Adhyaya 169

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्परं तीर्थं पुण्यं पापप्रणाशनम् । माण्डव्यो यत्र संसिद्ध ऋषिर्नारायणस्तथा

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—பின்னர் பாபங்களை அழிக்கும் பரம புண்ணியத் தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே மாண்டவ்ய முனிவர் சித்தி பெற்றார், அதுபோல நாராயண முனிவரும்.

Verse 2

नारायणेन शुश्रूषा शूलस्थेन कृता पुरा । तत्र स्नात्वा महाराज मुच्यते पापकञ्चुकात्

முன்னொரு காலத்தில் அங்கே சூலத்தில் இருந்த நாராயணர் சேவை-சுஷ்ரூஷை செய்தார். மகாராஜா, அந்த இடத்தில் நீராடினால் பாபமெனும் ஆடை (கஞ்சுகம்) நீங்கி விடுதலை பெறுவர்.

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यमेतल्लोकेषु यत्त्वया कथितं मुने । न दृष्टं न श्रुतं तात शूलस्थेन तपः कृतम्

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—முனிவரே! நீர் உரைத்தது உலகங்களிலே பெரும் அதிசயம். தாதா! சூலத்தில் நிலைத்து தவம் செய்ததென நான் கண்டதுமில்லை, கேட்டதுமில்லை.

Verse 4

एतत्सर्वं कथय मे ऋषिभिः सहितस्य वै । अस्य तीर्थस्य माहात्म्यं माण्डव्यस्य कुतूहलात्

ரிஷிகளுடன் அமர்ந்துள்ள எனக்கு இவை அனைத்தையும் விரிவாகக் கூறுவீராக. மாண்டவ்யரைப் பற்றிய ஆவலினாலும், இத்தீர்த்தத்தின் மஹாத்மியத்தையும் எனக்கு உரைப்பீராக.

Verse 5

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृणु राजन्यथावृत्तपुरा त्रेतायुगे क्षितौ । लोकपालोपमो राजा देवपन्नो महामतिः

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—அரசே! கேள்; முற்காலத்தில் பூமியில் திரேதாயுகத்தில் நிகழ்ந்ததை. உலகபாலனை ஒத்த மகாமதியுடைய அரசன் தேவபன்னன் இருந்தான்.

Verse 6

धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च यज्वा दानरतः सदा । प्रजा ररक्ष यत्नेन पिता पुत्रानिवौरसान्

அவன் தர்மத்தை அறிந்தவனும் நன்றியுணர்வுடையவனும், யாகம் செய்பவனும், எப்போதும் தானத்தில் ஈடுபடுபவனும் ஆவான். தந்தை தன் சொந்த மக்களைப் போல், முயற்சியுடன் குடிகளைப் பாதுகாத்தான்.

Verse 7

दात्यायनी प्रिया भार्या तस्य राज्ञो वशानुगा । हारनूपुरघोषेण झङ्काररवनादिता

அரசனின் அன்புப் பட்டமகிஷி தாத்யாயனி; அவள் அவன் வழிகாட்டுதலுக்குக் கீழ்ப்படிந்தவள். மாலைகளும் சிலம்புகளும் எழுப்பும் ஒலியால் அவள் ஜங்கார நாதமாக ஒலித்தாள்.

Verse 8

परस्परं तयोः प्रीतिर्वर्धतेऽनुदिनं नृप । वंशस्तम्बे स्थितो राजा संशास्ति पृथिवीमिमाम्

அரசே! அவர்களிருவரின் பரஸ்பர அன்பு நாள்தோறும் பெருகியது. வம்சத்தின் தூணாக நிலைத்து, அந்த அரசன் இப்பூமியை நன்றாக ஆட்சி செய்தான்.

Verse 9

हस्त्यश्वरथसम्पूर्णां धनवाहनसंयुताम् । अलंकृतो गुणैः सर्वैरनपत्यो महीपतिः

அந்த மஹீபதிக்கு யானை, குதிரை, ரதம் நிறைந்த சேனை இருந்தது; செல்வமும் வாகனங்களும் மிகுந்தன. எல்லா நற்குணங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தும் அரசன் சந்தானமற்றவனாயிருந்தான்.

Verse 10

दुःखेन महताविष्टः संतप्तः सन्ततिं विना । स्नानहोमरतो नित्यं द्वादशाब्दानि भारत

சந்தானமின்மையால் அவன் பேர்துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டு, துக்கத்தால் எரிந்தான். ஓ பாரதா! பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் தினமும் ஸ்நானமும் ஹோமமும் செய்து நிலைத்திருந்தான்.

Verse 11

व्रतोपवासनियमैः पत्नीभिः सह तस्थिवान् । आराधयद्भगवतीं चामुण्डां मुण्डमर्दिनीम्

அவன் தன் அரசிகளுடன் விரதம், உபவாசம், நியமங்களில் உறுதியாக இருந்து, முண்டனை மடக்கி அழித்த பகவதி சாமுண்டையை ஆராதித்தான்.

Verse 12

स्तोत्रैरनेकैर्भक्त्या च पूजाविधिसमाधिना । जय वाराहि चामुण्डे जय देवि त्रिलोचने

பல ஸ்தோத்திரங்களாலும் பக்தியாலும், பூஜாவிதியில் ஒருமுக சமாதியுடன் அவன் புகழ்ந்தான்—“ஜய வாராஹி! ஜய சாமுண்டே! ஜய திரிலோசனே தேவி!”

Verse 13

ब्राह्मि रौद्रि च कौमारि कात्यायनि नमोऽस्तु ते । प्रचण्डे भैरवे रौद्रि योगिन्याकाशगामिनि

ஏ பிராஹ்மீ, ஏ ரௌத்ரீ, ஏ கௌமாரீ, ஏ காத்யாயனீ—உமக்கு நமஸ்காரம். ஏ பிரசண்டே, ஏ பைரவீ, ஏ ரௌத்ரீ—ஆகாசகாமினி யோகினியே!

Verse 14

नास्ति किंचित्त्वया हीनं त्रैलोक्ये सचराचरे । राज्ञा स्तुता च संतुष्टा देवी वचनमब्रवीत्

சராசரங்களுடன் கூடிய மும்முலகிலும் உம்மைத் தவிர்ந்தது எதுவும் இல்லை. அரசன் ஸ்துதி செய்ததால் தேவி மகிழ்ந்து இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தாள்.

Verse 15

वरयस्व यथाकामं यस्ते मनसि वर्तते । आराधिता त्वया भक्त्या तुष्टा दास्यामि ते वरम्

உன் மனத்தில் இருப்பதனை உன் விருப்பம்போல் வரமாகக் கேள். உன் பக்தியால் ஆராதிக்கப்பட்ட நான் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு வரம் அளிப்பேன்.

Verse 16

देवपन्न उवाच । यदि तुष्टासि देवेशि वरार्हो यदि वाप्यहम् । पुत्रसन्तानरहितं संतप्तं मां समुद्धर

தேவபன்னன் கூறினான்—தேவேசி! நீர் திருப்தியடைந்திருந்தால், நான் வரத்திற்குத் தகுதியானவனாயின், புத்திர-சந்ததி இன்றித் துயருறும் என்னை இவ்வேதனையிலிருந்து உயர்த்தருள்வீர்.

Verse 17

सन्तानं नय मे वृद्धिं गोत्ररक्षां कुरुष्व मे । अपुत्रिणां गृहाणीह श्मशानसदृशानि हि

என் சந்ததியை வளரச் செய்; என் கோத்திரத்தைப் பாதுகாப்பாயாக. ஏனெனில் இங்கு புத்திரமற்றோரின் இல்லங்கள் உண்மையிலே சுடுகாட்டினைப் போன்றவை.

Verse 18

पितरस्तस्य नाश्नन्ति देवता ऋषिभिः सह । क्रियमाणेऽप्यहरहः श्राद्धे मत्पितरः सदा

அவனுடைய பித்ருக்கள் உண்ணார்; ரிஷிகளுடன் கூடிய தேவர்களும் உண்ணார். தினந்தோறும் சிராத்தம் செய்தாலும் என் பித்ருக்கள் எப்போதும் திருப்தியடையார்।

Verse 19

दर्शयन्ति सदात्मानं स्वप्ने क्षुत्पीडितं मम । इति राज्ञो वचः श्रुत्वा देवी ध्यानमुपागता

என் பித்ருக்கள் பசியால் வாடி கனவில் இடையறாது எனக்குத் தரிசனம் தருகின்றனர். அரசனின் சொற்களை கேட்ட தேவி தியானத்தில் ஆழ்ந்தாள்।

Verse 20

दिव्येन चक्षुषा दृष्टं त्रैलोक्यं सचराचरम् । प्रसन्नवदना देवी राजानमिदमब्रवीत्

தேவி தெய்வக் கண்களால் அசையும்-அசையாத அனைத்துடனும் மூவுலகையும் கண்டாள்; பின்னர் அமைதியான முகத்துடன் அரசனிடம் இவ்வாறு கூறினாள்।

Verse 21

सन्तानं नास्ति ते राजंस्त्रैलोक्ये सचराचरे । यजस्व यज्ञपुरुषमपत्यं नास्ति तेऽन्यथा

அரசே, அசையும்-அசையாத அனைத்துடனும் மூவுலகிலும் உனக்குச் சந்ததி இல்லை. ஆகவே யஜ்ஞபுருஷனை வழிபடு; இல்லையெனில் உனக்கு பிள்ளை பிறக்காது।

Verse 22

मया दृष्टं महीपाल त्रैलोक्यं दिव्यचक्षुषा । एवमुक्त्वा गता देवी राजा स्वगृहमागमत्

மண்ணைக் காக்கும் அரசே, தெய்வக் கண்களால் நான் மூவுலகையும் கண்டேன். இவ்வாறு கூறி தேவி புறப்பட்டாள்; அரசன் தன் இல்லம் திரும்பினான்।

Verse 23

इयाज यज्ञपुरुषं संजाता कन्यका ततः । तेजस्विनी रूपवती सर्वलोकमनोहरा

அவன் யஜ்ஞபுருஷனை முறையாக வழிபட்டான்; அதன் பின் ஒரு கன்யை பிறந்தாள். அவள் தேஜஸ்வினி, ரூபவதி, எல்லா உலகங்களின் மனங்களையும் கவர்வவளாய் இருந்தாள்.

Verse 24

देवगन्धर्वलोकेऽपि तादृशी नास्ति कामिनी । तस्या नाम कृतं पित्रा हर्षात्कामप्रमोदिनी

தேவர்-கந்தர்வ லோகங்களிலும் அவளைப் போன்ற காமினி இல்லை. தந்தை மகிழ்ச்சியால் அவளுக்கு ‘காமப்ரமோதினி’ எனப் பெயரிட்டார்—காமத்தை மகிழ்விப்பவள் என்று.

Verse 25

ततः कालेन ववृधे रूपेणास्तम्भयज्जगत् । हंसलीलागतिः सुभ्रूः स्तनभारावनामिता

காலப்போக்கில் அவள் வளர்ந்து, தன் அழகால் உலகையே மயக்கி நிறுத்தினாள். அவளின் நடை அன்னத்தின் விளையாட்டு போல் இனிமை; புருவங்கள் அழகு; மார்பின் பாரத்தால் சிறிது குனிந்தாள்.

Verse 26

रक्तमाल्याम्बरधरा कुण्डलाभरणोज्ज्वला । दिव्यानुलेपनवती सखीभिः सा सुरक्षिता

அவள் சிவந்த மாலைகளும் ஆடைகளும் அணிந்து, காதணிகளும் ஆபரணங்களும் ஒளிர்ந்தாள். தெய்வீக சந்தன-அனுலேபனத்தால் மணமுற்று, தோழியரால் கவனமாகக் காக்கப்பட்டாள்.

Verse 27

कुचमध्यगतो हारो विद्युन्मालेव राजते । भ्रमराञ्चितकेशी सा बिम्बोष्ठी चारुहासिनी

அவளின் மார்புகளின் நடுவில் தங்கிய மாலை மின்னல் மாலையைப் போல ஒளிர்ந்தது. அவள் கூந்தல் வண்டுபோல் கருமை; உதடுகள் பிம்பப் பழம்போல் சிவப்பு; புன்னகை மிக இனிமை.

Verse 28

कर्णान्तप्राप्तनेत्राभ्यां पिबन्तीवाथ कामिनः । चन्द्रताम्बूलसौरभ्यैराकर्षन्तीव मन्मथम्

காதுவரை நீளும் கண்களால் அவள் பார்வையாலேயே காதலர்களை அருந்துகிறாளெனத் தோன்றினாள். சந்திரனொத்த தாம்பூலத்தின் மணத்தால் மன்மதனையும் தன் பக்கம் இழுப்பவளென விளங்கினாள்.

Verse 29

कम्बुग्रीवा चारुमध्या ताम्रपादाङ्गुलीनखा । निम्ननाभिः सुजघना रम्भोरू सुदती शुभा

அவளது கழுத்து சங்குபோல், இடை மெலிந்து அழகாய்; பாதம், விரல்கள், நகங்கள் செம்பொன் நிறத் தழும்புடன் விளங்கின. ஆழ்ந்த நாபி, செம்மையான இடுப்புப் பகுதி, ரம்பையை ஒத்த தொடைகள், இனிய பற்கள்—அவள் மங்களமும் அழகும் நிறைந்தவள்.

Verse 30

मातापितृसुहृद्वर्गे क्रीडानन्दविवर्धिनी । एकस्मिन्दिवसे बाला सखीवृन्दसमन्विता

தாய், தந்தை, நல்வாழ்த்துநர் வட்டத்தில் அன்புக்குரியவளாய், விளையாட்டு மகிழ்ச்சியை வளர்ப்பவளான அந்த இளம்பெண் ஒரு நாள் தோழியர் கூட்டத்துடன் புறப்பட்டாள்.

Verse 31

चन्दनागरुतांबूलधूपसौमनसाञ्चिता । गृहीत्वा पुष्पधूपादि गता देवीप्रपूजने

சந்தனம், அகில், தாம்பூலம், தூபம், மணமிகு மலர்கள் ஆகியவற்றால் அலங்கரித்து, மலர்-தூபம் முதலிய உபசாரங்களை எடுத்துக்கொண்டு அவள் தேவியைப் பரிபூரணமாகப் பூஜிக்கச் சென்றாள்.

Verse 32

तडागतट उत्सृज्य भूषणान्यङ्गवेष्टकान् । चक्रुः सरसिताः क्रीडां जलमध्यगतास्तदा

குளத்தின் கரையை விட்டு, அணிகலன்களையும் உடல் போர்வைகளையும் ஒதுக்கி வைத்து, அவர்கள் ஏரியின் நீர்நடுவில் இறங்கி அங்கே விளையாடத் தொடங்கினர்.

Verse 33

क्रीडन्तीं तामवेक्ष्याथ ससखीं विमले जले । राक्षसः शम्बरो नाम श्येनरूपेण चागमत्

தூய நீரில் தோழியருடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்த அவளைக் கண்டு, சம்பரன் என்னும் இராட்சசன் கழுகுருவம் கொண்டு அங்கே வந்தான்।

Verse 34

गृहीता जलमध्यस्था तेन सा काममोदिनी । खमुत्पपात दुष्टात्मा गृहीत्वाभरणान्यपि

நீரின் நடுவில் இருந்த காமமோதினியை அவன் பிடித்தான்; தீய மனத்தவன் அவளின் ஆபரணங்களையும் எடுத்துக் கொண்டு வானில் பாய்ந்தான்।

Verse 35

वायुमार्गं गतः सोऽथ कामिन्या सह भारत । अपतन्कुण्डलादीनि यत्र तोये महामुनिः

பின்னர் அவன் அந்தப் பெண்ணுடன் காற்றுப் பாதையில் சென்றான், பாரதா; மகாமுனி இருந்த நீரில் குண்டலம் முதலிய ஆபரணங்கள் விழுந்தன।

Verse 36

माण्डव्यो नर्मदातीरे काष्ठवत्संजितेन्द्रियः । लीनो माहेश्वरे स्थाने नारायणपदे परे

நர்மதா கரையில் மாண்டவ்ய முனிவர் மரக்கட்டைப் போலப் புலன்களை அடக்கி, மாஹேஸ்வரத் தலத்தில் லயித்து—நாராயணனின் பரம பதத்தில் நிலைத்திருந்தார்।

Verse 37

तस्य चानुचरो भ्राता भ्रातुः शुश्रूषणे रतः । तपोजपकृशीभूतो दध्यौ देवं जनार्दनम्

அவரின் பணியாளனாகிய சகோதரனும், சகோதரனின் சேவையில் ஈடுபட்டு, தவமும் ஜபமும் செய்து மெலிந்து, தேவன் ஜனார்தனனைத் தியானித்தான்।

Verse 169

। अध्याय

॥ அத்தியாயம் ॥ (அத்தியாயப் பிரிவைக் குறிக்கும் எழுத்தர்/கொலோஃபன் குறி)