Adhyaya 183

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । अतः परं महाराज गच्छेत्केदारसंज्ञकम् । यत्र गत्वा महाराज श्राद्धं कृत्वा पिबेज्जलम् । सम्पूज्य देवदेवेशं केदारोत्थं फलं लभेत्

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ மகாராஜா, இதன் பின் ‘கேதார’ எனப்படும் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அங்கு சென்று, அரசே, சிராத்தம் செய்து அந்த நீரைப் பருகி, தேவர்களின் தேவேசனை முறையாகப் பூஜித்தால் கேதாரத் தீர்த்தத்தால் உண்டாகும் பலனை அடைவான்.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कथमत्र सुरश्रेष्ठ केदाराख्यः स्थितः स्वयम् । उत्तरे नर्मदाकूले एतद्विस्तरतो वद

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஓ தேவர்களில் சிறந்தவரே, இங்கு இறைவன் தாமே ‘கேதார’ என்ற பெயரில் எவ்வாறு நிலைபெற்றார்? நர்மதையின் வடகரையில் இதை விரிவாகச் சொல்லுங்கள்.

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुरा कृतयुगस्यादौ शङ्करस्तु महेश्वरः । भृगुणाराधितः शप्तः श्रिया च भृगुकच्छके

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில், க்ருதயுகத்தின் தொடக்கத்தில், சங்கரன் மகேஸ்வரனைப் பிருகு ஆராதித்தான்; மேலும் பிருகுகச்சத்தில் ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி) அவரைச் சபித்தாள்.

Verse 4

अपवित्रमिदं क्षेत्रं सर्ववेदविवर्जितम् । भविष्यति नृपश्रेष्ठ गतेत्युक्त्वा हरिप्रिया

“அரசர்களில் சிறந்தவரே, இந்தத் தலம் அசுத்தமாய், எல்லா வேதச் சான்னித்யமும் இன்றிப் போகும்”—என்று கூறி ஹரிப்ரியா (லக்ஷ்மி) அங்கிருந்து புறப்பட்டாள்.

Verse 5

तपश्चचार विपुलं भृगुर्वर्षसहस्रकम् । वायुभक्षो निराहारश्चिरं धमनिसंततः

அப்போது பிருகு ஆயிரம் ஆண்டுகள் பேர்தவம் செய்தான்—காற்றையே உணவாகக் கொண்டு, அன்னமும் நீரும் இன்றி இருந்து, நீண்ட காலம் நரம்புகளும் இந்திரியங்களும் கட்டுப்பாட்டில் உறுதியாக நிலைத்திருந்தான்.

Verse 6

ततः प्रत्यक्षतामागाल्लिङ्गीभूतो महेश्वरः । प्रादुर्भूतस्तु सहसा भित्त्वा पातालसप्तकम्

அதன்பின் மகேஸ்வரன் லிங்க வடிவம் கொண்டு நேரடியாக வெளிப்பட்டான்; ஏழு பாதாளங்களையும் பிளந்து திடீரெனப் பிராதுர்பவித்தான்.

Verse 7

ददर्शाथ भृगुर्देवमौत्पलीं केलिकामिव । स्तुतिं चक्रे स देवाय स्थाणवे त्र्यम्बकेति च

அப்போது ப்ருகு, விளையாட்டாய் மலர்ந்த தாமரைத் தளிர்க்கொடி போன்ற அழகுடன் தேவனைத் தரிசித்து, ‘ஸ்தாணு’ ‘த்ர்யம்பக’ எனப் போற்றி ஸ்துதி செய்தான்.

Verse 8

एवं स्तुतः स भगवान् प्रोवाच प्रहसन्निव । पुनः पुनर्भृगुं मत्तः किंतु प्रार्थयसे मुने

இவ்வாறு ஸ்துதிக்கப்பட்ட பகவான் புன்னகையுடன் கூறினார்—“முனிவரே ப்ருகுவே, மீண்டும் மீண்டும் என்னிடம் நீ என்ன வேண்டுகிறாய்?”

Verse 9

भृगुरुवाच । पञ्चक्रोशमिदं क्षेत्रं पद्मया शापितं विभो । उपवित्रमिदं क्षेत्रं सर्ववेदविवर्जितम् । भविष्यतीति च प्रोच्य गता देवी विदं प्रति

ப்ருகு கூறினான்—“விபோ, ஐந்து க்ரோசம் பரப்புள்ள இக்க்ஷேத்திரம் பத்மா தேவியால் சபிக்கப்பட்டது. ‘இவ்விடம் அசுத்தமாகி, எல்லா வேதங்களும் இன்றி போகும்’ என்று கூறி, இந்தப் பகுதியைப் பற்றியே சொல்லி தேவி புறப்பட்டுச் சென்றாள்.”

Verse 10

पुनः पवित्रतां याति यथेदं क्षेत्रमुत्तमम् । तथा कुरु महेशान प्रसन्नो यदि शङ्कर

“மகேசானே, சங்கரனே, நீர் அருள்புரிந்தால் இந்த உத்தம க்ஷேத்திரம் மீண்டும் தூய்மையை அடையுமாறு செய்க.”

Verse 11

ईश्वर उवाच । केदाराख्यमिदं ब्रह्मंल्लिङ्गमाद्यं भविष्यति । कृत्वेदमादिलिङ्गानि भविष्यन्ति दशैव हि

ஈசுவரன் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! இவ்விலிங்கம் ‘கேதார’ எனப்படும் ஆதிலிங்கமாக ஆகும். இதை நிறுவிய பின் மேலும் பத்து ஆதிலிங்கங்கள் நிச்சயமாக வெளிப்படும்.

Verse 12

एकादशमदृश्यं हि क्षेत्रमध्ये भविष्यति । पावयिष्यति तत्क्षेत्रमेकादशः स्वयं विभुः

பதினொன்றாம் லிங்கம் கண்ணுக்குப் புலப்படாததாகக் க்ஷேத்திரத்தின் நடுவில் தோன்றும். அந்த பதினொன்றாம்—விபு தாமே—அக்க்ஷேத்திரமெங்கும் தூய்மையாக்குவார்.

Verse 13

तथा वै द्वादशादित्या मत्प्रसादात्तु मूर्तितः । वसिष्यन्ति भृगुक्षेत्रे रोगदुःखनिबर्हणाः

அதேபோல் என் அருளால் பன்னிரண்டு ஆதித்யர்கள் உருவம் கொண்டு ப்ருகு-க்ஷேத்திரத்தில் தங்கி நோயும் துயரும் நீங்கச் செய்வர்.

Verse 14

दुर्गाः ह्यष्टादश तथा क्षेत्रपालास्तु षोडश । भृगुक्षेत्रे भविष्यन्ति वीरभद्राश्च मातरः

ப்ருகு-க்ஷேத்திரத்தில் பதினெட்டு துர்கைகள், பதினாறு க்ஷேத்ரபாலர்கள் (காவலர்கள்) தோன்றுவர்; மேலும் வீரபத்ரரும் மாத்ருகைகளும் இருப்பர்.

Verse 15

पवित्रीकृतमेतद्धि नित्यं क्षेत्रं भविष्यति । नाघमासे ह्युषःकाले स्नात्वा मासं जितेन्द्रियः

இந்த இடம் தூய்மையாக்கப்பட்ட பின் என்றும் நித்திய க்ஷேத்திரமாக இருக்கும். மேலும் நாக மாதத்தில் விடியற்காலத்தில் நீராடி மாதமெங்கும் இந்திரியங்களை அடக்கி வாழ்பவன்…

Verse 16

यः पूजयति केदारं स गच्छेच्छिवमन्दिरम् । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा पित्ःनुद्दिश्य भारत । श्राद्धं ददाति विधिवत्तस्य प्रीताः पितामहाः

கேதாரத்தை வழிபடுகிறவன் சிவனின் ஆலயம்/திருத்தலத்தை அடைவான். ஓ பாரதா, அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ருக்களை நோக்கி முறையாகச் சிராத்தம் அளிப்பவனின் முன்னோர்கள் மகிழ்வர்.

Verse 17

इति ते कथितं सम्यक्केदाराख्यं सविस्तरम् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वदुःखप्रणाशनम्

இவ்வாறு ‘கேதாரம்’ எனப்படும் திருத்தலத்தை உனக்கு முறையாகவும் விரிவாகவும் உரைத்தேன். அது புண்ணியமயம்; எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும், எல்லாத் துயரங்களையும் அழிக்கும்.

Verse 183

अध्याय

அத்தியாயம்—இது அத்தியாயத் தலைப்பு/பிரிவு குறிப்பு.