Adhyaya 186

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं कनखलोत्तमम् । गरुडेन तपस्तप्तं पूजयित्वा महेश्वरम्

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், அரசே, மிகச் சிறந்த கனகல தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அது கருடரின் தவத்தால் புனிதமடைந்தது; அங்கே மகேஸ்வரனை வழிபட்டு…

Verse 2

दिव्यं वर्षशतं यावज्जातमात्रेण भारत । तपोजपैः कृशीभूतो दृष्टो देवेन शम्भुना

ஏ பாரதா! பிறந்த நொடியிலிருந்தே நூறு தெய்வ ஆண்டுகள் தவமும் ஜபமும் செய்து மெலிந்தவனாய், தேவன் சம்பு (சிவன்) அவனைத் தரிசித்தான்।

Verse 3

ततस्तुष्टो महादेवो वैनतेयं मनोजवम् । उवाच परमं वाक्यं विनतानन्दवर्धनम्

அப்போது திருப்தியுற்ற மகாதேவன், மனவேகமுடைய வைநதேயனிடம், விநதையின் ஆனந்தத்தை வளர்க்கும் உயர்ந்த வாக்குகளை உரைத்தான்।

Verse 4

प्रसन्नस्ते महाभाग वरं वरय सुव्रत । दुर्लभं त्रिषु लोकेषु ददामि तव खेचर

பெரும்பாக்கியவனே, நல்விரதனே! உன்மேல் நான் பிரசன்னன்—வரம் கேள். ஆகாயச் சாரியே, மூன்று உலகங்களிலும் அரிதானதையும் உனக்குத் தருவேன்।

Verse 5

गरुड उवाच । इच्छामि वाहनं विष्णोर्द्विजेन्द्रत्वं सुरेश्वर । प्रसन्ने त्वयि मे सर्वं भवत्विति मतिर्मम

கருடன் கூறினான்—தேவர்களின் ஆண்டவனே! விஷ்ணுவின் வாகனமாகவும், இருமுறை பிறந்தோரில் தலைமை (த்விஜேந்திரத்துவம்) பெறவும் விரும்புகிறேன். நீர் பிரசன்னமானால் எனக்கு எல்லாம் சித்திக்கும்—இதுவே என் உறுதி।

Verse 6

श्रीमहेश उवाच । दुर्लभः प्राणिनां तात यो वरः प्रार्थितोऽनघ । देवदेवस्य वाहनं द्विजेन्द्रत्वं सुदुर्लभम्

ஸ்ரீமகேசன் கூறினான்—மகனே, குற்றமற்றவனே! உயிர்களுக்குப் நீ கேட்ட வரம் அரிது. தேவர்களின் தேவனின் வாகனமாகவும், த்விஜேந்திரத்துவம் பெறவும்—இது மிக அரிது।

Verse 7

नारायणोदरे सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम् । त्वया स कथमूह्येत देवदेवो जगद्गुरुः

நாராயணனின் உதரத்திலேயே அசரசரமாய் உள்ள மும்முலகமும் அடங்கியுள்ளது. அப்படியிருக்க, தேவர்களின் தேவன், உலககுருவை நீ எவ்வாறு தாங்குவாய்?

Verse 8

तेनैव स्थापितश्चेन्द्रस्त्रैलोक्ये सचराचरे । कथमन्यस्य चेन्द्रत्वं भवतीति सुदुर्लभम्

அவராலேயே அசரசரமாய் உள்ள மும்முலகிலும் இந்திரன் நிறுவப்பட்டான். பிறருக்கு இந்திரத்துவம் எவ்வாறு உண்டாகும்? அது மிக அரிது.

Verse 9

तथापि मम वाक्येन वाहनं त्वं भविष्यसि । शङ्खचक्रगदापाणेर्वहतोऽपि जगत्त्रयम्

ஆயினும் என் வாக்கினால் நீ வாகனமாகுவாய்—சங்கு, சக்கரம், கதையைத் தாங்கும் அவருக்கே; அவர் தாமே மும்முலகையும் தாங்குபவர்.

Verse 10

इन्द्रस्त्वं पक्षिणां मध्ये भविष्यसि न संशयः । इति दत्त्वा वरं तस्मा अन्तर्धानं गतो हरः

பறவைகளில் நீ இந்திரனாவாய்—இதில் ஐயமில்லை. இவ்வரத்தை அளித்து ஹரன் (சிவன்) மறைந்தான்.

Verse 11

ततो गते महादेवे ह्युरुणस्यानुजो नृप । आराधयामास तदा चामुण्डां मुण्डमण्डिताम्

மகாதேவன் சென்றபின், அரசே, அருணனின் இளையவன் அப்போது மண்டைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சாமுண்டையை வழிபடத் தொடங்கினான்.

Verse 12

श्मशानवासिनीं देवीं बहुभूतसमन्विताम् । योगिनीं योगसंसिद्धां वसामांसासवप्रियाम्

அவன் சுடுகாட்டில் வாசிக்கும் தேவியை—பல பூதகணங்கள் சூழ்ந்தவளையும், யோகத்தில் सिद्धியடைந்த யோகினியையும், கொழுப்பு, மாமிசம், மதுபானம் விரும்புவளையும்—வழிபட்டான்.

Verse 13

ध्यातमात्रा तु तेनैव प्रत्यक्षा ह्यभवत्तदा । जालंधरे च या सिद्धिः कौलीने उड्डिशे परे

அவன் தியானித்த மாத்திரத்தில் அவள் உடனே அவன் முன் வெளிப்பட்டாள். ஜாலந்தரத்தில் புகழ்பெற்ற சித்தி—கௌல மரபில், பரம உட்டிஷத்தில்—அதே அப்போது நிகழ்ந்தது/செயல்பட்டது.

Verse 14

समग्रा सा भृगुक्षेत्रे सिद्धक्षेत्रे तु संस्थिता । चामुण्डा तत्र सा देवी सिद्धक्षेत्रे व्यवस्थिता

அவள் முழுமையான சக்தியுடன் ப்ருகுக்ஷேத்ரத்தில்—அதாவது சித்தக்ஷேத்ரத்தில்—நிலைத்திருக்கிறாள். அந்த தேவியே சாமுண்டா; அங்கே சித்தக்ஷேத்ரத்தில் உறுதியாக வாசம் செய்கிறாள்.

Verse 15

संस्तुता ऋषिभिर्देवैर्योगक्षेमार्थसिद्धये । विनतानन्दजननस्तत्र तां योगिनीं नृप । भक्त्या प्रसादयामास स्तोत्रैर्वैदिकलौकिकैः

யோகக்ஷேம சித்திக்காக ரிஷிகளும் தேவர்களும் போற்றும் அந்த யோகினியை—அரசே—விநதையின் ஆனந்தம் தரும் மகன் கருடன் அங்கே பக்தியுடன், வைதிகமும் லௌகிகமும் ஆன ஸ்தோத்திரங்களால் பிரசன்னப்படுத்தினான்.

Verse 16

गरुड उवाच । ॐ या सा क्षुत्क्षामकण्ठा नवरुधिरमुखा प्रेतपद्मासनस्था भूतानां वृन्दवृन्दैः पितृवननिलया क्रीडते शूलहस्ता । शस्त्रध्वस्तप्रवीरव्रजरुधिरगलन्मुण्डमालोत्तरीया देवी श्रीवीरमाता विमलशशिनिभा पातु वश्चर्ममुण्डा

கருடன் கூறினான்—ॐ। பசியால் வறண்ட தொண்டையுடையவள், புதுரத்தம் நிறைந்த வாயுடையவள், பிணங்களின் தாமரை ஆசனத்தில் அமர்ந்தவள்; பூதகணக் கூட்டங்களிடையே பித்ருவனத்தில் வாசித்து, திரிசூலம் ஏந்தி விளையாடுபவள்; ஆயுதங்களால் வீழ்த்தப்பட்ட வீரர்களின் இரத்தம் சொட்டும் மண்டைமாலைமேல் ஆடையாகத் தரித்தவள்—அந்த தேவி, ஸ்ரீவீரமாதா, நிர்மல சந்திரனைப் போல ஒளிரும் சர்மமுண்டா, உங்களைப் பாதுகாப்பாளாக।

Verse 17

या सा क्षुत्क्षामकण्ठा विकृतभयकरी त्रासिनी दुष्कृतानां मुञ्चज्ज्वालाकलापैर्दशनकसमसैः खादति प्रेतमांसम् । या सा दोर्दण्डचण्डैर्डमरुरणरणाटोपटंकारघण्टैः कल्पान्तोत्पातवाताहतपटुपटहैर्वल्गते भूतमाता । क्षुत्क्षामा शुष्ककुक्षिः खवरतरनरवरैः क्षोदति प्रेतमांसं मुञ्चन्ती चाट्टहासं घुरघुरितरवा पातु वश्चर्ममुण्डा

பசியால் குன்றிய தொண்டையுடையவள், விகாரமான பயங்கர உருவத்தால் துஷ்கர்மிகளை அச்சுறுத்துபவள், ஜ்வாலைக் குழம்புபோன்ற பற்களால் பிணமாம்சத்தை உண்ணுபவள். உக்கிரமான தோள்களுடன் டமரு-மணிகளின் டங்காரமும், பிரளயக் காற்றால் அடிக்கப்பட்ட கடும் படஹங்களின் முழக்கமும் நடுவே பூதமாதா உலாவுகிறாள். பசியால் வாடி உலர்ந்த வயிற்றுடன், மிகப் பயங்கர நரகணங்களோடு பிணமாம்சத்தை நசுக்கி, அட்டஹாசம் செய்து ‘குருகுரு’ என முழங்குபவள்—அந்த சர்மமுண்டா உங்களை காக்கட்டும்.

Verse 18

या सा निम्नोदराभा विकृतभवभयत्रासिनी शूलहस्ता चामुण्डा मुण्डघाता रणरणितरणझल्लरीनादरम्या । त्रैलोक्यं त्रासयन्ति ककहकहकहैर्घोररावैरनेकैर्नृत्यन्ती मातृमध्ये पितृवननिलया पातु वश्चर्ममुण्डा

உள்ளே தாழ்ந்த வயிற்றுருவுடையவள், பவபயத்தை அச்சுறுத்துபவள், சூலத்தை ஏந்தியவள்; சாமுண்டா, முண்டனை வதைத்தவள், போர்மணிகளின் ஒலியில் மகிழ்பவள். ‘ககஹகஹகஹ’ எனப் பல கொடிய முழக்கங்களால் மூவுலகையும் நடுங்கச் செய்து, மாத்ருகணங்களின் நடுவே நடனம் ஆடி, பித்ருவனத்தில் வாசிப்பவள்—அந்த சர்மமுண்டா உங்களை காக்கட்டும்.

Verse 19

या धत्ते विश्वमखिलं निजांशेन महोज्ज्वला । कनकप्रसवे लीना पातु मां कनकेश्वरी

தன் அಂச சக்தியால் மிக ஒளிமிக்கவளாய் முழு உலகையும் தாங்குபவள், கனகப்ரஸவத்தில் லீனமாய்/வெளிப்பட்டவள்—அந்த கனகேஸ்வரி என்னை காக்கட்டும்.

Verse 20

हिमाद्रिसम्भवा देवी दयादर्शितविग्रहा । शिवप्रिया शिवे सक्ता पातु मां कनकेश्वरी

ஹிமாத்ரியிலிருந்து தோன்றிய தேவி, கருணையால் தன் திருமேனியை வெளிப்படுத்துபவள்; சிவனுக்கு பிரியமானவள், சிவனில் பற்றுடையவள்—அந்த கனகேஸ்வரி என்னை காக்கட்டும்.

Verse 21

अनादिजगदादिर्या रत्नगर्भा वसुप्रिया । रथाङ्गपाणिना पद्मा पातु मां कनकेश्वरी

ஆதியற்றவள், உலகின் ஆதிக்காரணமானவள்; ரத்தினகர்ப்பை, செல்வத்தை நேசிப்பவள்; சக்கரதாரி (விஷ்ணு) உடன் தொடர்புடைய பத்மா—அந்த கனகேஸ்வரி என்னை காக்கட்டும்.

Verse 22

सावित्री या च गायत्री मृडानी वागथेन्दिरा । स्मर्त्ःणां या सुखं दत्ते पातु मां कनकेश्वरी

சாவித்ரி, காயத்ரி, ம்ருடானி, வாக்கும் பொருளும் அருளும் தேவியாகவும், இந்திராவாகவும் இருப்பவள்; நினைப்போர்க்கு இன்பம் அளிப்பவள்—அந்த கனகேஸ்வரி என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 23

सौम्यासौम्यैः सदा रूपैः सृजत्यवति या जगत् । परा शक्तिः परा बुद्धिः पातु मां कनकेश्वरी

மென்மையும் கடுமையும் ஆகிய இரு ரூபங்களால் எப்போதும் உலகை படைத்து காக்கும்; பராசக்தியும் பராபுத்தியும் ஆன கனகேஸ்வரி என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 24

ब्रह्मणः सर्गसमये सृज्यशक्तिः परा तु या । जगन्माया जगद्धात्री पातु मां कनकेश्वरी

பிரம்மாவின் படைப்புக் காலத்தில் வெளிப்படுத்தும் பரம சக்தியாக இருப்பவள்; உலகமாயையும் உலகங்களைத் தாங்கும் தாயுமான கனகேஸ்வரி என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 25

विश्वस्य पालने विष्णोर्या शक्तिः परिपालिका । मदनोन्मादिनी मुख्या पातु मां कनकेश्वरी

உலகப் பாதுகாப்பில் விஷ்ணுவின் பரிபாலக சக்தியாக இருப்பவள்; மதனனையும் மயக்கமுறச் செய்யும் முதன்மை ஆற்றலான கனகேஸ்வரி என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 26

विश्वसंलयने मुख्या या रुद्रेण समाश्रिता । रौद्री शक्तिः शिवानन्ता पातु मां कनकेश्वरी

உலகப் பிரளயக் காலத்தில் ருத்ரனுடன் இணைந்து முதன்மையாக நிற்பவள்; ரௌத்ரீ சக்தி, சிவமயி, முடிவற்றவளான கனகேஸ்வரி என்னைக் காக்கட்டும்।

Verse 27

कैलाससानुसंरूढ कनकप्रसवेशया । भस्मकाभिहृता पूर्वं पातु मां कनकेश्वरी

கைலாசத்தின் சரிவுகளில் ஏறி ‘கனக-ப்ரஸவ’ தலத்தில் வாசித்தவளும், முற்காலத்தில் பஸ்மகனால் அபகரிக்கப்பட்டவளுமான கனகேஸ்வரி என்னை காக்கட்டும்.

Verse 28

पतिप्रभावमिच्छन्ती त्रस्यन्ती या विना पतिम् । अबला त्वेकभावा च पातु मां कनकेश्वरी

தன் கணவரின் மகிமையை நாடி, கணவர் இல்லாதபோது அஞ்சி நடுங்குபவள்; வெளியில் ‘அபலா’ போல் தோன்றினாலும் பக்தியில் ஒருமனத்தவள்—அந்த கனகேஸ்வரி என்னை காக்கட்டும்.

Verse 29

विश्वसंरक्षणे सक्ता रक्षिता कनकेन या । आ ब्रह्मस्तम्बजननी पातु मां कनकेश्वरी

உலகத்தைப் பாதுகாப்பதில் ஈடுபட்டவளும், கனகனால் காக்கப்பட்டவளும், பிரம்மா முதல் புல்லின் நுனிவரை அனைத்தின் தாயுமான கனகேஸ்வரி என்னை காக்கட்டும்.

Verse 30

ब्रह्मविष्ण्वीश्वराः शक्त्या शरीरग्रहणं यया । प्रापिताः प्रथमा शक्तिः पातु मां कनकेश्वरी

யாருடைய சக்தியால் பிரம்மா, விஷ்ணு, ஈஸ்வரர் உடல் ஏற்கின்றார்களோ; ஆதியுமான முதல் சக்தியான கனகேஸ்வரி என்னை காக்கட்டும்.

Verse 31

श्रुत्वा तु गरुडेनोक्तं देवीवृत्तचतुष्टयम् । प्रसन्ना संमुखी भूत्वा वाक्यमेतदुवाच ह

கருடனால் சொல்லப்பட்ட தேவியின் நான்கு வகை வரலாற்றைக் கேட்டதும், தேவி அருள்பெற்று எதிர்நோக்கி இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.

Verse 32

श्रीचामुण्डोवाच । प्रसन्ना ते महासत्त्व वरं वरय वाञ्छितम् । ददामि ते द्विजश्रेष्ठ यत्ते मनसि रोचते

ஸ்ரீ சாமுண்டா கூறினாள்—ஓ மகாசத்த்வனே, உன்னால் நான் மகிழ்ந்தேன். விரும்பிய வரத்தைத் தேர்ந்தெடு. ஓ த்விஜசிரேஷ்டனே, உன் மனத்திற்கு இனியதையே நான் உனக்குத் தருகிறேன்.

Verse 33

गरुड उवाच । अजरश्चामरश्चैव अधृष्यश्च सुरासुरैः । तव प्रसादाच्चैवान्यैरजेयश्च भवाम्यहम्

கருடன் கூறினான்—உன் அருளால் நான் முதுமையற்றவனும் அமரனும் ஆக வேண்டும்; தேவர்கள், அசுரர்கள் எவராலும் தாக்கமுடியாதவனாக இருக்க வேண்டும்; மேலும் உன் பிரசாதத்தால் பிற அனைவராலும் அஜேயனாக ஆக வேண்டும்.

Verse 34

त्वया चात्र सदा देवि स्थातव्यं तीर्थसन्निधौ मार्कण्डेय उवाच । एवं भविष्यतीत्युक्त्वा देवी देवैरभिष्टुता

மேலும், ஓ தேவியே, இந்தத் தீர்த்தத்தின் சன்னிதியில் நீ எப்போதும் இங்கே தங்க வேண்டும். மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—“அப்படியே ஆகும்” என்று சொல்லி, தேவர்களால் போற்றப்பட்ட தேவி (அதை ஏற்றாள்).

Verse 35

जगामाकाशमाविश्य भूतसङ्घसमन्विता । यदा लक्ष्म्या नृपश्रेष्ठ स्थापितं पुरमुत्तमम्

அவள் பூதக் கூட்டங்களுடன் ஆகாயத்தில் புகுந்து புறப்பட்டாள். பின்னர், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே, லக்ஷ்மியால் அந்த உயர்ந்த நகரம் நிறுவப்பட்டபோது, (கதை தொடர்ந்தது).

Verse 36

अनुमान्य तदा देवीं कृतं तस्यां समर्पितम् लक्ष्मीरुवाच । रक्षणाय मया देवि योगक्षेमार्थसिद्धये

அப்போது தேவியின் அனுமதியைப் பெற்று தயாரிக்கப்பட்ட அனைத்தும் அவளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டது. லக்ஷ்மி கூறினாள்—ஓ தேவியே, பாதுகாப்பிற்காகவும் யோக-க்ஷேமம் நிறைவேறுவதற்காகவும் நான் இதைச் செய்தேன்.

Verse 37

मातृवत्प्रतिपाल्यं ते सदा देवि पुरं मम । गरुडोऽपि ततः स्नात्वा सम्पूज्य कनकेश्वरीम्

தேவி, என் நகரத்தை நீ எப்போதும் தாய்போல் காத்தருள வேண்டும். பின்னர் கருடனும் அங்கே நீராடி கனகேஸ்வரியை முழு பக்தியுடன் வழிபட்டான்.

Verse 38

तीर्थं तत्रैव संस्थाप्य जगामाकाशमुत्तमम् । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः

அங்கேயே அவர் தீர்த்தத்தை நிறுவி உயர்ந்த ஆகாசலோகத்திற்குச் சென்றார். மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ரு தேவதைகளை வழிபடுபவன்…

Verse 39

सर्वकामसमृद्धस्य यज्ञस्य फलमश्नुते । गन्धपुष्पादिभिर्यस्तु पूजयेत्कनकेश्वरम्

அவன் எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறும் யாகத்தின் பலனை அடைவான். மேலும் நறுமணம், மலர்கள் முதலியவற்றால் கனகேஸ்வரனை வழிபடுபவன்…

Verse 40

तस्य योगैश्वर्यसिद्धिर्योगपीठेषु जायते । मृतो योगेश्वरं लोकं जयशब्दादिमङ्गलैः । स गच्छेन्नात्र सन्देहो योगिनीगणसंयुतः

அவனுக்கு யோகபீடங்களில் யோகைஸ்வர்ய-சித்தி உண்டாகும். மரண வேளையில் ‘ஜயம்’ முதலிய மங்கள ஒலிகளுடன் அவன் யோகேஸ்வர லோகத்தை அடைவான்; இதில் ஐயமில்லை—யோகினி கணங்களுடன் சேர்ந்து.

Verse 186

अध्याय

அத்தியாயம் — நூலில் அத்தியாயப் பிரிவைக் குறிக்கும் குறியீட்டு சொல்.