Adhyaya 22

Verse 1

। श्री मार्कण्डेय उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि सा विशल्या ह्यभूद्यथा । आश्चर्यभूता लोकस्य सर्वपापक्षयंकरी

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்: இனி நான் விளக்குகிறேன்—அது எவ்வாறு ‘விசல்யா’ எனப் புகழ்பெற்றது; உலகிற்கு அதிசயமாய், எல்லாப் பாவங்களையும் நாசம் செய்யும் சக்தியுடையது.

Verse 2

ब्रह्मणो मानसः पुत्रो मुख्यो ह्यग्निरजायत । मुख्यो वह्निरितिप्रोक्त ऋषिः परमधार्मिकः

பிரம்மாவின் மனப்புதல்வனாக ‘முக்கிய’ எனும் அக்னி தோன்றினான். ‘முக்கிய-வஹ்னி’ என்று புகழப்பட்ட அந்த ரிஷி மிகுந்த தர்மநிஷ்டையுடையவன்.

Verse 3

तस्य स्वाहाभवत्पत्नी स्मृता दाक्षायणी तु सा । तस्यां मुख्या महाराज त्रयः पुत्रास्तदाऽभवन्

அவருடைய துணைவி ஸ்வாஹா; அவள் தக்ஷனின் மகளாக ‘தாக்ஷாயணி’ என்று நினைக்கப்படுகிறாள். ஓ மஹாராஜா, அந்த முக்கியனிடமிருந்து அப்போது மூன்று புதல்வர்கள் பிறந்தனர்.

Verse 4

अग्निराहवनीयस्तु दक्षिणाग्निस्तथैव च । गार्हपत्यस्तृतीयस्तु त्रैलोक्यं यैश्च धार्यते

அக்னி ஆஹவனீயமாகவும், அதேபோல் தக்ஷிணாக்னியாகவும் வெளிப்படுகிறான்; மூன்றாவது கார்ஹபத்யம் எனப்படும். இப்புனித அக்கினிகளாலே மும்முலகங்களின் ஒழுங்கு நிலைபெறுகிறது.

Verse 5

तथा वै गार्हपत्योऽग्निर्जज्ञे पुत्रद्वयं शुभम् । पद्मकः शङ्कुनामा च तावुभावग्निसत्तमौ

அதேபோல் கார்ஹபத்ய அக்னியிலிருந்து இரண்டு மங்களமான புதல்வர்கள் பிறந்தனர்—பத்மகன் மற்றும் சங்குவெனப் பெயருடையவன். அவர்கள் இருவரும் அக்னிகளில் சிறந்தவர்கள்.

Verse 6

वसन्नग्निर्नदीतीरे समाश्रित्य महत्तपः । रुद्रमाराधयामास जितात्मा सुसमाहितः

நதிக்கரையில் தங்கி அக்னி மகத்தான தவத்தை மேற்கொண்டான். மனத்தை வென்று, முழு தியான ஒருமைப்பாட்டுடன் ருத்ரனை ஆராதித்தான்.

Verse 7

दशवर्षसहस्राणि चचार विपुलं तपः । तमुवाच महादेवः प्रसन्नो वृषभध्वजः

பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் அவன் பெருந்தவம் செய்தான். அப்போது வृषபத்வஜனான மகாதேவன் மகிழ்ந்து அவனிடம் உரைத்தான்।

Verse 8

भोभो ब्रूहि महाभाग यत्ते मनसि वर्तते । दाता ह्यहमसंदेहो यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

“ஓ மகாபாகனே! உன் மனத்தில் இருப்பதைச் சொல். அது மிக அரிதானதாயினும் நான் ஐயமின்றி அருள்வேன்.”

Verse 9

अग्निरुवाच । नर्मदेयं महाभागा सरितो याश्च षोडश । भवन्तु मम पत्न्यस्तास्त्वत्प्रसादान्महेश्वर

அக்னி கூறினான்—“ஓ மகேஸ்வரா! உமது அருளால் நர்மதையும் பதினாறு புனித நதிகளும் என் மனைவியராவதாக.”

Verse 10

तासु वै चिन्तितान् पुत्रानग्र्यानुत्पादयाम्यहम् । एष एव वरो देव दीयतां मे महेश्वर

“அவர்களால் நான் விரும்பிய சிறந்த புதல்வர்களை பெறுவேன். ஓ தேவா! இதுவே வரம்—ஓ மகேஸ்வரா, எனக்கு அருள்வாயாக.”

Verse 11

ईश्वर उवाच । एतास्तु धिष्णिनाम्न्यो वै भविष्यन्ति सरिद्वराः । पत्न्यस्तव विशालाक्ष्यो वेदे ख्याता न संशयः

ஈஸ்வரன் உரைத்தான்—“இந்தச் சிறந்த நதிகள் ‘திஷ்ணீ’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெறும். விசாலநேத்திர தேவியரான இவர்கள் உன் மனைவியர்; வேதத்தில் புகழப்பட்டோர்—ஐயமில்லை.”

Verse 12

तासां पुत्रा भविष्यन्ति ह्यग्नयो येऽध्वरे स्मृताः । धिष्ण्यानाम सुविख्याता यावदाभूतसम्प्लवम्

அவர்களின் புதல்வர்கள் யாகத்தில் நினைக்கப்படும் அக்னிகளாக இருப்பர்; திஷ்ண்ய அக்னிகள் எனப் புகழ்பெற்று, உயிர்களின் பிரளயம் வரை பெயர்பெற்று நிலைப்பர்.

Verse 13

एवमुक्त्वा महादेवस्तत्रैवान्तरधीयत । नर्मदा च सरिच्छ्रेष्ठा तस्य भार्या बभूव ह

இவ்வாறு கூறி மகாதேவர் அங்கேயே மறைந்தார்; நதிகளில் சிறந்த நர்மதா உண்மையிலே அவருடைய துணைவியாக ஆனாள்.

Verse 14

कावेरी कृष्णवेणी च रेवा च यमुना तथा । गोदावरी वितस्ता च चन्द्रभागा इरावती

காவேரி, கிருஷ்ணவேணி, ரேவா, யமுனா; கோதாவரி, விதஸ்தா, சந்திரபாகா, இராவதி—இவை இப்புனித வரலாற்றில் புகழ்பெற்ற நதிகளாக உரைக்கப்படுகின்றன.

Verse 15

विपाशा कौशिकी चैव सरयूः शतरुद्रिका । शिप्रा सरस्वती चैव ह्रादिनी पावनी तथा

விபாசா, கௌசிகீ, சரயூ, சதருத்ரிகா; சிப்ரா, சரஸ்வதி; மேலும் ஹ்ராதினீ, பாவனீ—இவையும் புனிதம் அளிக்கும் நதிகளுள் சொல்லப்படுகின்றன.

Verse 16

एताः षोडशा नद्यो वै भार्यार्थं संव्यवस्थिताः । तदात्मानं विभज्याशु धिष्णीषु स महाद्युतिः

இந்த பதினாறு நதிகள் துணைவியாதற்காக நியமிக்கப்பட்டன; அந்த மகாதேஜஸ்வி தன் ஆத்மத் தத்துவத்தை விரைவில் அவர்களின் திஷ்ணி-இடங்களில் பகிர்ந்தான்.

Verse 17

व्यभिचारात्तु भर्तुर्वै नर्मदाद्यासु धिष्णिषु । उत्पन्नाः शुचयः पुत्राः सर्वे ते धिष्ण्यपाः स्मृताः

கணவனின் தவறான நடத்தை காரணமாக நர்மதா முதலான புனிதத் திஷ்ணியங்களில் தூய புதல்வர்கள் தோன்றினர்; அவர்கள் அனைவரும் அந்தத் தலங்களின் காவலர் ‘திஷ்ண்யபர்’ என நினைவுகூரப்படுகின்றனர்.

Verse 18

तस्याश्च नर्मदायास्तु धिष्णीन्द्रो नाम विश्रुतः । बभूव पुत्रो बलवान्रूपेणाप्रतिमो नृप

அந்த நர்மதைக்கு ‘திஷ்ணீந்திரன்’ எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு புதல்வன் பிறந்தான்; அவன் வலிமைமிக்கவன், உருவில் ஒப்பற்றவன், அரசே.

Verse 19

ततो देवासुरं युद्धमभवल्लोमहर्षणम् । मयतारकमित्येवं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

பின்னர் தேவர்–அசுரர் இடையே மயிர்க்கூச்சமூட்டும் பயங்கரப் போர் எழுந்தது; அது ‘மயதாரக’ என்ற பெயரால் மூவுலகிலும் புகழ்பெற்றது.

Verse 20

तत्र दैत्यैर्महाघोरैर्मयतारपुरोगमैः । ताडितास्ते सुरास्त्रस्ता विष्णुं वै शरणं ययुः

அங்கே மயதாரன் முன்னணியில் இருந்த மிகக் கொடிய தைத்தியர்கள் தாக்கியதால் அஞ்சிய தேவர்கள் விஷ்ணுவைச் சரணடைந்தனர்.

Verse 21

त्रायस्व नो हृषीकेशा घोरादस्मान्महाभयात् । दैत्यान्सर्वान्संहरस्व मयतारपुरोगमान्

அவர்கள் கூறினர்—“ஹ்ருஷீகேசா! இந்தக் கொடிய மாபெரும் அச்சத்திலிருந்து எங்களை காத்தருள்வாயாக; மயதாரன் தலைமையிலுள்ள தைத்தியர் அனைவரையும் அழித்தருள்வாயாக.”

Verse 22

एवमुक्तः स भगवान्दिशो दश व्यलोकयत् । ततो भगवता दृष्टौ रणे पावकमारुतौ

இவ்வாறு கூறப்பட்டபின் பகவான் பத்து திசைகளையும் நோக்கினார். பின்னர் போர்க்களத்தில் பகவான் பாவகன் (அக்னி) மற்றும் மாருதன் (வாயு) ஆகியோரைக் கண்டார்.

Verse 23

आहूतौ विष्णुना तौ तु सकाशं जग्मतुः क्षणात् । स्थितौ तौ प्रणतौ चाग्रे देवदेवस्य धीमतः

விஷ்ணுவால் அழைக்கப்பட்டவுடன் அவர்கள் இருவரும் கணநேரத்தில் அவருடைய சன்னிதிக்கு வந்தனர். ஞானமிகு தேவர்களின் தேவனின் முன்னே வணங்கி நின்றனர்.

Verse 24

ततो धिष्णिः पावकेन्द्रो देवेनोक्तो महात्मना । निर्दहेमान्महाघोरान्नार्मदेय महासुरान्

அப்போது மகாத்மா தேவனின் ஆணையால் திஷ்ணி—பாவகேந்திரன் அக்னிதேவன்—மிகக் கொடிய நர்மதேய மகாசுரர்களை எரிக்கத் தொடங்கினான்.

Verse 25

अथैवमुक्तौ तौ देवौ रणे पावकमारुतौ । दैत्यान् ददहतुः सर्वान्मयतारपुरोगमान्

இவ்வாறு உத்தரவு பெற்ற அந்த இரு தேவர்கள்—பாவகன், மாருதன்—போரில் மயதாரன் முன்னணியில் இருக்க, எல்லா தைத்யர்களையும் எரித்தனர்.

Verse 26

दह्यमानास्तु ते सर्वे शस्त्रैरग्निं त्ववेष्टयन् । दिव्यैरग्न्यर्कसङ्काशैः शतशोऽथ सहस्रशः

எரிந்துகொண்டிருந்த அவர்கள் அனைவரும் ஆயுதங்களால் அக்னியைச் சூழ முயன்றனர்—அக்னியும் சூரியனும் போல் ஒளிரும் திவ்யாஸ்திரங்களால், நூற்றுக்கணக்காகவும் பின்னர் ஆயிரக்கணக்காகவும்.

Verse 27

तांश्चाग्निः शस्त्रनिकरैर्निर्ददाह महासुरान् । ज्वालामालाकुलं सर्वं वायुना निर्मितं तदा

அப்போது அக்னிதேவன் ஆயுதக் குவியல்களின் மழையால் அந்த மகாசுரர்களைச் சுட்டெரித்தான். அந்நேரம் வாயுவின் செயலால் அனைத்தும் ஜ்வாலாமாலைகளால் நிறைந்தது.

Verse 28

दह्यमानास्ततो दैत्या अग्निज्वालासमावृताः । प्रविश्य पातालतलं जले लीनाः सहस्रशः

பின்னர் தீயால் எரிந்து, அக்னி ஜ்வாலைகளால் மூடப்பட்ட தைத்யர்கள் பாதாளத் தளத்தில் புகுந்து, ஆயிரக்கணக்கில் நீரில் லயித்தனர்.

Verse 29

ततः कुमारमग्निं तु नर्मदापुत्रमव्ययम् । पूजयित्वा सुराः सर्वे जग्मुस्ते त्रिदशालयम्

அதன்பின் எல்லா தேவர்களும் நர்மதையின் அழிவிலாப் புதல்வனாகிய இளமை வடிவ அக்னியைப் பூஜித்து, முப்பத்துமூவர் வாழும் தாமத்திற்குச் சென்றனர்.

Verse 30

सशल्यस्तु महातेजा रेवापुत्रो वृतोऽग्निभिः । नर्मदामागतः क्षिप्रं मातरं द्रष्टुमुत्सुकः

ஆனால் பேரொளி கொண்ட ரேவையின் புதல்வன், அம்புக் காயங்களுடன், தீயால் சூழப்பட்டவனாய், தாயை காண ஆவலுடன் விரைவாக நர்மதையிடம் வந்தான்.

Verse 31

तं दृष्ट्वा पुत्रमायान्तं शस्त्रौघेण परिक्षतम् । नर्मदा पुण्यसलिला अभ्युत्थाय सुविस्मिता

ஆயுதப் பெருக்கால் காயமுற்ற தன் மகன் வருவதைக் கண்டு, புனித நீருடைய நர்மதா மிகுந்த வியப்புடன் எழுந்தாள்.

Verse 32

पर्यष्वजत बाहुभ्यां प्रस्नवापीडितस्तनी । सशल्यं पुत्रमादाय कापिलं ह्रदमाविशत्

அவள் இரு கரங்களாலும் அவனைத் தழுவினாள்; பால் சுரந்து நனைந்த, அழுத்தப்பட்ட மார்புகளுடன், இன்னும் அம்புச் சல்யம் குத்தியிருந்த மகனைத் தூக்கிக்கொண்டு காபிலா ஏரிக்குள் நுழைந்தாள்।

Verse 33

प्रविष्टमात्रे तु ह्रदे कापिले पापनाशिनि । सशल्यं तं विशल्यं च क्षणात्कृतवती तदा

பாவநாசினியான காபிலா ஏரிக்குள் நுழைந்த உடனே, அம்புச் சல்யம் குத்தியிருந்த அவனை அவள் கணநேரத்தில் சல்யமற்றவனாக்கினாள்।

Verse 34

स विशल्योऽभवद्यस्मात्प्राप्य तस्याः शिवं जलम् । कपिला नामतस्तेन विशल्या चोच्यते बुधैः

அவளுடைய சிவப்ரசாதமான மங்கள நீரைப் பெற்றதால் அவன் சல்யமற்றவனானான்; ஆகவே அவள் ‘காபிலா’ எனப் பெயர்பெற்றாள்; இத் தீர்த்தம் ‘விசல்யா’ என்றும் ஞானிகள் கூறுவர்।

Verse 35

अन्येऽपि तत्र ये स्नाताः शुचयस्तु समाहिताः । पापशल्यैः प्रमुच्यन्ते मृता यान्ति सुरालयम्

அங்கே தூய்மையுடன், ஒருமனத்துடன் நீராடுவோரும் பாபமெனும் சல்யங்களிலிருந்து விடுபடுவர்; இறந்தபின் தேவருலக வாசஸ்தலத்தை அடைவர்।

Verse 36

एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽहं पुरा त्वया । उत्पत्तिकारणं तात विशल्याया नरेश्वर

அன்பரே, நரேஸ்வரரே! நீ முன்பு என்னிடம் கேட்ட விசல்யாவின் தோற்றக் காரணம் அனைத்தையும் இப்போது உனக்குச் சொல்லிவிட்டேன்।