Adhyaya 18

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । निर्दग्धेऽस्मिंस्ततो लोके सूर्यैरीश्वरसम्भवैः । सप्तभिश्चार्णवैः शुष्कैर्द्वीपैः सप्तभिरेव च

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இவ்வுலகம் ஈசுவரசம்பவமான சூரியர்களால் எரிக்கப்பட்டு, ஏழு சமுத்திரங்களும் ஏழு தீவுகளும் வற்றியபோது।

Verse 2

ततो मुखात्तस्य घना महोल्बणा निश्चेरुरिन्द्रायुधतुल्यरूपाः । घोराः पयोदा जगदन्धकारं कुर्वन्त ईशानवरप्रयुक्ताः

அப்போது அவருடைய வாயிலிருந்து மிகப் பெரும் வலிமையுடன், இந்திரவில்லுக்கு ஒப்பான வடிவமுடைய அடர்ந்த மேகங்கள் வெளிப்பட்டன; ஈசானனின் வரப்பிரேரணையால் அந்தக் கொடிய மழைமேகங்கள் உலகமெங்கும் இருளைப் பரப்பின।

Verse 3

नीलोत्पलाभाः क्वचिदंजनाभा गोक्षीरकुन्देन्दुनिभाश्च केचित् । मयूरचन्द्राकृतयस्तथाऽन्ये केचिद्विधूमानलसप्रभाश्च

சிலர் நீலத் தாமரையைப் போல, சிலர் அஞ்சனம் போன்ற கருமை; சிலர் பசும்பால், குந்தமலர், நிலா போன்ற ஒளி. மற்றவர்கள் மயில், பிறைச்சந்திர வடிவம்; இன்னும் சிலர் புகையற்ற தீயின் பிரகாசம் போல ஜொலித்தனர்.

Verse 4

केचिन्महापर्वतकल्परूपाः केचिन्महामीनकुलोपमाश्च । केचिद्गजेन्द्राकृतयः सुरूपाः केचिन्महाकूटनिभाः पयोदाः

சில மேகங்கள் மாபெரும் மலைகளைப் போன்ற பெருவடிவம்; சிலர் பெரிய மீன்கூட்டங்களைப் போன்றவை. சிலர் அழகிய யானைமன்னன் வடிவம்; இன்னும் சிலர் உயர்ந்த சிகரங்களும் குன்றுகளும் போலத் தோன்றின.

Verse 5

चलत्तरङ्गोर्मिसमानरूपा महापुरोधाननिभाश्च केचित् । सगोपुराट्टालकसंनिकाशाः सविद्युदुल्काशनिमण्डितान्ताः

சிலர் அசையும் அலைகள், பொங்கும் ஊர்மிகள் போன்ற வடிவம்; சிலர் மாபெரும் புரோகிதர்களின் முகம் போன்றவை. சிலர் கோபுரவாயில், உயர்ந்த மதில்மாடங்கள் போல; அவர்களின் முனைகள் மின்னல், உல்கை, வஜ்ரம் ஆகியவற்றால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன.

Verse 6

समावृताङ्गः स बभूव देवः संवर्तकोनाम गणः स रौद्रः । प्रवर्षमाणो जगदप्रमाणमेकार्णवं सर्वमिदं चकार

அந்த தேவன் முழுவதும் மூடப்பட்டவனாய் ஆனான்—‘சம்வர்த்தகன்’ எனப்படும் ரௌத்ர கணம் அவனே. அளவிலா மழையைப் பொழிந்து, இந்த முழு உலகையும் ஒரே பேர்கடலாக மாற்றினான்.

Verse 7

ततो महामेघविवर्धमानमीशानमिन्द्राशनिभिर्वृताङ्गम् । ददर्श नाहं भयविह्वलाङ्गो गङ्गाजलौघैश्च समावृताङ्गः

அப்போது நான் ஈசானனை கண்டேன்—மாபெரும் மேகங்களிடையே வளர்ந்து நிற்பவன்; இந்திரனின் வஜ்ரங்கள் அவன் உடலைச் சூழ்ந்திருந்தன. பயத்தால் நடுங்கிய நான், அவனை கங்கைநீரின் பெருவெள்ள ஓட்டங்களாலும் மூடப்பட்டவனாகக் கண்டேன்.

Verse 8

गजाः पुनश्चैव पुनः पिबन्तो जगत्समन्तात्परिदह्यमानम् । आपूरितं चैव जगत्समन्तात्सर्वैश्च तैर्जग्मुरदर्शनं च ते

யானைகள் மீண்டும் மீண்டும் நீர் அருந்திக் கொண்டே அலைந்தன; எல்லாத் திசைகளிலும் உலகம் எரிந்து கொண்டிருந்தது. பின்னர் அனைத்துத் திசைகளிலும் நீர் நிரம்பியபோது, அவை அனைத்தும் கண் முன்னின்று மறைந்தன.

Verse 9

महार्णवाः सप्त सरांसि द्वीपा नद्योऽथ सर्वा अथ भूर्भुवश्च । आपूर्यमाणाः सलिलौघजालैरेकार्णवं सर्वमिदं बभूव

ஏழு பேர்கடல்கள், ஏரிகள், தீவுகள், எல்லா நதிகளும், மேலும் பூர்-புவः லோகங்களும் கூட—பெருக்கெடுக்கும் நீர்வெள்ளங்களின் வலையால் நிரம்பி—இவ்வெல்லாம் ஒரே பேர்கடலாக ஆனது.

Verse 10

न दृश्यते किंचिदहो चराचरं निरग्निचन्द्रार्कमयेऽपि लोके । प्रणष्टनक्षत्रतमोऽन्धकारे प्रशान्तवातास्तमितैकनीडेः

அய்யோ! ஒருகாலத்தில் அக்கினி, சந்திரன், சூரியன் இருந்த அந்த உலகில் இப்போது அசையும்-அசையாத எதுவும் காணப்படவில்லை. நட்சத்திரங்களும் மறைந்த அந்த இருளில் காற்றும் அமைந்தது; எல்லா தங்குமிடங்களும் ஒரே மௌனக் கூடு போல உறைந்தன.

Verse 11

महाजलौघेऽस्य विशुद्धसत्त्वा स्तुतिर्मया भूप कृता तदानीम् । ततोऽहमित्येव विचिन्तयानः शरण्यमेकं क्व नु यामि शान्तम्

அரசே! அந்தப் பெருஞ்சலவெள்ளத்தின் நடுவில் என் உள்ளம் தூய்மையடைந்து, அப்போது நான் ஸ்துதி செய்தேன். பின்னர் ‘நான்—எனக்கு என்ன ஆகும்?’ என்ற எண்ணமே மேலோங்கி, அமைதியான ஒரே சரணத்திடம் எங்கே செல்வேன் என்று தேடினேன்.

Verse 12

स्मरामि देवं हृदि चिन्तयित्वा प्रभुं शरण्यं जलसंनिविष्टः । नमामि देवं शरणं प्रपद्ये ध्यानं च तस्येति कृतं मया च

நீரில் மூழ்கிய நிலையில், உள்ளத்தில் தியானித்து அந்த தேவனை நினைத்தேன்—அவர் ஆண்டவன், சரண்யன். அந்த தேவனுக்கு வணங்கினேன்; சரணடைந்தேன்; அவரையே தியானமாக நிலைநிறுத்தினேன்.

Verse 13

ध्यात्वा ततोऽहं सलिलं ततार तस्य प्रसादादविमूढचेताः । ग्लानिः श्रमश्चैव मम प्रणष्टौ देव्याः प्रसादेन नरेन्द्रपुत्र

இவ்வாறு தியானித்து நான் பின்னர் அந்த நீரைக் கடந்து சென்றேன்; அவருடைய அருளால் என் மனம் இனி மயக்கமடையவில்லை. அரசகுமாரனே, தேவியின் பிரசாதத்தால் என் சோர்வும் உழைப்பும் முற்றிலும் நீங்கின.

Verse 18

। अध्याय

அத்தியாயம்—இது அத்தியாயக் குறி.