Adhyaya 220

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धराधीश लोटणेश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपातकनाशनम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்: பூமியின் அதிபதியே! பின்னர் நர்மதையின் வடகரையில் உள்ள எல்லாப் பாபங்களையும் நாசம் செய்யும் சிறந்த லோடணேஸ்வரனைச் சென்று தரிசிக்க வேண்டும்.

Verse 2

तत्क्षणादेव तत्सर्वं सप्तजन्मार्जितं त्वघम् । नश्यते देवदेवस्य दर्शनादेव तन्नृप

அந்தக் கணமே, அரசே, தேவர்களின் தேவனின் தரிசனமாத்திரத்தால் ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த எல்லாப் பாவமும் அழிகிறது।

Verse 3

बाल्यात्प्रभृति यत्पापं यौवने चापि यत्कृतम् । तत्सर्वं विलयं याति देवदेवस्य दर्शनात्

பால்யம் முதல் யௌவனத்தில் செய்த எந்தப் பாவமாயினும்—அனைத்தும் தேவர்களின் தேவனின் தரிசனத்தால் லயமடைகிறது।

Verse 4

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यभूतं लोकेषु नर्मदाचरितं महत् । त्वया वै कथितं विप्र सकलं पापनाशनम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—உலகங்களில் வியப்புக்குரியது நர்மதையின் மகத்தான சரிதம். ஓ பிராமணரே, அதை முழுமையாகப் பாவநாசகமாக நீங்கள் உரைத்தீர்கள்।

Verse 5

यदेकं परमं तीर्थं सर्वतीर्थफलप्रदम् । श्रोतुमिच्छामि तत्सर्वं दयां कृत्वा वदाशु मे

அனைத்துத் தீர்த்தங்களின் பலனையும் அளிக்கும் அந்த ஒரே பரம தீர்த்தத்தை முழுவதுமாக நான் கேட்க விரும்புகிறேன். கருணை செய்து விரைவில் சொல்லுங்கள்।

Verse 6

ये केचिद्दुर्लभाः प्रश्नास्त्रिषु लोकेषु सत्तम । त्वत्प्रसादेन ते सर्वे श्रुता मे सह बान्धवैः

நல்லோரில் சிறந்தவரே, மூன்று உலகங்களிலும் அரிதான கேள்விகள் எவையோ, உங்கள் அருளால் அவை அனைத்தையும் என் உறவினர்களுடன் சேர்ந்து நான் கேட்டறிந்தேன்।

Verse 7

एतमेकं परं प्रश्नं सर्वप्रश्नविदां वर । श्रुत्वाहं त्वत्प्रसादेन यत्र यामि सबान्धवः

இது ஒரே பரமக் கேள்வி, எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் விடை அறிந்தவர்களில் சிறந்தவரே! உங்கள் அருளால் இதைக் கேட்ட பின், நான் என் உறவினர்களுடன் சேர்ந்து எந்த நிலை, எந்த தாமத்தை அடைவேன்?

Verse 8

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधुसाधु महाप्राज्ञ यस्य ते मतिरीदृशी । दुर्लभं त्रिषु लोकेषु तस्य ते नास्ति किंचन

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— நன்று, நன்று, மகாப்ராஜ்ஞரே! உமது அறிவு இவ்வாறாயின், மூன்று உலகங்களிலும் உமக்கு அடைய முடியாதது எதுவும் இல்லை.

Verse 9

धर्ममर्थं च कामं च मोक्षं च भरतर्षभ । काले काले च यो वेत्ति कर्तव्यस्तेन धीमता

பரதர்களில் சிறந்தவரே! காலத்திற்கேற்றவாறு தர்மம், அர்த்தம், காமம், மோக்ஷம் ஆகியவற்றை அறிந்து, அதன்படி செய்ய வேண்டிய கடமையைச் செய்பவனே ஞானி.

Verse 10

तस्मात्ते सम्प्रवक्ष्यामि प्रश्नस्यास्योत्तरं शुभम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यन्ते भुवि मानवाः

ஆகையால் இக்கேள்விக்கான மங்களமான விடையை நான் உனக்குச் சொல்கிறேன்; அதைச் செவிமடுத்தால் பூமியிலுள்ள மனிதர்கள் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவர்.

Verse 11

नर्मदा सरितां श्रेष्ठा सर्वतीर्थमयी शुभा । विशेषः कथितस्तस्या रेवासागरसङ्गमे

நர்மதா நதிகளில் சிறந்தவள்; மங்களமயி, எல்லாத் தீர்த்தங்களையும் தன்னுள் கொண்டவள். ரேவா–சாகர சங்கமத்தில் அவளது சிறப்பு மகிமை கூறப்பட்டுள்ளது.

Verse 12

आगच्छन्तीं नृपश्रेष्ठ दृष्ट्वा रेवां महोदधिः । प्रणम्य च पुनर्देवीं सङ्गमे रेवया सह

அரசருள் சிறந்தவனே! ரேவா அணுகி வருவதைக் கண்ட மகாசமுத்திரம் பக்தியுடன் வணங்கியது; மேலும் ரேவையுடன் கூடிய சங்கமத்தில் தேவியையும் மீண்டும் வணங்கியது।

Verse 13

संचिन्त्य मनसा केयमिति मां वै सरिद्वरा । ज्ञात्वा संचिन्त्य मनसा रेवां लिङ्गोद्भवां पराम्

நதிகளில் சிறந்தவன் மனத்தில் ‘இவள் யார்?’ என்று சிந்தித்தான்; பின்னர் தியானித்து ரேவையை சிவலிங்கத்திலிருந்து தோன்றிய பரமாத்மிகை என அறிந்தான்।

Verse 14

लुठन्वै सम्मुखस्तात गतो रेवां महोदधिः । समुद्रे नर्मदा यत्र प्रविष्टास्ति महानदी

அன்பனே! உருண்டு முன்னே வந்து மகாசமுத்திரம் ரேவையை எதிர்கொள்ளச் சென்றது—மகாநதி நர்மதா கடலில் புகும் இடத்தில்.

Verse 15

तत्र देवाधिदेवस्य समुद्रे लिङ्गमुत्थितम् । लिङ्गोद्भूता महाभागा नर्मदा सरितां वरा

அங்கே கடலில் தேவர்களின் தேவனான பரமேஸ்வரனின் லிங்கம் எழுந்தது; அந்த லிங்கத்திலிருந்தே லிங்கோத்பவையாகிய மகாபாக்கிய நர்மதா—நதிகளில் சிறந்தவள்—பிறந்தாள்।

Verse 16

लयं गता तत्र लिङ्गे तेन पुण्यतमा हि सा । नर्मदायां वसन्नित्यं नर्मदाम्बु पिबन्सदा । दीक्षितः सर्वयज्ञेषु सोमपानं दिने दिने

அங்கே அவள் அந்த லிங்கத்தில் லயமடைந்தாள்; ஆகவே அவள் மிகப் புனிதமானவள். நர்மதா கரையில் எப்போதும் தங்கி இடையறாது நர்மதா நீரைப் பருகுபவன், எல்லா யாகங்களிலும் தீட்சை பெற்றவனெனக் கருதப்படுவான்—தினந்தோறும் சோமபானப் பலனை அடைவான்.

Verse 17

सङ्गमे तत्र यः स्नात्वा लोटणेश्वरमर्चयेत् । सोऽश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

அங்கே சங்கமத்தில் நீராடி லோடணேஸ்வரரை விதிப்படி அர்ச்சிப்பவன், மனிதன் அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைகிறான்.

Verse 18

वाचिकं मानसं पापं कर्मणा यत्कृतं नृप । लोटणेश्वरमासाद्य सर्वं विलयतां व्रजेत्

அரசே, சொல், மனம், செயல் ஆகியவற்றால் செய்த எந்தப் பாவமாயினும், லோடணேஸ்வரரை அடைந்தவுடன் அனைத்தும் கரைந்து அழிகிறது.

Verse 19

कार्त्तिक्यां तु विशेषेण कथितं शङ्करेण तु । तच्छृणुष्व नृपश्रेष्ठ सर्वपापापनोदनम्

கார்த்திகீ மாதத்திற்காக இதைச் சிறப்பாகத் தாமே சங்கரர் உரைத்தார்; ஆகவே அரசர்களில் சிறந்தவனே, எல்லாப் பாவங்களையும் நீக்கும் அதைக் கேள்.

Verse 20

सम्प्राप्तां कार्त्तिकीं दृष्ट्वा गत्वा तत्र नृपोत्तम । चतुर्दश्यामुपोष्यैव स्नात्वा वै नर्मदाजले

அரசர்களில் சிறந்தவனே, கார்த்திகீ வந்ததை அறிந்து அங்கே செல்ல வேண்டும்; சதுர்தசி நாளில் உபவாசமிருந்து நர்மதா நீரில் நீராட வேண்டும்.

Verse 21

संतर्प्य पितृदेवांश्च श्राद्धं कृत्वा यथाविधि । रात्रौ जागरणं कुर्यात्सम्पूज्य लोटणेश्वरम्

பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்தி, விதிப்படி சிராத்தம் செய்து, லோடணேஸ்வரரை முறையாகப் பூஜித்து இரவில் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

सफलं जीवितं तस्य सफलं तस्य चेष्टितम् । पङ्गवस्ते न सन्देहो जन्म तेषां निरर्थकम्

அவனுடைய வாழ்வு பயனுடையது; அவனுடைய முயற்சிகளும் பயனுடையவை. ஆனால் பக்தியில் ஊனமுற்றவர்களுக்கோ, ஐயமின்றி அவர்களின் பிறப்பு வீணாகிறது.

Verse 23

एकाग्रमनसा यैस्तु न दृष्टो लोटणेश्वरः । पिशाचत्वं वियोनित्वं न भवेत्तस्य वै कुले

ஒருமுக மனத்துடன் லோடணேஸ்வரரை தரிசிக்காதவர்களின் குலத்தில், நிச்சயமாக பிசாசுத்தன்மையும் தாழ்ந்த யோனிப் பிறப்புகளும் தோன்றும்.

Verse 24

सङ्गमे तत्र यो गत्वा स्नानं कृत्वा यथाविधि । पुण्यैश्चैव तथा कुर्याद्गीतैर्नृत्यैः प्रबोधनम्

அங்கே சங்கமத்திற்குச் சென்று விதிப்படி நீராடி புண்ணியச் செயல்களைச் செய்வோர், கீதங்களாலும் நடனங்களாலும் (இறைவனை) விழிப்பூட்ட வேண்டும்.

Verse 25

ततः प्रभातां रजनीं दृष्ट्वा नत्वा महोदधिम् । आमन्त्र्य स्नानविधिना स्नानं तत्र तु कारयेत्

பின் இரவு விடியலாக மாறுவதைக் கண்டு, மாபெரும் கடலை வணங்கி, அதை அழைத்து, நீராடும் விதிப்படி அங்கே நீராட வேண்டும்.

Verse 26

ॐ नमो विष्णुरूपाय तीर्थनाथाय ते नमः । सान्निध्यं कुरु मे देव समुद्र लवणाम्भसि । इत्यामन्त्रणमन्त्रः

“ஓம்—விஷ்ணுரூபனே, உமக்கு நமஸ்காரம்; தீர்த்தநாதனே, உமக்கு நமஸ்காரம். தேவரே! உப்புநீர்க் கடலே! எனக்கு உமது சாந்நித்யத்தை அருள்வாயாக.” —இதுவே ஆமந்திரண மந்திரம்.

Verse 27

अग्निश्च तेजो मृडया च देहो रेतोऽधा विष्णुरमृतस्य नाभिः । एवं ब्रुवन् पाण्डव सत्यवाक्यं ततोऽवगाहेत पतिं नदीनाम् । इति स्नानमन्त्रः

அக்னியே ஒளித்தேஜம்; சிவன் அருளால் உடல் நிலைபெறும்; ரேதஸ் கீழே நிறுவப்பட்டது; விஷ்ணு அமிர்தத்தின் நாபி. பாண்டவனின் சத்தியவாக்கை உரைத்து, பின்னர் நதிகளின் நாதனில் முழுகுக. இது ஸ்நான மந்திரம்.

Verse 28

आजन्मशतसाहस्रं यत्पापं कृतवान्नरः । सकृत्स्नानाद्व्यपोहेत पापौघं लवणाम्भसि

மனிதன் நூறாயிரம் பிறவிகளில் செய்த பாவமெல்லாம், உப்புநீரில் ஒருமுறை ஸ்நானம் செய்தாலே பாவக் கூட்டம் எனும் பெருக்கை அகற்றிவிடும்.

Verse 29

अन्यथा हि कुरुश्रेष्ठ देवयोनिरसौ विभुः । कुशाग्रेणापि विबुधैर्न स्प्रष्टव्यो महार्णवः

இல்லையெனில், குருசிறந்தவனே! தேவர்குலத்தில் தோன்றிய அந்த விபு மகார்ணவம்; ஆகவே ஞானிகளும் குசையின் முனையால்கூட அவரைத் தொடக்கூடாது—அவர் அளவிலா ஆழ்கடல் போன்றவன்.

Verse 30

सर्वरत्नप्रधानस्त्वं सर्वरत्नाकराकर । सर्वामरप्रधानेश गृहाणार्घं नमोऽस्तु ते । इति अर्वमन्त्र

நீ எல்லா ரத்தினங்களிலும் முதன்மை; எல்லா ரத்தினச் சுரங்கங்களுக்கும் ஆதாரமும் மூலமும். அமரர்களின் தலைமை ஈசனே! இந்த அர்க்யத்தை ஏற்றருள்வாயாக; உமக்கு நமஸ்காரம். இது அர்க்ய மந்திரம்.

Verse 31

पितृदेवमनुष्यांश्च संतर्प्य तदनन्तरम् । उत्तीर्य तीरे तस्यैव पञ्चभिर्द्विजपुंगवैः

பித்ருக்கள், தேவர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோருக்கு திருப்தி அளித்து, அதன் பின் அதே கரையில் ஏறி, ஐந்து சிறந்த த்விஜர்களுடன் (அடுத்த விதியை) மேற்கொள்ள வேண்டும்.

Verse 32

श्राद्धं समाचरेत्पश्चाल्लोकपालानुरूपिभिः । कृत्वाग्रे लोकपालांस्तु प्रतिष्ठाप्य यथाविधि

அதன்பின் லோகபாலர்களுக்கேற்ற முறையில் விதிப்படி ஸ்ராத்தத்தைச் செய்ய வேண்டும். முதலில் விதியின்படி முன்னிலையில் லோகபாலர்களை நிறுவி।

Verse 33

सम्पूज्य च यथान्यायं तानेव ब्राह्मणैः सह । सुकृतं दुष्कृतं पश्चात्तेभ्यः सर्वं निवेदयेत्

பிராமணர்களுடன் சேர்ந்து நியாயப்படி அவர்களை முறையாகப் பூஜித்து, பின்னர் தன் புண்ணியமும் பாபமும் அனைத்தையும் அவர்களிடம் அர்ப்பணித்து அறிவிக்க வேண்டும்।

Verse 34

बाल्यात्प्रभृति यत्पापं कृतं वार्धकयौवने । प्रख्यापयित्वा तेभ्योऽग्रे लोकपालान्निमन्त्रयेत्

குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து இளமை அல்லது முதுமையில் செய்த எந்தப் பாவமாயினும், அதை அவர்களின் முன்னிலையில் ஒப்புக்கொண்டு, பின்னர் லோகபாலர்களை ஆவாஹனம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 35

बाल्यात्प्रभृति यत्किंचित्कृतमा जन्मतोऽशुभम् । विप्रेभ्यः कथितं सर्वं तत्सांनिध्यं स्थितेषु मे

குழந்தைப் பருவத்திலிருந்து, பிறப்பிலிருந்தே எழுந்த எந்த அசுபச் செயலை நான் செய்திருந்தாலும், இங்கு முன்னிலையில் நிற்கும் பிராமணர்களிடம் அனைத்தையும் நான் கூறிவிட்டேன்।

Verse 36

इत्युक्त्वा स लुठेत्पश्चात्तेभ्योऽग्रेण च सम्मुखम् । अनुमान्य च तान्पञ्च पश्चात्स्नानं समाचरेत्

இவ்வாறு கூறி, அவர்களின் முன்னிலையில் அவர்களை நோக்கி தண்டவத் பணிந்து உருண்டு வணங்க வேண்டும். அந்த ஐவரின் அனுமதி பெற்று பின்னர் ஸ்நான விதியைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 37

श्राद्धं च कार्यं विधिवत्पितृभ्यो नृपसत्तम । एवं कृते नृपश्रेष्ठ सर्वपापक्षयो भवेत्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! பித்ருக்களுக்காக விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும். இவ்வாறு செய்தால், அரசரே, எல்லாப் பாவங்களும் நாசமடையும்.

Verse 38

जिज्ञासार्थं तु यः कश्चिदात्मानं ज्ञातुमिच्छति । शुभाशुभं च यत्कर्म तस्य निष्ठामिमां शृणु

ஆனால் யாரேனும் உண்மையறிவை நாடி ஆத்மாவை அறிய விரும்பி, எது சுபகர்மம் எது அசுபகர்மம் என்று தீர்மானிக்க விரும்பினால், அதற்கான இந்த நிலையான நிஷ்டையை கேள்.

Verse 39

स्नात्वा तत्र महातीर्थे लुठमानो व्रजेन्नरः । पापकर्मान्यतो याति धर्मकर्मा व्रजेन्नदीम्

அந்த மகாதீர்த்தத்தில் நீராடி, மனிதன் அங்கே பக்தியுடன் உருண்டு முன்னே செல்ல வேண்டும். அவனுடைய பாவச் செயல்கள் அகன்று போகும்; தர்மச் செயல்களில் ஈடுபட்டு பின்னர் நதியினை அணுக வேண்டும்.

Verse 40

पापकर्मा ततो ज्ञात्वा पापं मे पूर्वसंचितम् । स्नात्वा तीर्थवरे तस्मिन्दानं दद्याद्यथाविधि

அப்போது ‘என் பாவம் முன்பே சேர்ந்து குவிந்தது’ என்று உணர்ந்து, பாவச் செயல்களில் சிக்கியவனும் அந்தச் சிறந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி விதிப்படி தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 41

लोटणेश्वरमभ्यर्च्य सर्वपापैः प्रमुच्यते । अवक्रगमनं गत्वा मुच्यते सर्वपातकैः

லோடணேஸ்வரரை வழிபட்டால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; அவக்ரகமனம் எனும் தலத்திற்குச் சென்றால் எல்லா மகாபாதகங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்.

Verse 42

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन ज्ञात्वैवं नृपसत्तम । स्नातव्यं मानवैस्तत्र यत्र संनिहितो हरः

ஆகையால், அரசர்களில் சிறந்தவனே, இதை அறிந்து முழு முயற்சியுடன் மக்கள் ஹரன் (சிவன்) சிறப்பாக சன்னிதியாக இருக்கும் இடத்தில் நீராட வேண்டும்.

Verse 43

एवं स्नात्वा विधानेन ब्राह्मणान् वेदपारगान् । पूजयेत्पृथिवीपाल सर्वपापोपशान्तये

இவ்வாறு விதிப்படி நீராடி, பூமியை ஆளும் அரசனே, வேதங்களில் தேர்ந்த பிராமணர்களை வணங்கி போற்ற வேண்டும்; அதனால் எல்லாப் பாவங்களும் முழுமையாக அமைதியடையும்.

Verse 44

एवं गुणविशिष्टं हि तत्तीर्थं नृपसत्तम । तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं शृणुष्वैकमना नृप

அரசர்களில் சிறந்தவனே, அந்தத் தீர்த்தம் இத்தகைய உயர்ந்த குணங்களால் நிச்சயமாகச் சிறப்புற்றது. இப்போது, அரசனே, ஒருமுக மனத்துடன் அதன் மகிமையை கேள்.

Verse 45

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा संतर्प्य पितृदेवताः । श्राद्धं यः कुरुते तत्र पित्ःणां भक्तिभावितः

அந்தத் தீர்த்தத்தில் மனிதன் நீராடி, பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்து திருப்தி அளிக்க வேண்டும்; மேலும் அங்கே பித்ருக்களுக்கு பக்தியுடன் சிராத்தம் செய்பவன்.

Verse 46

दानं ददाति विप्रेभ्यो गोभूतिलहिरण्यकम् । षष्टिवर्षसहस्राणि कोटिर्वर्षशतानि च

அவன் பிராமணர்களுக்கு தானம் அளிக்கிறான்—பசுக்கள், நிலம், எள், பொன்; மேலும் (அதனால் கிடைக்கும் புண்ணியம்) அறுபதாயிரம் ஆண்டுகளும், கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகளின் நூற்றுக்கணக்கான அளவும் எனக் கணிக்கப்படுகிறது.

Verse 47

विमानवरमारूढः स्वर्गलोके महीयते । नर्मदासर्वतीर्थेभ्यः स्नाने दाने च यत्फलम्

மேன்மையான தெய்வ விமானத்தில் ஏறியவன் ஸ்வர்கலோகத்தில் போற்றப்படுகிறான். நர்மதையின் எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் நீராடலும் தானமும் அளிக்கும் பலன் எதுவோ—

Verse 48

तत्फलं समवाप्नोति रेवासागरसङ्गमे । सुवर्णं रजतं ताम्रं मणिमौक्तिकभूषणम्

அதே பலன் ரேவா–சாகர சங்கமத்தில் கிடைக்கிறது. அங்கே பொன், வெள்ளி, செம்பு, மேலும் மணிமுத்துகள் பதித்த ஆபரணங்கள் தானமாக அளிக்கப்படுகின்றன।

Verse 49

गोवृषं च महीं धान्यं तत्र दत्त्वाक्षयं फलम् । शुभस्याप्यशुभस्यापि तत्र तीर्थे न संशयः

அந்தத் தீர்த்தத்தில் பசு, காளை, நிலம் அல்லது தானியம் தானம் செய்தால் அழியாத பலன் கிடைக்கும். நற்கருமம் செய்தவர்க்கும் தீக்கருமம் செய்தவர்க்கும் அந்தத் தீர்த்தம் பயன் தரும்—சந்தேகமில்லை।

Verse 50

तत्र तीर्थे नरः कश्चित्प्राणत्यागं युधिष्ठिर । करोति भक्त्या विधिवत्तस्य पुण्यफलं शृणु

யுதிஷ்டிரா, யாரேனும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் முறையாக உயிர் துறந்தால், அவனுக்குக் கிடைக்கும் புண்ணியப் பலனை கேள்।

Verse 51

कोटिवर्षं तु वर्षाणां क्रीडित्वा शिवमन्दिरे । वेदवेदाङ्गविद्विप्रो जायते विमले कुले

சிவன் ஆலயத்தில் பத்து கோடி ஆண்டுகள் இன்புற விளையாடி, பின்னர் தூய குலத்தில் வேதமும் வேதாங்கங்களும் அறிந்த பிராமணனாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 52

पुत्रपौत्रसमृद्धोऽसौ धनधान्यसमन्वितः । सर्वव्याधिविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदांशतम्

அவன் புத்ர-பௌத்திரங்களால் செழித்து, தனம்-தானியங்களால் நிறைந்தவனாவான். எல்லா நோய்களிலிருந்தும் விடுபட்டு நூறு சரத்கள் (முழு ஆயுள்) வாழ்வான்.

Verse 53

अपि द्वादशयात्रासु सोमनाथे यदर्चिते । कार्त्तिक्यां कृत्तिकायोगे तत्पुण्यं लोटणेश्वरे

பன்னிரண்டு யாத்திரைகளிலும், குறிப்பாக கார்த்திக மாதத்தில் க்ருத்திகா-யோக நேரத்தில், சோமநாதரில் செய்யும் அர்ச்சனை-பூஜையால் உண்டாகும் புண்ணியம்—அதே புண்ணியம் லோடணேஸ்வரத்தில் கிடைக்கும்.

Verse 54

गया गङ्गा कुरुक्षेत्रे नैमिषे पुष्करे तथा । तत्पुण्यं लभते पार्थ लोटणेश्वरदर्शनात्

ஓ பார்த்தா! லோடணேஸ்வரரை தரிசனம் செய்த மாத்திரத்தால் கயா, கங்கை, குருக்ஷேத்திரம், நைமிஷம், புஷ்கரம் முதலிய தீர்த்தங்களுக்குச் சமமான புண்ணியம் கிடைக்கும்.

Verse 55

यः शृणोति नरो भक्त्या पठ्यमानमिदं शुभम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोकं स गच्छति

பக்தியுடன் இந்தப் புனிதக் கதையை ஓதப்படும்போது கேட்பவன், எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ருத்ரலோகத்தை அடைவான்.