Adhyaya 167

Verse 1

युधिष्ठिर उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले त्वच्चिह्नेनोपलक्षितम् । तीर्थमेतन्ममाख्याहि सम्भवं च महामुने

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—மகாமுனியே! நர்மதையின் தென் கரையில் உங்கள் குறியால் அடையாளம் பெற்ற இந்தத் தீர்த்தத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள்; அதன் தோற்றத்தையும் விளக்குங்கள்.

Verse 2

मार्कण्डेय उवाच । पुरा कृतयुगस्यादौ दक्षिणे गिरिमुत्तमम् । विन्ध्यं सर्वगुणोपेतं नियतो नियताशनः

மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—முன்னொரு காலத்தில், க்ருதயுகத்தின் தொடக்கத்தில், தெற்கில் உள்ள எல்லா நற்குணங்களும் நிறைந்த சிறந்த விந்த்ய மலைக்கு நான் சென்றேன்; நான் நியமத்துடன் மிதமான உணவு கொண்டவன்.

Verse 3

ऋषिसङ्घैः कृतातिथ्यो दण्डके न्यवसं चिरम् । उषित्वा सुचिरं कालं वर्षाणामयुतं सुखी

ரிஷிகளின் கூட்டத்தால் விருந்தினனாகப் போற்றப்பட்ட நான் தண்டக வனத்தில் நீண்ட காலம் தங்கினேன்; மிக நீண்ட காலமாக—பத்தாயிரம் ஆண்டுகள்—மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தேன்.

Verse 4

तानृषीन् समनुज्ञाप्य शिष्यैरनुगतस्ततः । निवृत्तः सुमहाभाग नर्मदाकूलमागतः

அந்த ரிஷிகளிடம் விடைபெற்று அனுமதி பெற்று, சீடர்களுடன் நான் அங்கிருந்து புறப்பட்டேன். ஓ மகாபாகா! நர்மதையின் கரையை அடைந்தேன்.

Verse 5

पुण्यं च रमणीयं च सर्वपापविनाशनम् । कृत्वाहमास्पदं तत्र द्विजसंघसमायुतः

அங்கே புனிதமும் இனிமையும் நிறைந்த, எல்லாப் பாவங்களையும் அழிக்கும் இடத்தில், த்விஜர்களின் கூட்டத்துடன் நான் என் வாசஸ்தலத்தை அமைத்தேன்.

Verse 6

ब्रह्मचारिभिराकीर्णं गार्हस्थ्ये सुप्रतिष्ठितैः । वानप्रस्थैश्च यतिभिर्यताहारैर्यतात्मभिः

அந்த புனிதப் பகுதி பிரம்மச்சாரிகளால் நிரம்பி, இல்லறத்தில் உறுதியாக நிலைத்தவர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, வானப்ரஸ்தர்களும் யதிகளும் கூட இருந்தனர்—அவர்கள் உணவில் கட்டுப்பாடும் மனத்தில் தன்னடக்கமும் உடையோர்.

Verse 7

तपस्विभिर्महाभागैः कामक्रोधविवर्जितैः । तत्राहं वर्षमयुतं तपः कृत्वा सुदारुणम्

அங்கே காமமும் கோபமும் அற்ற மகாபாக தபஸ்விகளின் நடுவில், நான் பத்தாயிரம் ஆண்டுகள் மிகக் கடுமையான தவம் செய்தேன்.

Verse 8

आराधयं वासुदेवं प्रभुं कर्तारमीश्वरम् । जपंस्तपोभिर्नियमैर्नर्मदाकूलमाश्रितः

நர்மதையின் கரையை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, நான் பிரபு, கர்த்தா, ஈசுவரன் ஆகிய வாசுதேவனை ஆராதித்தேன்—ஜபம், தவம், நியம அனுஷ்டானங்களில் ஈடுபட்டு.

Verse 9

ततस्तौ वरदौ देवौ समायातौ युधिष्ठिर । प्रत्यक्षौ भास्करौ राजन्नुमाश्रीभ्यां विभूषितौ

அப்போது அந்த இரு வரமளிக்கும் தேவர்கள், ஓ யுதிஷ்டிரா, அங்கே வந்தனர்; அரசே, அவர்கள் கண்முன் சூரியன் போல் ஒளிர்ந்து, உமா மற்றும் ஸ்ரீயால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தனர்।

Verse 10

प्रणम्याहं ततो देवौ भक्तियुक्तो वचोऽब्रुवम् । भवन्तौ प्रार्थयामि स्म वरार्हौ वरदौ शिवौ

பின்னர் நான் பக்தியுடன் அந்த இரு தேவர்களையும் வணங்கி கூறினேன்—‘நீங்கள் இருவரும் வரமளிக்கத் தகுதியானவர்கள், வரதர்கள், சிவமூர்த்திகள்; உங்களை நான் வேண்டுகிறேன்।’

Verse 11

धर्मस्थितिं महाभागौ भक्तिं वानुत्तमां युवाम् । अजरो व्याधिरहितः पञ्चविंशतिवर्षवत् । अस्मिन्स्थाने सदा स्थेयं सह देवैरसंशयम्

‘ஓ மஹாபாக்யவான்களே, எனக்கு தர்மத்தில் நிலைபெற்ற தன்மையும் உன்னத பக்தியையும் அருளுங்கள். நான் முதுமையற்றவனாக, நோயற்றவனாக, எப்போதும் இருபத்தைந்து வயதினைப் போல இருக்கட்டும். மேலும் நீங்கள் தேவர்களுடன் ஐயமின்றி இவ்விடத்தில் எப்போதும் தங்கியிருங்கள்।’

Verse 12

एवमुक्तौ मया पार्थ तौ देवौ कृष्णशङ्करौ । मामूचतुः प्रहृष्टौ तौ निवासार्थं युधिष्ठिर

நான் இவ்வாறு கூறியபோது, ஓ பார்த்தா, அந்த இரு தேவர்கள்—கிருஷ்ணனும் சங்கரனும்—மகிழ்ந்து, தங்கள் வாசம் குறித்து என்னிடம் கூறினர், ஓ யுதிஷ்டிரா।

Verse 13

देवावूचतुः । अस्मिन्स्थाने स्थितौ विद्धि सह देवैः सवासवैः । एवमुक्त्वा ततो देवौ तत्रैवान्तरधीयताम्

தேவர்கள் கூறினர்—‘தேவர்களுடனும் இந்திரனுடனும் சேர்ந்து இவ்விடத்தில் நாங்கள் நிலைத்திருப்போம் என்று அறிக.’ இவ்வாறு சொல்லி அந்த இரு தேவர்கள் அங்கேயே மறைந்தனர்।

Verse 14

अहं च स्थापयित्वा तौ शङ्करं कृष्णमव्ययम् । कृतकृत्यस्ततो जातः सम्पूज्य सुसमाहितः

நான் சங்கரனையும் அழிவிலா கிருஷ்ணனையும்—அவ்விருவரையும் நிறுவி கடமை நிறைவேற்றினேன்; பின்னர் ஒருமித்த மனத்துடன் அவர்களை முறையாக முழுமையாகப் பூஜித்தேன்।

Verse 15

तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । मार्कण्डेश्वरनाम्ना वै विष्णुं त्रिभुवनेश्वरम्

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடிய பின் மனிதன் பரமேசுவரனைப் பூஜிக்க வேண்டும்—மூவுலகின் ஆண்டவனான விஷ்ணுவை, அங்கே ‘மார்கண்டேசுவர’ என்ற நாமத்தால் புகழ்பெற்றவரை।

Verse 16

स गच्छेत्परमं स्थानं वैष्णवं शैवमेव च । घृतेन पयसा वाथ दध्ना च मधुना तथा

இவ்வாறு பூஜித்தால் அவன் பரம நிலையைக் அடைவான்—வைஷ்ணவமும் சைவமும்; (வழிபாடு) நெய், பால், தயிர் மற்றும் தேன் ஆகியவற்றால் செய்யப்பட வேண்டும்।

Verse 17

नार्मदेनोदकेनाथ गन्धधूपैः सुशोभनैः । पुष्पोपहारैश्च तथा नैवेद्यैर्नियतात्मवान्

அருளாளனே! நர்மதா நீரால், அழகிய நறுமணங்களும் தூபமும் கொண்டு, மலர்ப்படையல்களாலும் நைவேத்யங்களாலும்—தன்னடக்கம் கொண்ட பக்தன் பூஜை செய்ய வேண்டும்।

Verse 18

एवं विष्णोः प्रकुर्वीत जागरं भक्तितत्परः । स्नानादीनि तथा राजन्प्रयतः शुचिमानसः

இவ்வாறு பக்தியில் நிலைத்து விஷ்ணுவுக்காக ஜாகரணம் செய்ய வேண்டும்; மேலும், அரசனே! தூய மனத்துடன் முயன்று நீராடுதல் முதலிய அனுஷ்டானங்களையும் முறையாகச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 19

ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे चतुर्दश्यामुपोषितः । द्वादश्यां कारयेद्देवपूजनं वैष्णवो नरः

ஜ்யேஷ்ட மாதத்தின் சுக்ல பக்ஷத்தில் சதுர்தசியன்று உபவாசம் இருந்து, வைஷ்ணவனான மனிதன் த்வாதசியன்று இறைவனின் பூஜையை நடத்த வேண்டும்.

Verse 20

एवं कृत्वा चतुर्दश्यामेकादश्यां नरोत्तम । वैष्णवं लोकमाप्नोति विष्णुतुल्यो भवेन्नरः

இவ்வாறு சதுர்தசி மற்றும் ஏகாதசி நியமங்களைச் செய்து, ஓ நரோத்தமா, அவன் வைஷ்ணவ லோகத்தை அடைந்து, விஷ்ணுவுக்கு ஒப்பான மகிமை பெறுவான்.

Verse 21

माहेश्वरे च राजेन्द्र गणवन्मोदते पुरे । श्राद्धं च कुरुते तत्र पितॄनुद्दिश्य सुस्थिरः

ஹே ராஜேந்திரா! மாஹேஸ்வரத்தில் அவன் சிவகணரைப் போல அந்த நகரில் மகிழ்வான்; அங்கே உறுதியுடன் பித்ருக்களை நோக்கி ஸ்ராத்தமும் செய்வான்.

Verse 22

तस्य ते ह्यक्षयां तृप्तिं प्राप्नुवन्ति न संशयः । नर्मदायां द्विजः स्नात्वा मौनी नियतमानसः

அவனுடைய பித்ருக்கள் நிச்சயமாக அழியாத திருப்தியை அடைவார்கள்; இதில் ஐயமில்லை. நர்மதையில் நீராடி, த்விஜன் மௌனம் காத்து மனத்தை அடக்குவான்.

Verse 23

उपास्य सन्ध्यां तत्रस्थो जपं कृत्वा सुशोभनम् । तर्पयित्वा पितॄन्देवान्मनुष्यांश्च यथाविधि

அங்கேயே இருந்து சந்த்யாவை வழிபட்டு, அழகிய ஜபம் செய்து, விதிப்படி பித்ருக்கள், தேவர்கள், மேலும் மனிதர்களுக்கும் தர்ப்பணம் அளிப்பான்.

Verse 24

कृष्णस्य पुरतः स्थित्वा मार्कण्डेशस्य वा पुनः । ऋग्यजुःसाममन्त्रांश्च जपेदत्र प्रयत्नतः

கிருஷ்ணன் முன்னிலையில்—அல்லது மீண்டும் மார்கண்டேயேசர் முன்னிலையில்—இங்கே முயற்சியுடன் ரிக், யஜுஸ், சாம வேத மந்திரங்களை ஜபிக்க வேண்டும்।

Verse 25

ऋचमेकां जपेद्यस्तु ऋग्वेदस्य फलं लभेत् । यजुर्वेदस्य यजुषा साम्ना सामफलं लभेत्

ரிக் வேதத்தின் ஒரு ருச்சையைக் கூட ஜபிப்பவன் ரிக் வேதப் பலனை அடைவான்; யஜுஸ் மூலம் யஜுர்வேதப் பலனையும், சாமன் மூலம் சாமவேதப் பலனையும் பெறுவான்।

Verse 26

एकस्मिन्भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता । मृतप्रजा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा

ஒரு பிராமணனை விதிப்படி போஜனம் செய்தால், கோடி பேரை போஜனம் செய்ததற்குச் சமம். மேலும் பிள்ளைகள் இறந்த பெண்ணும், வந்த்யை பெண்ணும் கூட சந்தானப் பெறுதற்குத் தகுதியடைவாள்।

Verse 27

रुद्रांस्तु विधिवज्जप्त्वा ब्राह्मणो वेदतत्त्ववित् । लिङ्गस्य दक्षिणे पार्श्वे स्थापयेत्कलशं शिवम्

ருத்ர மந்திரங்களை விதிப்படி ஜபித்த பின், வேதத் தத்துவம் அறிந்த பிராமணன் லிங்கத்தின் வலப்புறத்தில் சிவ கலசத்தை நிறுவ வேண்டும்।

Verse 28

रुद्रैकादशभिर्मन्त्रैः स्नापयेत्कलशाम्भसा । पुत्रमाप्नोति राजेन्द्र दीर्घायुषमकल्मषम्

பதினொன்று ருத்ர மந்திரங்களால் கலச நீரைக் கொண்டு ஸ்நாபனம் செய்ய வேண்டும். அரசேந்திரா, அவன் நீண்ட ஆயுளும் குற்றமற்றதுமான புதல்வனைப் பெறுவான்।

Verse 29

मार्कण्डेश्वरवृक्षान्यो दूरस्थानपि पश्यति । ब्रह्महत्यादिपापेभ्यो मुच्यते शङ्करोऽब्रवीत्

மார்கண்டேஸ்வர மரத்தின் அருளால் மனிதன் தொலைவில் உள்ளவற்றையும் காண்கிறான்; மேலும் பிரம்மஹத்த்யை முதலான பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகிறான்—என்று சங்கரர் உரைத்தார்।

Verse 30

य इदं शृणुयाद्भक्त्या पठेद्वा नृपसत्तम । सर्वपापविशुद्धात्मा जायते नात्र संशयः

அரசர்களில் சிறந்தவனே! இதை பக்தியுடன் கேட்பவனோ அல்லது பாராயணம் செய்பவனோ, எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் சுத்தமான உள்ளத்துடன் விளங்குவான்—இதில் ஐயமில்லை।

Verse 31

इदं यशस्यमायुष्यं धन्यं दुःखप्रणाशनम् । पठतां शृण्वतां वापि सर्वपापप्रमोचनम्

இது புகழையும் நீண்ட ஆயுளையும் அளிப்பது; மங்களகரமும் துயரநாசகமும் ஆகும்; இதை பாராயணம் செய்பவர்களுக்கும் கேட்பவர்களுக்கும் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுதலை தரும்।

Verse 167

। अध्याय

இங்கே அத்தியாயம் நிறைவடைகிறது।