Adhyaya 189

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । उदीर्णो यत्र वाराहो ह्यभवद्धरणीधरः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ ராஜேந்திரா! அதன் பின் மிகச் சிறப்புமிக்க அந்தத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே உயர்ந்து வெளிப்பட்ட வராஹன், தரணீதரனாக—பூமியைத் தாங்கியவனாக—ஆனான்.

Verse 2

धन्वदंष्ट्रां करालाग्रां बिभ्रच्च पृथिवीमिमाम् । स एव पञ्चमः प्रोक्तो वाराहो मुक्तिदायकः

அச்சமூட்டும் கூர்மையான முன்தந்தங்களைத் தாங்கி, இப்பூமியையே உயர்த்தி ஏந்திய அதே வராஹன் ‘ஐந்தாம்’ எனப் புகழப்படுகிறான்—மோட்சம் அருளும் வராஹமூர்த்தி.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । कथमुदीर्णरूपोऽभूद्वाराहो धरणीधरः । वाराहत्वं गतः केन पञ्चमः केन संज्ञितः

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்: “பூமியைத் தாங்கும் வராஹன் அந்தப் பெரும்வடிவில் எவ்வாறு தோன்றினான்? யாரால் அவன் வராஹத்துவம் அடைந்தான்? ‘ஐந்தாம்’ என ஏன் அழைக்கப்படுகிறான்?”

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । आदिकल्पे पुरा राजन्क्षीरोदे भगवान् हरिः । शेते स भोगिशयने योगनिद्राविमोहितः

மார்கண்டேயர் கூறினார்: “அரசே, ஆதிகல்பத்தில் பகவான் ஹரி க்ஷீரசாகரத்தில், சேஷநாகத்தின் படுக்கையில், யோகநித்திரையில் ஆழ்ந்து பள்ளிகொண்டிருந்தார்.”

Verse 5

बभूव नृपतिश्रेष्ठ गत्वा वै देवसंनिधौ । अवोचद्भारखिन्नाहं गमिष्यामि रसातलम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே, (பூமி) தேவர்களின் முன்னிலையில் சென்று: “பாரத்தால் நான் சோர்ந்தேன்; நான் ரசாதலத்திற்குச் செல்வேன்” என்று கூறினாள்.

Verse 6

दृष्ट्वा देवाः समुद्विग्ना गता यत्र जनार्दनः । तुष्टुवुर्वाग्भिरिष्टाभिः केशवं जगत्पतिम्

இதைக் கண்ட தேவர்கள் மிகுந்த கலக்கத்துடன் ஜனார்தனன் இருந்த இடத்திற்குச் சென்று, விரும்பிய ஸ்துதிவாக்குகளால் உலகநாதன் கேசவனைப் போற்றினர்.

Verse 7

देवा ऊचुः । नमो नमस्ते देवेश सुरार्तिहर सर्वग । विश्वमूर्ते नमस्तुभ्यं त्राहि सर्वान्महद्भयात्

தேவர்கள் கூறினர்—ஹே தேவேசா! உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் நமஸ்காரம். தேவர்களின் துயர் நீக்குபவனே, எங்கும் நிறைந்தவனே! விச்வமூர்த்தியே, உமக்கு நமஸ்காரம். இந்த மாபெரும் அச்சத்திலிருந்து எங்களை எல்லோரையும் காப்பாற்றுவாயாக.

Verse 8

इत्युक्तो दैवतैर्देवो ह्युवाच किमुपस्थितम् । कार्यं वदध्वं मे देवा यत्कृत्यं मा चिरं कृथाः

தேவர்களால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது ஆண்டவன் கூறினான்—“எது ஏற்பட்டது? தேவர்களே, செய்ய வேண்டிய காரியம் என்னவென்று எனக்குச் சொல்லுங்கள்; செய்ய வேண்டியதைச் சொல்லுவதில் தாமதிக்காதீர்கள்.”

Verse 9

देवा ऊचुः । धरा धरित्री भूतानां भारोद्विग्ना निमज्जति । तामुद्धर हृषीकेश लोकान्संस्थापय स्थितौ

தேவர்கள் கூறினர்—“உயிர்களைத் தாங்கும் பூமி, பாரத்தால் துயருற்று மூழ்குகிறது. ஹே ஹ்ருஷீகேசா! அவளை உயர்த்தி, உலகங்களைத் தக்க நிலைமை மற்றும் ஒழுங்கில் மீண்டும் நிறுவுவாயாக.”

Verse 10

एवमुक्तः सुरैः सर्वैः केशवः परमेश्वरः । वाराहं रूपमास्थाय सर्वयज्ञमयं विभुः

அனைத்து தேவர்களும் இவ்வாறு வேண்டியபோது, பரமேசுவரனான கேசவன் வராக ரூபத்தை ஏற்றான்—அந்த எங்கும் நிறைந்தவன், எல்லா யாகங்களின் சாரமே ஆனவன்.

Verse 11

दंष्ट्राकरालं पिङ्गाक्षं समाकुञ्चितमूर्धजम् । कृत्वाऽनन्तं पादपीठं दंष्ट्राग्रेणोद्धरन्भुवम्

கொடூரத் தந்தங்களுடன், செம்மஞ்சள் கண்களுடன், முடி சிலிர்த்து சுருண்டவனாய்—அனந்தனைப் பாதபீடமாகக் கொண்டு, தந்தத்தின் நுனியில் பூமியை உயர்த்தினான்.

Verse 12

सपर्वतवनामुर्वीं समुद्रपरिमेखलाम् । उद्धृत्य भगवान् विष्णुरुदीर्णः समजायत

மலைகளும் காடுகளும் உடைய, கடல் வளையம் சூழ்ந்த பூமியை உயர்த்தி, பகவான் விஷ்ணு மகிமையுடன் எழுந்தார்।

Verse 13

दर्शयन्पञ्चधात्मानमुत्तरे नर्मदातटे । तथाद्यं कोरलायां तु द्वितीयं योधनीपुरे

நர்மதையின் வடகரையில் அவர் தம்மை ஐந்து வடிவங்களாக வெளிப்படுத்தினார்—முதல் கோரலாவில், இரண்டாம் யோதனீபுரத்தில்।

Verse 14

जयक्षेत्राभिधाने तु जयेति परिकीर्तितम् । असुरान्मोहयल्लिङ्गस्तृतीयः परिकीर्तितः

‘ஜயக்ஷேத்ர’ எனப்படும் இடத்தில் அது ‘ஜய’ என்று போற்றப்படுகிறது; அங்கே அசுரர்களை மயக்கிய லிங்கம் மூன்றாம் வடிவம் என அறிவிக்கப்படுகிறது।

Verse 15

पावनाय जगद्धेतोः स्थितो यस्माच्छशिप्रभः । अतस्तु नृपशार्दूल श्वेत इत्याभिधीयते

உலகின் காரணமான இறைவன் புனிதப்படுத்துதற்காக அங்கே நிலவொளிபோல் பிரகாசித்து தங்கியிருப்பதால், அரசர்களில் புலியே, அவர் ‘ஸ்வேத’ என அழைக்கப்படுகிறார்।

Verse 16

उद्धृत्य जगतां देवीमुदीर्णो भृगुकच्छके । ततः पञ्चम उदीर्णो वराह इति संज्ञितः

உலகங்களின் தேவியான பூமியை உயர்த்தி அவர் ப்ருகுகச்சகத்தில் மகிமையுடன் எழுந்தார்; பின்னர் ஐந்தாம் உயர்ந்த வெளிப்பாடு ‘வராஹ’ எனப் பெயர்பெற்றது।

Verse 17

इति पञ्चवराहास्ते कथितः पाण्डुनन्दन । युगपद्दर्शनं चैषां ब्रह्महत्यां व्यपोहति

ஓ பாண்டுநந்தனே! இவ்வாறு அந்த ஐந்து வராஹங்கள் உனக்குக் கூறப்பட்டன. அவற்றை ஒரே நேரத்தில் தரிசிப்பது பிரம்மஹத்த்யை போன்ற பாவத்தையும் நீக்கும்.

Verse 18

ज्येष्ठे मासि सिते पक्ष एकादश्यां विशेषतः । गत्वा ह्यादिवराहं तु सम्प्राप्ते दशमीदिने

ஜ்யேஷ்ட மாதத்தின் சுக்ல பக்ஷத்தில், குறிப்பாக ஏகாதசியன்று—தசமி நாள் வந்தபோது—ஆதி-வராஹனைத் தரிசிக்கச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 19

हविष्यमन्नं भुञ्जीयाल्लघुसायं गते रवौ । रात्रौ जागरणं कुर्याद्वाराहे ह्यादिसंज्ञके

சூரியன் மறைந்த பின் லேசான மாலை ஹவிஷ்ய அன்னத்தை உண்ண வேண்டும். இரவில் ‘ஆதி’ எனப்படும் வராஹத் தலத்தில் ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

ततः प्रभाते ह्युषसि संस्नात्वा नर्मदाजले । संतर्प्य पितृदेवांश्च तिलैर्यवविमिश्रितैः

பின் விடியற்கால உஷஸில் நர்மதா நீரில் நீராடி, எள்ளும் யவமும் கலந்த அர்ப்பணத்தால் பித்ருக்களையும் தேவர்களையும் திருப்திப்படுத்த வேண்டும்.

Verse 21

धेनुं दद्याद्द्विजे योग्ये सर्वाभरणभूषिताम् । निर्ममो निरहङ्कारो दानं दद्याद्द्विजातये

தகுதியான த்விஜருக்கு எல்லா ஆபரணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட பசுவை தானமாக அளிக்க வேண்டும். மமதையும் அகங்காரமும் இன்றி த்விஜாதிக்கு தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 22

गत्वा सम्पूजयेद्देवं वाराहं ह्यादिसंज्ञितम् । अनेन विधिना पूज्य पश्चाद्गच्छेज्जयं त्वरन्

அங்கே சென்று ‘ஆதி’ எனப் புகழ்பெற்ற வராஹப் பெருமானை விதிமுறையுடன் முழுமையாகப் பூஜிக்க வேண்டும். இவ்விதமாகப் பூஜித்து பின்னர் விரைந்து ‘ஜய’ எனும் இடத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்.

Verse 23

त्वरितं तु जयं गत्वा पूर्वकं विधिमाचरेत् । अश्वं दद्याद्द्विजाग्र्याय जयपूर्वाभिनिर्गतम्

விரைந்து ‘ஜய’ இடத்தை அடைந்து முன் கூறிய விதியைச் செய்ய வேண்டும். ‘ஜய’ பகுதியிலிருந்து வந்த குதிரையை ஒரு சிறந்த பிராமணருக்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 24

लिङ्गे चैव तिला देयाः श्वेते हिरण्यमेव च । उदीर्णे च भुवं दद्यात्पूर्वकं विधिमाचरेत्

லிங்கத்திடத்திலும் எள்ளை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; மேலும் வெண்மையான பொன்னையும் அளிக்க வேண்டும். ‘உதீர்ண’ இடத்தில் நிலதானம் செய்து முன் கூறிய விதியைச் செய்ய வேண்டும்.

Verse 25

अनस्तमित आदित्ये वराहान्पञ्च पश्यतः । यत्फलं लभते पार्थ तदिहैकमनाः शृणु

பார்த்தா! சூரியன் அஸ்தமிக்காத வேளையில் ஐந்து வராஹங்களைத் தரிசிப்பதால் கிடைக்கும் பலனை இங்கே ஒருமனத்துடன் கேள்.

Verse 26

ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वङ्गनागमः । एभिस्तु सह संयोगो विश्वस्तानां च वञ्चनम्

பிராமணஹத்தி, மதுபானம், திருட்டு, குருவின் மனைவியிடம் செல்லுதல்—இத்தகைய பாவங்களோடு சேர்தல், மேலும் நம்பியவர்களை ஏமாற்றுதல்—இவை கடும் குற்றங்கள்.

Verse 27

स्वसृदुहितृभगिनीकुलदारोपबृंहणम् । आ जन्ममरणाद्यावत्पापं भरतसत्तम

சகோதரி, மகள், பெண் உறவினர் அல்லது குலவதூக்களுடன் சேர்வதால் உண்டாகும் பாவம், ஓ பரதசிறந்தவனே, பிறப்பு–இறப்பு சுழற்சி வரை நீடிக்கும்।

Verse 28

तीर्थपञ्चकपूतस्य वैष्णवस्य विशेषतः । युगपच्चविनश्येत तूलराशिरिवानलात्

ஐந்து தீர்த்தங்களால் தூய்மையடைந்த, குறிப்பாக வைஷ்ணவனுடைய பாவங்கள் ஒரே கணத்தில் அழிகின்றன—அக்னியில் பருத்திக் குவியல் போல।

Verse 29

नारायणानुस्मरणाज्जपध्यानाद्विशेषतः । विप्रणश्यन्ति पापानि गिरिकूटसमान्यपि

நாராயணனை நினைவு கூர்வதால்—குறிப்பாக ஜபம், தியானம் மூலம்—மலைச்சிகரங்கள் போல் குவிந்த பாவங்களும் முற்றிலும் அழிகின்றன।

Verse 30

दृष्ट्वा पञ्च वराहान्वै पौरुषे महति स्थितः । आप्लवन्नर्मदातोये श्राद्धं कृत्वा यथाविधि

ஐந்து வராஹங்களைத் தரிசித்து, அந்த மகத்தான பௌருஷ விரதத்தில் நிலைத்து, நர்மதா நீரில் நீராடி, விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 31

उदयास्तमनादर्वाग्यः पश्येल्लोटणेश्वरम् । कलेवरविमुक्तः स इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

சூரியோதயத்திற்கு முன் அல்லது சூரியாஸ்தமனத்திற்கு பின் லோடணேஸ்வரனை தரிசிப்பவன் உடல்-பந்தத்திலிருந்து விடுபடுவான்—என்று சங்கரன் உரைத்தான்।

Verse 32

मुक्तिं प्रयाति सहसा दुष्प्रापां परमेश्वरीम् । पौरुषे क्रियमाणेऽपि न सिद्धिर्जायते यदि

பௌருஷ விதி நடைபெறினும் சாதாரண வழிகளில் சித்தி உண்டாகாவிடில், அவன் அரிதாகக் கிடைக்கும் பரமேஸ்வர-சம்பந்தமான முக்தியை உடனே அடைகிறான்।

Verse 33

ब्रुवन्ति स्वर्गगमनमपि पापान्वितस्य च । यत्र तत्र गतस्यैव भवेत्पञ्चवराहकी

பாவமுடையவனுக்கும் ஸ்வர்கப் பயணம் உண்டென்று அவர்கள் கூறுவர்; எங்கிருந்தும் அங்கே சென்றவனுக்கு பஞ்ச-வராஹப் புண்ணியம் நிச்சயமாக உண்டாகும்।

Verse 34

ज्येष्ठस्यैकादशीतिथौ ध्रुवं तत्र वसेन्नरः । आदिं जयं तथा श्वेतं लिङ्गमुदीर्णमेव च

ஜ்யேஷ்ட ஏகாதசி திதியில் மனிதன் நிச்சயமாக அங்கே தங்க வேண்டும்; மேலும் ஆதி, ஜய, ஸ்வேத, உதீர்ண எனும் லிங்கங்களைத் தரிசித்து வழிபட வேண்டும்।

Verse 35

आश्रित्य तस्या द्रष्टव्या वराहास्तु यतस्ततः । ज्येष्ठस्यैकादशीतिथौ विष्णुना प्रभुविष्णुना

அந்தத் தீர்த்தத்தைச் சரணடைந்து எங்கும் வராஹ ரூபங்களைத் தரிசிக்க வேண்டும்; ஜ்யேஷ்ட ஏகாதசியில் பிரபு விஷ்ணுவால் அவை விசேஷமாக வெளிப்படும்।

Verse 36

वाराहं रूपमास्थाय उद्धृता धरणी विभो । पुण्यात्पुण्यतमा तेन ह्यशेषाघौघनाशिनी

ஓ விபோ! வராஹ ரூபம் ஏற்று நீங்கள் பூமியை உயர்த்தி மீட்டீர்கள்; ஆகவே இந்தத் தீர்த்த/புண்ணியம் புண்ணியங்களில் மிகப் பரிசுத்தமானது, எல்லாப் பாவக் கூட்டத்தையும் முற்றிலும் அழிக்கும்.

Verse 37

दृष्ट्वा पञ्चवराहान्वै क्रोडमुदीर्णरूपिणम् । पूजयित्वा विधानेन पश्चाज्जागरणं चरेत्

உயர்ந்த வராஹரூபம் கொண்ட ஐந்து வராஹர்களைத் தரிசித்து, விதிமுறையின்படி அவர்களைப் பூஜித்து, பின்னர் இரவு முழுதும் ஜாகரண விரதம் மேற்கொள்ள வேண்டும்।

Verse 38

सपञ्चवर्तिकान् दीपान् घृतेनोज्ज्वाल्य भक्तितः । पुराणश्रवणैर्नृत्यैर्गीतवाद्यैः सुमङ्गलैः

பக்தியுடன் நெய்யால் ஐந்து திரிகளுள்ள தீபங்களை ஏற்றி, புராணக் கேள்வி, நடனம், மங்கலமான பாடல்-வாத்தியங்களால் (இரவு) ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 39

वेदजाप्यैः पवित्रैश्च क्षपयित्वा च शर्वरीम् । यत्पुण्यं लभते मर्त्यो ह्याजमीढ शृणुष्व तत्

ஆஜமீடா! வேத மந்திர ஜபமும் பிற தூய ஜபங்களும் செய்து இரவை கழித்தால் மனிதன் பெறும் புண்ணியத்தை கேள்; அதை நான் உரைக்கிறேன்।

Verse 40

रेवाजलं पुण्यतमं पृथिव्यां तथा च देवो जगतां पतिर्हरिः । एकादशी पापहरा नरेन्द्र बह्वायासैर्लभ्यते मानवानाम्

ரேவையின் நீர் பூமியில் மிகப் புனிதமானது; அதுபோல உலகங்களின் அதிபதி தேவ ஹரியும் தெய்வீகன். அரசே! ஏகாதசி பாபநாசினி; அது மனிதர்க்கு பெரும் முயற்சியால் (விரதாசரணையால்) கிடைக்கிறது।

Verse 41

एकैकशो ब्रह्महत्यादिकानि शक्तानि हन्तुं पापसङ्घानि राजन् । नैते सर्वे युगपद्वै समेता हन्तुं शक्ताः किं न तद्ब्रूहि राजन्

அரசே! பிரம்மஹத்த்யா முதலிய பாபக்கூட்டங்கள் ஒவ்வொன்றாக (மனிதனை) அழிக்க வல்லவை; ஆனால் அவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் கூடினாலும் (தர்மத்தால் காக்கப்படுபவனை) அழிக்க இயலாது—ஏன்? அரசே, அதைச் சொல்।

Verse 42

यथेदमुक्तं तव धर्मसूनो श्रुतं च यच्छङ्कराच्चन्द्रमौलेः । श्रुत्वेदमिच्छन्मुच्यते सर्वपापैः पठन्पदं याति हि वृत्रशत्रोः

ஹே தர்மபுத்ரா! உனக்குச் சொல்லப்பட்டதுபோலவும், சந்திரமௌலியான சங்கரனிடமிருந்து கேட்கப்பட்டதுபோலவும்—இதை பக்தியுடன் கேட்பவன் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; இதை பாராயணம் செய்பவன் வ்ருத்ரஹந்தா இந்திரனின் பதத்தை அடைவான்.

Verse 189

अध्याय

அத்தியாயம் (முடிவு/தலைப்பு குறி).