Adhyaya 194

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तच्छ्रुत्वानान्तदेवेन विश्वरूपमुदाहृतम् । देवराजस्तथा देवाः परं विस्मयमागताः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அனந்ததேவன் தன் விஸ்வரூபத்தை உரைத்ததை கேட்டவுடன், தேவராஜன் இந்திரனும் மற்ற தேவர்களும் பேராச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தனர்.

Verse 2

दृष्ट्वा चाप्सरसं पुण्यामुर्वशीं कमलाननाम् । संत्रस्तो विस्मितश्चाभूदिन्द्रो राजश्रिया वृतः

தாமரைமுகத்தையுடைய புனித அப்சரஸான ஊர்வசியைக் கண்டதும், அரசொளியால் சூழப்பட்டிருந்த இந்திரனும் அச்சத்தால் நடுங்கி, வியப்பால் நிறைந்தான்।

Verse 3

न किंचिदुत्तरं वाक्यमुक्तवाञ्जोषमास्थितः । इति वृत्तान्तभूतं हि नारायणविचेष्टितम्

அவன் பதிலாக ஒரு சொல்லும் கூறாமல் மௌனமாக இருந்தான். இது நாராயணனின் தெய்வீகச் செயற்பாட்டின் வியத்தகு வரலாறாகவே அமைந்தது.

Verse 4

भृगोः खात्यां समुत्पन्ना लक्ष्मीः श्रुत्वा तु वै नृप । वैश्वरूपं परं रूपं विस्मिताचिन्तयत्तदा

அரசே! ப்ருகுவின் மகள் க்யாதியிலிருந்து தோன்றிய லக்ஷ்மி, அந்த பரம வைஶ்வரூபத்தைப் பற்றிக் கேட்டு வியந்து, அப்போது ஆழ்ந்து சிந்தித்தாள்.

Verse 5

केनोपायेन स स्यान्मे भर्ता नारायणः प्रभुः । व्रतेन तपसा वापि दानेन नियमेन च

‘எந்த வழியால் அந்தப் பிரபு நாராயணன் எனக்குக் கணவனாவான்—விரதத்தாலா, தவத்தாலா, தானத்தாலா, அல்லது நியம அனுஷ்டானத்தாலா?’

Verse 6

वृद्धानां सेवनेनाथ देवताराधनेन वा । इति चिन्तापरां कन्यां सती ज्ञात्वा युधिष्ठिर

‘அல்லது முதியோரின் சேவையாலா, தேவதைகளின் ஆராதனையாலா?’—யுதிஷ்டிரா, இவ்வாறு கவலையோடு மூழ்கிய அந்தக் கன்னியை சதி உணர்ந்தாள்.

Verse 7

प्राह प्राप्तो मया भर्ता शङ्करस्तपसा किल । प्रजापतिश्च गायत्र्या ह्यन्याभिरभिवाञ्छिताः

அவள் கூறினாள்—உண்மையாக நான் தவத்தால் சங்கரனை கணவராக அடைந்தேன்; காயத்ரியால் பிரஜாபதி அடையப்படுகிறார்—அவ்வாறே பிற சாதனைகளால் பிற விரும்பிய பயன்களும் பெறப்படுகின்றன।

Verse 8

तपसैव हि ते प्राप्यस्तस्मात्तच्चर सुव्रते । तपस्त्वं हि महच्चोग्रं सर्ववाञ्छितदायकम्

அவர் தவத்தாலேயே அடையப்படுகிறார்; ஆகவே, ஓ நல்விரதையாள், அதையே மேற்கொள். தவம் மகத்தும் கடுமையும்; அது எல்லா விருப்பங்களையும் அருள்கிறது।

Verse 9

मार्कण्डेय उवाच । सागरान्तं समासाद्य लक्ष्मीः परपुरंजय । चचार विपुलं कालं तपः परमदुश्चरम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பரபுரஞ்சயா! கடலின் எல்லையை அடைந்து, லக்ஷ்மி நீண்ட காலம் மிகக் கடினமான தவத்தை மேற்கொண்டாள்।

Verse 10

स्थाणुवत्संस्थिता साभूद्दिव्यं वर्षसहस्रकम् । तत इन्द्रादयो देवाः शङ्खचक्रगदाधराः

அவள் ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள் தூணைப் போல அசையாமல் நின்றாள். பின்னர் சங்கு-சக்கரம்-கதை ஏந்திய இந்திரன் முதலிய தேவர்கள் (அங்கே) வந்தனர்।

Verse 11

भूत्वा जग्मुस्तदर्थं ते सा तु पृष्टवती सुरान् । विश्वरूपं वैष्णवं यत्तद्दर्शयत माचिरम्

அவர்கள் அந்த நோக்கத்திற்காக (அவ்வுருவை ஏற்று) அங்கே சென்றனர். ஆனால் அவள் தேவர்களை வினவினாள்—“தாமதமின்றி அந்த வைஷ்ணவ விஸ்வரூபத்தை எனக்குக் காட்டுங்கள்.”

Verse 12

विलक्षा व्रीडिता देवा गत्वा नारायणं तदा । अब्रुवन् वैश्वरूपं नो शक्ता दर्शयितुं वयम्

திகைத்து வெட்கமுற்ற தேவர்கள் அப்போது நாராயணனிடம் சென்று— “வைஶ்வரூபத்தை காட்ட எங்களுக்கு ஆற்றல் இல்லை” என்று கூறினர்.

Verse 13

ततो यथेष्टं ते जग्मुः स च विष्णुरचिन्तयत् । उग्ररूपा स्थिता देवी देहं दहति भार्गवी

பின்னர் அவர்கள் விருப்பம்போல் சென்றனர். விஷ்ணு சிந்தித்தான்— “உக்கிர ரூபத்தில் நிற்கும் பார்கவீ தேவி தவத்தின் வெப்பத்தால் தன் உடலையே எரிக்கிறாள்.”

Verse 14

तां तस्मात्तत्र गत्वाहं वरं दत्त्वा तु वाञ्छितम् । पुनस्तपः करिष्यामि दर्शयिष्यामि वा पुनः । वैष्णवं विश्वरूपं यद्दुर्दश्यं देवदानवैः

ஆகவே நான் அங்கே சென்று அவள் விரும்பிய வரத்தை அளிப்பேன். பின்னர் மீண்டும் தவம் செய்து, தேவர்களுக்கும் தானவர்களுக்கும் கூட அரிதாகக் காணப்படும் அந்த வைஷ்ணவ விஸ்வரூபத்தை மறுபடியும் வெளிப்படுத்துவேன்.

Verse 15

मार्कण्डेय उवाच । ततो गत्वा हृषीकेशः सागरान्तस्थितां श्रियम् । प्राह तुष्टोऽस्मि ते देवि वरं वृणु यथेप्सितम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்— அப்போது ஹ்ருஷீகேசன் கடலோரத்தில் தங்கியிருந்த ஸ்ரீதேவியிடம் சென்று மகிழ்ந்து— “தேவி, நான் உன்னால் திருப்தியடைந்தேன்; உனக்குப் பிடித்த வரத்தைத் தேர்ந்தெடு” என்றான்.

Verse 16

श्रीरुवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव प्रपन्नाया जनार्दन । तदा दर्शय यद्दृष्टमप्सरोभिस्तवानघ

ஸ்ரீ கூறினாள்— “தேவா, ஜனார்தனா! சரணடைந்த என்னிடம் நீ திருப்தியாயிருந்தால், பாவமற்றவனே, அப்ஸரஸ்கள் கண்ட அந்த ரூபத்தை எனக்குக் காட்டுவாயாக.”

Verse 17

विश्वरूपमनन्तं च भूतभावन केशव । गन्धमादनमासाद्य कृतं यच्च तपस्त्वया

ஹே கேசவா, உயிர்களைப் பேணுபவனே! உன் விசுவரூபமும் அனந்தரூபமும் எனக்குக் காட்டுவாயாக—கந்தமாதனத்தை அடைந்து நீ செய்த தவத்துடன் தொடர்புடைய அந்தத் தரிசனம்।

Verse 18

तद्वदस्व विभो विष्णो न मिथ्या यदि केशव । श्रद्दधामि न चैवाहं रूपस्यास्य कथंचन

ஆகையால், ஹே எங்கும் நிறைந்த விஷ்ணுவே, ஹே கேசவா—இது பொய்யல்லையெனில் எனக்குச் சொல்லுவாயாக. எனக்கு நம்பிக்கை உண்டு; ஆனால் இந்த ரூபத்தை எவ்விதத்திலும் முழுமையாக உணர இயலவில்லை।

Verse 19

बहुभिर्यक्षरक्षोभिर्मायाचारिप्रचारिभिः । छन्दिता मम जानद्भिर्भावमन्तर्गतं हरौ

பல யக்ஷரும் ராக்ஷசரும்—மாயாவித்தையில் அலைந்து வஞ்சனை பரப்பி—என்னை ஏமாற்றினர்; எனினும் என் உள்ளார்ந்த பக்தி ஹரியிலேயே நிலைத்திருப்பதை அவர்கள் நன்கு அறிந்திருந்தனர்।

Verse 20

भूत्वा विष्णुस्वरूपास्ते चक्रिणश्च चतुर्भुजाः । सुव्रीडिता गताः सर्वे विश्वरूपो सहायतः

அவர்கள் விஷ்ணுவைப் போன்ற ரூபம் எடுத்துக் கொண்டு—சக்கரதாரிகளாய், நான்கு கரங்களுடன்—மிகுந்த வெட்கத்துடன் அனைவரும் அகன்றனர்; விசுவரூபப் பெருமான் துணையாய், காவலனாய் நின்றார்।

Verse 21

मार्कण्डेय उवाच । नारायणोऽथ भगवाञ्छङ्खचक्रगदाभृतम् । तया तथोक्तस्तद्रूपं मुक्त्वा वै सुरपूजितम्

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது சங்கம், சக்கரம், கதையைத் தாங்கிய பகவான் நாராயணன், அவள் அவ்வாறு சொன்னதைக் கேட்டு, தேவர்களால் வணங்கப்படும் அந்த ரூபத்தை விட்டு நீங்கினார்।

Verse 22

रूपं परं यथोक्तं वै विश्वरूपमदर्शयत् । दर्शयित्वा वचः प्राह पञ्चरात्रविधानतः

கேட்டபடியே அவர் பரம ரூபமான விஶ்வரூபத்தை வெளிப்படுத்தினார். அதை காட்டிய பின் பாஞ்சராத்திர விதிப்படி அருள்வாக்கு உரைத்தார்.

Verse 23

योऽर्चयिष्यति मां नित्यं स पूज्यः स च पूजितः । धनधान्यसमायुक्तः सर्वभोगसमन्वितः

எவர் என்னை தினமும் ஆராதிக்கிறாரோ, அவர் வணக்கத்திற்குரியவராகவும் வணங்கப்படுபவராகவும் ஆவார். அவர் செல்வமும் தானியமும் நிறைந்து எல்லா நல்வாழ்வுப் போகங்களும் பெறுவார்.

Verse 24

मूलं हि सर्वधर्माणां ब्रह्मचर्यं परं तपः । तेनाहं तत्र स्थास्यामि मूलश्रीपतिसंज्ञितः

பிரம்மச்சரியமே எல்லா தர்மங்களின் மூலமாகும்; அதுவே உயர்ந்த தவம். ஆகையால் நான் அங்கே ‘மூலஸ்ரீபதி’ என்ற நாமத்தால் நிலைபெற்று வாசம் செய்வேன்.

Verse 25

मूलश्रीः प्रोच्यते ब्राह्मी ब्रह्मचर्यस्वरूपिणी । सर्वयोगमयी पुण्या सर्वपापहरी शुभा

‘மூலஸ்ரீ’ என்பவள் ‘பிராஹ்மீ’ எனப் போற்றப்படுகிறாள்—அவள் பிரம்மச்சரியத்தின் உருவமே. அவள் எல்லா யோக சக்திகளும் நிறைந்த புனிதை; மங்களகரி; எல்லாப் பாவங்களையும் போக்கும் தெய்வி.

Verse 26

पतिस्तस्याः प्रभुरहं वरदः प्राणिनां प्रिये । रेवाजले नरः स्नात्वा योऽर्चयेन्मां यतव्रतः

அன்பே! நான் அவளின் கணவனும் ஆண்டவனும்; உயிர்களுக்கு வரம் அளிப்பவன். ரேவா நீரில் நீராடி, கட்டுப்பட்ட விரதத்துடன் என்னை வழிபடும் மனிதன்—

Verse 27

मूलश्रीपतिनामानं वाञ्छिते प्राप्नुयात्फलम् । दानानि तत्र यो दद्यान्महादानानि च प्रिये

‘மூலஸ்ரீபதி’ என்னும் நாமத்தைச் சொல்வதால் வேண்டிய பலன் கிடைக்கும். அங்கே யார் தானம் அளிக்கிறாரோ, அன்பே, அவர் மகாதானங்களையும் செய்கிறார்.

Verse 28

सहस्रगुणितं पुण्यमन्यस्थानादवाप्यते । दृष्टं त्वया तत्र देशे सम्यक्चैवावधारितम् । तदर्चित्वा परान् कामानाप्स्यसि त्वं न संशयः

வேறு இடங்களில் கிடைக்கும் புண்ணியத்தை விட அங்கே பெறுவது ஆயிரமடங்கு பெருகும். நீ அந்தத் தலத்தைப் பார்த்து சரியாக உணர்ந்துள்ளாய். அங்கே அவரை வழிபட்டால் உயர்ந்த விருப்பங்கள் நிறைவேறும்—சந்தேகம் இல்லை.

Verse 29

वरं वृणीष्व देवेशि वाञ्छितं दुर्लभं सुरैः । दुर्गसंसारकान्तारपतितैः परमेश्वरि

தேவேசி, தேவர்களுக்கும் அரிதான வேண்டிய வரத்தைத் தேர்ந்தெடு. பரமேஸ்வரி, கடினமான சம்சாரக் காட்டில் வீழ்ந்தோர்க்கு (மீட்பளிக்கும் அருளை அளி).

Verse 30

श्रीरुवाच । नारायण जगद्धातर्नारायण जगत्पते । नारायण परब्रह्म नारायणपरायण

ஸ்ரீ கூறினாள்—நாராயணா, உலகைத் தாங்குபவனே; நாராயணா, உலகின் ஆண்டவனே; நாராயணா, பரபிரம்மமே—நாராயணனே என் பரம சரணம்.

Verse 31

प्रसीद पाहि मां भक्त्या सम्यक्सर्गे नियोजय । प्रियो ह्यसि प्रियाहं ते यथा स्यां तत्तथा कुरु

கருணை கொள்; பக்தியால் என்னைக் காத்தருளி, படைப்பின் ஒழுங்கில் என்னைச் சரியாக நியமி. நீ எனக்கு அன்பன், நானும் உனக்கு அன்பி—ஆகவே நான் இருக்க வேண்டியபடி அமைத்தருள்.

Verse 32

गृहं धर्मार्थकामानां कारणं देव संमतम् । तदास्थायाश्रमं पुण्यं मां श्रेयसि नियोजय

ஹே தேவா! இல்லறம் தர்மம், அர்த்தம், காமம் ஆகியவற்றிற்குக் காரணம் என்று தேவர்கள் ஒப்புக்கொண்டது. ஆகவே அந்தப் புனித ஆசிரமத்தை நிறுவி, என்னை பரம நன்மை வழியில் நியமியுங்கள்.

Verse 33

नारायण उवाच । नारायणगिरा देवि विज्ञप्तोऽस्मि यतस्त्वया । नारायणगिरिर्नाम तेन मेऽत्र भविष्यति

நாராயணன் கூறினான்—தேவி! நீ ‘நாராயண’ என்ற நாமத்துடன் விண்ணப்பித்ததால் நான் அறிந்தேன். ஆகவே இங்கே என் பெயரால் ‘நாராயணகிரி’ எனும் புனித மலை உண்டாகும்.

Verse 34

नारायणस्मृतौ याति दुरितं जन्मकोटिजम् । यस्माद्गिरति तस्माच्च गिरिरित्येव शब्दितम्

நாராயணனை நினைவு கூர்வதால் கோடி பிறவிகளில் சேர்ந்த பாவம் அழிகிறது. மேலும் அது அந்தத் தீவினையை ‘கிரதி’—அதாவது விழுங்குகிறது—எனவே ‘கிரி’ என்று அழைக்கப்படுகிறது.

Verse 35

तस्मात्सर्वाश्रयो देवि गिरिः पर्वतराङ्भवेत् । सुरासुरमनुष्याणां यथाहमपि चाश्रयः

ஆகவே, தேவி! இந்த மலை அனைவருக்கும் அடைக்கலமாகி மலைகளில் தலைசிறந்ததாகும்—தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் அனைவருக்கும் நான் அடைக்கலமாய் இருப்பதுபோல்.

Verse 36

य एतत्पूजयिष्यन्ति मण्डलस्थं परं मम । नारायणगिरिर्नाम देवरूपं शुभेक्षणे

அழகிய கண்களையுடையவளே! இந்தப் புனித மண்டலத்தில் நிலைத்துள்ள என் பரம ரூபத்தை யார் வழிபடுகிறார்களோ, அவர்கள் ‘நாராயணகிரி’ எனும் தெய்வ ரூபத் தீர்த்தத்தையே வழிபடுகின்றார்கள்.

Verse 37

ते दिव्यज्ञानसम्पन्ना दिव्यदेहविचेष्टिताः । दिव्यं लोकमवाप्स्यन्ति दिव्यभोगसमन्विताः

அவர்கள் தெய்வ ஞானம் நிறைந்தவர்களாய், தெய்வ உடலின் ஆற்றல்-செயலாற்றலுடன் கூடி, தெய்வ இன்பங்களுடன் தெய்வ லோகத்தை அடைவார்கள்।

Verse 38

मार्कण्डेय उवाच । तयोरेवं संवदतोर्देवा इन्द्रपुरोगमाः । समागता वनोद्देशं सागरान्ते महर्षयः

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அவர்கள் இருவரும் இவ்வாறு உரையாடிக் கொண்டிருக்கையில், இந்திரனை முன்னணியாகக் கொண்டு தேவர்கள், ஓ மகரிஷிகளே, கடற்கரையிலுள்ள வனப்பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தனர்।

Verse 39

ततो भृगुं देवराजो नारायणविचिन्तितम् । वव्रे ज्ञात्वा तु तत्कन्यां धर्मात्मा स ददौ च ताम्

அப்போது தேவராஜன், நாராயணனால் மனதில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்ட ப்ருகுவை வரனாகத் தேர்ந்தெடுத்தான். இதை அறிந்த அந்த தர்மாத்மா தன் மகளைக் அவருக்கு திருமணமாக அளித்தான்।

Verse 40

धर्मोऽपि विधिवद्वत्स विवाहं समकारयत् । देवदेवस्य राजर्षे देवतार्थे समाहितः

மேலும் தர்மனும், அன்புக் குழந்தையே, விதிப்படி திருமணத்தை நடத்தினான்—ஓ ராஜரிஷியே—தேவர்களின் நோக்கத்திலும் தேவர்களின் தேவனின் காரியத்திலும் மனம் ஒருமுகப்படுத்தி।

Verse 41

युधिष्ठिर उवाच । धर्मो विवाहमकरोद्विधिवद्यत्त्वयोदितम् । को विधिस्तत्र का दत्ता दक्षिणा भृगुणापि च

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—தர்மன் விதிப்படி திருமணத்தை நடத்தினான் என்று நீங்கள் சொன்னீர்கள். அங்கே நடைமுறை என்ன? ப்ருகுவும் எந்த தக்ஷிணையை அளித்தார்?

Verse 42

विवाहयज्ञे समभूत्स्रुक्स्रुवग्रहणे च कः । ऋत्विजः के सदस्याश्च तस्यासन् द्विजसत्तम

அந்த விவாக யாகத்தில் ஸ்ருக்–ஸ்ருவம் எடுக்கும் பணியை யார் செய்தார்? அங்கே இருந்த ருத்விஜர்கள் யார், சபை உறுப்பினரான பண்டிதர்கள் யார், ஓ இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே?

Verse 43

किं तस्यावभृथं त्वासीत्तत्सर्वं वद विस्तरात् । त्वद्वाक्यामृतपानेन तृप्तिर्मम न विद्यते

அந்த யாகத்தின் அவப்ருத ஸ்நானம் எப்படியிருந்தது? அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்லுங்கள். உங்கள் வாக்கிய அமிர்தத்தைப் பருகினாலும் என் திருப்தி நிறைவடையவில்லை.

Verse 44

मार्कण्डेय उवाच । नारायणविवाहस्य यज्ञस्य च युधिष्ठिर । तपसस्तस्य देवस्य सम्यगाचरणस्य च

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ யுதிஷ்டிரா! நாராயணனின் திருமணமும் அந்த யாகமும் பற்றி, மேலும் அந்த தெய்வீகனின் தவமும் குறையற்ற அனுஷ்டானமும் பற்றி (கேள்).

Verse 45

वक्तुं समर्थो न गुणान्ब्रह्मापि परमेश्वरः । तथाप्युद्देशतो वच्मि शृणु भूत्वा समाहितः

அதன் சிறப்புகளை முழுமையாகச் சொல்ல பரமேஸ்வரன் பிரம்மாவும் இயலாதவர். ஆயினும் நான் சுருக்கமாகக் குறிப்பாகச் சொல்கிறேன்; மனத்தை ஒருமுகப்படுத்திக் கேள்.

Verse 46

ब्रह्मा सप्तर्षयस्तत्र स्रुक्स्रुवग्रहणे रताः । अग्नीञ्जुहुविरे राजन्वेदिर्धात्री ससागरा

அங்கே பிரம்மாவும் சப்தரிஷிகளும் ஸ்ருக்–ஸ்ருவம் கையாள்வதில் ஈடுபட்டிருந்தனர். ஓ அரசே! அவர்கள் அக்னிகளில் ஆஹுதிகளைச் செலுத்தினர்; கடல்களுடன் கூடிய பூமியே வேதியாக அமைந்தது.

Verse 47

ददुः समुद्रा रत्नानि ब्रह्मर्षिभ्यो नृपोत्तम । धनदोऽपि ददौ वित्तं सर्वब्राह्मणवाञ्छितम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே! சமுத்திரங்கள் பிரம்மரிஷிகளுக்கு ரத்தினங்களை அளித்தன; தனதனாகிய குபேரனும் பிராமணர்கள் விரும்பிய எல்லாச் செல்வத்தையும் வழங்கினான்।

Verse 48

विश्वकर्माऽपि देवानां ब्रह्मर्षीणां परंतप । वेश्मानि सुविचित्राणि सर्वरत्नमयानि च

பரந்தபனே! விஸ்வகர்மாவும் தேவர்களுக்கும் பிரம்மரிஷிகளுக்கும் மிக விசித்திரமான, எல்லா ரத்தினங்களாலும் ஆன மாளிகைகளை அமைத்தான்।

Verse 49

कृत्वा प्रदर्शयामास देवेन्द्राय यशस्विने । शतक्रतुस्ततो विप्रान्कापिष्ठलपुरोगमान्

அவ்வாறு செய்து அவர் புகழ்மிகு தேவேந்திரன் இந்திரனுக்கு அதை வெளிப்படுத்தினார்; பின்னர் சதக்ரது இந்திரன் காபிஷ்டலன் தலைமையிலான விப்ரர்களுக்கு அதை காட்டினான்।

Verse 50

शौनकादींश्च पप्रच्छ बष्कलाञ्छागलानपि । आत्रेयानपि राजेन्द्र वृणुध्वमभिवाञ्छितम्

அரசே! அவர் சௌனக முதலியோர், பஷ்கலர், சாகலர், மேலும் ஆத்திரேயர்களையும் கேட்டார்—“உங்களுக்கு விருப்பமானதைத் தேர்ந்தெடுங்கள்” என்று।

Verse 51

दृष्ट्वा ते चित्ररत्नानि प्राहुः सर्वेश्वरेश्वरम् । देवानां च ऋषीणां च सङ्गमोऽयं सुपुण्यकृत्

அந்த அற்புத ரத்தினங்களைப் பார்த்த அவர்கள் சர்வேஸ்வரேஸ்வரனிடம் கூறினர்—“தேவர்களும் ரிஷிகளும் கூடிய இந்தச் சங்கமம் மிகுந்த புண்ணியத்தை அளிப்பது.”

Verse 52

अस्मिन्पुण्ये सुरेशान वस्तुं वाञ्छामहे सदा । शतक्रतुः प्राह पुनर्वासो वात्र भविष्यति । सत्यधर्मरता यूयं यावत्कालं भविष्यथ

தேவேசரே! இப்புண்ணியத் தலத்தில் நாம் எப்போதும் வாசிக்க விரும்புகிறோம். சதக்ரது மீண்டும் கூறினார்—நீங்கள் சத்தியமும் தர்மமும் பற்றிய நிஷ்டையில் நிலைத்திருக்கும் வரையில், இங்கே உங்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் வாசம் உண்டாகும்.

Verse 53

मार्कण्डेय उवाच । पृष्टं यद्राजशार्दूल के मखे होत्रिणोऽभवन् । तत्प्रोच्यमानमधुना शृणु भूत्वा समाहितः

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அரசர்களில் புலியே! அந்த யாகத்தில் ஹோத்ரி (஋த்விக்) யார் என்று நீ கேட்டாய். இப்போது அதைச் சொல்கிறேன்; மனத்தை ஒருமுகப்படுத்தி கேள்.

Verse 54

सनत्कुमारप्रमुखाः सदस्यास्तस्य चाभवन् । औद्गात्रमत्र्यङ्गिरसौ मरीचिश्च चकार ह

அந்த யாகச் சபையில் சனத்குமாரர் முதலியோர் உறுப்பினர்களாக இருந்தனர். உத்காதா பணியை அத்ரியும் அங்கிரசும் செய்தனர்; மரீசியும் அதனைச் செய்தார்.

Verse 55

हौत्रं धर्मवसिष्ठौ च ब्रह्मत्वं सनको मुनिः । षट्त्रिंशद्ग्रामसाहस्रं प्रादात्तेभ्यः शतक्रतुः

ஹோத்ரி பணியை தர்மரும் வசிஷ்டரும் செய்தனர்; பிரஹ்மன் (முதன்மை யாக மேற்பார்வையாளர்) பதவியை முனி சனகர் ஏற்றார். சதக்ரது அவர்களுக்கு முப்பத்தாறு ஆயிரம் கிராமங்களைத் தானமாக அளித்தார்.

Verse 56

लक्ष्मीर्भर्त्रा च संयुक्ताभवत्तत्कृतवान्प्रभुः । ब्रह्मणो जुह्वतो वह्निं यावद्देशस्थितैः सुरैः

அந்தச் செயலால் ஆண்டவன் இச்சித்தியை நிறைவேற்றினான்—லக்ஷ்மி தம் கணவருடன் ஒன்றிணைந்தாள். பிரம்மா ஆஹுதிகளைச் செலுத்திக் கொண்டிருக்கையில், திசைதிசைகளில் நிலைத்திருந்த தேவர்கள் அந்தப் புனித அக்னியைச் சாட்சியாகக் கண்டனர்.

Verse 57

दृष्टं ललाटं देशोऽसौ ललाट इति संज्ञितः । स देशः श्रीपतेः क्षेत्रपुण्यं देवर्षिसेवितम्

அந்த இடம் நெற்றிபோல் தோன்றியதால் ‘லலாட’ எனப் பெயர் பெற்றது. அது ஸ்ரீபதியின் புண்ணியத் திருத்தலம்; தேவர்கள், ரிஷிகள் சேவிக்கும் நிலம்.

Verse 58

सर्वाश्चर्यमयं दिव्यं दिव्यसिद्धिसमन्वितम् । ब्राह्मणानां ततः पङ्क्तिं निवेशयितुमुद्यता

அங்கே அனைத்தும் அதிசயமயம், தெய்வீகமும் தெய்வீகச் சித்திகளால் நிறைந்ததும் இருந்தது. பின்னர் பிராமணர்களை வரிசையாக அமர்த்தத் தயாரானார்கள்.

Verse 59

लक्ष्मीः श्रीपतिनामानमाह देवं वचस्तदा श्रीरुवाच । य एते ब्राह्मणाः शिष्या भृग्वादीनां यतव्रताः

அப்போது லக்ஷ்மி, ‘ஸ்ரீபதி’ எனப்படும் தேவனை நோக்கி கூறினாள்—“இங்கே உள்ள இப் பிராமணர்கள் ப்ருகு முதலிய ரிஷிகளின் சீடர்கள்; கட்டுப்பாட்டான விரதங்களில் நிலைத்தவர்கள்.”

Verse 60

तान्निवेशयितुमिच्छामि त्वत्प्रसादादधोक्षज । मरीच्यादयः सुरेन्द्रेण स्थापिता गरुडध्वज

அதோக்ஷஜனே! உன் அருளால் அவர்களை இங்கே நிலைநிறுத்த விரும்புகிறேன். கருடத்வஜனே! மரீசி முதலிய ரிஷிகள் தேவேந்திரனால் தத்தம் நிலையங்களில் நிறுவப்பட்டனர்.

Verse 61

नैष्ठिकव्रतिनो विप्रा बहवोऽत्र यतव्रताः । प्राजापत्ये व्रते ब्राह्मे केचिदत्र व्यवस्थिताः । तानहं स्थापयिष्यामि त्वत्प्रसादादधोक्षज

இங்கே பல விப்ரர்கள் நைஷ்டிக விரதத்திலும் கட்டுப்பாட்டிலும் நிலைத்தவர்கள். சிலர் ப்ராஜாபத்ய விரதத்தில், சிலர் ப்ராஹ்ம விரதத்தில் நிலைபெற்றுள்ளனர். அதோக்ஷஜனே! உன் அருளால் அவர்களை முறையாக இங்கே நிறுவுவேன்.

Verse 62

मार्कण्डेय उवाच । ततः कौतूहलधरो भगवान्वृषभध्वजः । पप्रच्छ व्रतिनः सर्वान्वृत्तिभेदे व्यवस्थितान्

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது ஆர்வம் நிறைந்த பகவான் வृषபத்வஜர், பல்வேறு வாழ்வுமுறைகளிலும் ஒழுக்கங்களிலும் நிலைத்திருந்த அனைத்து விரதிகளையும் வினவினார்।

Verse 63

नारदोऽपि महादेवमुपेत्य च सतीपतिम् । प्राह कृष्णाजिनधरो नैष्ठिका ब्राह्मणा ह्यमी

நாரதரும் சதீபதி மகாதேவரை அணுகி, கரிய மான் தோல் அணிந்தவனாய் கூறினார்—“இவர்கள் உண்மையிலே நைஷ்டிகப் பிராமணர்கள்; வாழ்நாள் விரதத்தில் உறுதியானோர்।”

Verse 64

अमी कार्याः सुवस्त्रेण छन्नगुह्या द्विजोत्तमाः । प्राजापत्याश्चतुर्विंशसहस्राणि नरेश्वर

இவ்விரு பிறப்பினருள் சிறந்தோர் நல்ல ஆடைகளால் அலங்கரிக்கப்பட வேண்டும்; அவர்களின் மறைஅங்கங்கள் முறையாக மூடப்பட்டிருக்க வேண்டும். பிரஜாபத்ய ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றுவோர் இருபத்திநான்கு ஆயிரம், மனிதரின் அரசே।

Verse 65

ब्रह्मचर्यव्रतस्थानां व्रतब्रह्मविचारिणाम् । द्वादशैषां सहस्राणि सन्ति वै वृषभध्वज

மேலும், பிரம்மச்சர்ய விரதத்தில் நிலைத்து, விரதநெறியும் பிரம்மத்தையும் தியானிப்போர் இவர்களில் பன்னிரண்டு ஆயிரம், வृषபத்வஜரே।

Verse 66

नारदस्य वचः श्रुत्वा देवा देवर्षयोऽपि च । साधु साध्वित्यमन्यन्त नोचुः केचन किंचन

நாரதரின் சொற்களை கேட்ட தேவர்களும் தேவரிஷிகளும் “சாது, சாது” என்று மனத்தில் ஏற்றுக்கொண்டனர்; எவரும் எந்த எதிர்ப்பும் சொல்லவில்லை।

Verse 67

समाह्वयत्ततो लक्ष्मीस्तान् विप्रान् भक्तिसंयुता । उवाच चरणान्गृह्य प्रसादः क्रियतां मयि

அப்போது பக்தியால் நிறைந்த லக்ஷ்மி அந்தப் பிராமணர்களை அழைத்து, அவர்களின் திருவடிகளைப் பற்றிக் கொண்டு— “என்மேல் அருள் செய்து, எனக்கு அனுகிரகம் அளியுங்கள்” என்று கூறினாள்.

Verse 68

षट्त्रिंशच्च सहस्राणि वेश्मनामत्र संस्थितिः । विश्वकर्मकृतानां तु तेषु तिष्ठन्तु वोऽखिलाः

இங்கே முப்பத்தாறு ஆயிரம் இல்லங்களில் தங்குமிடம் உள்ளது. விஸ்வகர்மன் செய்த அந்த வீடுகளில் நீங்கள் அனைவரும் தங்குங்கள்.

Verse 69

ते तथेति प्रतिज्ञाय स्थिताः संप्रीतमानसाः । धनधान्यसमृद्धाश्च वाञ्छितप्राप्तिलक्षणाः । सर्वकामसमृद्धाश्च ह्यनारम्भेषु कर्मणाम्

அவர்கள் “அப்படியே” என்று ஒப்புக்கொண்டு மகிழ்ந்த மனத்துடன் அங்கே தங்கினர். செல்வமும் தானியமும் நிறைந்து, விரும்பிய பயன் கிடைத்த அடையாளத்துடன், கடின முயற்சி இன்றியே எல்லா ஆசைகளும் நிறைவேறப் பெற்றனர்.

Verse 70

इति संस्थाप्य तान् विप्रान् सा स्थिता पर्यपालयत् । चतुर्धा तु स्थितो विष्णुः श्रिया देव्याः प्रिये रतः

இவ்வாறு அந்தப் பிராமணர்களை நிறுவி, அவள் அங்கேயே இருந்து அவர்களைப் பாதுகாத்துப் பேணினாள். விஷ்ணுவும் தேவீ ஸ்ரீயின் பிரியமான சன்னிதியில் மகிழ்ந்து நான்கு வடிவங்களாக அங்கே நிலைத்திருந்தான்.

Verse 71

एवं वैवाहिकमखे निवृत्ते ऋषयस्तु तम् । ऊचुश्चावभृथस्नानं कुत्र कुर्मो जनार्दन

இவ்வாறு திருமண யாகம் நிறைவுற்றபின், ரிஷிகள் ஜனார்தனனிடம்— “ஓ ஜனார்தனா, அவப்ருத ஸ்நானத்தை எங்கு செய்வோம்?” என்று கேட்டனர்.

Verse 72

इति श्रुत्वा तु वचनं श्रीपतिः पादपङ्कजात् । मुमोच जाह्नवीतोयं रेवामध्यगमं शुचि

அவ்வசனத்தை கேட்ட ஸ்ரீபதி தம் திருவடித் தாமரையிலிருந்து தூய ஜாஹ்னவீ (கங்கை) நீரை விடுத்தார்; அந்த நிர்மலத் தாரை ரேவையின் நடுவே சென்று கலந்தது।

Verse 73

हरेः पादोदकं दृष्ट्वा निःसृतं मुनयस्तु ते । विस्मिताः समपद्यन्त जानन्तस्तस्य गौरवम्

ஹரியின் திருவடிநீர் வெளிப்படக் கண்ட அந்த முனிவர்கள் அதன் மகிமையை அறிந்து பேராச்சரியத்தில் திகைத்தனர்।

Verse 74

रुद्रेण सहिताः सर्वे देवता ऋषयस्तथा । संकथा विस्मिताश्चक्रुर्विधुन्वन्तः शिरांसि च

ருத்ரனுடன் கூடிய எல்லா தேவர்களும் முனிவர்களும் வியப்பில் ஒருவரோடு ஒருவர் பேசத் தொடங்கி, அதிசயத்தில் தலைகளை அசைத்தனர்।

Verse 75

ऋषय ऊचुः । ब्रूहि शम्भो किमत्रायं अकस्माद्वारिसम्भवः । विष्णोः पादाम्बुजोत्थश्च सम्मोहकरणः परः

முனிவர்கள் கூறினர்—ஓ ஷம்போ, இங்கே திடீரென இந்த நீர் எவ்வாறு தோன்றியது? மேலும் இது விஷ்ணுவின் திருவடித் தாமரையிலிருந்து எவ்வாறு வெளிப்பட்டு அனைவரையும் வியப்பிலும் புனித மயக்கத்திலும் ஆழ்த்துகிறது?

Verse 76

ईश्वर उवाच । पादोदकमिदं विष्णोरहं जानामि वै सुराः । दशाश्वमेधावभृथैः स्नानमत्रातिरिच्यते

ஈஸ்வரன் கூறினார்—தேவர்களே, இது நிச்சயமாக விஷ்ணுவின் திருவடிநீரே என்பதை நான் அறிவேன். இங்கே நீராடுதல் பத்து அச்வமேத யாகங்களின் அவப்ருத ஸ்நானப் பலனையும் மிஞ்சும்।

Verse 77

युष्माभिः श्रीपतिः पूज्यः स्नानं चावभृथं कुतः । भविष्यतीति तेनाशु इदं वोऽर्थे विनिर्मितम्

நீங்கள் ஸ்ரீபதியைப் பூஜிக்க வேண்டியவர்கள்; அப்படியிருக்க தனியான அவப்ருத ஸ்நானம் ஏன்? இது தேவைப்படும் என அறிந்து, உங்கள் நலனுக்காக அவர் விரைவில் இதை உருவாக்கினார்।

Verse 78

स्नात्वात्र त्रिदशेशाना यत्फलं सम्प्रपद्यते । वक्तुं न केनचिद्याति ततः किमुत्तरं वचः

தேவர்களின் தலைவர்களே! இங்கே ஸ்நானம் செய்தால் கிடைக்கும் பலனை யாராலும் முறையாகச் சொல்ல இயலாது; அது வாக்கிற்கு அப்பாற்பட்டதாயின், மேலும் என்ன சொல்ல முடியும்?

Verse 79

मार्कण्डेय उवाच । एवमुक्त्वा तु ते सर्वे स्नानं कृत्वा यथागतम् । जग्मुर्देवा महेशानपुरोगा भरतर्षभ

மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வாறு சொல்லி அவர்கள் அனைவரும் ஸ்நானம் செய்து, வந்தபடியே மீண்டும் புறப்பட்டனர்; பாரதச் சிறந்தவனே! மகேசானன் (சிவன்) முன்னணியில் தேவர்கள் சென்றனர்।

Verse 80

ब्राह्मणाश्च ततः सर्वे स्ववेश्मान्येव भेजिरे । देवतीर्थे महाराज सर्वपापप्रणाशने

பின்னர் எல்லா பிராமணர்களும், மகாராஜாவே, தத்தம் இல்லங்களுக்கு திரும்பினர்—அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிக்கும் தேவதீர்த்தத்தில் (ஸ்நானம்/தரிசனம் செய்து)।

Verse 194

अध्याय

அத்தியாயம். (பாடத் தலைப்பு)