Adhyaya 184

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । धौतपापं ततो गच्छेद्भृगुतीर्थसमीपतः । वृषेण तु भृगुस्तत्र भूयोभूयो धुतस्ततः

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர் ப்ருகு தீர்த்தத்தருகிலுள்ள ‘தௌதபாபம்’ எனும் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கே ஒரு காளையால் ப்ருகு முனிவர் மீண்டும் மீண்டும் கழுவப்பட்டு தூய்மை பெற்றார்.

Verse 2

धौतपापं तु तत्तेन नाम्ना लोकेषु विश्रुतम् । तत्र स्थितो महादेवस्तुष्ट्यर्थं भृगुसत्तमे

அதனால் அது உலகங்களில் ‘தௌதபாபம்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றது. அங்கே ப்ருகு சிறந்தவரின் திருப்தி (அருள்) பொருட்டு மகாதேவர் தங்கியுள்ளார்.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा शाठ्येनापि नरेश्वर । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

மனிதர்களின் அரசே! அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார்—even வஞ்சகத்தோடும்—நீராடினாலும், அவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்; இங்கே ஆராய்ச்சி வேண்டாம்.

Verse 4

यस्तु सम्यग्विधानेन तत्र स्नात्वार्चयेच्छिवम् । देवान्पितॄन्समभ्यर्च्य मुच्यते सर्वपातकैः

ஆனால் யார் முறையான விதிப்படி அங்கே நீராடி சிவனை வழிபடுகிறாரோ, மேலும் தேவர்களையும் பித்ருக்களையும் யதாவிதமாக அர்ச்சித்து, அவர் எல்லா மகாபாதகங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்.

Verse 5

ब्रह्महत्या गवां वध्या तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । प्रविशेन्न सदा भीता प्रविष्टापि क्षयं व्रजेत्

யுதிஷ்டிரரே! பிராமணஹத்தி பாவமும், கோவதப் பாவமும், அந்தத் தீர்த்தத்தில் எப்போதும் அஞ்சி நுழையாது; நுழைந்தாலும் அங்கேயே அழிந்துவிடும்.

Verse 6

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यभूतं लोकेऽस्मिन्कथयस्व द्विजोत्तम । प्रविशेन्न ब्रह्महत्या यथा वै धौतपाप्मनि

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—இருமுறை பிறந்தோரில் சிறந்தவரே! இந்த உலகில் உள்ள இந்த அதிசயத்தைச் சொல்லுங்கள்; ‘தௌதபாப’த்தில் பிராமணஹத்தி பாவம் எவ்வாறு நுழையாது?

Verse 7

ब्रह्महत्यासमं पापं भविता नेह किंचन । कथं वा धौतपापे तु प्रविष्टं नश्यते द्विज । एतद्विस्तरतः सर्वं पृच्छामि वद कौतुकात्

இந்த உலகில் பிராமணஹத்திக்கு ஒப்பான பாவம் வேறொன்றும் இல்லை. இருமுறை பிறந்தவரே! அது ‘தௌதபாப’த்தில் நுழைந்தால் எவ்வாறு அழிகிறது? இதையெல்லாம் நான் ஆவலுடன் விரிவாகக் கேட்கிறேன்; கூறுங்கள்.

Verse 8

मार्कण्डेय उवाच । आदिसर्गे पुरा शम्भुर्ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । विकारं पञ्चमं दृष्ट्वा शिरोऽश्वमुखसन्निभम्

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்: "ஆதி படைப்பின் காலத்தில், பரமேஷ்டியான பிரம்மாவின் குதிரை முகத்தைப் போன்ற ஐந்தாவது தலையை சம்பு (சிவன்) கண்டார்."

Verse 9

अङ्गुष्ठाङ्गुलियोगेन तच्छिरस्तेन कृन्तितम् । कृत्तमात्रे तु शिरसि ब्रह्महत्याऽभवत्तदा

கட்டைவிரல் மற்றும் விரலை இணைத்து அந்தத் தலையை அவர் கொய்தார். தலை வெட்டப்பட்ட உடனேயே பிரம்மஹத்தி தோஷம் உண்டானது.

Verse 10

ब्रह्महत्यायुतश्चासीदुत्तरे नर्मदातटे । धुनितं तु यतो राजन्वृषेण धर्ममूर्तिना

ஓ அரசனே! நர்மதை நதியின் வடகரையில் பிரம்மஹத்தி தோஷம் இருந்தது. ஆனால் அங்கே தர்மத்தின் வடிவமான ரிஷபத்தால் (காளை) அது உதறித் தள்ளப்பட்டது.

Verse 11

तत्र धौतेश्वरीं देवीं स्थापितां वृषभेण तु । ददर्श भगवाञ्छम्भुः सर्वदैवतपूजिताम्

அங்கே ரிஷபத்தால் நிறுவப்பட்டதும், அனைத்து தேவர்களாலும் வழிபடப்படுவதுமான தௌதேஸ்வரி தேவியை பகவான் சம்பு தரிசித்தார்.

Verse 12

दृष्ट्वा धौतेश्वरीं दुर्गां ब्रह्महत्याविनाशिनीम् । तत्र विश्रममाणश्च शङ्करस्त्रिपुरान्तकः

பிரம்மஹத்தியை அழிக்கும் தௌதேஸ்வரி துர்க்கையைக் கண்டு, திரிபுரத்தை அழித்த சங்கரன் அங்கே ஓய்வெடுத்தார்.

Verse 13

स शङ्करो ब्रह्महत्याविहीनं मेने त्मानं तस्य तीर्थस्य भावात् । सुविस्मितो देवदेवो वरेण्यो दृष्ट्वा दूरे ब्रह्महत्यां च तीर्थात्

அத்தீர்த்தத்தின் மகிமையால் சங்கரன் தன்னைப் பிரம்மஹத்த்யா தோஷமற்றவன் என எண்ணினான். தேவர்களின் தேவரான வணக்கத்தக்க மகாதேவன் வியப்புடன், தீர்த்தத்திலிருந்து தூரத்தில் நின்ற பிரம்மஹத்த்யாவைக் கண்டான்.

Verse 14

विधौतपापं महितं धर्मशक्त्या विशेन्न हत्या देवीभयात्प्रभीता । रक्ताम्बरा रक्तमाल्योपयुक्ता कृष्णा नारी रक्तदामप्रसक्ता

தர்மசக்தியால் போற்றப்படும் ‘விதௌதபாப’த்தில் ‘ஹத்யா’ தேவி-பயத்தால் நடுங்கி நுழைய இயலவில்லை. அவள் கருநிறப் பெண்ணாக, செந்நிற ஆடை அணிந்து, செம்மாலை அணிந்து, செந்நிற தாமம்/கயிற்றில் பற்றுடையவளாகத் தோன்றினாள்.

Verse 15

मां वाञ्छन्ती स्कन्धदेशं रहस्ये दूरे स्थिता तीर्थवर्यप्रभावात् । संचिन्त्य देवो मनसा स्मरारिर्वासाय बुद्धिं तत्र तीर्थे चकार

என்னை விரும்பினாலும் அவள் ஸ்கந்ததேசத்தின் மறைமையான இடத்தில், அந்தச் சிறந்த தீர்த்தத்தின் வலிமையால் தூரத்தில் நின்றாள். இதை எண்ணிய ஸ்மர-அரியான இறைவன், அந்தத் தீர்த்தத்திலேயே வாசம் செய்ய மனத்தில் தீர்மானித்தான்.

Verse 16

विमृश्य देवो बहुशः स्थितः स्वयं विधौतपापः प्रथितः पृथिव्याम् । बभूव तत्रैव निवासकारी विधूतपापनिकटप्रदेशे

பலமுறை சிந்தித்த பின் இறைவன் தானே அங்கேயே தங்கினான். அந்த இடம் பூமியில் ‘விதௌதபாப’ எனப் புகழ்பெற்றது; பாபம் அகலும் இடத்தருகே அவன் அங்கேயே வாசம் செய்தான்.

Verse 17

तदाप्रभृति राजेन्द्र ब्रह्महत्याविनाशनम् । विधौतपापं तत्तीर्थं नर्मदायां व्यवस्थितम्

அந்நாள்முதல், அரசர்களில் சிறந்தவனே, நர்மதையில் நிலைபெற்ற அந்தத் தீர்த்தம் ‘விதௌதபாப’ எனப் பெயர்பெற்று, பிரம்மஹத்த்யாவை அழிப்பதாக நிறுவப்பட்டது.

Verse 18

आश्वयुक्शुक्लनवमी तत्र तीर्थे विशिष्यते । दिनत्रयं तु राजेन्द्र सप्तम्यादिविशेषतः

அந்த தீர்த்தத்தில் ஆஸ்வயுஜ சுக்லபக்ஷ நவமி மிகச் சிறப்புடையதாக விளங்குகிறது. அரசே, சப்தமியிலிருந்து தொடங்கும் மூன்று நாள் விரதம் விசேஷமாகப் போற்றப்படுகிறது.

Verse 19

समुपोष्याष्टमीं भक्त्या साङ्गं वेदं पठेत्तु यः । अहोरात्रेण चैकेन ऋग्यजुःसामसंज्ञकम्

யார் பக்தியுடன் அஷ்டமியில் உபவாசம் இருந்து, வேதத்தை அதன் அங்கங்களுடன் ஓதி, ஒரே பகல்-இரவுக்குள் ருக், யஜுஸ், சாமம் எனும் திரிவேதப் பாராயணத்தை நிறைவேற்றுகிறாரோ—

Verse 20

अभ्यसन्ब्रह्महत्याया मुच्यते नात्र संशयः । वृषलीगमनं चैव यश्च गुर्वङ्गनागमः

இந்த அனுஷ்டானத்தின் பலனால் பிராமணஹத்தி பாவத்திலிருந்து விடுபடுகிறார்—இதில் ஐயமில்லை. அதுபோல கீழ்த்தரப் பெண்ணுடன் சேர்தல், குருபத்னியை அணுகுதல் ஆகிய குற்றங்களிலிருந்தும் விடுதலை பெறுகிறார்.

Verse 21

स्नात्वा ब्रह्मरसोत्कृष्टे कुम्भेनैव प्रमुच्यते । वन्ध्या स्त्रीजननी या तु काकवन्ध्या मृतप्रजा

பிரம்மரஸத்தால் உயர்ந்த இவ்விடத்தில் ஒரே கும்பத்தின் நீரால் நீராடினால் முழுமையாக விடுதலை பெறுவர். வന്ധ்யை, ‘காகவந்த்யை’ அல்லது பிள்ளைகள் இறந்து போகும் பெண்ணும் அந்தத் துயரிலிருந்து விடுபடுவாள்.

Verse 22

सापि कुम्भोदकैः स्नाता जीवत्पुत्रा प्रजावती । अपठस्तु नरोपोष्य ऋग्यजुःसामसम्भवाम्

அவளும் கும்பநீரால் நீராடி, உயிருடன் வாழும் மகன்களைப் பெறும் தாயாகவும் சந்தானமுடையவளாகவும் ஆகிறாள். மேலும் கல்வியறிவில்லாத ஆணும் உபவாசம் இருந்து, ருக்-யஜுஸ்-சாமம் பிறப்பித்த விதி (வேத ஜபம்) யைச் சார்ந்து புண்ணியப் பயன் அடைவான்.

Verse 23

ऋचमेकां जपन्विप्रस्तथा पर्वणि यो नृप । अनृचोपोष्य गायत्रीं जपेद्वै वेदमातरम्

அரசே! பர்வ நாள்களில் ஒரு ருச்சையாவது ஜபிக்கும் பிராமணன் பாக்கியவான். ருச்சைகளை ஓத இயலாதவன் உபவாசம் இருந்து வேதமாதா காயத்ரியை நிச்சயமாக ஜபிக்க வேண்டும்.

Verse 24

जपन्नवम्यां विप्रेन्द्रो मुच्यते पापसञ्चयात् । एवं तु कथितं तात पुराणोक्तं महर्षिभिः

நவமி திதியில் ஜபம் செய்கிற சிறந்த பிராமணன் பாபச் சேர்க்கையிலிருந்து விடுபடுகிறான். அன்புத் தாதா! மகரிஷிகள் புராணத்தில் இதையே உரைத்துள்ளனர்.

Verse 25

धौतपापं महापुण्यं शिवेन कथितं मम । प्राणत्यागं तु यः कुर्याज्जले वाग्नौ स्थलेऽपि वा

இந்த ‘தௌதபாப’ எனும் மகாபுண்ணியத்தை சிவன் எனக்கு உரைத்தான். அங்கே நீரில் அல்லது அக்கினியில் அல்லது நிலத்தில்கூட உயிர் துறப்பவன் பரமகதியை அடைகிறான்.

Verse 26

स गच्छति विमानेन ज्वलनार्कसमप्रभः । हंसबर्हिप्रयुक्तेन सेव्यमानोऽप्सरोगणैः

அவன் அக்கினி, சூரியன் போன்ற ஒளியுடன் விமானத்தில் செல்கிறான். அன்னங்களும் மயில்களும் இழுக்கும் வாகனத்தில், அப்சரா கூட்டங்களால் சேவிக்கப்பட்டும் போற்றப்பட்டும் இருக்கிறான்.

Verse 27

शिवस्य परमं स्थानं यत्सुरैरपि दुर्लभम् । क्रीडते स्वेच्छया तत्र यावच्चन्द्रार्कतारकम्

அவன் தேவர்களுக்கும் அரிதான சிவனின் பரம தாமத்தை அடைகிறான். சந்திரன், சூரியன், நட்சத்திரங்கள் நிலைக்கும் காலம்வரை அங்கே அவன் சுதந்திரமாக ஆனந்தத்தில் விளையாடி வாழ்கிறான்.

Verse 28

धौतपापे तु या नारी कुरुते प्राणसंक्षयम् । तत्क्षणादेव सा पार्थ पुरुषत्वमवाप्नुयात्

ஓ பார்த்தா! தௌதபாபத்தில் எந்தப் பெண் உயிர் துறக்கிறாளோ, அவள் அக்கணமே ஆண்மையை அடைவாள் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 29

अथ किं बहुनोक्तेन शुभं वा यदि वाशुभम् । तदक्षयफलं सर्वं धौतपापे कृतं नृप

ஓ அரசே! மேலும் என்ன சொல்ல வேண்டும்? நன்மையாயினும் தீமையாயினும், தௌதபாபத்தில் செய்யப்படுவது அனைத்தும் அழியாத பலனை அளிக்கும்।

Verse 30

संन्यसेन्नियमेनान्नं संन्यसेद्विषयादिकम् । फलमूलादिकं चैव जलमेकं न संत्यजेत्

ஒழுங்குடன் சமைத்த அன்னத்தைத் துறந்து, புலனின்பங்கள் முதலியவற்றை விட்டு விட வேண்டும்; பழம்-வேர் முதலியவற்றால் வாழலாம், ஆனால் ஒரே அத்தியாவசியமான நீரைத் துறக்கக் கூடாது।

Verse 31

एवं यः कुरुते पार्थ रुद्रलोकं स गच्छति । तत्र भुक्त्वाखिलान्भोगाञ्जायते भुवि भूपतिः

ஓ பார்த்தா! இவ்வாறு நடப்பவன் ருத்ரலோகத்திற்குச் செல்கிறான்; அங்கு எல்லாப் போகங்களையும் அனுபவித்து, பின்னர் பூமியில் அரசனாகப் பிறக்கிறான்।

Verse 184

अध्याय

அத்தியாயம். (இது அத்தியாய முடிவைக் குறிக்கும் தலைப்பு/குறி.)