Adhyaya 165

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले सिद्धेश्वरमिति श्रुतम् । तीर्थं परं महाराज सिद्धैः कृतमिति प्रभो

ஸ்ரீ மார்க்கண்டேயர் கூறினார்—மகாராஜா! நர்மதையின் தென் கரையில் ‘சித்தேஸ்வரம்’ எனப் புகழ்பெற்ற பரம தீர்த்தம் உள்ளது; பிரபோ, அது சித்தர்களால் நிறுவப்பட்டது எனக் கேள்வி.

Verse 2

तत्र तीर्थं महापुण्यं सर्वतीर्थेषु पावनम् । नर्मदाया महाराज दक्षिणं कूलमाश्रितम्

அங்கே மிகப் புண்ணியமான தீர்த்தம் உள்ளது; அது எல்லாத் தீர்த்தங்களிலும் பாவனமாகும், மகாராஜா; நர்மதையின் தென் கரையில் அமைந்துள்ளது।

Verse 3

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । श्राद्धं तत्रैव यो दद्यात्पित्ःनुद्दिश्य भारत

பாரதா! அந்தத் தீர்த்தத்தில் நீராடிய பின் மனிதன் பித்ரு தேவதைகளுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும். அங்கேயே பித்ரர்களை நோக்கி யார் சிராத்தம் அளிக்கிறாரோ.

Verse 4

तृप्यन्ति पितरस्तस्य द्वादशाब्दान्न संशयः । तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या स्नात्वा पूजयते शिवम्

அவனுடைய பித்ரர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் திருப்தியுடன் இருப்பார்கள்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் அந்தத் தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் நீராடி சிவனை யார் வழிபடுகிறாரோ.

Verse 5

रात्रौ जागरणं कृत्वा पठेत्पौराणिकीं कथाम् । ततः प्रभाते विमले स्नानं कुर्याद्यथाविधि

இரவில் ஜாகரணம் செய்து புராணக் கதையைப் பாராயணம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் தூய்மையான விடியலில் விதிப்படி நீராட வேண்டும்.

Verse 6

वीक्षते गिरिजाकान्तं स गच्छेत्परमां गतिम् । पुरा सिद्धा महाभागाः कपिलाद्या महर्षयः

மலைமகளின் காதலனான கிரிஜாகாந்தன் சிவனைத் தரிசித்தால் அவன் பரமகதியை அடைகிறான். முற்காலத்தில் கபிலர் முதலிய সিদ্ধரும் பெரும்பேறு பெற்ற மகரிஷிகளும் இவ்வாறே புகழ்பெற்றனர்.

Verse 7

जपन्तश्च परं ब्रह्म योगसिद्धा महाव्रताः । सिद्धिं ते परमां प्राप्ता नर्मदायाः प्रभावतः

பரம்பிரம்மத்தை ஜபித்து, யோகத்தில் সিদ্ধியடைந்து, மகாவிரதங்களில் உறுதியாய் இருந்த அந்த முனிவர்கள் நர்மதையின் மகிமையால் பரமசித்தியை அடைந்தனர்.

Verse 165

। अध्याय

அத்தியாயம் நிறைவு.