Adhyaya 217
இந்த अध्यாயத்தில் முனிவர் மார்கண்டேயர் சுருக்கமாகத் தீர்த்தோபதேசம் அளிக்கிறார். தேவர்கள் மற்றும் அசுரர்கள் இருவராலும் வணங்கப்படும் மிகப் புனிதமான சங்கமத் தீர்த்தமாக எரண்டீ-சங்கமம் விளக்கப்பட்டு அதன் சிறப்பு மகிமை நிறுவப்படுகிறது. யாத்திரிகன் மனமும் இந்திரியங்களும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்து உபவாசம் செய்ய வேண்டும்; விதிப்படி ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும் என்று ஒழுங்கு கூறப்படுகிறது. இவ்விடத்தில் இவ்வாறு அனுஷ்டிப்பதால் சுத்தி உண்டாகி, பிரஹ்மஹத்யை போன்ற கடும் பாபப் பாரத்திலிருந்தும் விடுதலை கிடைக்கும் எனத் தத்துவம் உரைக்கப்படுகிறது. இறுதியில் பலश्रுதி: இந்தத் தீர்த்தத்தில் உயிர் துறக்கும் பக்தன் சந்தேகமின்றி ருத்ரலோகம் அடைந்து, அனிவர்த்திகா கதி—மீளாத நிலை/பாதை—யை பெறுவான்.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । एरण्डीसङ्गमं गच्छेत्सुरासुरनमस्कृतम् । तत्तु तीर्थं महापुण्यं महापातकनाशनम्
ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—தேவர்களும் அசுரர்களும் வணங்கும் எரண்டீ சங்கமத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அது மிகப் புண்ணியமான தீர்த்தம்; மகாபாதகங்களையும் அழிக்கும்.
Verse 2
उपवासपरो भूत्वा नियतेन्द्रियमानसः । तत्र स्नात्वा विधानेन मुच्यते ब्रह्महत्यया
உபவாசத்தில் ஈடுபட்டு, புலன்களையும் மனத்தையும் கட்டுப்படுத்தி, விதிப்படி அங்கே நீராடினால், பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या प्राणत्यागपरो भवेत् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
அந்த தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் உயிர்துறப்பவன் பெறும் நிலை திரும்பாதது; ருத்ரலோகத்திலிருந்து மீள்வது இல்லை—ஐயமின்றி.