Adhyaya 204

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भृगुतीर्थं ततो गच्छेत्तीर्थराजमनुत्तमम् । पैतामहं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम्

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர் ப்ருகு-தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது ஒப்பற்ற தீர்த்தராஜன். ‘பைதாமஹ’ எனப் புகழ்பெற்றது; மகாபுண்யம், எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது।

Verse 2

ब्रह्मणा तत्र तीर्थे तु पुरा वर्षशतत्रयम् । आराधनं कृतं शम्भोः कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

அந்த தீர்த்தத்தில் முற்காலத்தில் பிரம்மா, ஒரு காரணத்தினால், ஷம்புவை மூன்றுநூறு ஆண்டுகள் ஆராதித்தார்।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किमर्थं मुनिशार्दूल ब्रह्मा लोकपितामहः । आराधयद्देवदेवं महाभक्त्या महेश्वरम्

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—முனிசார்தூலரே! உலகப் பிதாமகன் பிரம்மா, எந்த காரணத்தால் தேவர்களின் தேவனாகிய மகேஸ்வரனை மகாபக்தியுடன் ஆராதித்தார்?

Verse 4

आराध्यः सर्वभूतानां जगद्भर्ता जगद्गुरुः । श्रोतव्यं श्रोतुमिच्छामि महदाश्चर्यमुत्तमम्

அவர் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆராத்யர்; உலகைத் தாங்குபவர், உலககுரு. கேட்கத் தகுந்த அந்த மகத்தான, உத்தம அதிசயத்தை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்.

Verse 5

धर्मपुत्रवचः श्रुत्वा मार्कण्डेयो मुनीश्वरः । कथयामास तद्वृत्तमितिहासं पुरातनम्

தர்மபுத்திரன் (யுதிஷ்டிரன்) சொற்களை கேட்ட மునிவரர் மார்கண்டேயர், அந்தப் பழமையான நிகழ்வை—புராதன இதிகாசமாக—விளக்கத் தொடங்கினார்.

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । स्वपुत्रिकामभिगन्तुमिच्छन्पूर्वं पितामहः । शप्तस्तु देवदेवेन कोपाविष्टेन सत्तम

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ சிறந்த மனிதனே! முன்னொரு காலத்தில் பிதாமஹன் (பிரம்மா) தன் மகளிடம் அணுக விரும்பியபோது, கோபம் கொண்ட தேவர்களின் தேவன் அவரைச் சபித்தான்.

Verse 7

वेदास्तव विनश्यन्ति ज्ञानं च कमलासन । अपूज्यः सर्वलोकानां भविष्यसि न संशयः

ஓ தாமரையாசனனே! உன் வேதங்களும் உன் ஞானமும் சிதையும்; எல்லா உலகங்களிலும் நீ வணங்கப்படாதவனாக ஆகுவாய்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 8

एवं दत्ते ततः शापे ब्रह्मा खेदावृतस्तदा । रेवाया उत्तरे कूले स्नात्वा वर्षशतत्रयम् । तोषयामास देवेशं तुष्टः प्रोवाच शङ्करः

இவ்வாறு சாபம் அளிக்கப்பட்டதும் பிரம்மா துயரால் மூடப்பட்டார். ரேவையின் வடகரையில் மூன்றுநூறு ஆண்டுகள் நீராடி தேவேசனைத் திருப்திப்படுத்தினார். மகிழ்ந்த சங்கரன் உரைத்தான்.

Verse 9

पूज्यस्त्वं भविता लोके प्राप्ते पर्वणि पर्वणि । अहमत्र च वत्स्यामि देवैश्च पितृभिः सह

ஒவ்வொரு பர்வமும் வந்தடையும் போதெல்லாம், பர்வந்தோறும் நீ உலகில் வணக்கத்திற்குரியவனாக இருப்பாய். நானும் இங்கே தேவர்களுடனும் பித்ருக்களுடனும் சேர்ந்து வாசிப்பேன்.

Verse 10

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तदाप्रभृति तत्तीर्थं ख्यातिं प्राप्तं पितामहात् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அந்நாளிலிருந்து பிதாமஹன் (பிரம்மா) காரணமாக அந்தத் தீர்த்தம் புகழ் பெற்றது. அது புனிதம், எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும், எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் ஒப்பற்றது.

Verse 11

तत्र भाद्रपदे मासि कृष्णपक्षे विशेषतः । अमावास्यां तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

அங்கே—குறிப்பாக பாத்ரபத மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்சத்தில்—அமாவாசை நாளில் நீராடி பித்ருதேவர்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்பவன்…

Verse 12

पिण्डदानेन चैकेन तिलतोयेन वा नृप । तृप्यन्ति द्वादशाब्दानि पितरो नात्र संशयः

அரசே! ஒரே ஒரு பிண்டதானத்தாலோ, அல்லது எள்ளுக் கலந்த நீராலோ, பித்ருக்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தியடைவார்கள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 13

कन्यागते तु यस्तत्र नित्यं श्राद्धप्रदो भवेत् । अवाप्य तृप्तिं तत्पूर्वे वल्गन्ति च हसन्ति च

ஆனால் சூரியன் கன்னி ராசியில் புகும் போது, அங்கே தினமும் ஸ்ராத்தம் அளிப்பவன்—திருப்தி பெற்ற அவன் முன்னோர்கள் மகிழ்ச்சியால் களித்து சிரித்து ஆனந்திப்பார்கள்.

Verse 14

सर्वेषु पितृतीर्थेषु श्राद्धं कृत्वास्ति यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति दर्शे तत्र न संशयः

எல்லாப் பித்ருத் தீர்த்தங்களிலும் சிராத்தம் செய்தால் கிடைக்கும் பலன் எதுவோ, அதே பலன் அங்கே அமாவாசை (தர்ஶ) நாளில் சிராத்தம் செய்தால் ஐயமின்றி கிடைக்கும்।

Verse 15

पैतामहे नरः स्नात्वा पूजयन्पार्वतीपतिम् । मुच्यते नात्र सन्देहः पातकैश्चोपपातकैः

பைதாமஹ தீர்த்தத்தில் மனிதன் நீராடி பார்வதீபதி பரமேஸ்வரனை வழிபட்டால், பாவங்களிலும் உபபாவங்களிலும் இருந்து ஐயமின்றி விடுதலை பெறுவான்।

Verse 16

तत्र तीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । अनिवर्तिका गती राजन्रुद्रलोकादसंशयम्

அரசே, அந்தத் தீர்த்தத்தில் மனம் பக்குவமும் தூய்மையும் பெற்றவர்கள் இறந்தால், அவர்களின் பயணம் மீளாததாகும்; ஐயமின்றி ருத்ரலோகத்தை அடைந்து மீண்டும் திரும்பார்।

Verse 204

अध्यायः

அத்தியாயம் (அத்தியாய முடிவுக் குறி).