும் வீழ்ச்சிக்குக் காரணமான ஆறென கூறப்படுகிறது.

Verse 10

पतिवत्नी पतत्येव विधवा सर्वमाचरेत् । सभर्तृकाशके पत्यौ सर्वं कुर्यादनुज्ञया

பதிவிரதை பெண் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட்டால் குற்றம் ஏற்படும்; ஆனால் விதவை எல்லா அனுஷ்டானங்களையும் செய்யலாம். கணவர் இருப்பின் அவரது அனுமதியுடன் மட்டுமே அனைத்தும் செய்ய வேண்டும்.

Verse 11

गत्वा परार्थं तीर्थादौ षोडशांशफलं लभेत् । गच्छतश्च प्रसङ्गेन तीर्थमर्द्धफलं स्मृतम्

மற்றொருவரின் பொருட்டு முதன்மையாகத் தீர்த்தத்திற்குச் சென்றால் பலனின் பதினாறில் ஒரு பங்கு மட்டுமே கிடைக்கும். வெறும் தொடர்பினால் சென்றவர்க்கு தீர்த்தப் பலன் பாதி எனச் சொல்லப்படுகிறது.

Verse 12

अनुसङ्गेन तीर्थस्य स्नाने स्नानफलं विदुः । नैव यात्राफलं तज्ज्ञाः शास्त्रोक्तं कल्मषापहम्

தற்செயலான தொடர்பினால் தீர்த்தத்தில் நீராடினால், நீராடலின் பலனே கிடைக்கும்; சாஸ்திரம் கூறும் பாபநாசகமான முழு யாத்திரைப் பலன் கிடையாது என அறிஞர் கூறுவர்.

Verse 13

पित्रर्थं च पितृव्यस्य मातुर्मातामहस्य च । मातुलस्य तथा भ्रातुः श्वशुरस्य सुतस्य च

தந்தைக்காகவும், பித்ருவ்யன் (சித்தப்பா/பெரியப்பா) காகவும், தாய்க்காகவும், மாதாமஹன் (தாய்வழித் தாத்தா) காகவும்; அதுபோல மாமா, சகோதரன், மாமனார், மகன் ஆகியோருக்காகவும் (இத்தீர்த்தக் கிரியை செய்யலாம்).

Verse 14

पोषकार्थादयोश्चापि मातामह्या गुरोस्तथा । स्वसुर्मातृष्वसुः पैत्र्या आचार्याध्यापकस्य च

போஷகர் முதலியோருக்கும், மாதாமஹிக்கும், அதுபோல குருவிற்கும்; தன் சகோதரி, தாயின் சகோதரி (மாமி), தந்தையின் சகோதரி (அத்தை), மேலும் ஆச்சாரியர் மற்றும் ஆசிரியருக்கும்—தீர்த்தக் கிரியையை அர்ப்பணிக்கலாம்.

Verse 15

इत्याद्यर्थे नरः स्नात्वा स्वयमष्टांशमाप्नुयात् । साक्षात्पित्रोः प्रकुर्वाणश्चतुर्थांशमवाप्नुयात्

இத்தகைய நோக்கங்களுக்காக ஒருவர் தீர்த்தத்தில் நீராடினால், அவர் தமக்குப் புண்ணியத்தின் எட்டில் ஒரு பங்கைப் பெறுவார்; ஆனால் பெற்றோருக்காக நேரடியாகச் செய்தால், நான்கில் ஒரு பங்கைப் பெறுவார்.

Verse 16

पतिपत्न्योर्मिथश्चार्द्धं फलं प्राहुर्मनीषिणः । भागिनेयस्य शिष्यस्य भ्रातृव्यस्य सुतस्य च । षट्त्रिपञ्चचतुर्भागान्फलमाप्नोति वै नरः

ஞானிகள் கூறுவது: கணவன்‑மனைவி ஒருவருக்கொருவர் புண்ணியப் பயனில் பாதிப் பங்கைக் பகிர்வர். சகோதரியின் மகன், சீடன், ஒரே வம்சரேகையிலுள்ள உறவினர் (ப்ராத்ருவ்ய), மற்றும் மகனும் அந்தப் புண்ணியத்தில் பங்கு பெறுவர்—உறவின்படி ஆறில் ஒன்று, மூன்றில் ஒன்று, ஐந்தில் ஒன்று அல்லது நான்கில் ஒன்று என.

Verse 17

इति ते कथितं पार्थ पारम्पर्यक्रमागतम् । कर्तव्यं ज्ञातिवर्गस्य परार्थे धर्मसाधनम्

ஓ பார்த்தா, பரம்பரை வரிசையாக வந்ததை உனக்குச் சொன்னேன். உறவினர் வட்டத்தின் கடமை—பிறரின் நலனுக்காகவும் தர்மத்தைச் சாதிப்பது.

Verse 18

वर्षाऋतुसमायोगे सर्वा नद्यो रजस्वलाः । मुक्त्वा सरस्वतीं गङ्गां नर्मदां यमुनानदीम्

மழைக்காலம் வந்தபோது எல்லா நதிகளும் ‘ரஜஸ்வல’ (அசுத்த நிலை) எனக் கருதப்படுகின்றன—சரஸ்வதி, கங்கை, நர்மதா, யமுனை ஆகியவற்றைத் தவிர.