Adhyaya 166

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः सिद्धेश्वरी देवी वैष्णवी पापनाशिनी । आनन्दं परमं प्राप्ता दृष्ट्वा स्थानं सुशोभनम्

மார்கண்டேயர் கூறினார்—அப்போது பாபநாசினியான வைஷ்ணவி சித்தேஸ்வரி தேவி அந்த மிக அழகிய தலத்தைத் தரிசித்து பரமானந்தத்தை அடைந்தாள்.

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । देवीं पश्यति यो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி மனிதன் பித்ரு தேவதைகளைப் பூஜிக்க வேண்டும். அங்கே பக்தியுடன் தேவியைத் தரிசிப்பவன் எல்லாப் பாவங்களும் வீழ்ச்சிகளும் நீங்கப் பெறுவான்.

Verse 3

मृतवत्सा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा । पुत्रं सा लभते नारी शीलवन्तं गुणान्वितम्

மகன் இறந்த பெண், பிள்ளையில்லாத பெண், அல்லது மகள்களையே பெறும் பெண்—அவள் ஒழுக்கமிக்க, நற்குணங்கள் நிறைந்த மகனை அடைகிறாள்.

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पश्येद्देवीं सुभक्तितः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालेऽथवा नृप

அரசே! அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி உண்மையான பக்தியுடன் தேவியை தரிசிப்பவன்—அஷ்டமியிலோ, சதுர்தசியிலோ, அல்லது எந்நேரமாயினும்—புகழப்பட்ட பலனை அடைவான்.

Verse 5

सङ्गमे तु ततः स्नाता नारी वा पुरुषोऽपि वा । पुत्रं धनं तथा देवी ददाति परितोषिता

அந்த புனித சங்கமத்தில் நீராடிய பின், பெண்ணாக இருந்தாலும் ஆணாக இருந்தாலும்—மிகவும் மகிழ்ந்த தேவி மகவும் செல்வமும் அருள்கிறாள்.

Verse 6

गोत्ररक्षां प्रकुरुते दृष्टा देवी सुपूजिता । प्रजां च पाति सततं पूज्यमाना न संशयः

தேவியை தரிசித்து முறையாக வழிபட்டால் அவள் குலத்தைப் பாதுகாக்கிறாள்; வழிபடப்படும்போது அவள் சந்ததியையும் எப்போதும் காக்கிறாள்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 7

नवम्यां च महाराज स्नात्वा देवीमुपोषितः । पूजयेत्परया भक्त्या श्रद्धापूतेन चेतसा

மகாராஜா! நவமியன்று நீராடி உபவாசம் இருந்து, நம்பிக்கையால் தூய்மையான மனத்துடன் உன்னத பக்தியால் தேவியை வழிபட வேண்டும்.

Verse 8

स गच्छेत्परमं लोकं यः सुरैरपि दुर्लभः

அவன் தேவர்களுக்குக் கூட அரிதான பரம லோகத்தை அடைவான்.

Verse 166

। अध्याय

அத்தியாயம். (அத்தியாயப் பிரிவு குறி)