Adhyaya 156

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नास्ति लोकेषु तत्तीर्थं पृथिव्यां यन्नरेश्वर । शुक्लतीर्थेन सदृशमुपमानेन गीयते

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—மனிதரின் அரசே, உலகங்களிலும் பூமியிலும், எந்த உவமையாலும் சுக்லதீர்த்தத்துக்கு ஒப்பாகப் பாடப்படும் தீர்த்தம் இல்லை।

Verse 2

शुक्लतीर्थं महातीर्थं नर्मदायां व्यवस्थितम् । प्रागुदक्प्रवणे देशे मुनिसङ्घनिषेवितम्

சுக்லதீர்த்தம் நர்மதையில் அமைந்த மகாதீர்த்தம்; கிழக்கும் வடக்கும் சாயும் நாட்டில், முனிவர் கூட்டங்களால் சேவிக்கப்படுவது।

Verse 3

वैशाखे च तथा मासि कृष्णपक्षे चतुर्दशी । कैलासादुमया सार्द्धं स्वयमायाति शङ्करः

வைசாக மாதத்தில் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்த்தசியில் கைலாசத்திலிருந்து உமையுடன் தாமே சங்கரர் வருகை தருகிறார்।

Verse 4

मध्याह्नसमये स्नात्वा पश्यत्यात्मानमात्मना । ब्रह्मविष्ण्विन्द्रसहितः शुक्लतीर्थे समाहितः

மதியவேளையில் நீராடி, ஆத்மாவால் ஆத்மாவையே காண்கிறான்; பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரன் உடன் சுக்லதீர்த்தத்தில் தியானத்தில் நிலைகொள்கிறான்।

Verse 5

कार्त्तिक्यां तु विशेषेण वैशाख्यां च नरोत्तम । ब्रह्मविष्णुमहादेवान् स्नात्वा पश्यति तद्दिने

மனிதரில் சிறந்தவனே! குறிப்பாக கார்த்திகை மாதத்திலும் வைசாகத்திலும், அந்நாளில் நீராடினால் பிரம்மா, விஷ்ணு, மகாதேவரை தரிசிக்கலாம்।

Verse 6

देवराजः सुरैः सार्द्धं वायुमार्गव्यवस्थितः । कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां स्नात्वा पश्यति शङ्करम्

தேவராஜன் இந்திரன் தேவர்களுடன் காற்றுப்பாதையில் நிலைத்து, கிருஷ்ணபட்ச சதுர்த்தசியில் நீராடி சங்கரரை தரிசிக்கிறான்।

Verse 7

गन्धर्वाप्सरसो यक्षाः सिद्धविद्याधरोरगाः । तद्दिने तेऽपि देवेशं दृष्ट्वा मुञ्चन्ति किल्बिषम्

கந்தர்வர், அப்சரைகள், யக்ஷர், சித்தர், வித்யாதரர், நாகரும்—அந்நாளில் தேவேசனை தரிசித்து பாவக்கழிவை நீக்குகின்றனர்।

Verse 8

अर्धयोजनविस्तारं तदर्द्धेनैव चायतम् । शुक्लतीर्थं महापुण्यं महापातकनाशनम्

சுக்லதீர்த்தம் அரை யோஜனை அகலமுடையது; அதன் நீளம் அதின் பாதியே. இது மஹாபுண்யம் தருவது; மஹாபாதகங்களையும் அழிப்பது.

Verse 9

यत्र स्थितैः प्रदृश्यन्ते वृक्षाग्राणि नरोत्तमैः । तत्र स्थिता महापापैर्मुच्यन्ते पूर्वसंचितैः

நரோத்தமனே! எங்கு நின்றவர்களுக்கு மரங்களின் உச்சிகளும் தென்படுகின்றனவோ, அங்கு தங்குபவர் முன்சேர்ந்த மஹாபாபங்களிலிருந்து விடுபடுவார்.

Verse 10

पापोपपातकैर्युक्तो नरः स्नात्वा प्रमुच्यते । उपार्जिता विनश्येत भ्रूणहत्यापि दुस्त्यजा

பாபங்களும் உபபாதகங்களும் உடைய மனிதன் இங்கு நீராடினால் விடுதலை பெறுவான். தன் செய்கையால் சேர்த்த, நீங்கக் கடினமான கருக்கொலைப் பாவமும் அழியும்.

Verse 11

यस्मात्तत्रैव देवेश उमया सह तिष्ठति । वैशाख्यां च विशेषेण कैलासादेति शङ्करः

ஏனெனில் தேவேசன் அங்கேயே உமையுடன் தங்குகின்றான்; மேலும் குறிப்பாக வைசாக மாதத்தில் சங்கரன் கைலாசத்திலிருந்து அங்கு வருகிறான்.

Verse 12

तेन तीर्थं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम् । कथितं ब्रह्मणा पूर्वं मया तव तथा नृप

ஆகையால் இந்தத் தீர்த்தம் மஹாபுண்யம் தருவது; எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது. இதை முன்பு பிரம்மா உரைத்தார்; அரசனே, அதையே நான் உனக்கும் உரைத்தேன்.

Verse 13

रजकेन यथा धौतं वस्त्रं भवति निर्मलम् । तथा तत्र वपुःस्नानं पुरुषस्य भवेच्छुचि

துவைப்பவன் துவைத்த ஆடை எவ்வாறு தூய்மையடைகிறதோ, அவ்வாறே அங்கே உடல் ஸ்நானம் செய்தால் மனிதன் பரிசுத்தன் ஆவான்।

Verse 14

पूर्वे वयसि पापानि कृत्वा पुष्टानि मानवः । अहोरात्रोषितो भूत्वा शुक्लतीर्थे व्यपोहति

முன்னைய வயதில் பாவங்களைச் செய்து அவற்றை வளர்த்த மனிதன், சுக்லதீர்த்தத்தில் ஒரு பகலும் ஒரு இரவும் தங்கி அவற்றை நீக்கிக் கொள்கிறான்।

Verse 15

शुक्लतीर्थे महाराज राकां रेवाजलाञ्जलिम् । कल्पकोटिसहस्राणि दत्त्वा स्युः पितरः शिवाः

மகாராஜா! சுக்லதீர்த்தத்தில் பௌர்ணமி இரவில் ரேவா (நர்மதா) நீரை அஞ்சலியாக அர்ப்பணித்தால், ஆயிரக் கோடி கல்பங்களின் தானப் பயனைப் போல் பித்ருக்கள் திருப்தியடைந்து சிவத்துல்யமான மங்களம் பெறுவர்।

Verse 16

न माता न पिता बन्धुः पतनं नरकार्णवे । उद्धरन्ति यथा पुण्यं शुक्लतीर्थे नरेश्वर

நரேஸ்வரா! நரகக் கடலில் வீழ்ந்து மூழ்குபவனைத் தாயும் தந்தையும் உறவினரும் மீட்க இயலார்; சுக்லதீர்த்தத்தில் பெறும் புண்ணியமே அவனை அப்படியே உயர்த்தும்।

Verse 17

तपसा ब्रह्मचर्येण न तां गच्छन्ति सद्गतिम् । शुक्लतीर्थे मृतो जन्तुर्देहत्यागेन यां लभेत्

தவமும் பிரம்மச்சரியமும் செய்தாலும் அந்தச் சமமான சத்கதியை மக்கள் அடையார்; சுக்லதீர்த்தத்தில் உடலைத் துறந்து இறக்கும் ஜீவன் பெறும் கதியே அதற்கு மேல்.

Verse 18

कार्त्तिकस्य तु मासस्य कृष्णपक्षे चतुर्दशीम् । घृतेन स्नापयेद्देवमुपोष्य प्रयतो नरः

கார்த்திக மாதத்தின் கிருஷ்ணபட்ச சதுர்தசியன்று, விரதமிருந்து ஒழுக்கமுடன் நெய்யால் தேவனுக்கு அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 19

स्नात्वा प्रभाते रेवायां दद्यात्सघृतकम्बलम् । सहिरण्यं यथाशक्ति देवमुद्दिश्य शङ्करं

விடியற்காலையில் ரேவையில் நீராடி, இயன்ற அளவு நெய்யுடன் கூடிய போர்வையும் பொன்னையும் சங்கரனை நோக்கி தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 20

देवस्य पूरणं कुर्याद्घृतेन घृतकम्बलम् । स गच्छति महातेजाः शिवलोकं मृतो नरः

கர்த்தருக்குரிய விதியை நிறைவேற்றி, நெய்யால் நிரம்பிய ‘நெய்ப்போர்வை’ தானம் செய்ய வேண்டும்; அத்தகைய மகத்தேஜஸ்வி மனிதன் இறந்தபின் சிவலோகத்தை அடைவான்.

Verse 21

एकविंशकुलोपेतो यावदाभूतसम्प्लवम् । शुक्लतीर्थे नरः स्नात्वा ह्युमां रुद्रं च योऽर्चयेत्

சுக்லதீர்த்தத்தில் நீராடி உமா-ருத்ரரை வழிபடுபவன், இருபத்தொன்று தலைமுறைகளை உயர்த்தும் புண்ணியத்தைப் பெற்று, அது பிரளயம் வரை நிலைக்கும்.

Verse 22

गन्धपुष्पादिधूपैश्च सोऽश्वमेधफलं लभेत् । मासोपवासं यः कुर्यात्तत्र तीर्थे नरेश्वर

நறுமணம், மலர்கள், தூபம் முதலியவற்றால் வழிபட்டால் அவன் அஸ்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைவான். அரசே, அந்த தீர்த்தத்தில் மாதமுழுதும் உபவாசம் செய்பவன் அத்தகைய புண்ணியத்தைப் பெறுவான்.

Verse 23

मुच्यते स महत्पापैः सप्तजन्मसुसंचितैः । उष्ट्रीक्षीरमविक्षीरं नवश्राद्धे च भोजनम्

அவன் ஏழு பிறவிகளில் சேர்த்த பெரும் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவான்—ஒட்டகப் பால், செம்மறி ஆட்டுப் பால் அருந்துதல், மேலும் ‘நவ-ஸ்ராத்த’த்தில் உண்பது போன்ற பாவங்கள்.

Verse 24

वृषलीगमनं चैव तथाभक्ष्यस्य भक्षणम् । अविक्रयेऽनृते पापं माहिषेऽयाज्ययाजके

விருஷலியுடன் சேர்தல், தடைசெய்யப்பட்டதை உண்ணுதல், நேர்மையற்ற வாணிகமும் பொய்யும் தரும் பாவம், மேலும் மகிஷ-யாகம் மற்றும் தகுதியற்றவர்க்கு யாகம் நடத்தும் குற்றம்—இவற்றிலிருந்தும் தூய்மை பெறப்படும்।

Verse 25

वार्द्धुष्ये पङ्क्तिगरदे देवब्राह्मणदूषके । एवमादीनि पापानि तथान्यान्यपि भारत

ஓ பாரதா! வாழ்வாதாரம்-செழிப்பு தொடர்பில் தீங்கு விளைவித்தல், பங்க்திகரதம் (உணவுப் பந்தியை மாசுபடுத்துதல்), தேவர்கள் மற்றும் பிராமணர்களை இகழ்தல்—இத்தகையவும் பிறவும் பல பாவங்கள் இங்கு கூறப்படுகின்றன।

Verse 26

चान्द्रायणेन नश्यन्ति शुक्लतीर्थे न संशयः । शुक्लतीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

சுக்லதீர்த்தத்தில் சாந்திராயண விரதத்தால் அவை (பாவங்கள்) அழிகின்றன—இதில் ஐயமில்லை. மேலும் சுக்லதீர்த்தத்தில் நீராடி பித்ருகளுக்கும் தேவர்களுக்கும் தர்ப்பணம் செய்பவன்—

Verse 27

तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति सुतर्पिताः । पादुकोपानहौ छत्रं शय्यामासनमेव च

அவனுக்காக அந்த பித்ருக்கள் நன்கு திருப்தியடைந்து பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் மனநிறைவு பெறுவர். (தானமாக) பாதுகை-உபானஹம், குடை, படுக்கை, ஆசனம் ஆகியனவும் அளிக்கலாம்।

Verse 28

सुवर्णं धनधान्यं च श्राद्धं युक्तहलं तथा । अन्नं पानीयसंहितं तस्मिंस्तीर्थे ददन्ति ये

அந்தத் தீர்த்தத்தில் பொன், செல்வம், தானியம் தானம் செய்து, சிராத்தம் செய்து, உபகரணங்களுடன் கூடிய கலப்பை, மேலும் குடிநீருடன் கூடிய அன்னதானம் அளிப்போர்—

Verse 29

हृष्टाः पुष्टा मृता यान्ति शिवलोकं न संशयः । तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या शिवमुद्दिश्य भारत

அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடனும் வளமுடனும் இவ்வுலகை விட்டு, மரணத்திற்குப் பின் சிவலோகத்தை அடைகின்றனர்—இதில் ஐயமில்லை. மேலும், ஓ பாரதா, அந்தத் தீர்த்தத்தில் பக்தியுடன் சிவனை நோக்கி—

Verse 30

भिक्षामात्रं तथान्नं ये तेऽपि स्वर्यान्ति वै नराः । यज्विनां व्रतिनां चैव तत्र तीर्थनिवासिनाम्

வெறும் பிச்சை அளவாகவும் அன்னமும் தானம் செய்பவர்களும் கூட நிச்சயமாக ஸ்வர்க்கத்தை அடைவர். குறிப்பாக அந்தத் தீர்த்தத்தில் வாழும் யாகம் செய்பவர்களுக்கும் விரதிகளுக்கும்—

Verse 31

अपि वालाग्रमात्रं हि दत्तं भवति चाक्षयम् । अग्निप्रवेशं यः कुर्याच्छुक्लतीर्थे समाहितः

முடியின் நுனியளவு தானம்கூட அளித்தால் அது அழியாத பலனாகிறது. மேலும் ஒருவன் ஒருமித்த மனத்துடன் சுக்லதீர்த்தத்தில் அக்னியில் பிரவேசித்தால்—

Verse 32

रागद्वेषविनिर्मुक्तो हृदि ध्यात्वा जनार्दनम् । सर्वकामसुसम्पूर्णः स गच्छेद्वारुणं पुरम्

ராக-த்வேஷம் நீங்கி, இதயத்தில் ஜனார்தனனைத் தியானித்து, எல்லா விருப்பங்களும் நிறைவேறப் பெற்றவனாய், அவன் வருணபுரத்தை அடைகிறான்.

Verse 33

न रोगो न जरा तत्र यत्र देवोऽंभसां पतिः । अनाशकं तु यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे युधिष्ठिर

நீரின் அதிபதியான வருணதேவன் உறையும் இடத்தில் நோயும் இல்லை, முதுமையும் இல்லை. யுதிஷ்டிரா, அந்தத் தீர்த்தத்தில் யார் அனாசக விரதத்தை அனுஷ்டிக்கிறாரோ—

Verse 34

अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम् । अवशः स्ववशो वापि जन्तुस्तत्क्षेत्रमण्डले

அவனுடைய பயணம் திரும்பமுடியாததாகிறது—ஐயமின்றி ருத்ரலோகத்திலிருந்தும். உதவியற்றவனாக இருந்தாலும் தன்னடக்கமுடையவனாக இருந்தாலும், அந்தக் க்ஷேத்ரமண்டலத்தில் உள்ள எந்த உயிரும்—

Verse 35

मृतः स तु न सन्देहो रुद्रस्यानुचरो भवेत् । शुक्लतीर्थे तु यः कन्यां शक्त्या दद्यादलंकृताम्

அவன் இறந்தபின் ஐயமின்றி ருத்ரனின் அனுசரனாகிறான். மேலும் சுக்ல தீர்த்தத்தில் யார் தம் ஆற்றலுக்கேற்ப அலங்கரிக்கப்பட்ட கன்னியைக் தானமாக அளிக்கிறாரோ—

Verse 36

विधिना यो नृपश्रेष्ठ कुरुते वृषमोक्षणम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं पुराणे रुद्रभाषितम्

அரசர்களில் சிறந்தவனே, யார் முறையின்படி வृषமோட்சணத்தைச் செய்கிறாரோ, புராணத்தில் ருத்ரன் உரைத்த பலன் எதுவோ—அதே அவருக்குக் கிடைக்கும்.

Verse 37

तदहं सम्प्रवक्ष्यामि शृणुष्वैकमना नृप । यावन्तो रोमकूपाः स्युः सर्वाङ्गेषु पृथक्पृथक्

அதை நான் இப்போது விளக்குகிறேன்; அரசே, ஒருமனத்துடன் கேள். உடலின் எல்லா அங்கங்களிலும் தனித்தனியாக உள்ள ரோமகூபங்கள் எத்தனை இருக்கின்றனவோ—

Verse 38

तावद्वर्षसहस्राणि रुद्रलोके महीयते । शुक्लतीर्थे तु यद्दत्तं ग्रहणे चन्द्रसूर्ययोः

அத்தனை ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரை அவன் ருத்ரலோகத்தில் போற்றப்படுவான். மேலும் சுக்ல தீர்த்தத்தில் சந்திர அல்லது சூரிய கிரகண நேரத்தில் அளிக்கப்படும் தானம்…

Verse 39

वर्धते तद्गुणं तावद्दिनानि दश पञ्च च । शुक्लतीर्थे शुचिर्भूत्वा यः करोति प्रदक्षिणम्

அதே அளவின்படி—பதினைந்து நாடுகள் வரை—அதன் புண்ணியம் பெருகும். மேலும் சுக்ல தீர்த்தத்தில் தூய்மையடைந்து யார் பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ…

Verse 40

पृथ्वी प्रदक्षिणा तेन कृता यत्तस्य तत्फलम् । शोभनं मिथुनं यस्तु रुद्रमुद्दिश्य पूजयेत्

அவனுக்குக் கிடைக்கும் பலன், அவன் முழு பூமியையும் பிரதட்சிணை செய்ததற்குச் சமம். மேலும் ருத்ரனை நோக்கி அழகிய மிதுனம் (இணை அர்ப்பணம்) வழிபடுகிறவன்…

Verse 41

सप्त जन्मानि तस्यैव वियोगो न च वै क्वचित् । एतत्ते कथितं राजन् संक्षेपेण फलं महत्

அவனுக்கு ஏழு பிறவிகள் வரை எந்நேரமும் பிரிவு ஏற்படாது. அரசே, இந்த மகத்தான பலனை உனக்கு சுருக்கமாகக் கூறினேன்.

Verse 42

शुक्लतीर्थस्य यत्पुण्यं यथा देवाच्छ्रुतं मया । य इदं शृणुयाद्भक्त्या पुराणे विहितं फलम्

சுக்ல தீர்த்தத்தின் புண்ணியத்தை நான் தேவனிடமிருந்து கேட்டபடியே—புராணத்தில் விதிக்கப்பட்ட இந்த பலனை யார் பக்தியுடன் கேட்கிறாரோ…

Verse 43

स लभेन्नात्र सन्देहः सत्यं सत्यं पुनः पुनः । पुत्रार्थी लभते पुत्रं धनार्थी लभते धनम्

அவன் நிச்சயமாகப் பெறுவான்—இதில் ஐயமில்லை; உண்மை, உண்மை, மீண்டும் மீண்டும். புத்திரம் வேண்டுபவன் புத்திரனைப் பெறுவான்; செல்வம் வேண்டுபவன் செல்வத்தைப் பெறுவான்.

Verse 44

मोक्षार्थी लभते मोक्षं स्नानदानफलं महत्

மோட்சம் நாடுபவன் மோட்சத்தைப் பெறுவான்; அங்கே ஸ்நானமும் தானமும் தரும் பலன் மிகப் பெரியது.

Verse 156

। अध्याय

அத்தியாயம் (அத்தியாயத் தலைப்பு குறி).