Adhyaya 190

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल सोमतीर्थमनुत्तमम् । चन्द्रहासेति विख्यातं सर्वदैवतपूजितम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்பு, ஹே மஹீபாலா (அரசே)! ஒப்பற்ற சோமதீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது ‘சந்திரஹாசம்’ எனப் புகழ்பெற்றது, எல்லாத் தேவர்களாலும் பூஜிக்கப்படுவது.

Verse 2

यत्र सिद्धिं परां प्राप्तः सोमो राजा सुरोत्तमः

அங்கே தேவர்களில் சிறந்த அரசன் சோமன் பரம சித்தியை அடைந்தான்.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । कथं सिद्धिमनुप्राप्तः सोमो राजा जगत्पतिः । तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि कथयस्व ममानघ

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—உலகத்தின் அதிபதியான அரசன் சோமன் அந்தச் சித்தியை எவ்வாறு அடைந்தான்? அதையெல்லாம் கேட்க விரும்புகிறேன்; ஹே பாவமற்றவரே, எனக்குச் சொல்லுங்கள்.

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । पुरा शप्तो मुनीन्द्रेण दक्षेण किल भारत । असेवनाद्धि दाराणां क्षयरोगी भविष्यसि

மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ பாரதா! முற்காலத்தில் முனீந்திரன் தக்ஷன் சோமனைச் சபித்தான்—“மனைவியருடன் முறையாகச் சேராமையால் நீ க்ஷயரோகம் அடைவாய்” என்று.

Verse 5

उद्वाहितानां पत्नीनां ये न कुर्वन्ति सेवनम् । या निष्ठा जायते तेषां तां शृणुष्व नरोत्तम

திருமணமான மனைவியருடன் முறையாகச் சேராதவர்களுக்கு எத்தகைய நிலையான விளைவு உண்டாகிறதோ, ஓ நரோத்தமா, அதை என்னிடமிருந்து கேள்.

Verse 6

ऋतुकाले तु नारीणां सेवनाज्जायते सुतः । सुतात्स्वर्गश्च मोक्षश्च हीत्येवं श्रुतिनोदना

பெண்களின் ருதுகாலத்தில் சேர்வதால் புதல்வன் பிறக்கிறான்; புதல்வன் மூலம் சொர்க்கமும் மோட்சமும் கிடைக்கும்—இது ஸ்ருதியின் ஊக்கவுரை.

Verse 7

तत्कालोचितधर्मेण ये न सेवन्ति तां नराः । तेषां ब्रह्मघ्नजं पापं जायते नात्र संशयः

அக்காலத்திற்குரிய தர்மப்படி இருந்தும் அவளை (மனைவியை) அணுகாத ஆண்களுக்கு பிரம்மஹத்தியை ஒத்த பாவம் உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 8

तेन पापेन घोरेण वेष्टतो रौरवे पतेत् । तस्य तद्रुधिरं पापाः पिबन्ते कालमीप्सितम्

அந்த கொடிய பாவத்தால் கட்டுண்டு அவன் ‘ரௌரவ’ என்னும் நரகத்தில் வீழ்கிறான்; அங்கே பாவிகள் நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலம்வரை அவனுடைய இரத்தத்தையே குடிப்பர்.

Verse 9

ततोऽवतीर्णकालेन यां यां योनिं प्रयास्यति । तस्यां तस्यां स दुष्टात्मा दुर्भगो जायते सदा

பின்னர் மறுபிறப்பு நேரம் வந்தபோது அவன் எந்த எந்த யோனியில் புகுகின்றானோ, அந்த அந்தப் பிறவியிலே அந்தத் துஷ்டாத்மா எப்போதும் துர்பாக்கியனாகவே பிறக்கிறான்।

Verse 10

नारीणां तु सदा कामो ह्यधिकः परिवर्तते । विशेषेण ऋतोः काले भिद्यते कामसायकैः

பெண்களிடத்தில் காமவேட்கை எப்போதும் மிகுதியாய் மீண்டும் மீண்டும் எழுகிறது; குறிப்பாக ருதுகாலத்தில் அது காமனின் அம்புகளால் குத்தப்பட்டதுபோல் தூண்டப்படுகிறது।

Verse 11

परिभूता हि सा भर्त्रा ध्यायतेऽन्यं पतिं ततः । तस्याः पुत्रः समुत्पन्नो ह्यटते कुलमुत्तमम्

கணவனால் அவமதிக்கப்படின், அவள் பிற ஆணை கணவனென நினைக்கத் தொடங்குகிறாள்; அந்த நிலையிலிருந்து பிறந்த மகன் உயர்ந்த குலத்திற்கும் பழியும் கலக்கமும் உண்டாக்குகிறான்।

Verse 12

स्वर्गस्थास्तेन पितरः पूर्वं जाता महीपते । पतन्ति जातमात्रेण कुलटस्तेन चोच्यते

அரசே! அவனால் முன்பு ஸ்வர்கத்தில் இருந்த பித்ருக்கள் அந்தக் குழந்தை பிறந்த மாத்திரத்தில் வீழ்கின்றனர்; ஆகவே அவன் ‘குலட’—குலத்தைச் சிதைப்பவன்—என்று அழைக்கப்படுகிறான்।

Verse 13

तेन कर्मविपाकेन क्षयरोगी शशी ह्यभूत् । त्यक्त्वा लोकं सुरेन्द्राणां मर्त्यलोकमुपागतः

அந்த கர்மவிபாகத்தால் சசி க்ஷயரோகம் கொண்டவனானான்; தேவேந்திரர்களின் உலகை விட்டு மর্ত்யலோகத்திற்கு வந்தடைந்தான்।

Verse 14

तत्र तीर्थान्यनेकानि पुण्यान्यायतनानि च । भ्रमित्वा नर्मदां प्राप्तः सर्वपापप्रणाशिनीम्

அங்கே அவர் பல தீர்த்தங்களிலும் புண்ணியத் தலங்களிலும் சுற்றித் திரிந்து, இறுதியில் எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் நர்மதையை அடைந்தார்।

Verse 15

उपवासस्तु दानानि व्रतानि नियमाश्च ये । चचार द्वादशाब्दानि ततो मुक्तः स किल्बिषैः

அவர் உபவாசம், தானம், விரதம், நியமங்கள் ஆகியவற்றை மேற்கொண்டார்; பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் அவற்றைச் செய்து பாவங்களிலிருந்து விடுபட்டார்।

Verse 16

स्थापयित्वा महादेवं सर्वपातकनाशनम् । जगाम प्रभया पूर्णः सोमलोकमनुत्तमम्

எல்லாப் பாதகங்களையும் அழிக்கும் மகாதேவரை நிறுவி, ஒளியால் நிறைந்து அவர் ஒப்பற்ற சோமலோகத்திற்குச் சென்றார்।

Verse 17

येनैव स्थापितो देवः पूज्यते वर्षसंख्यया । तावद्युगसहस्राणि तस्य लोकं समश्नुते

யாரால் நிறுவப்பட்ட தெய்வம் எத்தனை ஆண்டுகள் வழிபடப்படுகிறதோ, அவ்வளவு யுக-ஆயிரங்கள் அவர் அந்தத் தெய்வத்தின் லோகத்தை அனுபவிப்பார்।

Verse 18

तेन देवान् विधानोक्तान् स्थापयन्ति नरा भुवि । अक्षयं चाव्ययं यस्मात्फलं भवति नान्यथा

ஆகையால் பூமியில் மக்கள் சாஸ்திர விதிப்படி தெய்வங்களை நிறுவுகின்றனர்; ஏனெனில் அதனால் உண்டாகும் பலன் அழியாததும் குறையாததும் ஆகும், வேறல்ல।

Verse 19

सोमतीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्देवमीश्वरम् । जायते स नरो भूत्वा सोमवित्प्रियदर्शनः

சோமதீர்த்தத்தில் நீராடி ஈஸ்வர தேவனை வழிபடுகிறவன், மறுபிறவியில் சோமத் தத்துவம்/சோம விதியை அறிந்தவனாகவும், இனிய தோற்றமுடைய மனிதனாகவும் பிறக்கிறான்।

Verse 20

चन्द्रप्रभासे यो गत्वा स्नानं विधिवदाचरेत् । व्याधिना नाभिभूतः स्यात्क्षयरोगेण वा युतः

சந்திரப்ரபாசத்திற்கு சென்று முறையோடு நீராடுகிறவன், நோயால் அடக்கப்படமாட்டான்; க்ஷயரோகம் (காசநோய்) அவனைப் பற்றாது।

Verse 21

चन्द्रहास्ये नरः स्नात्वा द्वादश्यां तु नरेश्वर । चतुर्दश्यामुपोष्यैव क्षीरस्य जुहुयाच्चरुम्

அரசே! சந்திரஹாஸ்யத்தில் த்வாதசி நாளில் நீராடி, சதுர்தசி நாளில் உபவாசம் இருந்து, அக்னியில் க்ஷீர-சரு (பால்சோறு) ஆஹுதி செலுத்த வேண்டும்।

Verse 22

मन्त्रैः पञ्चभिरीशानं पुरुषस्त्र्यम्बकं यजेत् । हविःशेषं स्वयं प्राश्य चन्द्रहास्येशमीक्षयेत्

ஐந்து மந்திரங்களால் ஈசானன்—மூன்று கண்களையுடைய புருஷனை வழிபட வேண்டும்; பின்னர் ஹவியின் மீதியைத் தானே உண்டு, சந்திரஹாஸ்யேசனை தரிசிக்க வேண்டும்।

Verse 23

अनेन विधिना राजंस्तुष्टो देवो महेश्वरः । विधिना तीर्थयोगेन क्षयरोगाद्विमुच्यते

அரசே! இவ்விதியால் மகேஸ்வரன் திருப்தியடைகிறான்; மேலும் முறையோடு தீர்த்த-யோகத்தை மேற்கொண்டால் க்ஷயரோகம் நீங்கும்।

Verse 24

सप्तभिः सोमवारैर्यः स्नानं तत्र समाचरेत् । स वै कर्णकृताद्रोगान्मुच्यते पूजयञ्छिवम्

அங்கே ஏழு திங்கட்கிழமைகளில் நீராடுபவன், சிவனை வழிபடுகின்றபடியே காதால் உண்டாகும் நோய்களிலிருந்து விடுபடுவான்।

Verse 25

अक्षिरोगस्तथा राजंश्चन्द्रहास्ये विनश्यति । चन्द्रहास्ये तु यो गत्वा ग्रहणे चन्द्रसूर्ययोः । स्नानं समाचरेद्भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

அரசே, சந்திரஹாஸ்யத்தில் கண்நோயும் அழிகிறது. சந்திர அல்லது சூரிய கிரகண நேரத்தில் சந்திரஹாஸ்யத்திற்குச் சென்று பக்தியுடன் நீராடுபவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவான்।

Verse 26

तत्र स्नानं च दानं च चन्द्रहास्ये शुभशुभम् । कृतं नृपवरश्रेष्ठ सर्वं भवति चाक्षयम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே, சந்திரஹாஸ்யத்தில் நீராடலும் தானமும் செய்து எது செய்தாலும்—நல்லதோ கெட்டதோ—அதன் பலன் முழுமையாக அழியாததாகும்।

Verse 27

ते धन्यास्ते महात्मानस्तेषां जन्म सुजीवितम् । चन्द्रहास्ये तु ये स्नात्वा पश्यन्ति ग्रहणं नराः

பாக்கியசாலிகள் அவர்கள் மகாத்மாக்கள்; அவர்களின் பிறவி உண்மையிலே நன்கு வாழப்பட்டதாகும்—சந்திரஹாஸ்யத்தில் நீராடி கிரகணத்தை தரிசிப்போர்।

Verse 28

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुरा कृतम् । स्नानमात्रात्तु राजेन्द्र तत्र तीर्थे प्रणश्यति

அரசர்களின் தலைவனே, வாக்காலும் மனத்தாலும் செயலாலும் முன்பு செய்த எந்தப் பாவமும், அந்தத் தீர்த்தத்தில் வெறும் நீராடலாலேயே அழிந்துவிடும்।

Verse 29

बहवस्तन्न जानन्ति महामोहसमन्विताः । देहस्थ इव सर्वेषां परमात्मेव संस्थितम्

மகாமோஹத்தில் மூழ்கிய பலர் அதை அறியார்; அது அனைவரிடமும் உடலினுள் இருப்பதுபோல் இருந்து, பரமாத்மாவைப் போலவே நிலைத்திருக்கிறது।

Verse 30

पश्चिमे सागरे गत्वा सोमतीर्थे तु यत्फलम् । तत्समग्रमवाप्नोति चन्द्रहास्ये न संशयः

மேற்கு கடலுக்குச் சென்று சோமதீர்த்தத்தில் பெறும் பலன் எதுவோ, அதே முழுப் பலன் சந்திரஹாஸ்யத்தில் ஐயமின்றி கிடைக்கும்।

Verse 31

संक्रान्तौ च व्यतीपाते विषुवे चायने तथा । चन्द्रहास्ये नरः स्नात्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

சங்கிராந்தி, வ்யதீபாதம், விஷுவம், அயனம் ஆகிய காலங்களில் சந்திரஹாஸ்யத்தில் நீராடினால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்।

Verse 32

ते मूढास्ते दुराचारास्तेषां जन्म निरर्थकम् । चन्द्रहास्यं न जानन्ति नर्मदायां व्यवस्थितम्

அவர்கள் மூடரும் தீயொழுக்கமுடையவரும்; அவர்களின் பிறப்பு வீண்—நர்மதையில் நிலைபெற்ற சந்திரஹாஸ்யத்தை அறியாதவர்கள்।

Verse 33

चन्द्रहास्ये तु यः कश्चित्संन्यासं कुरुते नृप । अनिवर्तिका गतिस्तस्य सोमलोकात्कदाचन

அரசே! சந்திரஹாஸ்யத்தில் யார் சந்நியாசம் ஏற்கிறாரோ, அவரின் நடை திரும்பாததாகும்; அவர் சோமலோகத்திலிருந்து ஒருபோதும் மீளார்।

Verse 190

अध्याय

அத்தியாயம் (அத்தியாயக் குறி).