Adhyaya 161

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज सर्पतीर्थमनुत्तमम् । यत्र सिद्धा महासर्पास्तपस्तप्त्वा युधिष्ठिर

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—அதன்பின், ஓ மகாராஜா! நீ ஒப்பற்ற சர்ப்பதீர்த்தத்திற்குச் செல்; அங்கு மகாசர்ப்பங்கள் தவம் செய்து சித்தியை அடைந்தன, ஓ யுதிஷ்டிரா.

Verse 2

वासुकिस्तक्षको घोरः सार्प ऐरावतस्तथा । कालियश्च महाभागः कर्कोटकधनंजयौ

வாசுகி, பயங்கர தக்ஷகன், சார்ப்பன் மற்றும் ஐராவதன்; மேலும் மகாபாக்யன் காலியன், கர்கோடகன், தனஞ்சயன்—

Verse 3

शङ्खचूडो महातेजा धृतराष्ट्रो वृकोदरः । कुलिको वामनश्चैव तेषां ये पुत्रपौत्रिणः

மிகுந்த தேஜஸுடைய சங்கசூடன், த்ருதராஷ்டிரன், வ்ருகோதரன், குலிகன், வாமனன்—மேலும் அவர்களின் புதல்வரும் பேரரும்।

Verse 4

तत्र तीर्थे महापुण्ये तपस्तप्त्वा सुदुष्करम् । भुञ्जन्ति विविधान्भोगान्क्रीडन्ति च यथासुखम्

அந்த மிகப் புண்ணிய தீர்த்தத்தில் மிகக் கடினமான தவம் செய்து, அவர்கள் பலவகை இன்பங்களை அனுபவித்து, விருப்பம்போல் மகிழ்ந்து விளையாடுகின்றனர்।

Verse 5

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । वाजपेयफलं तस्य पुरा प्रोवाच शङ्करः

அந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ருக்களுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்பவனுக்கு, சங்கரன் முன்பே வாஜபேய யாகத்தின் பலனுக்கு இணையான பலன் உண்டு என்று உரைத்தான்।

Verse 6

स्नातानां सर्पतीर्थे तु नराणां भुवि भारत । सर्पवृश्चिकजातिभ्यो न भयं विद्यते क्वचित्

ஓ பாரதா! சர்ப்பதீர்த்தத்தில் நீராடிய மனிதர்களுக்கு பூமியில் எங்கும் பாம்புகளாலும் தேள்களாலும் எந்த அச்சமும் இல்லை।

Verse 7

मृतो भोगवतीं गत्वा पूज्यमानो महोरगैः । नागकन्यापरिवृतो महाभोगपतिर्भवेत्

மரணத்திற்குப் பின் அவன் போகவதிக்கு சென்று மகா நாகங்களால் போற்றப்படுவான்; நாககன்னியர் சூழ, பேரின்பங்களின் அதிபதியாகிறான்।

Verse 8

मार्गशीर्षस्य मासस्य कृष्णपक्षे च याष्टमी । सोपवासः शुचिर्भूत्वा लिङ्गं सम्पूरयेत्तिलैः । यथाविभवसारेण गन्धपुष्पैः समर्चयेत्

மார்கசீர்ஷ மாதத்தின் கிருஷ்ணபக்ஷ அஷ்டமியில் உபவாசம் இருந்து தூய்மையடைந்து சிவலிங்கத்தில் எள்ளை நிரப்பி அர்ப்பணித்து, தன் இயல்பிற்கேற்ப நறுமணப் பொருட்களும் மலர்களும் கொண்டு முறையாக வழிபட வேண்டும்।

Verse 9

एवं विधाय विधिवत्प्रणिपत्य क्षमापयेत् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नरेश्वर

இவ்வாறு முறையாகச் செய்து வணங்கி மன்னிப்பை வேண்ட வேண்டும். மனிதர்களின் அரசனே, அந்த அனுஷ்டானத்திற்குக் கூறப்பட்ட பலனை கேள்।

Verse 10

तिलास्तत्र च यत्संख्याः पत्रपुष्पफलानि च । तावत्स्वर्गपुरे राजन्मोदते कालमीप्सितम्

அரசே, அங்கே எத்தனை எள்ளும், எத்தனை இலைகள், மலர்கள், கனிகள் அர்ப்பணிக்கப்படுகின்றனவோ, அவ்வளவு அளவான காலம் வரை அவன் ஸ்வர்கபுரியில் விரும்பிய காலத்தை அனுபவித்து மகிழ்வான்।

Verse 11

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जायते विमले कुले । सुरूपः सुभगश्चैव धनकोटिपतिर्भवेत्

பின்னர் ஸ்வர்கத்திலிருந்து மீண்டும் வந்து தூய குலத்தில் பிறக்கிறான்; அழகிய உருவமும் நற்பேறும் உடையவனாகி கோடிக்கணக்கான செல்வத்தின் அதிபதியாகிறான்।

Verse 161

। अध्याय

அத்தியாயம் நிறைவு.