Adhyaya 211

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । आश्चर्यभूतं लोकस्य देवदेवेन यत्कृतम् । तत्ते सर्वं प्रवक्ष्यामि नर्मदातटवासिनाम्

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்: தேவாதிதேவன் நர்மதா நதிக்கரை வாசிகள் தொடர்பாகச் செய்த அந்த அதிசயமான செயலை நான் உனக்கு முழுமையாகக் கூறுவேன்.

Verse 2

द्विजान् सुकृत्पणान् देवः कुष्ठी भूत्वा ययाच ह । श्राद्धकाले तु सम्प्राप्ते रक्तगन्धानुलेपनः

இறைவன் ஒரு குஷ்டரோகியின் வடிவத்தை ஏற்று, புண்ணியவான்களான வணிகப் பிராமணர்களிடம் யாசகம் கேட்டார். சிராத்த காலம் வந்தபோது, அவர் சிவப்புச் சந்தனம் பூசியவராகத் தோன்றினார்.

Verse 3

स्रवद्बुद्बुदगात्रस्तु मक्षिकाकृमिसंवृतः । दुश्चर्मा दुर्मुखो गन्धी प्रस्खलंश्च पदे पदे

அவரது உடலில் உள்ள கொப்புளங்களிலிருந்து சீழ் வடிந்து கொண்டிருந்தது; ஈக்களும் புழுக்களும் மொய்த்திருந்தன. அவரது தோல் மற்றும் முகம் விகாரமாகவும், துர்நாற்றம் வீசுவதாகவும் இருந்தது; அவர் ஒவ்வொரு அடியிலும் தள்ளாடினார்.

Verse 4

ब्राह्मणावसथं गत्वा स्खलन्द्वारेऽब्रवीदिदम् । भोभो गृहपते त्वद्य ब्राह्मणैः सह भोजनम्

அந்தணர்களின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று, வாசலில் தள்ளாடியபடியே அவர் கூறினார்: 'ஓ இல்லறத்தாரே, இன்று நான் அந்தணர்களுடன் சேர்ந்து உணவருந்த விரும்புகிறேன்.'

Verse 5

त्वद्गृहे कर्तुमिच्छामि ह्येभिः सह सुसंस्कृतम् । ततस्तं ब्रह्माणं दृष्ट्वा यजमानसमन्विताः

இவர்களுடன் உன் இல்லத்தில் நன்கு சமைக்கப்பட்ட புனித உணவை உண்ண விரும்புகிறேன். அப்போது அந்தப் பிராமணனைப் பார்த்த யஜமானப் பாவம் கொண்ட இல்லத்தார் அதற்கேற்றவாறு பதிலளித்தனர்.

Verse 6

स्रवन्तं सर्वगात्रेषु धिग्धिगित्येवमब्रुवन् । निर्गच्छस्वाशु दुर्गन्ध गृहाच्छीघ्रं द्विजाधम

அவன் உடலெங்கும் சுரந்து வருவதைப் பார்த்த அவர்கள் ‘திக் திக்’ என்று கூறி—‘உடனே வெளியேறு, துர்நாற்றமுள்ளவனே! இந்த வீட்டிலிருந்து சீக்கிரம் போ, ஓ த்விஜாதமா!’ என்றனர்.

Verse 7

अभोज्यमेतत्सर्वेषां दर्शनात्तव सत्कृतम् । एवमेव तथेत्युक्त्वा देवदेवो महेश्वरः

இந்த உணவு யாராலும் உண்ணத்தக்கதல்ல; உன் தரிசனமாத்திரத்தாலேயே இது புனிதமடைந்து முறையாகப் போற்றப்பட்டது. ‘அப்படியே ஆகட்டும்’ என்று தேவர்களின் தேவன் மகேஸ்வரன் கூறினான்.

Verse 8

जगामाकाशममलं दृश्यमानो द्विजोत्तमैः । गते चादर्शनं देवे स्नात्वाभ्युक्ष्य समन्ततः

அவன் மாசற்ற ஆகாயத்திற்குச் சென்றான்; சிறந்த த்விஜர்கள் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தனர். இறைவன் கண் முன்னிலையிலிருந்து மறைந்தபின் அவர்கள் நீராடி, எல்லாத் திசைகளிலும் நீர் தெளித்து சுத்தி செய்தனர்.

Verse 9

भुञ्जतेऽस्म द्विजा राजन्यावत्पात्रे पृथक्पृथक् । यत्रयत्र च पश्यन्ति तत्रतत्र कृमिर्बहुः

அரசே, இங்கு பிராமணர்கள் ஒவ்வொருவரும் தம் தம் பாத்திரத்தில் உண்டு கொண்டிருந்தனர். ஆனால் அவர்கள் எங்கே எங்கே பார்த்தார்களோ அங்கே அங்கே பல புழுக்கள் தோன்றின.

Verse 10

दृष्ट्वा विस्मयमापन्नाः सर्वे किमिति चाब्रुवन् । ततः कश्चिदुवाचेदं ब्राह्मणो गुणवानजः

அதைக் கண்டு அனைவரும் வியப்புற்று “இது என்ன?” என்று கேட்டனர். அப்போது குணமிக்க முதிய பிராமணன் இவ்வாறு உரைத்தான்.

Verse 11

योगीन्द्रः शङ्कया तत्र बहुविप्रसमागमे । योऽत्र पूर्वं समायातः स योगी परमेश्वरः

அங்கு பல பிராமணர்கள் கூடியிருந்தபோது சந்தேகத்துடன் அவர் கூறினார்—“முன்னரே இங்கு வந்த யோகீந்திரன், அவன் தான் பரமேசுவரன்.”

Verse 12

तस्येदं क्रीडितं मन्ये भर्त्सितस्य विपाकजम् । फलं भवति नान्यस्य ह्यतिथेः शास्त्रनिश्चयात्

இது அவருடைய திருவிளையாட்டே என்று நான் எண்ணுகிறேன்—அவமதிக்கப்பட்டதின் பழுத்த விளைவு. ஏனெனில் சாஸ்திரத் தீர்மானப்படி இத்தகைய பலன் பிறரால் அல்ல; (சினந்த) அதிதியாலேயே உண்டாகும்.

Verse 13

सम्पूज्य परमात्मा वै ह्यतिथिश्च विशेषतः । श्राद्धकाले तु सम्प्राप्तमतिथिं यो न पूजयेत्

உண்மையில் பரமாத்மா வணங்கத்தக்கவர்—மேலும் சிறப்பாக அதிதி. ஆனால் சிராத்த காலத்தில் வந்த அதிதியை யார் போற்றாதாரோ…

Verse 14

पिशाचा राक्षसास्तस्य तद्विलुम्पन्त्यसंशयम् । रूपान्वितं विरूपं वा मलिनं मलिनाम्बरम्

அவனுடைய (புண்ணியம்/அர்ப்பணம்) பிசாசுகளும் ராட்சசர்களும் ஐயமின்றி பறித்துக் கொள்கின்றனர்—அதிதி அழகானவராயினும் அசிங்கமானவராயினும், தூயவராயினும் அழுக்கான ஆடை அணிந்தவராயினும்.

Verse 15

योगीन्द्रं श्वपचं वापि अतिथिं न विचारयेत् । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य यजमानपुरोगमाः

விருந்தினர் யோகீந்திரராயினும் ச்வபசராயினும் வேறுபாடு எண்ணக் கூடாது. அவர் சொற்களை கேட்ட யஜமானன் முன்னணியினர்…

Verse 16

ब्राह्मणा द्विजमन्वेष्टुं धाविताः सर्वतोदिशम् । तावत्कथंचित्केनापि गहनं वनमाश्रितः

அந்த இருபிறப்பாளரைத் தேடி பிராமணர்கள் எல்லாத் திசைகளிலும் ஓடினர். அதற்குள் அவர் எப்படியோ அடர்ந்த வனத்தில் அடைக்கலம் கொண்டார்.

Verse 17

दृष्टो दृष्ट इति प्रोक्तं तेन ते सर्व आगताः । ततः पश्यन्ति तं विप्रं स्थाणुवन्निश्चलं स्थितम्

‘கண்டோம், கண்டோம்’ என்ற கூச்சலைக் கேட்டு அனைவரும் அங்கே விரைந்தனர். பின்னர் அந்த விப்ரர் தூணைப் போல அசையாமல் நின்றதை கண்டனர்.

Verse 18

क्रन्दते न चलति स्पन्दते न च पश्यति । जल्पन्ति करुणं केचित्स्तुवन्ति च तथापरे

அவர் அழவில்லை, நகரவில்லை, அசையவும் இல்லை, பார்க்கவும் இல்லை. சிலர் இரக்கமாகப் பேசினர்; சிலர் புகழ்ந்து பாடினர்.

Verse 19

वाग्भिः सततमिष्टाभिः स्तूयमानस्त्रिलोचनः । क्षुधार्दितानां देवेश ब्राह्मणानां विशेषतः । विनष्टमन्नं सर्वेषां पुनः संकर्तुमर्हसि

இனிய சொற்களால் இடையறாது போற்றப்பட்ட திரிநேத்திரனை அவர்கள் வேண்டினர்—தேவேசா! குறிப்பாக பசியால் வாடும் இப் பிராமணர்களுக்காக, அனைவரின் இழந்த அன்னத்தை மீண்டும் அருள்வாயாக.

Verse 20

श्रुत्वा तु वचनं तेषां ब्राह्मणानां युधिष्ठिर । परया कृपया देवः प्रसन्नस्तानुवाच ह

யுதிஷ்டிரா! அந்தப் பிராமணர்களின் சொற்களை கேட்ட இறைவன் பரம கருணையால் உருகி மகிழ்ந்து அவர்களிடம் உரைத்தான்.

Verse 21

मया प्रसन्नेन महानुभावास्तदेव वोऽन्नं विहितं सुधेव । भुञ्जन्तु विप्राः सह बन्धुभृत्यैरर्चन्तु नित्यं मम मण्डलं च

மகானுபாவர்களே! நான் மகிழ்ந்ததால் உங்களுக்காக அதே சிறந்த அன்னம் முறையாக ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளது. பிராமணர்கள் உறவினரும் பணியாளரும் உடன் உண்டு, தினமும் என் மண்டலத்தையும் வழிபடுங்கள்.

Verse 22

ततश्चायतनं पार्थ देवदेवस्य शूलिनः । मुण्डिनामेति विख्यातं सर्वपापहरं शुभम् । कार्त्तिक्यां तु विशेषेण गयातीर्थेन तत्समम्

பின்னர், பார்தா! தேவர்களின் தேவனான சூலினின் அந்தத் திருத்தலம் ‘முண்டினா’ எனப் புகழ்பெற்றது—மங்களகரமும் எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும். கார்த்திக மாதத்தில் குறிப்பாக அது கயா தீர்த்தத்துக்கு இணையான பலன் தரும்.

Verse 211

अध्यायः

அத்தியாயம் நிறைவு.